ตอนที่ 48 หลบหนี
เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น ประตูไม้ค่อย ๆ แง้มเปิดออกเป็นช่องแคบ หลี่ฮั่วหวังมองสอดส่องออกไปข้างนอกผ่านช่องนั้นด้วยความระแวดระวัง
แสงแดดยามบ่ายอันอ่อนละมุนสาดส่องลอดผ่านใบไม้ที่พลิ้วไหว ทอดเงาไม้เป็นจุดแต้มประปรายลงบนพื้นดิน
ยามนี้ด้านนอกเงียบสงบยิ่งนัก นอกจากหลวงจีนกวาดลานที่ถือไม้กวาดกวาดพื้นอยู่ไกลๆ แล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
ทว่าภาพอันสงบสุขเช่นนี้ ในสายตาของหลี่ฮั่วหวังที่ตระหนักแจ้งทุกอย่างแล้ว กลับเป็นอีกภาพหนึ่งโดยสิ้นเชิง
“หึ! เสแสร้งทั้งเพ พวกมันหลอกฉันไม่ได้หรอก! ที่ทำอย่างนี้ก็เพื่อกล่อมให้ฉันตายใจ อยากให้ฉันเต็มใจเข้าร่วมพิธีมหาโปรดสัตว์บ้าบออะไรนั่นน่ะสิ!”
พอพูดคำนี้จบ ความคิดหนึ่งก็พลันแล่นวาบเข้ามาในหัวของหลี่ฮั่วหวัง
“เดี๋ยวก่อน ทำไมพวกมันต้องทำแบบนี้ด้วย? ฉันเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งแท้ ๆ พวกมันเก่งกาจถึงเพียงนั้น หากอยากทำอะไรก็บุกเข้ามาเล่นงานฉันตรง ๆ เลยไม่ดีกว่าเหรอ?”
ปัญหานี้ย่อมไร้คำตอบในตอนนี้ ทว่าเวลานี้หลี่ฮั่วหวังก็ไม่ต้องการคำตอบนั้นแล้ว สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้มีเพียงหนีไปจากแดนผีสางแห่งนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังยังคาดเดาว่าหลวงจีนกวาดลานรูปนั้นมาคอยจับตาดูตนหรือไม่ อีกฝ่ายเห็นพื้นไม่มีใบไม้ร่วงแล้วก็ถือไม้กวาดหันหลังจากไป
“พวกหลวงจีนวัดเจิ้งเต๋อยังไม่รู้ว่าฉันผิดปกติ นี่เป็นความได้เปรียบเพียงอย่างเดียวที่ฉันใช้ได้ตอนนี้” หลี่ฮั่วหวังลอบประเมินในใจ
ข้างนอกไม่มีใครอยู่แล้ว ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับยังไม่ไป หากแต่ยืนรอคอยบางสิ่งอยู่อย่างเงียบงัน
เวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไปทีละน้อย ฝ่ามือของหลี่ฮั่วหวังเริ่มมีเหงื่อซึมออกมา
“เหง่ง~ เหง่ง~ เหง่ง~” เสียงระฆังอันทึบหนักพลันดังกังวานไปทั่วทั้งวัดเจิ้งเต๋อ และทำให้ร่างของหลี่ฮั่วหวังสะท้านขึ้นมาเช่นกัน
อยู่มานานถึงเพียงนี้ หลี่ฮั่วหวังย่อมรู้ว่าเสียงระฆังนี้บอกว่าถึงยามโหย่วแล้ว และเป็นสัญญาณตั้งสำรับของหลวงจีนทั้งวัดเจิ้งเต๋อด้วย
เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้น หลี่ฮั่วหวังผู้มีสีหน้าสงบนิ่งก้าวเดินออกจากเรือนพักของตน ติดตามหลวงจีนที่พบเจอระหว่างทางมุ่งหน้าไปยังโรงฉันด้วยกัน
การที่เขาปรากฏตัวที่นี่ยามนี้สมเหตุสมผลยิ่ง หลายวันที่ผ่านมาเขาก็มากินข้าวเช่นเดียวกับวันนี้เสมอ
เมื่อเทียบกับที่พักของตน โรงฉันย่อมอยู่ใกล้กับวิหารหลักอันเนืองแน่นไปด้วยผู้แสวงบุญมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด ในเมื่ออีกฝ่ายใช้วิชาพรางตา พวกมันก็ย่อมไม่อยากให้คนธรรมดาได้เห็นด้านอันน่าสะพรึงกลัวและมืดมนของพวกมันเป็นแน่
ตลอดทาง หลี่ฮั่วหวังสังเกตเห็นหลวงจีนหลายรูปแอบลอบมองตน แล้วกระซิบกระซาบกัน ราวกับยังพูดถึงเรื่องที่เกิดเมื่อบ่าย
