ตอนที่ 44 วัดเจิ้งเต๋อ
ภายในวิหารห้าพุทธะ หลี่ฮั่วหวังได้พบกับเจ้าอาวาสซินฮุ่ยอีกครั้ง ครานี้ท่านมิได้อยู่เพียงลำพัง ทว่าเบื้องหลังยังมีหลวงจีนแก่อีกสี่รูปนั่งเรียงรายกันอยู่
“ในเมื่อมาแล้ว เช่นนั้นประสกเสวียนหยาง พวกเราก็พูดสั้น ๆ เข้าประเด็นเถิด อาตมาจำเป็นต้องจัดพิธีมหาบำเพ็ญกุศลโปรดสัตว์เพื่อปลดปล่อยดวงวิญญาณของเขา”
“ได้ เช่นนั้นท่านเจ้าอาวาส พวกเราเริ่มกันเถิด” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยปากขึ้นทันที
“ช้าก่อน อย่าเพิ่งใจร้อน ประสกเสวียนหยาง กรรมสัมพันธ์ของตันหยางจื่อผูกติดอยู่กับตัวท่าน ก่อนจะเริ่มพิธีกรรมนี้ ยังต้องให้ท่านสงบจิตใจลงเสียก่อนจึงจะเริ่มได้”
“สงบจิตใจรึ” หลี่ฮั่วหวังสงสัย
“อมิตาภพุทธ ประสก จิตใจของท่านไม่สงบอย่างยิ่ง จิตใจของท่านป่วยไข้เสียแล้ว”
คำพูดของท่านอาวาสยังไม่ทันสิ้น หลี่ฮั่วหวังก็เอ่ยโต้กลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวอย่างรวดเร็ว “ข้าไม่ได้ป่วย!”
ทันทีที่เอ่ยคำนี้ออกไป แม้แต่ตัวหลี่ฮั่วหวังเองก็ยังตกใจกับระดับเสียงของตน
เมื่อเห็นหลวงจีนแก่ทั้งห้ารูปตรงหน้ามองดูตนด้วยสายตาลึกล้ำ หลี่ฮั่วหวังจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ พลางกำหมัดที่เริ่มสั่นเทาแน่น “ขอบังอาจถามท่านเจ้าอาวาส ข้าต้องทำอย่างไรจึงจะสงบจิตใจได้”
คัมภีร์ปกสีเหลืองเล่มหนึ่งถูกส่งมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง “นำคัมภีร์ 《ขันธ์ห้าล้วนว่างเปล่า》 เล่มนี้กลับไป สวดอ่านวันละสามเวลา เช้า กลางวัน เย็น”
หลี่ฮั่วหวังรับมาและเปิดคัมภีร์ออก ด้านในล้วนเป็นบทสวดทางพุทธศาสนาที่เข้าใจยาก ราวกับอยู่ในม่านหมอกจนไม่อาจเข้าใจความหมายได้เลย
“แค่สวดอ่านก็พอแล้วรึ ไม่มีวิชาอะไรเลยหรือ แล้วก็ไม่ต้องกินอะไรเลยรึ” ขั้นตอนอันแสนง่ายดายเช่นนี้ต่ำกว่าที่หลี่ฮั่วหวังคาดเดาไว้มากนัก
เห็นเจ้าอาวาสซินฮุ่ยส่ายหน้า หลี่ฮั่วหวังก็ถือคัมภีร์จะเดินออกไป ครั้นใกล้ถึงประตู เขาก็หันกลับมามองหลวงจีนแก่ทั้งหลายที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะ
“ท่านเจ้าอาวาสซินฮุ่ย ที่วัดเจิ้งเต๋อมีวิชาบำเพ็ญตบะหรือไม่”
“ย่อมมีอยู่แล้ว ขอเพียงประสกยินยอมโกนศีรษะออกบวชเข้าสู่วัดของอาตมา หอคัมภีร์ก็เปิดให้พลิกอ่านได้ตามใจชอบ”
ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็หันหลังเดินออกทันที เขาไม่มีทางบวชเป็นหลวงจีนแน่
“ประสกเสวียนหยาง ช่วงเวลานี้ก็พักอยู่ที่วัดของอาตมาก่อนเถิด วิ่งไปวิ่งมาเช่นนี้ ท่านเองก็ลำบาก พวกอาตมาก็ลำบากเช่นกัน”
ครานี้หลี่ฮั่วหวังมิได้ปฏิเสธ ในเมื่อตัดสินใจเชื่อใจอีกฝ่ายแล้ว หากยังระแวดระวังเรื่องแค่นี้อีกก็จะยิ่งดูใจแคบไปเสียเปล่า
ห้องปีกเดี่ยวห้องหนึ่งภายในวัดเจิ้งเต๋อถูกจัดเตรียมไว้ หลี่ฮั่วหวังพักอยู่ที่นี่อย่างเงียบสงบพลางอ่านคัมภีร์ที่ส่งมาให้
ในช่วงสองสามวันแรก หลี่ฮั่วหวังยังมีความตึงเครียดอยู่บ้าง ทว่าเมื่อพบว่าทั่วทั้งวัดไม่มีใครสนใจตนเลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งตอนที่ตนเดินไปยังวิหารหลักอันคึกคักเพื่อดูหลวงจีนแก้คำทำนายเซียมซีก็ไม่มีใครมาใส่ใจ เขาจึงค่อย ๆ คลายใจลง
ยามดึกสงัด ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมัน หลี่ฮั่วหวังประคองคัมภีร์เล่มนี้ด้วยสองมือพลางสวดอ่าน “ชาตินี้สิ้นแล้ว พรหมจรรย์อยู่จบแล้ว... กิจที่ควรทำได้ทำเสร็จสิ้นแล้ว หาได้มีภพใหม่อีกไม่ เมื่อแสดงธรรมนี้อยู่ ภิกษุปัญจวัคคีย์เหล่านั้น จิตก็หลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวง ชื่นชมยินดีน้อมรับไปปฏิบัติ...”
เจ้าคัมภีร์ 《ขันธ์ห้าล้วนว่างเปล่า》 เล่มนี้ ตอนที่เริ่มสวดแรก ๆ หลี่ฮั่วหวังมิได้รู้สึกอันใดเลย ทว่าเมื่อวันเวลาผ่านไปทีละวัน เขากลับพบว่าคุณภาพการนอนหลับของตนดีวันดีคืน ถึงได้รู้ว่าสิ่งนี้มีประโยชน์จริง ๆ
หลังจากสวดอ่านรอบหนึ่งอย่างสงบแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ค่อย ๆ ปิดคัมภีร์ลง ดับตะเกียงน้ำมันเพื่อเตรียมจะนอน ในใจเริ่มคำนวณถึงเรื่องที่ต้องทำหลังจากนี้
“รอให้กำจัดตันหยางจื่อไปได้แล้ว ค่อยไปตามหาไท่ซุ่ยดำ หากสามารถทำให้อาการป่วยของฉันคงที่ได้ เมื่อนั้นฉันก็จะมีชีวิตอยู่อย่างมั่นคงในโลกใบนี้ต่อไปได้”
“แต่ว่าเจ้าไท่ซุ่ยดำนั่นดูดุร้ายมิใช่น้อย หากจับมันได้จริง ๆ ฉันจะพันธนาการมันไว้อย่างไร แล้วเฉือนเนื้อออกมากินทุกเดือนล่ะ”
“จริงสิ ยังมีเรื่องพลังอีก ต้องได้รับพลังที่มากพอจะปกป้องตนเองได้ถึงจะใช้ได้ แต่เรื่องนี้ก็จัดการยากเช่นเดียวกัน”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังคิดมาถึงตรงนี้ ทันใดนั้นเขาก็เห็นเงาศีรษะคนทอดผ่านวูบหนึ่งนอกประตู ร่างกายพลันเกร็งแน่นขึ้นมาทันที
