คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 48

ตอน 48

ตอนที่ 48 หลบหนี

เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น ประตูไม้ค่อย ๆ แง้มเปิดออกเป็นช่องแคบ หลี่ฮั่วหวังมองสอดส่องออกไปข้างนอกผ่านช่องนั้นด้วยความระแวดระวัง

แสงแดดยามบ่ายอันอ่อนละมุนสาดส่องลอดผ่านใบไม้ที่พลิ้วไหว ทอดเงาไม้เป็นจุดแต้มประปรายลงบนพื้นดิน

ยามนี้ด้านนอกเงียบสงบยิ่งนัก นอกจากหลวงจีนกวาดลานที่ถือไม้กวาดกวาดพื้นอยู่ไกลๆ แล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ

ทว่าภาพอันสงบสุขเช่นนี้ ในสายตาของหลี่ฮั่วหวังที่ตระหนักแจ้งทุกอย่างแล้ว กลับเป็นอีกภาพหนึ่งโดยสิ้นเชิง

“หึ! เสแสร้งทั้งเพ พวกมันหลอกฉันไม่ได้หรอก! ที่ทำอย่างนี้ก็เพื่อกล่อมให้ฉันตายใจ อยากให้ฉันเต็มใจเข้าร่วมพิธีมหาโปรดสัตว์บ้าบออะไรนั่นน่ะสิ!”

พอพูดคำนี้จบ ความคิดหนึ่งก็พลันแล่นวาบเข้ามาในหัวของหลี่ฮั่วหวัง

“เดี๋ยวก่อน ทำไมพวกมันต้องทำแบบนี้ด้วย? ฉันเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งแท้ ๆ พวกมันเก่งกาจถึงเพียงนั้น หากอยากทำอะไรก็บุกเข้ามาเล่นงานฉันตรง ๆ เลยไม่ดีกว่าเหรอ?”

ปัญหานี้ย่อมไร้คำตอบในตอนนี้ ทว่าเวลานี้หลี่ฮั่วหวังก็ไม่ต้องการคำตอบนั้นแล้ว สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้มีเพียงหนีไปจากแดนผีสางแห่งนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังยังคาดเดาว่าหลวงจีนกวาดลานรูปนั้นมาคอยจับตาดูตนหรือไม่ อีกฝ่ายเห็นพื้นไม่มีใบไม้ร่วงแล้วก็ถือไม้กวาดหันหลังจากไป

“พวกหลวงจีนวัดเจิ้งเต๋อยังไม่รู้ว่าฉันผิดปกติ นี่เป็นความได้เปรียบเพียงอย่างเดียวที่ฉันใช้ได้ตอนนี้” หลี่ฮั่วหวังลอบประเมินในใจ

ข้างนอกไม่มีใครอยู่แล้ว ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับยังไม่ไป หากแต่ยืนรอคอยบางสิ่งอยู่อย่างเงียบงัน

เวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไปทีละน้อย ฝ่ามือของหลี่ฮั่วหวังเริ่มมีเหงื่อซึมออกมา

“เหง่ง~ เหง่ง~ เหง่ง~” เสียงระฆังอันทึบหนักพลันดังกังวานไปทั่วทั้งวัดเจิ้งเต๋อ และทำให้ร่างของหลี่ฮั่วหวังสะท้านขึ้นมาเช่นกัน

อยู่มานานถึงเพียงนี้ หลี่ฮั่วหวังย่อมรู้ว่าเสียงระฆังนี้บอกว่าถึงยามโหย่วแล้ว และเป็นสัญญาณตั้งสำรับของหลวงจีนทั้งวัดเจิ้งเต๋อด้วย

เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้น หลี่ฮั่วหวังผู้มีสีหน้าสงบนิ่งก้าวเดินออกจากเรือนพักของตน ติดตามหลวงจีนที่พบเจอระหว่างทางมุ่งหน้าไปยังโรงฉันด้วยกัน

การที่เขาปรากฏตัวที่นี่ยามนี้สมเหตุสมผลยิ่ง หลายวันที่ผ่านมาเขาก็มากินข้าวเช่นเดียวกับวันนี้เสมอ

เมื่อเทียบกับที่พักของตน โรงฉันย่อมอยู่ใกล้กับวิหารหลักอันเนืองแน่นไปด้วยผู้แสวงบุญมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด ในเมื่ออีกฝ่ายใช้วิชาพรางตา พวกมันก็ย่อมไม่อยากให้คนธรรมดาได้เห็นด้านอันน่าสะพรึงกลัวและมืดมนของพวกมันเป็นแน่

ตลอดทาง หลี่ฮั่วหวังสังเกตเห็นหลวงจีนหลายรูปแอบลอบมองตน แล้วกระซิบกระซาบกัน ราวกับยังพูดถึงเรื่องที่เกิดเมื่อบ่าย

