ตอนที่ 47 จุดธูป
ครั้นซินฮุ่ยกล่าววาจานี้จบ ก็คล้ายจะตระหนักได้ทันทีว่าตนพลั้งปาก จึงรีบประสานสองมือพนมไว้ กึ่งปิดเปลือกตาแล้วกราบไหว้ไปทางทิศประจิม
“อมิตาภพุทธ บาปหนา บาปหนาแท้ ๆ ศิษย์ได้ละเมิดโทสศีลเสียแล้ว ภายหลังจักต้องคัดลอกพระคัมภีร์ร้อยจบเพื่อเป็นการลงทัณฑ์”
หลังจากกล่าวคำเหล่านี้จบ ซินฮุ่ยก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครา ทอดมองหลี่ฮั่วหวังด้วยแววตาเปี่ยมความสงบ ครั้นพินิจพิเคราะห์ครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้าลงเบา ๆ “อาตมารู้แล้วว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ประสกเสวียนหยาง ท่านจงตามอาตมามาเถิด”
เมื่อเห็นฝูงหลวงจีนที่ยืนจ้องเขม็งดั่งพยัคฆ์หมายขย้ำเหยื่อ ยามนี้หลี่ฮั่วหวังไม่ตามไปก็คงไม่ได้แล้ว เขาเสียบกระบี่ยาวในมือกลับคืนฝักเบื้องหลัง หันกายแล้วเดินตามไปทันที
ซินฮุ่ยมิได้พาไปยังที่อื่นใด หากแต่นำพาทุกคนกลับมายังลานแกะสลักพระพุทธรูปเมื่อครู่นี้ “ประสกเสวียนหยาง ท่านเห็นเรื่องราวน่ารังเกียจโสมมเหล่านั้น ณ ที่แห่งนี้ใช่หรือไม่”
หลี่ฮั่วหวังที่ถูกเหล่าหลวงจีนล้อมรอบทอดมองทุกสิ่งเบื้องหน้าแล้วพลันยืนตะลึงงัน พระพุทธรูปหินสลักที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ซึ่งกลายสภาพเป็นภูเขาเนื้อเมื่อครู่นี้ ราวกับกำลังเล่นตลกกับเขา ปรากฏขึ้นสู่สายตาอีกครา “นี่มันเป็นไปได้—”
“ประสก ท่านจงตามอาตมามาต่อเถิด”
ภายใต้การเคียงข้างของซินฮุ่ย หลี่ฮั่วหวังค่อย ๆ ก้าวเดินไปข้างหน้า ครั้นพ้นจากลานแกะสลักพระพุทธรูป ก็มาถึงจุดที่เขาเคยเห็นพวกสัตว์เดรัจฉานเมื่อครู่นี้
ณ ที่แห่งนี้ ย่อมไม่มีสัตว์เดรัจฉานแม้แต่ตัวเดียวเช่นกัน มีเพียงสิงโตหินและกิเลนหินที่ยังสลักไม่เสร็จสมบูรณ์ตั้งตระหง่านอยู่ สัตว์มงคลเนื้อหินขนาดเล็กลดหลั่นเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทอดสายตามองไปเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน
ทันใดนั้น ซินฮุ่ยก็พลันชักกระบี่ยาวด้านหลังของหลี่ฮั่วหวังออกมาแล้วฟันลงไปอย่างแรง เศียรสิงโตขนาดเท่าฝ่ามือถูกฟันจนขาดตกลงมา
ซินฮุ่ยหยิบเศียรสิงโตหินชิ้นนั้นขึ้นมาแล้ววางลงบนมือของหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังใช้นิ้วลูบคลำบนเศียรสิงโตหินเบา ๆ ผิวสัมผัสของเนื้อหินนี้ รวมถึงน้ำหนักที่ถ่วงมืออันหนักอึ้ง สิ่งนี้ย่อมเป็นของจริงอย่างไม่ต้องสงสัย!
