คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 45

ตอน 45

ตอนที่ 45 พระพุทธองค์

“ไต้ซือ ท่านมิต้องอธิบายเรื่องมากมายเพียงนี้แก่ผู้มาพักแรมเช่นข้าหรอก ข้าเองก็ก้าวก่ายพวกท่านมิได้ เชิญออกไปเถิด ข้าจะเข้านอนแล้ว”

เจียนตุ้นพนมมือทั้งสองคารวะหลี่ฮั่วหวังแล้วเดินตรงไปยังประตู จังหวะที่เดินเฉียดไหล่กับหลี่ฮั่วหวัง เสียงแผ่วเบาก็แว่วผ่านไป

“อย่าดูแคลนพุทธศาสนาเลย ก่อนบวชอาตมาเคยเป็นนักพรต สายเต๋าที่จริงก็เช่นเดียวกัน เพียงแต่ท่านไม่รู้เท่านั้น”

เจียนตุ้นจากไปแล้ว ทั้งห้องเหลือเพียงหลี่ฮั่วหวังคนเดียว เขาหันศีรษะกลับมามองวัดที่ถูกความมืดมิดกลืนกินอยู่ไกล ๆ ยามนี้ไร้ซึ่งความรู้สึกถึงความน่าเกรงขามและความศักดิ์สิทธิ์อันใดอีกต่อไป

หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกสู่ความมืดนั้น “ที่บ้าๆ นี่สกปรกจริง ไม่มีที่ไหนสะอาดบ้างเลยหรือ?”

นับตั้งแต่เกิดเรื่องในคืนนั้นขึ้น ยามค่ำคืนหลี่ฮั่วหวังจึงพยายามไม่ออกไปข้างนอกให้มากที่สุด เพื่อมิให้ไปขัดขวางเรื่องดีงามของเหล่าหลวงจีนจนก่อความขุ่นเคือง

วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า สภาพจิตใจของหลี่ฮั่วหวังก็ดีวันดีคืน แทบจะมิได้ฝันร้ายอีกเลย

ในยามที่เขากำลังคิดจะไปถามเจ้าอาวาสว่าเมื่อไรจึงจะเริ่มพิธี อีกฝ่ายกลับส่งคนมาหาก่อน

“ประสกเสวียนหยาง พิธีมหาโปรดสัตว์ใกล้จะเริ่มเตรียมการแล้ว เตรียมพิธีแต่ละครั้งสิ้นเปลืองมหาศาล ขอประสกอย่าออกไปไหนในช่วงนี้”

“ได้ เจ้ากลับไปบอกท่านเจ้าอาวาสเถิดว่าข้ารู้เรื่องแล้ว” หลี่ฮั่วหวังกล่าวกับเณรน้อยตรงหน้า

เณรน้อยเพิ่งไป ร่างคุ้นตาก็แวบเข้ามา สีหน้ายินดีปนประหลาดใจ “นักพรตน้อย ที่แท้ท่านพักอยู่ที่นี่เอง ไยไม่บอกอาตมาสักคำ?”

นั่นคือขอทานชราคนก่อนหน้านี้ เพียงแต่ยามนี้เขาดูแตกต่างจากสภาพซอมซ่อในกาลก่อนอย่างเห็นได้ชัด

บนกายสวมจีวรสีเหลืองตัวใหม่เอี่ยม ทั้งใบหน้าและตามตัวไร้ซึ่งคราบสกปรกใด ๆ ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมากโข

แม้จะพบเจอกับหลวงจีนผู้นี้เพียงผิวเผิน แต่การได้พบคนรู้จักในสถานที่แปลกหน้านี้ หลี่ฮั่วหวังก็ยังรู้สึกสนิทสนมอยู่บ้าง

“หลวงจีน ท่านอยู่ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง?”

“ก็ดี ตอนนี้อาตมากินอิ่มนอนอุ่นทุกวัน เพียงแต่อยู่ในวัดทำความดีไม่ได้ เลยรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ”

พอพูดถึงความดี หลี่ฮั่วหวังก็นึกถึงเรื่องคืนนั้นขึ้นมาทันที เขามองหลวงจีนแก่ตรงหน้าแล้วถอนหายใจเบาๆ “อย่าใส่ใจมากนัก อยู่ไปดีๆ เถิด วัดนี้แม้จะสกปรกอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็ไม่อด”

“มาเถิดนักพรตน้อย อาตมาจะพาไปดูที่ที่อาตมาทำงาน ที่นั่นกว้างมาก” หลวงจีนแก่ดึงหลี่ฮั่วหวังออกไปนอกประตูอย่างกระตือรือร้น

“แดดแรงถึงเพียงนี้ ไว้คราวหน้าเถิด” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกเฉยชา เขาไม่มีกะจิตกะใจจะเที่ยวชมวัดแห่งนี้เลยสักนิด

