คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 46

ตอน 46

ตอนที่ 46 ซินฮุ่ย

“พระพุทธองค์?” หลี่ฮั่วหวังแหงนหน้ามองก้อนสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่สูงอย่างน้อยยี่สิบกว่าเมตรตรงหน้าอย่างตะลึงงัน

ไม่ว่าพระพุทธองค์ในสายตาของหลวงจีนแก่จะมีรูปลักษณ์เช่นไร ทว่าพระพุทธองค์เบื้องหน้าหลี่ฮั่วหวังกลับเป็นเพียงกองภูเขาเนื้อสีชมพูขนาดยักษ์ ผิวหนังของมันที่คล้ายกับแผ่นหลังของคางคกนั้นชุ่มโชกไปด้วยน้ำเลือดเหนียวข้น

อวัยวะหลากชนิดผลุบเข้าโผล่ออกมาจากผิวหนังอันน่าสะอิดสะเอียนนั้น และบิดกระดิกไปมาไม่หยุดตามการขยับเลื้อยของร่างมัน

สิ่งประหลาดน่ารังเกียจถึงเพียงนี้ เพลานี้ทั่วทั้งร่างกลับเต็มไปด้วยเหล่าหลวงจีนที่กำลังเลื้อยกระดุกกระดิกไต่ยั้วเยี้ยอยู่เช่นเดียวกัน

หลวงจีนเหล่านี้กำลังใช้เนื้อและเลือดของตนเติมเต็มทุกช่องว่างบนร่างของ “พระพุทธองค์”

สตรี พวกเดียวกัน สัตว์เดรัจฉาน จนมาถึงสิ่งนี้ที่อยู่ตรงหน้า หลวงจีนแห่งวัดเจิ้งเต๋อคล้ายกำลังท้าทายขีดจำกัดทางเนื้อหนังของตนไปทีละขั้น

“เป็นอย่างไร! ใหญ่หรือไม่! พระพุทธรูปหินองค์นี้ใหญ่ที่สุดที่อาตมาเคยเห็นมา!” หลวงจีนแก่ที่ไม่รู้อะไรเลยยืนชมอยู่ข้างๆ

ร่างกายของหลี่ฮั่วหวังแข็งทื่อไปหมด ที่ผ่านมาเขาคิดมาตลอดว่าคนชั่วช้าอย่างตันหยางจื่อเป็นพวกนอกรีตอย่างยิ่งในโลกใบนี้ และถูกกระแสหลักปฏิเสธขับไล่

ในเมื่อหลวงจีนแห่งวัดเจิ้งเต๋อมีความแค้นกับตันหยางจื่อ เช่นนั้นหลวงจีนพวกนี้ต่อให้ไม่จัดว่าทรงธรรมเพียงใด แต่อย่างน้อยที่สุดก็น่าจะรักษากฎเกณฑ์

ทว่าสมมติฐานนี้ของเขากลับผิดพลาดตั้งแต่ต้น! มันไม่มีฝ่ายธรรมะหรือฝ่ายอธรรมอะไรทั้งนั้น! ไม่แน่ว่าวิถีการบำเพ็ญเพียรอื่น ๆ ทั้งหมดในใต้หล้านี้อาจจะวิปริตพิกลพิการเหมือนกันหมด!

การที่ตันหยางจื่อผูกพยาบาทกับหลวงจีนพวกนี้ บางทีอาจมิใช่ธรรมะกับอธรรมไม่อยู่ร่วมฟ้า! หากแต่เป็นเพียงขุมกำลังสองฝ่ายแย่งชิงอาณาเขตกันเท่านั้น!

ไม่ว่าแท้จริงพวกเขาทำเช่นนี้เพื่ออะไร ทว่าที่แน่นอนคือคำพูดของเจ้าอาวาสแก่ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเท็จ! เขาถูกพวกนั้นหลอกเข้าแล้ว!

“พิธีมหาโปรดสัตว์อะไรกัน! ตาแก่หัวโล้นนั่นต้องโกหกแน่! ไม่ได้ ฉันต้องรีบออกไปจากที่ผีสางนี่ให้เร็วที่สุด!”