“นี่มันเป็นไปได้อย่างไร—” หลี่ฮั่วหวังที่ตกอยู่ในความสับสนยังคงไม่ยอมถอดใจ เขาก้าวเข้าไป สองมือยื่นออกไปสัมผัสรูปสลักเหล่านั้นทีละชิ้น และพบว่าพวกมันล้วนเป็นของจริงแท้แน่นอน
ท้ายที่สุดเขาก็มายืนอยู่ตรงประตูวิหารใหญ่แล้วมองเข้าไปข้างใน เห็นเพียงพระพุทธรูปศิลาขนาดยักษ์อันน่าเกรงขามนั่งขัดสมาธิอยู่บนฐานบัว มือซ้ายประคองบาตร มือขวาชี้ดิ่งลงสู่ผืนดิน ปรากฏตระหง่านอยู่เบื้องหน้าของหลี่ฮั่วหวัง
“เป็นไปไม่ได้! เมื่อครู่ข้าเห็นกับตา เห็นชัดเจน! จะเป็นของลวงได้อย่างไร?”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ฮั่วหวัง เจ้าอาวาสซินฮุ่ยก็ทอดถอนใจออกมาเบา ๆ “อมิตาภพุทธ ประสก ท่านป่วยหนักไม่น้อยเลยนะ”
หลี่ฮั่วหวังหันไปมองซินฮุ่ยอย่างงุนงง แล้วพูดอย่างตะลึง “หรือว่าอาการข้ากำเริบ? ที่เห็นเมื่อครู่ล้วนเป็นภาพหลอนของข้าเอง?”
ซินฮุ่ยพยักหน้าลงเบา ๆ “ประสก ตัวท่านป่วยเป็นโรคอันใด ย่อมรู้กระจ่างแจ้งแก่ใจยิ่งกว่าคนนอกเช่นพวกอาตมามิใช่หรือ”
“หรือไท่ซุ่ยดำมากมายที่ข้ากินไป จะประคองได้แค่นี้? ภาพหลอนเริ่มมาอีกแล้วหรือ?” หลี่ฮั่วหวังสองมือกุมศีรษะ พึมพำกับตัวเองอย่างเจ็บปวด
เมื่อได้ยินหลี่ฮั่วหวังกล่าวเช่นนี้ ฝูงหลวงจีนรอบข้างที่มีสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ต่างก็พากันขยับมาชิดกันแล้วกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์
“วุ่นวายอยู่ตั้งนาน ที่แท้ก็เป็นคนบ้าคนหนึ่งนี่เอง”
“หากไม่มีเรื่องอันใดแล้ว ก็รีบขับไล่เขาไปเถิด เผื่อวันใดอาการบ้ากำเริบขึ้นมาแล้วฟันคนเข้าจะแย่เอา”
“เงียบ!” วาจาเพียงประโยคเดียวของซินฮุ่ยทำให้หลวงจีนทุกรูปเงียบเสียงลงทันใด
เขาเดินเข้าไปในวิหารแล้วจุดธูปขึ้นสี่ดอก จากนั้นก็หันกายกลับมายื่นมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง “สร้างความเดือดร้อนให้ศิษย์พุทธภูมิเช่นพวกเรานั้นหาใช่เรื่องใหญ่อันใดไม่ แต่หากทำให้พระพุทธองค์ต้องถูกรบกวนคงมิใช่เรื่องดี จงไปจุดธูปกราบไหว้พระพุทธองค์ให้ดีเถิด”
“จุดธูป?” กล้ามเนื้อทั่วร่างหลี่ฮั่วหวังเกร็งขึ้นทันที สายตาสลับมองพระพุทธรูปใหญ่ ซินฮุ่ย และธูปสี่ดอกนั้นไม่หยุด
“ประสก ท่านยังรออันใดอยู่อีกเล่า เรื่องนี้เป็นท่านเองที่เป็นฝ่ายผิดแต่แรกนะ” ซินฮุ่ยยื่นธูปทั้งสี่ดอกในมือไปข้างหน้าอีกเล็กน้อย
ภายในห้วงความคิดของหลี่ฮั่วหวัง พลันหวนนึกถึงกองสัตว์ประหลาดที่กำลังเลื้อยขยับตัวนั้นอีกครา ก้อนประหลาดที่มีร่างของเหล่าหลวงจีนเกาะเกี่ยวอยู่เต็มตัว
หากสิ่งนั้นเป็นของจริง การที่ตนเดินเข้าไปจุดธูปให้มัน มิใช่เป็นการเอาตัวเองไปป้อนให้ถึงปากมันกินหรอกหรือ
“ประสก ท่านกำลังลังเลอันใดอยู่รึ”
หลี่ฮั่วหวังมองไปยังซินฮุ่ยผู้เอ่ยวาจานี้ ยามนี้บนใบหน้าของอีกฝ่ายเริ่มเผยแววไม่สบอารมณ์ออกมาจาง ๆ