“มีคนในวัดกำลังจับตาดูฉันอยู่เหรอ” หลี่ฮั่วหวังชะลอฝีเท้า ค่อย ๆ เดินไปยังข้างประตูแล้วถอดสลักประตูออก
เขาเปิดแง้มออกเป็นช่องอย่างฉับพลัน ลานเรือนเล็กนอกประตูที่อาบด้วยแสงจันทร์ว่างเปล่าไร้ผู้คน หลี่ฮั่วหวังชะโงกหน้าออกไปอย่างระมัดระวัง พบว่าในระยะไกล ชายจีวรสีเหลืองผืนหนึ่งถูกลากหายลับเข้าไปในระเบียงทางเดินอันมืดมิดอย่างรวดเร็ว
“วัดแห่งนี้เล่นลูกไม้อันใดกัน” หลี่ฮั่วหวังใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผ่อนฝีเท้าตามไป
ก้าวเดินเร็ว ๆ ไปสองสามก้าว อาศัยแสงจันทร์ หลี่ฮั่วหวังก็มองเห็นศีรษะโล้นเกลี้ยงข้างหน้า จากด้านหลังไม่อาจมองเห็นใบหน้าได้ แต่การที่ไม่มีแม้กระทั่งรอยประทับศีล ก็พอมองออกว่าเขาน่าจะมีฐานะไม่สูงนักในวัดเจิ้งเต๋อ
เป็นเช่นนี้เอง ภายในวัดที่เงียบสงัดไร้สรรพสำเนียง คนหนึ่งเดินอยู่ข้างหน้า อีกคนหนึ่งแอบตามอยู่ห่าง ๆ จากด้านหลัง
เดินไปเดินมา ทันใดนั้นหลวงจีนรูปนั้นก็ผลุบหาย แวบเข้าไปในบานประตูที่เปิดแง้มไว้ด้านข้าง
หลี่ฮั่วหวังกำลังจะมุดตามเข้าไป แต่เมื่อฉุกคิดได้ จึงหันตัวไปยังอีกด้านหนึ่งของวิหารแห่งนี้ ใช้นิ้วแตะน้ำลายเล็กน้อยแล้วเจาะกระดาษหน้าต่างจนทะลุ
เมื่อเทียบกับวิหารห้าพุทธะที่เจ้าอาวาสอยู่แล้ว ภายในวิหารแห่งนี้ไม่ใหญ่นัก หรือพูดได้ว่าคับแคบอย่างยิ่ง พระโพธิสัตว์ที่ประดิษฐานอยู่ด้านในซึ่งมือหนึ่งประสานมุทราอีกมือหนึ่งถือแจกันนั้นไม่เพียงแต่มีขนาดเล็กกว่าคนทั่วไป
แม้แต่เทียนบนโต๊ะบูชาก็จุดไว้เพียงสองเล่มเท่านั้น ทำให้ภายในวิหารใหญ่สลัวรางอย่างยิ่ง
ในยามนี้มีคนกำลังคุกเข่ากราบไหว้ต่อหน้าองค์พระ แต่กลับมิใช่หลวงจีนที่เพิ่งเข้าไปเมื่อครู่ หากแต่เป็นสตรีผู้หนึ่ง
“ผู้หญิงเหรอ ดึกดื่นค่ำมืดเช่นนี้มาอยู่ในวัดเนี่ยนะ”
ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะคิดหาคำตอบให้เรื่องนี้ได้กระจ่าง สตรีผู้นั้นก็เริ่มสวดพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา
“พระโพธิสัตว์ผู้เปี่ยมด้วยความเมตตากรุณา ได้โปรดเถิด ขอประทานบุตรชายให้ข้าสักคน หากข้ายังให้กำเนิดบุตรชายไม่ได้อีก ชายของข้าต้องขายข้าทิ้งแน่ ๆ”