“มาเถิด!! มาดูแล้วไม่เสียใจแน่! มีของน่าสนใจตั้งมาก!” หลี่ฮั่วหวังถูกหลวงจีนแก่ฉุดลากออกจากห้อง

เดินเลี้ยวลดตามหลวงจีนผู้นี้ไปมา หลี่ฮั่วหวังก็มาถึงลานกลางแจ้งกว้างใหญ่แห่งหนึ่งในวัดเจิ้งเต๋อ

ครั้นมาถึงตรงนี้ เขาจึงได้พบว่าวัดเจิ้งเต๋อนี้ช่างกว้างใหญ่ยิ่งนัก

“เคร้งๆๆ!” ฝุ่นฟุ้งตลบทั่วลาน หลวงจีนจำนวนหนึ่งที่พันผ้าที่ง่ามมือยกสิ่วกับค้อนขึ้น กำลังสลักพระพุทธรูป

พระพุทธรูปเรียงรายเป็นสองแถว ซ้ายขวาทอดยาวไปยังส่วนลึกของลานกว้าง

ภายใต้แสงตะวันเจิดจ้า ศีรษะโล้นของเหล่าหลวงจีนเป็นประกายวาววับ พวกเขาหลั่งเหงื่อชโลมกายและจดจ่ออยู่กับการแกะสลักงานศิลปะของตนอย่างเต็มที่

“ท่านทำงานที่นี่หรือ? สภาพแย่ไม่น้อยเลย” หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อย ยกมือปิดจมูกกันฝุ่น

“ใช่ อาตมาขนเศษหินที่ไม่ใช้แล้ว พระพุทธรูปเหล่านี้ก็มีแรงของอาตมาอยู่ด้วยนะ” หลวงจีนแก่ดูภูมิใจในหน้าที่ของตนยิ่งนัก

ทั้งสองเดินมายังเส้นทางระหว่างแถวพระพุทธรูปที่ยังสลักมิเสร็จ พลางกวาดสายตามองผลงานรูปทรงแปลกตาหลากหลายแบบ

หลวงจีนที่เดินผ่านข้างกายพวกเขาเป็นระยะก็มิได้เข้ามาห้ามปราม ทำราวกับมองไม่เห็นพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

“วัดเจิ้งเต๋อสลักของพวกนี้คงไม่ได้ไว้ใช้เอง ดูก็รู้ว่าขายให้คนมาไหว้พระ ดูท่าหลวงจีนพวกนี้หาเงินเก่งไม่เบา” หลี่ฮั่วหวังประชดในใจ

ทว่าหลังจากผ่านเรื่องราวก่อนหน้านี้มา หลี่ฮั่วหวังกลับมิได้รู้สึกประหลาดใจกับสิ่งเหล่านี้เลยแม้แต่นิดเดียว

“ยังไม่หมดนะ! ข้างหน้ายังมีอีก!” หลวงจีนแก่พูดอย่างตื่นเต้น แล้วเดินไปยังซุ้มประตูข้างหน้า

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินไป หลี่ฮั่วหวังจึงยกเท้าก้าวตามไปติด ๆ ทันใดนั้นสติของเขาก็พลันเลอะเลือน ร่างกายซวนเซไปมา

“เฮ้ๆๆ นักพรตน้อย เป็นอะไรไป?” เห็นท่าไม่ดี หลวงจีนแก่รีบวิ่งกลับมาประคอง

“เกิดอะไรขึ้น” พอกลับมายืนมั่นคงได้อีกครั้ง หลี่ฮั่วหวังก็สะบัดศีรษะแรง ๆ ความรู้สึกผิดแปลกนั้นจึงค่อย ๆ มลายหายไป

“ไม่เป็นไรใช่หรือไม่? เป็นไข้หวัดลมหรือ? กลับไปพักก่อนดีไหม?”

หลี่ฮั่วหวังปฏิเสธความหวังดีของหลวงจีนแก่ “มิเป็นไร ข้าสบายดี ไปต่อเถิด”

“ได้ ถ้าเป็นหวัดจริงก็ต้องตากแดดมากๆ งั้นเราเดินดูต่อ”

หลี่ฮั่วหวังได้ยินดังนั้นก็เงยหน้ามองดวงอาทิตย์แผดจ้าเหนือหัว “หรือจะเป็นลมแดด? เพิ่งผ่านปีใหม่มาได้ไม่นานเองนะ ฉันก็ไม่ได้รู้สึกร้อนสักนิด”

เมื่อรู้สึกว่าร่างกายมิได้มีสิ่งใดผิดปกติ หลี่ฮั่วหวังจึงยกเท้าเตรียมจะเดินตามหลวงจีนแก่ไปข้างหน้า

ทว่าพอยกเท้าขึ้น เขากลับพบว่าสุ้มเสียงรอบกายแปรเปลี่ยนไป มันมิใช่เสียงเหล็กสกัดกระทบหินดังก๊องแก๊งอีกต่อไปแล้ว หากแต่กลายเป็นเสียงเนื้อหนังกระทบกระแทกกันดังพั่บ ๆ