เขาลูบคลำเศียรสิงโตหินในมือซึ่งเป็นของจริงแท้แน่นอน แล้วแหงนหน้ามองดวงตะวันอันเจิดจ้าเหนือศีรษะ
หลี่ฮั่วหวังโยนเศียรสิงโตทิ้งไป สองมือรับธูปมา ยกเท้าก้าวข้ามธรณีประตู แล้วค่อย ๆ ก้าวเดินไปยังรูปสลักหินนั้น
เขาก้าวเดินช้ามาก ช้าเป็นอย่างยิ่ง ร่างกายและจิตใจตึงเครียดถึงขีดสุด เหงื่อกาฬเริ่มผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก
ทว่าต่อให้เดินช้าเพียงใด สุดท้ายหลี่ฮั่วหวังก็เดินมาถึงเบื้องล่างของพระพุทธรูปองค์ใหญ่จนได้ พระพุทธองค์ก็ยังคงเป็นพระพุทธองค์ มิได้แปรเปลี่ยนเป็นสัตว์ประหลาดชวนคลื่นเหียนกองนั้นแต่อย่างใด
หลี่ฮั่วหวังกุมธูปไว้ด้วยสองมือ ยืนอยู่หน้ากระถางธูปแล้วแหงนมองขึ้นไปอีกครั้ง มองจากมุมนี้ขึ้นไป พอดีมองเห็นพระพุทธรูปยักษ์กำลังทอดสายตาอันไร้สุขไร้ทุกข์จ้องมองมายังตน ทำให้ผู้คนอดมิได้ที่จะเกิดความยำเกรงขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
ยามที่หลี่ฮั่วหวังยกธูปขึ้นเหนือศีรษะ ธูปทั้งสี่ดอกก็สั่นไหวเบา ๆ ควันสีขาวหมุนวนเป็นเกลียวกลางเวหาแล้วลอยละล่องขึ้นสู่ขื่อหลังคาวิหาร
หลี่ฮั่วหวังชูธูปขึ้นกราบไหว้อย่างนอบน้อมสามครา จากนั้นจึงปักธูปลงในกระถางธูปด้วยความสำรวม แล้วหันกายเดินกลับออกไปนอกวิหาร
เมื่อเห็นว่าเรื่องบาดหมางคลี่คลายลงแล้ว เหล่าหลวงจีนก็ค่อย ๆ แยกย้าย กลับไปยังตำแหน่งเดิมของตน หยิบเครื่องไม้เครื่องมือขึ้นมาแกะสลักต่อ เสียง “เค้งเค้ง” ดังสะท้อนก้องไม่ขาดสาย
ซินฮุ่ยกับหลี่ฮั่วหวังก้าวเดินช้า ๆ ไปตามทางเดินปูอิฐหินตรงกึ่งกลางระหว่างรูปสลัก มุ่งหน้าออกไปสู่ภายนอก
“ประสกเสวียนหยาง ในเมื่ออาการป่วยของท่านหนักหนาสาหัสถึงเพียงนี้ ต่อจากนี้ก็อย่าได้เพ่นพ่านไปที่ใดอีกเลย จงทำใจให้สงบรอคอยพิธีมหาโปรดสัตว์เถิด”
“แม้อาการป่วยของท่านจะยุ่งยาก ทว่าหากเทียบกับอาการป่วยของท่านแล้ว ตันหยางจื่อก็นับว่าอันตรายกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย ข้าวต้องกินทีละคำ เรื่องราวก็ต้องสะสางทีละเรื่อง” ซินฮุ่ยหมุนลูกประคำในมือพลางเอ่ยกับหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ข้างกาย
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้น แหงนมองดวงตะวันอันเจิดจ้าเหนือศีรษะอีกครา ชูมือทั้งสองข้างขึ้นบิดขี้เกียจอย่างแรง “ท่านเจ้าอาวาส สำหรับอาการวิปลาสเช่นข้านี้ ทางวัดเจิ้งเต๋อพอจะมีวิธีเยียวยาแก้ไขหรือไม่”
“อืม... อาตมาให้ศิษย์ลองดูได้ ทว่าจะสำเร็จหรือไม่นั้นยังไม่อาจรับประกันได้ ด้วยว่าในวัดของเรามิได้มีวิชาแพทย์สืบทอดมาแต่เดิม”
“ไม่เป็นไร ข้าเพียงถามไปเรื่อยเปื่อย บ้าคลั่งมานานปานนี้ ย่อมชินชาเสียแล้ว” สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังดูไม่ใส่ใจนัก “จริงสิ ท่านเจ้าอาวาส เมื่อครู่ท่านลงมืออย่างไรกัน เหตุใดของในอกเสื้อข้าจึงไปอยู่ในมือท่านได้กะทันหันเช่นนั้นเล่า”