หลี่ฮั่วหวังหันหน้าไปมองหลวงจีนแก่ที่ไม่ได้รับรู้ถึงความผิดปกติใด ๆ แม้จะไม่ทราบว่าเหตุใดวิชาพรางตาของหลวงจีนจึงใช้ไม่ได้ผลกับตน

แต่ที่แน่ใจได้คือยามนี้ตนยังไม่ถูกพวกเขาจับได้ หากตนต้องการหลุดพ้นจากเคราะห์ภัยนี้จะต้องใช้ประโยชน์จากจุดนี้ให้ดี

หลี่ฮั่วหวังฝืนทนสะกดกลั้นมิให้ตนแสดงพฤติกรรมผิดปกติใด ๆ ออกมา เขาเก็บงำสีหน้าแล้วหมุนตัวกลับ “ก็พอใช้ได้ ก็แค่นั้นแหละ ข้าขอกลับก่อน”

กล่าวจบหลี่ฮั่วหวังก็ก้าวยาว ๆ เดินออกจากวิหารใหญ่ มายังลานแกะสลักอันชวนคลื่นเหียนด้านนอก

ภูเขาเนื้อรอบด้านยังคงขยับเลื้อยกระเพื่อมขึ้นลง ทว่าเขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นและก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

“เอ๊ะ! นักพรต อย่าเพิ่งไปสิ อุตส่าห์มาทั้งที ท่านจะรีบไปไหน?”

หลวงจีนแก่พูดพลางวิ่งออกจากวิหารตามมา “อาหารที่นี่ก็ไม่เลว ประเดี๋ยวเราไปกินข้าวด้วยกันดีหรือไม่? เต้าหู้ทอดที่นี่อร่อยกว่าเนื้อเสียอีก”

ใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังแสร้งทำเป็นรำคาญใจเล็กน้อย สองเท้าเริ่มเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ขณะที่หลวงจีนแก่ข้างกายยังคงพร่ำพูดไม่หยุดหย่อน

ครั้นเห็นอยู่รำไรว่าหลี่ฮั่วหวังกำลังจะเดินพ้นภูเขาเนื้อ เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางทางของเขาไว้

นั่นคือหลวงจีนร่างกำยำใบหน้าเคร่งขรึมรูปหนึ่ง เขาสูงกว่าหลี่ฮั่วหวังถึงหนึ่งช่วงศีรษะเต็ม ๆ กำลังจ้องมองหลี่ฮั่วหวังนิ่งงันโดยไม่เอ่ยคำใด

“ท่านอาจารย์ผู้นี้ มีธุระอันใดรึ?” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถามอย่างเย็นชา ทว่าหัวใจในยามนี้กลับบีบรัดเกร็งขึ้นมาในทันที

หลวงจีนร่างสูงผู้นั้นค่อย ๆ โน้มตัวมาข้างหน้า พินิจพิเคราะห์หลี่ฮั่วหวังอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ทันใดนั้นภาพเหตุการณ์ที่ทำให้หัวใจของหลี่ฮั่วหวังต้องสั่นสะท้านก็บังเกิดขึ้น เมื่อหนวดระยางค์สีดำเส้นหนึ่งที่อ่อนนุ่มและคล่องแคล่วอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังมีปุ่มดูดเกาะอยู่ ได้มุดออกมาจากรอยประทับศีลบนกระหม่อมของเขา และยิ่งยืดยาวออกเรื่อย ๆ

หนวดระยางค์ประหลาดนั้นคล้ายกับงูทะเลที่แหวกว่ายอยู่กลางอากาศ มันเริ่มขยับเลื้อยช้า ๆ วนเวียนอยู่รอบศีรษะของหลี่ฮั่วหวัง ราวกับกำลังตรวจจับสิ่งใดบางอย่าง

“อมิตาภพุทธ สาธุ สาธุ ประสก จิตของเจ้าหาได้บริสุทธิ์ไม่”

สิ้นคำนี้ ภูเขาเนื้อที่กำลังบิดกระดุกกระดิกโดยรอบพลันหยุดนิ่ง หลวงจีนเหล่านั้นต่างพากันตวัดสายตาจ้องเขม็งมาที่ร่างของหลี่ฮั่วหวังเป็นตาเดียว