“หือ?” หลี่ฮั่วหวังหันหน้าไปด้วยความกังขา พลางมองไปยังหินสลักทางด้านขวา ร่างกายพลันแข็งทื่อไปในทันใด

หินสลักเมื่อครู่หายไป แทนที่ด้วยกองเนื้อขาวโพลน ทั้งหมดล้วนเป็นหลวงจีน

เหล่าช่างสลักพระพุทธรูปเมื่อครู่ หลับตาอย่างศรัทธา เบียดกันเป็นกอง ร่างบิดเร่าดุจหนอนขาวไม่หยุด กำลังทำเรื่องอย่างที่ชายหญิงทำกัน

“นี่..... นี่มัน?” หลี่ฮั่วหวังเบิกตากว้าง ถอยหลังไปหนึ่งก้าว

หลี่ฮั่วหวังค่อย ๆ แหงนหน้าขึ้น หรี่ตามองดวงอาทิตย์อันเจิดจ้าบาดตาเหนือศีรษะ ตนมิได้ตาฝาดไปแต่อย่างใด

เขาค่อย ๆ หันกลับมา มองไปยังรูปสลักเหล่านั้นที่อยู่เบื้องหลังตนก่อนหน้านี้ มิผิดไปจากที่คาด พวกมันล้วนแปรเปลี่ยนไปแล้ว ภายใต้แสงตะวันอันสว่างไสวในฤดูหนาว มีภูเขาเนื้อเพิ่มขึ้นมาหลายสิบลูก

“นักพรต! เดินเร็วๆ สิ!” หลวงจีนแก่ตะโกนอย่างตื่นเต้นอยู่ข้างหน้า ราวกับเด็กที่รีบอยากอวดของกับเพื่อน

หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเข้าลึกอย่างสั่นเทา ยกเท้าก้าวเดินต่อไปข้างหน้า ผ่านซุ้มประตูขนาดมหึมา ลานกว้างขวางอีกแห่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขา

ที่แห่งนี้ยังคงมีภูเขาเนื้อสุมทับซ้อนซับซ้อน เพียงแต่ในภูเขาเนื้อนี้มิได้มีแค่คนอีกต่อไป ทว่ามีสิ่งอื่นเพิ่มเข้ามาด้วย อย่างเช่นสุกร

พวกมันกรีดร้องโหยหวนด้วยความทรมาน หากแต่ภูเขาเนื้อที่ก่อตัวขึ้นจากเหล่าหลวงจีนผู้มีสีหน้าเปี่ยมศรัทธานี้กลับราวกับโคลนตม ที่ดูดกลืนพวกมันให้จมลึกลงไป

“ดูสิ กิเลนกับสิงโตหินที่สลักนี่เหมือนจริงเหลือเกิน อาตมามีฝีมือแบบนี้บ้างก็ดี”

หลี่ฮั่วหวังเดินตามหลวงจีนแก่ไปอย่างเลื่อนลอย ดู “ผลงาน” ของหลวงจีนวัดเจิ้งเต๋อต่อไป เขาเห็นหมา เห็นม้า เห็นวัว เห็นลา

พินิจอย่างละเอียด เขาก็พบความผิดปกติมากกว่านั้น หลวงจีนพวกนี้ล้วนมีสองเพศ!!

เพลานี้ในหัวของหลี่ฮั่วหวังยุ่งเหยิงประหนึ่งด้ายพันกันและอื้ออึงไปหมด

ทันใดนั้นมือข้างหนึ่งของหลวงจีนแก่ก็ยื่นเข้ามา ฉุดลากเขาให้ก้าวเร็ว ๆ เข้าไปในวิหารใหญ่อันโล่งกว้างแห่งหนึ่ง

ทว่าเสียงเนื้อกระทบกันพั่บ ๆ นั้นมิเพียงไม่เลือนหาย หากแต่ยิ่งดังก้องขึ้น สะท้อนกังวานไปทั่ววิหารใหญ่อันเวิ้งว้าง

หลี่ฮั่วหวังคอแข็งทื่อมองเข้าไปในวิหาร ยามที่ศีรษะของเขาแหงนสูงขึ้นเรื่อย ๆ รูม่านตาในดวงตาก็ยิ่งหดเล็กลงเรื่อย ๆ

“รีบดูเร็วเข้า!” หลวงจีนแก่ชี้มือขึ้นไปด้านบน ใบหน้าผุดรอยยิ้มประหนึ่งเด็กน้อย น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความสะท้อนใจขณะเอ่ย “ช่างเป็นพระพุทธองค์ที่ใหญ่โตอะไรเช่นนี้!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 45
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 46 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 44กลับหน้าเรื่อง
ตอน 44ตอน 46