ขณะที่นางกำลังเอ่ยคำพูดเหล่านี้อยู่นั้น หลวงจีนรูปหนึ่งที่เปลือยท่อนบนก็ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังองค์พระโพธิสัตว์อย่างเงียบเชียบ
ผ้าแดงผืนหนึ่งถูกเขารั้งเอาไว้ แล้วผูกปิดดวงตาของสตรีผู้นั้นอย่างแผ่วเบา
ร่างของสตรีผู้นั้นสั่นสะท้านอย่างรุนแรงคราหนึ่ง หากแต่มิได้ขัดขืน ลมหายใจของนางเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ
ท่ามกลางเสียงหายใจเข้าออกของนาง หลวงจีนหัวโล้นเจ็ดแปดรูปพลันก้าวออกมาจากความมืดมิดโดยรอบ ประสานมือสองข้างไว้ที่หน้าอกพลางค่อย ๆ ล้อมวงเข้าไปหานาง
“นี่คือความจริงเบื้องหลังการขอบุตรที่ศักดิ์สิทธิ์นักหนางั้นเหรอ?!” หลี่ฮั่วหวังมองดูทุกสิ่งภายในวิหารจนอ้าปากค้างไปทันที สิ่งนี้ล้มล้างความรับรู้ทั้งหมดที่เขามีต่อวัดเจิ้งเต๋อก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น
ทันใดนั้นเขารับรู้ถึงบางสิ่ง จึงหันขวับกลับไปในทันที เห็นเพียงหลวงจีนที่ชื่อเจียนตุ้นยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับรูปปั้นใต้แสงจันทร์กระจ่างตาภายในลาน “ถูกจับได้แล้ว!”
เจียนตุ้นมองดูหลี่ฮั่วหวังโดยมิได้กล่าวสิ่งใด เพียงแค่โบกมือเบา ๆ คราหนึ่งแล้วหมุนตัวเดินจากไป
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองความโกลาหลที่เริ่มเปิดฉากขึ้นภายในวิหารอีกคราหนึ่ง ก่อนจะก้าวตามไปอย่างเงียบเชียบ
เจียนตุ้นมิได้พาหลี่ฮั่วหวังไปยังที่อื่น หากแต่พากลับมายังที่พำนักของตน จากนั้นก็จุดตะเกียงน้ำมันแล้วนั่งลงบนม้านั่ง
“อาตมารู้ว่าประสกกำลังคิดอันใดอยู่ คงคิดว่าหลวงจีนแห่งวัดเจิ้งเต๋อตัดกิเลสมิขาดกระมัง แต่ประสกคิดจริง ๆ หรือว่าผู้มาแสวงบุญเหล่านั้นล้วนเป็นคนโง่เง่า เหตุใดพวกเขาจึงมาไหว้พระกันกลางดึกกลางดื่นเล่า”
หลี่ฮั่วหวังที่ยืนอยู่ตรงประตูมิได้กล่าวคำใด เขารอคอยให้อีกฝ่ายกล่าวสืบไป
“มีผู้ต้องการบุตรชาย พวกเราก็มอบบุตรชายให้แก่พวกเขา ผู้บวชเรียนยึดถือเมตตาธรรมเป็นที่ตั้ง นี่นับเป็นการประกอบกุศลกรรม”
ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “เช่นนั้นเรื่องดีของพวกท่านก็ทำไว้มากและใหญ่โตไม่น้อยเลย”
“วัดเจิ้งเต๋อมิเคยมีศิษย์คนใดกล่าวว่าพระโพธิสัตว์ของตนประทานบุตรได้ศักดิ์สิทธิ์นักหนา นี่ล้วนเป็นผู้มาแสวงบุญป่าวประกาศกันไปเองทั้งสิ้น พวกเรามิได้พูด และพวกเขาก็มิได้ถาม”
กำลังโหลดความเห็น...