“เขารู้แล้วว่าฉันมองทะลุวิชาพรางตา! สู้ตาย!” เมื่อเห็นว่าสถานการณ์กำลังดำเนินไปสู่จุดที่ไม่อาจหวนกลับ หลี่ฮั่วหวังจึงตัดใจเด็ดขาด มือเดียวชักกระบี่ไปด้านหลังแล้วฟันสุดแรงเข้าใส่หลวงจีนร่างสูงตรงหน้า

เสียง “ฉับ” ดังขึ้น หนวดระยางค์ของหลวงจีนร่างสูงรวมถึงเสื้อผ้าของเขาถูกฟันขาดสะบั้นในชั่วพริบตา น้ำหนองสีเหลืองสลับเขียวพวยพุ่งทะลักออกมาไม่หยุด

“แหมะ” โอสถเม็ดหนึ่งดีดเข้าปากหลี่ฮั่วหวัง สองเท้าของเขาถีบพื้นอย่างแรง ร่างทะยานพุ่งสูงถึงสามเมตร มุ่งตรงไปยังกำแพงดินที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที

ทันทีที่หลี่ฮั่วหวังเคลื่อนไหว ทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้านก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง หลวงจีนทั้งหมดบนภูเขาเนื้อต่างพากันกระโดดลงมา แล้วส่งเสียงคำรามวิ่งไล่ล่าตามหลังเขามา

เพียงเท่านี้ยังไม่พอ ผืนแผ่นดินพลันสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างแรง จนทำให้ทุกคนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

หลี่ฮั่วหวังที่กระโดดขึ้นไปบนสันกำแพงแล้วหันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว ก็พบว่า “พระพุทธองค์” ขนาดยักษ์พังประตูไม้ของวิหารออกมา กำลังกลิ้งตรงมาหาตน!

“หนี! ออกไปจากวัดนี้! พวกมันไม่มีทางให้ชาวเมืองหลวงประจิมทั้งเมืองเห็นโฉมหน้าแท้จริงของ ‘พระพุทธองค์’ แน่!”

หลี่ฮั่วหวังพกพาความเชื่อมั่นนี้พุ่งทะยานมุ่งตรงไปยังวิหารหลักอย่างรวดเร็ว เสียงเบื้องหลังยิ่งมายิ่งอึกทึกจอแจ แต่เขาไม่อาจใส่ใจสิ่งใดได้มากความอีกต่อไปแล้ว

ฝ่ายหนึ่งวิ่งหนี อีกฝ่ายไล่ล่า หลี่ฮั่วหวังที่กลืนโอสถลงไปมีเรี่ยวแรงอึดถึกอย่างน่าอัศจรรย์ แม้จะเฉียดตายอยู่หลายครา ถึงกระนั้นยังโชคดีที่ไม่ถูกจับตัวไว้ได้

เมื่อเห็นอยู่รำไรว่าหากหลี่ฮั่วหวังเลี้ยวอีกเพียงโค้งเดียวก็จะไปถึงหน้าประตูวัดเจิ้งเต๋อแล้ว ใบหน้าที่คุ้นเคยหน้าหนึ่งกลับก้าวเข้ามาขวางทางของเขาไว้ นั่นคือซินฮุ่ย เจ้าอาวาสแห่งวัดเจิ้งเต๋อ

หลี่ฮั่วหวังมิได้ลังเลแม้แต่น้อย เขายื่นมือเข้าไปในอกเสื้อเพื่อควานหากระดิ่งเต๋าอันนั้น แต่ชั่วพริบตาต่อมา มือของเขากลับแข็งทื่ออยู่กับที่ กระดิ่งเต๋าที่ใช้เรียกท่านพเนจรของตนหายไปแล้ว

“อมิตาภพุทธ ประสกเสวียนหยาง ท่านหาของสิ่งนี้อยู่หรือ?” ซินฮุ่ยประคองกระดิ่งเต๋าถาม สีหน้ายังไม่รีบร้อนเช่นเดิม