แววตาของพวกเขามีทั้งความเย้ยหยัน ความเป็นศัตรู และความอยากรู้อยากเห็น
ทว่าหลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่าทั้งหมดล้วนเป็นของปลอม หลวงจีนพวกนี้กำลังเล่นละครตบตาเท่านั้น
“พวกมันเป็นพวกเดียวกับซินฮุ่ยทั้งนั้น ทั้งวัดเจิ้งเต๋อไม่มีคนดีเลยสักคน พวกมันคิดจะทำร้ายฉันทุกคน!!” หลี่ฮั่วหวังปักใจเชื่ออย่างเด็ดขาด
เดินอย่างไม่ช้าไม่เร็วอยู่ราวครึ่งก้านธูป หลี่ฮั่วหวังก็มองเห็นโรงฉันที่เต็มไปด้วยศีรษะโล้นเลี่ยนเคลื่อนไหวขวักไขว่ เขาไม่ได้เตลิดหนีไปในทันที แต่ก้าวเดินตามกระแสผู้คนเข้าไปด้านใน
หลี่ฮั่วหวังถือชามไม้ตักข้าวพูน นั่งลงบนม้านั่งอย่างสงบ แล้วเริ่มลงมือกินคู่กับกับข้าวเจตรงหน้า
กับข้าววันนี้คือน้ำแกงเผือก บุกผัดเต้าหู้ทอด ผักกวางตุ้งราดน้ำมัน และมันฝรั่งตุ๋นฟักทอง
แม้จะไม่มีเนื้อสัตว์เลยสักชิ้น หากแต่รสชาติก็ถือว่าไม่เลว
กระนั้นหลังจากผ่านเรื่องราวนั้นมา เวลานี้หลี่ฮั่วหวังกลับไม่มีความอยากอาหารหลงเหลืออยู่เลย
เพื่อตบตาพวกมัน ยามนี้หลี่ฮั่วหวังจึงไม่กล้าแสดงพิรุธใด ๆ ทั้งสิ้น ยังคงก้มหน้าก้มตากลืนกินคำโตอย่างต่อเนื่อง
“แปะ!” มือที่ตบลงบนไหล่ทำให้ร่างหลี่ฮั่วหวังสะดุ้งเฮือก “นักพรตน้อย ท่านก็อยู่ด้วยหรือ? เอ๊ะ! เมื่อก่อนหน้านี้ท่านตื่นตูมวิ่งหนีอะไรไป?”
เมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคยนี้ หลี่ฮั่วหวังที่ข้าวเต็มปากก็หันขวับไปมอง แล้วก็เห็นใบหน้ายิ้มแป้นที่ฟันหน้าหลอไปซี่หนึ่งตามคาด
นั่นคือหลวงจีนแก่ที่พบกันระหว่างทาง หากวันนี้ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายดึงดันจะลากตนไปดูรูปสลักหินบ้าบอนั่น สถานการณ์ก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
หลวงจีนแก่ถือชามข้าวของตนเบียดเข้ามานั่งข้างหลี่ฮั่วหวัง “เรามากินด้วยกันเถิด”
หลี่ฮั่วหวังเหลือบหางตามองหลวงจีนรอบข้างที่ไม่มีอะไรผิดปกติ เคี้ยวอาหารในปากแล้วก้มหน้ากินต่อ “ตามใจท่าน”
“นักพรต แล้วคนอื่นๆ ของท่านเล่า? บอกพวกเขาอย่าพักโรงเตี๊ยมเลย มากินด้วยกันที่นี่ อาตมาบอกให้ ข้าวที่นี่กินไม่ต้องจ่ายเงินเชียว!” หลวงจีนแก่ผู้ไม่รู้อะไรเลยยังคงนิสัยเปิดเผยโผงผางเช่นเคย
แต่คราวนี้ หลี่ฮั่วหวังที่ร้อนใจอยากจะปลีกตัวหนีไปย่อมคร้านจะสนใจเขา
หลี่ฮั่วหวังกินอาหารมื้อเย็นเสร็จด้วยความเร็วตามปกติ เขาเรอออกมาหนึ่งที ก่อนจะก้าวเดินออกไปนอกโรงฉัน
กลับมาถึงทางปูอิฐหินด้านนอก หลวงจีนแก่ก็ตามมาอีก “อย่าเพิ่งไปสิ คุยกันอีกสักหน่อยเถิด หลวงจีนที่นี่น่าเบื่อจะตายอยู่แล้ว”
หลี่ฮั่วหวังใช้ลิ้นดุนเศษอาหารที่เหงือก สีหน้าฉายแววรำคาญขณะหันไปมองอีกฝ่าย “อย่าตามมาเลย กลับไปนอนเถิด”
“นอนอะไรกัน นี่เพิ่งยามไหนเอง อาตมามีเรื่องจะบอกท่าน-”
คำพูดของหลวงจีนแก่ยังไม่ทันถึงครึ่ง เขาก็เห็นสีหน้าของนักพรตน้อยที่เมื่อครู่ยังปกติดีพลันย่ำแย่ลงยิ่งนัก
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็กดเสียงต่ำที่สุดพูดกับหลวงจีนแก่ “รีบไปเสีย! ยิ่งเร็วยิ่งดี! วัดนี้อันตรายนัก!”