แววตาของพวกเขามีทั้งความเย้ยหยัน ความเป็นศัตรู และความอยากรู้อยากเห็น

ทว่าหลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่าทั้งหมดล้วนเป็นของปลอม หลวงจีนพวกนี้กำลังเล่นละครตบตาเท่านั้น

“พวกมันเป็นพวกเดียวกับซินฮุ่ยทั้งนั้น ทั้งวัดเจิ้งเต๋อไม่มีคนดีเลยสักคน พวกมันคิดจะทำร้ายฉันทุกคน!!” หลี่ฮั่วหวังปักใจเชื่ออย่างเด็ดขาด

เดินอย่างไม่ช้าไม่เร็วอยู่ราวครึ่งก้านธูป หลี่ฮั่วหวังก็มองเห็นโรงฉันที่เต็มไปด้วยศีรษะโล้นเลี่ยนเคลื่อนไหวขวักไขว่ เขาไม่ได้เตลิดหนีไปในทันที แต่ก้าวเดินตามกระแสผู้คนเข้าไปด้านใน

หลี่ฮั่วหวังถือชามไม้ตักข้าวพูน นั่งลงบนม้านั่งอย่างสงบ แล้วเริ่มลงมือกินคู่กับกับข้าวเจตรงหน้า

กับข้าววันนี้คือน้ำแกงเผือก บุกผัดเต้าหู้ทอด ผักกวางตุ้งราดน้ำมัน และมันฝรั่งตุ๋นฟักทอง

แม้จะไม่มีเนื้อสัตว์เลยสักชิ้น หากแต่รสชาติก็ถือว่าไม่เลว

กระนั้นหลังจากผ่านเรื่องราวนั้นมา เวลานี้หลี่ฮั่วหวังกลับไม่มีความอยากอาหารหลงเหลืออยู่เลย

เพื่อตบตาพวกมัน ยามนี้หลี่ฮั่วหวังจึงไม่กล้าแสดงพิรุธใด ๆ ทั้งสิ้น ยังคงก้มหน้าก้มตากลืนกินคำโตอย่างต่อเนื่อง

“แปะ!” มือที่ตบลงบนไหล่ทำให้ร่างหลี่ฮั่วหวังสะดุ้งเฮือก “นักพรตน้อย ท่านก็อยู่ด้วยหรือ? เอ๊ะ! เมื่อก่อนหน้านี้ท่านตื่นตูมวิ่งหนีอะไรไป?”

เมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคยนี้ หลี่ฮั่วหวังที่ข้าวเต็มปากก็หันขวับไปมอง แล้วก็เห็นใบหน้ายิ้มแป้นที่ฟันหน้าหลอไปซี่หนึ่งตามคาด

นั่นคือหลวงจีนแก่ที่พบกันระหว่างทาง หากวันนี้ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายดึงดันจะลากตนไปดูรูปสลักหินบ้าบอนั่น สถานการณ์ก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

หลวงจีนแก่ถือชามข้าวของตนเบียดเข้ามานั่งข้างหลี่ฮั่วหวัง “เรามากินด้วยกันเถิด”

หลี่ฮั่วหวังเหลือบหางตามองหลวงจีนรอบข้างที่ไม่มีอะไรผิดปกติ เคี้ยวอาหารในปากแล้วก้มหน้ากินต่อ “ตามใจท่าน”

“นักพรต แล้วคนอื่นๆ ของท่านเล่า? บอกพวกเขาอย่าพักโรงเตี๊ยมเลย มากินด้วยกันที่นี่ อาตมาบอกให้ ข้าวที่นี่กินไม่ต้องจ่ายเงินเชียว!” หลวงจีนแก่ผู้ไม่รู้อะไรเลยยังคงนิสัยเปิดเผยโผงผางเช่นเคย

แต่คราวนี้ หลี่ฮั่วหวังที่ร้อนใจอยากจะปลีกตัวหนีไปย่อมคร้านจะสนใจเขา

หลี่ฮั่วหวังกินอาหารมื้อเย็นเสร็จด้วยความเร็วตามปกติ เขาเรอออกมาหนึ่งที ก่อนจะก้าวเดินออกไปนอกโรงฉัน

กลับมาถึงทางปูอิฐหินด้านนอก หลวงจีนแก่ก็ตามมาอีก “อย่าเพิ่งไปสิ คุยกันอีกสักหน่อยเถิด หลวงจีนที่นี่น่าเบื่อจะตายอยู่แล้ว”

หลี่ฮั่วหวังใช้ลิ้นดุนเศษอาหารที่เหงือก สีหน้าฉายแววรำคาญขณะหันไปมองอีกฝ่าย “อย่าตามมาเลย กลับไปนอนเถิด”

“นอนอะไรกัน นี่เพิ่งยามไหนเอง อาตมามีเรื่องจะบอกท่าน-”

คำพูดของหลวงจีนแก่ยังไม่ทันถึงครึ่ง เขาก็เห็นสีหน้าของนักพรตน้อยที่เมื่อครู่ยังปกติดีพลันย่ำแย่ลงยิ่งนัก

จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็กดเสียงต่ำที่สุดพูดกับหลวงจีนแก่ “รีบไปเสีย! ยิ่งเร็วยิ่งดี! วัดนี้อันตรายนัก!”