ไม่รอให้หลี่ฮั่วหวังตอบ ซินฮุ่ยก็ค่อยๆ เดินมาข้างกายเขา ยัดกระดิ่งเต๋ากลับใส่มือเขา “ประสก ของสิ่งนี้อัปมงคล ใช้ต้องระวังเถิด”

จากนั้นเขาก็ไม่ได้ถามหลี่ฮั่วหวัง หากหันไปตำหนิหลวงจีนกลุ่มที่ไล่ตามมาถึงตรงหน้า “เงียบเสียง พวกเจ้าเป็นบรรพชิต ลนลานเช่นนี้สมควรหรือ?”

“ท่านเจ้าอาวาส! หาใช่พวกเราอยากลนลานไม่! แต่เป็นศิษย์สำนักเต๋าผู้นี้ที่จู่ ๆ ก็ลงมือทำร้ายศิษย์พี่เจียนเวยขอรับ!!”

ได้ยินดังนั้น เจ้าอาวาสซินฮุ่ยจึงหันมาถามหลี่ฮั่วหวังอย่างสงสัย “ประสกเสวียนหยาง มีเรื่องเช่นนี้จริงหรือ? เหตุใดท่านจึงลงมือกับศิษย์ของวัดกะทันหัน หรือเขาดูแลท่านไม่ทั่วถึง?”

เมื่อมองกลุ่มหัวโล้นตรงหน้า แล้วก้มมองกระดิ่งเต๋าในมือที่ได้กลับคืนมา ชั่วขณะหนึ่งหลี่ฮั่วหวังก็ไม่อาจเข้าใจได้ว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นละครตบตาอะไรอยู่

พวกเขาก็รู้อยู่แล้วว่าเขาเห็นทุกอย่างหมดแล้ว ยังจะมาเล่นละครอะไรอีก?

หลังใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังจึงตัดสินใจเปิดอกคุยกับเขาตรง ๆ “ท่านเจ้าอาวาสซินฮุ่ย พวกท่านมีความแค้นกับตันหยางจื่อ ส่วนข้าก็เป็นคนฆ่าตันหยางจื่อตาย ไม่กล่าวคำขอบคุณก็ช่างเถิด แต่ถึงอย่างไรก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าล้างบางกันกระมัง”

“ท่านวางใจได้ ทุกสิ่งที่ข้าได้เห็นในวัดแห่งนี้ ข้าจะปิดปากให้สนิท ไม่บอกผู้ใดแม้แต่คนเดียว”

“อีกประการหนึ่ง ลำพังเพียงปากข้าคนเดียว ย่อมไม่อาจสั่นคลอนชื่อเสียงเกียรติคุณของวัดเจิ้งเต๋อพวกท่านได้อยู่แล้ว”

ครั้นได้ยินวาจาของหลี่ฮั่วหวัง สีหน้าของซินฮุ่ยกลับยิ่งทวีความฉงนสนเท่ห์ “ประสกเห็นสิ่งใดมารึ เหตุใดอาตมาจึงฟังไม่เข้าใจเล่า”

ยามนี้ทั้งสองฝ่ายต่างยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ชั่วพริบตานั้นบรรยากาศก็พลันเงียบสงัดลง

“หือ? เกิดอะไรขึ้น? หรือเจ้าอาวาสไม่ได้เป็นพวกเดียวกับสิ่งพวกนั้น?” ด้วยความสงสัย หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยๆ เล่าทุกอย่างที่ตนเห็นออกมา

“เหลวไหล! พูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระสิ้นดี!!” นี่เป็นคราแรกที่หลี่ฮั่วหวังได้เห็นซินฮุ่ยบันดาลโทสะ หนวดเคราสีขาวสองเส้นใต้จมูกสั่นไหวระริกประหนึ่งหนวดมังกร กลิ่นอายบารมีอันทรงพลังกดทับลงมาในพริบตาจนเหล่าหลวงจีนเบื้องหลังต้องรีบก้มหน้าลงโดยพลัน

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 46
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 47 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 45กลับหน้าเรื่อง
ตอน 45ตอน 47