“ฮะ ๆ ๆ กลเม็ดเล็กน้อยเท่านั้น มิมีค่าให้เอ่ยถึง มิมีค่าให้กล่าวถึงดอก”
“ท่านเจ้าอาวาส ยามนี้อย่าได้ถ่อมตนไปเลย หากท่านยังว่ามิมีค่าให้กล่าวถึง คนอย่างข้าจะนับเป็นตัวอันใดได้ คงมิต่างอะไรกับตัวหนอนแมลงดอกกระมัง”
“ประสกเสวียนหยาง เรื่องราวมิอาจคิดคำนวณเช่นนั้นได้ ท่านดูอย่างตันหยางจื่อสิ แม้ฝีมือจะสู้อาตมาไม่ได้ แต่ในยุทธภพภายนอกก็นับว่าอยู่ระดับกลาง ๆ ได้กระมัง ทว่าสุดท้ายมิใช่ถูกท่านกำจัดไปหรอกรึ”
“อย่างตันหยางจื่อนี่นะยังนับเป็นระดับกลาง แล้วระดับยอดฝีมือชั้นสูงจะเก่งกาจปานใดกัน ท่านเจ้าอาวาส ระหว่างผู้มีวิชาสูงส่งเช่นพวกท่าน มีการแบ่งระดับสูงต่ำหรือไม่”
“มีน่ะมีอยู่ พวกฟ้าดินเร้นเหลืองอะไรเทือกนั้น แต่นั่นล้วนเป็นเรื่องที่พวกคนว่างงานกุขึ้นมาส่งเดช ผู้บวชเรียนมิได้แสวงหาชื่อเสียงจอมปลอม มิได้ใส่ใจสิ่งเหล่านี้ดอก”
เส้นทางที่มิได้ยาวไกลสายนี้ ทั้งสองก้าวเดินอยู่นานและสนทนากันไปมาก หลี่ฮั่วหวังเองก็ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์เกี่ยวกับโลกใบนี้จากปากของซินฮุ่ยมิใช่น้อย
ครั้นเดินพ้นจากลานแกะสลัก หลี่ฮั่วหวังก็หยุดฝีเท้าลงแล้วประสานมือคารวะซินฮุ่ย “ขอบคุณท่านเจ้าอาวาสที่ช่วยไขข้อข้องใจ”
“มิได้ มิได้ เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ประสกเสวียนหยางร่างกายยังไม่สู้ดี รีบกลับไปพักผ่อนเสียก่อนเถิด”
หลังจากต่างฝ่ายต่างแสดงความเกรงใจกันพอเป็นพิธีแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็กวาดตามองซ้ายขวา เมื่อไม่พบแม้แต่เงาของหลวงจีนแก่รูปนั้น จึงหันหลังเดินมุ่งหน้ากลับไปยังเรือนพักของตน
เขาก้าวเดินช้ามาก สีหน้าดูหนักอึ้งราวกับกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องใดอยู่
เดินอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็มาถึงเรือนพักของตน ชั่วพริบตาที่ประตูปิดสนิทลง สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็พลันดุดันบิดเบี้ยว กำหมัดแน่นทั้งสองข้างแล้วทุบลงบนผนังอย่างรุนแรง
แม้จะไม่รู้ว่าหลวงจีนพวกนั้นใช้วิธีใดมาลวงประสาทสัมผัส แต่ในฐานะคนไข้ที่ต้องสลับไปมาระหว่างภาพหลอนกับความจริงอยู่เป็นเวลานาน เรื่องอื่นหลี่ฮั่วหวังอาจไม่ได้ความ แต่เรื่องพรรค์นี้เขาย่อมไวต่อสัมผัสยิ่งกว่าผู้ใด
พระพุทธรูปองค์ใหญ่เมื่อครู่นี้ให้ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกนั้นเหมือนกับโรงพยาบาลในภาพหลอน มีกลิ่นอายบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
“รูปสลักหินพวกนั้นล้วนเป็นของปลอม! พระพุทธรูปองค์ใหญ่ก็เป็นของปลอม! ทั้งหมดล้วนเสกสรรขึ้นมาจากวิชาพรางตาทั้งสิ้น!! สิ่งที่ฉันเห็นก่อนหน้านี้ไม่ใช่ภาพหลอนเลยสักนิด!”
กำลังโหลดความเห็น...