วินาทีต่อมา สองเท้าของหลี่ฮั่วหวังก็ถีบส่งลงบนพื้นอย่างรุนแรง ออกแรงทั่วทั้งร่างพุ่งทะยานตรงไปยังวิหารใหญ่
การออกวิ่งของเขาดึงความสนใจของหลวงจีนรูปอื่นทันที หลวงจีนรอบด้านหันมามองพร้อมกัน ทว่าเขาไม่ใส่ใจ วิ่งสุดกำลังต่อไป
หัวใจของหลี่ฮั่วหวังเต้นรัว ประสาทตึงถึงขีดสุด คอยจับตาทุกจุดที่เจ้าเฒ่าซินฮุ่ยอาจโผล่ออกมา
สิบจั้ง! ห้าจั้ง! หนึ่งจั้ง!!
ยามที่หลี่ฮั่วหวังโถมตัวพุ่งพรวดออกจากประตูด้านข้างบานนั้น เสียงรอบด้านก็อื้ออึงขึ้นมาทันใด ทั้งเสียงฝีเท้า เสียงพูดคุย และเสียงเคาะมู่หยูพลันเบียดเสียดกันกรอกเข้าสู่รูหูของเขา
ยามนี้เขากลับมาถึงวิหารหลักที่ควันธูปคละคลุ้งแล้ว ชาวบ้านที่มากราบไหว้เบียดชนจนเขาเซไปมา
ท่ามกลางเสียงผู้คนที่จอแจอึกทึก หลี่ฮั่วหวังพลันยืนตะลึงงันไปชั่วขณะ ใบหน้าอันผ่อนคลายเป็นธรรมชาติรอบด้านเหล่านั้นราวกับกำลังบอกใบ้บางสิ่งแก่เขาอย่างเงียบงัน
หลี่ฮั่วหวังที่กำลังหอบหายใจพลันฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงหันขวับกลับไปมองทางประตูด้านข้างบานเมื่อครู่
ตรงนั้นว่างเปล่าไร้ร่องรอย ไม่มีผู้ใดไล่ตามมาแม้แต่คนเดียว
ที่ไกลออกไป ไม่ว่าหลวงจีนต้อนรับแขกหรือหลวงจีนทำนายใบเซียมซี ก็ไม่มีใครชายตามองมาทางนี้แม้แต่น้อย
ในสายตาของหลี่ฮั่วหวัง ทุกสิ่งทุกอย่างช่างดูปกติดีเหลือเกิน ปกติเสียจน... ชักจะเริ่มผิดปกติขึ้นมาแล้ว
“หรือว่า...? สิ่งเหล่านั้นจะเป็นภาพหลอนของฉันจริงๆ? เรื่องน่าขยะแขยงพวกนั้นฉันจินตนาการขึ้นมาเองงั้นเหรอ?”
แต่ไม่นานหลี่ฮั่วหวังก็สลัดความคิดอันน่าขันนี้ทิ้งไป เขาส่ายศีรษะอย่างแรงแล้วก้าวเท้ายาวๆ วิ่งเตลิดออกไปนอกวัด
เรื่องพรรค์นี้เอามาเดิมพันไม่ได้ ต่อให้มีความเป็นไปได้เพียงเศษเสี้ยวเดียวก็ไม่ได้เด็ดขาด
การก้าวพ้นออกจากวัดเป็นไปอย่างง่ายดายยิ่งนัก ราบรื่นไม่ต่างจากตอนที่ก้าวเข้ามาแม้แต่น้อย
หลี่ฮั่วหวังเร่งฝีเท้าด้วยความเร็วสูงสุดจนมาถึง มาถึงที่โรงเตี๊ยม
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังที่ไม่ได้พบหน้ากันมาหลายวัน เหล่ากระสายยาต่างก็รู้สึกสนิทใจเป็นพิเศษ พากันกรูล้อมหน้าล้อมหลังเข้ามาหา
“ศิษย์พี่ ท่านกลับมาได้อย่างไรกัน ธุระที่วัดเสร็จสิ้นแล้วหรือเจ้าคะ?”
“ไม่มีเวลาคุยแล้ว รีบเก็บข้าวของ ไป! เราต้องรีบไปจากที่นี่!”
“ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะไปแจ้งหัวหน้าคณะลวี่”
“ไม่ต้องรอพวกเขาแล้ว! ไปกันเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า เร็ว!!”
“ศิษย์พี่ พวกเราจะไปที่ใดกันหรือเจ้าคะ?” ไป๋หลิงเหมี่ยวเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงงเต็มประดา
“ออกนอกด่าน!”
กำลังโหลดความเห็น...