วินาทีต่อมา สองเท้าของหลี่ฮั่วหวังก็ถีบส่งลงบนพื้นอย่างรุนแรง ออกแรงทั่วทั้งร่างพุ่งทะยานตรงไปยังวิหารใหญ่

การออกวิ่งของเขาดึงความสนใจของหลวงจีนรูปอื่นทันที หลวงจีนรอบด้านหันมามองพร้อมกัน ทว่าเขาไม่ใส่ใจ วิ่งสุดกำลังต่อไป

หัวใจของหลี่ฮั่วหวังเต้นรัว ประสาทตึงถึงขีดสุด คอยจับตาทุกจุดที่เจ้าเฒ่าซินฮุ่ยอาจโผล่ออกมา

สิบจั้ง! ห้าจั้ง! หนึ่งจั้ง!!

ยามที่หลี่ฮั่วหวังโถมตัวพุ่งพรวดออกจากประตูด้านข้างบานนั้น เสียงรอบด้านก็อื้ออึงขึ้นมาทันใด ทั้งเสียงฝีเท้า เสียงพูดคุย และเสียงเคาะมู่หยูพลันเบียดเสียดกันกรอกเข้าสู่รูหูของเขา

ยามนี้เขากลับมาถึงวิหารหลักที่ควันธูปคละคลุ้งแล้ว ชาวบ้านที่มากราบไหว้เบียดชนจนเขาเซไปมา

ท่ามกลางเสียงผู้คนที่จอแจอึกทึก หลี่ฮั่วหวังพลันยืนตะลึงงันไปชั่วขณะ ใบหน้าอันผ่อนคลายเป็นธรรมชาติรอบด้านเหล่านั้นราวกับกำลังบอกใบ้บางสิ่งแก่เขาอย่างเงียบงัน

หลี่ฮั่วหวังที่กำลังหอบหายใจพลันฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงหันขวับกลับไปมองทางประตูด้านข้างบานเมื่อครู่

ตรงนั้นว่างเปล่าไร้ร่องรอย ไม่มีผู้ใดไล่ตามมาแม้แต่คนเดียว

ที่ไกลออกไป ไม่ว่าหลวงจีนต้อนรับแขกหรือหลวงจีนทำนายใบเซียมซี ก็ไม่มีใครชายตามองมาทางนี้แม้แต่น้อย

ในสายตาของหลี่ฮั่วหวัง ทุกสิ่งทุกอย่างช่างดูปกติดีเหลือเกิน ปกติเสียจน... ชักจะเริ่มผิดปกติขึ้นมาแล้ว

“หรือว่า...? สิ่งเหล่านั้นจะเป็นภาพหลอนของฉันจริงๆ? เรื่องน่าขยะแขยงพวกนั้นฉันจินตนาการขึ้นมาเองงั้นเหรอ?”

แต่ไม่นานหลี่ฮั่วหวังก็สลัดความคิดอันน่าขันนี้ทิ้งไป เขาส่ายศีรษะอย่างแรงแล้วก้าวเท้ายาวๆ วิ่งเตลิดออกไปนอกวัด

เรื่องพรรค์นี้เอามาเดิมพันไม่ได้ ต่อให้มีความเป็นไปได้เพียงเศษเสี้ยวเดียวก็ไม่ได้เด็ดขาด

การก้าวพ้นออกจากวัดเป็นไปอย่างง่ายดายยิ่งนัก ราบรื่นไม่ต่างจากตอนที่ก้าวเข้ามาแม้แต่น้อย

หลี่ฮั่วหวังเร่งฝีเท้าด้วยความเร็วสูงสุดจนมาถึง มาถึงที่โรงเตี๊ยม

เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังที่ไม่ได้พบหน้ากันมาหลายวัน เหล่ากระสายยาต่างก็รู้สึกสนิทใจเป็นพิเศษ พากันกรูล้อมหน้าล้อมหลังเข้ามาหา

“ศิษย์พี่ ท่านกลับมาได้อย่างไรกัน ธุระที่วัดเสร็จสิ้นแล้วหรือเจ้าคะ?”

“ไม่มีเวลาคุยแล้ว รีบเก็บข้าวของ ไป! เราต้องรีบไปจากที่นี่!”

“ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะไปแจ้งหัวหน้าคณะลวี่”

“ไม่ต้องรอพวกเขาแล้ว! ไปกันเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า เร็ว!!”

“ศิษย์พี่ พวกเราจะไปที่ใดกันหรือเจ้าคะ?” ไป๋หลิงเหมี่ยวเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงงเต็มประดา

“ออกนอกด่าน!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 48
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 49 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 47กลับหน้าเรื่อง
ตอน 47ตอน 49