คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 43

ตอน 43

ตอนที่ 43 พุทธะ

“เขาเป็นพุทธะไปแล้ว” ได้ยินเจ้าอาวาสพูดออกมาอย่างเรียบเฉย หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

เขาเงยหน้ามองพระพุทธรูปทองคำยักษ์ทั้งห้ารอบด้านทันที พระพุทธรูปที่เมื่อครู่ยังดูสง่าเคร่งขรึม บัดนี้ราวกับเปลี่ยนเป็นอีกโฉมหน้าในพริบตา

หลี่ฮั่วหวังที่กำลังเตรียมจะลุกขึ้นเหลือบมองดวงตะวันอันเจิดจ้าสาดแสงนอกประตู แล้วหันกลับมามองท่านเจ้าอาวาสตรงหน้าอีกครา

เจ้าอาวาสชรายังคงนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยสมาธิตั้งมั่นเฉกเช่นเมื่อครู่ ไร้สุขไร้ทุกข์ ประหนึ่งคำพูดเมื่อสักครู่นั้นมิได้หลุดออกมาจากปากของตน

“เดี๋ยว อย่าหลอกตัวเอง อาจไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิดก็ได้”

หลังใคร่ครวญดูอย่างละเอียดครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังจึงเอ่ยถามขึ้นมาใหม่อีกครั้ง “ท่านเจ้าอาวาส วัดเจิ้งเต๋อกับตันหยางจื่อน่าจะมีเรื่องบาดหมางกันมิใช่หรือขอรับ”

“ใช่ ก่อนหน้านี้เขาเที่ยวจับคนฆ่าคน ก่อความวุ่นวายจนไก่หมาไม่เป็นสุข อาตมาเคยส่งหลวงจีนนักรบแห่งหอตั๊กม้อของวัดไปจับกุม ทว่าเขาหลบหนีไปได้ทุกครั้ง”

“ท่านหาทางกำจัดคนผู้นี้ได้ ก็นับเป็นกุศลอย่างหนึ่ง”

“เช่นนั้นขอเรียนถามท่านอาจารย์ คนชั่วช้าสารเลวเช่นเขาเป็นพุทธะได้อย่างไร? เขาจะเป็นพุทธะได้อย่างไร?”

“อมิตาภพุทธ ยามนี้เขาเป็นสิ่งใดมิได้ขึ้นอยู่กับว่าเนื้อแท้ของเขาคือสิ่งใด อาตมามีพุทธะอยู่ในใจ ในใจของอาตมา เขาก็คือพุทธะ”

ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็หงุดหงิดขึ้นมา หลวงจีนแก่ผู้นี้ไม่ยอมพูดตรงๆ มัวเล่นปริศนากับเขาอยู่ได้

“ประสก ยามนี้ตันหยางจื่อหลบเร้นสู่มหาจักรวาลแล้ว อาตมาเห็นว่าเขาเป็นสิ่งใดหาใช่สาระ สำคัญคือท่านเห็นว่าเขาเป็นสิ่งใด ท่านเห็นว่าเขาเป็นสิ่งใด เขาก็เป็นสิ่งนั้น อย่างไรเสีย ยามนี้กรรมของเขาผูกอยู่กับท่าน หาใช่อาตมาไม่”

น้ำเสียงของซินฮุ่ยยังคงราบเรียบมิขึ้นมิลง ทว่าในครานี้หลี่ฮั่วหวังกลับเข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อแล้ว

“ท่านหมายความว่าตันหยางจื่อตอนนี้กลายเป็นก้อนไร้รูปร่าง ที่เปลี่ยนแปลงไปตามความคิดของคนได้? แบบท่านพเนจรหรือ?”

“เป็นเช่นนั้น”

“แต่เพราะอะไร? ไยเขากลายเป็นตัวเช่นนั้นได้? วิชาสำเร็จเซียนพวกนั้นข้ากุขึ้นเองทั้งหมด ของพิษร้ายมากมายเช่นนั้น กินไปก็ควรตายทันทีสิ!”

หลี่ฮั่วหวังคิดจนหัวแทบแตกก็ยังหาคำตอบให้กับเรื่องนี้มิได้

“อาตมามิทราบ”

คำตอบตรงๆ เช่นนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังตั้งตัวไม่ทัน “ท่านไม่ทราบ?”

“อาตมามิใช่พระพุทธเจ้าในอนาคต ไม่อาจรู้แจ้งทุกสิ่ง บรรพชิตไม่กล่าวเท็จ ไม่ทราบก็คือไม่ทราบ”

หลี่ฮั่วหวังใคร่ครวญอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามคำถามสำคัญออกมาอีกข้อ

“ท่านเจ้าอาวาส มีวิธีกำจัดตันหยางจื่อให้สิ้นซากหรือไม่? ในเมื่อเขาเป็นศัตรูของเราทั้งคู่ ปล่อยให้ค้างคาเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่อง”

เขาอุตส่าห์ดั้นด้นมาไกลถึงเพียงนี้ ก็เพื่อแก้ปัญหานี้

ไม่ว่าตันหยางจื่อจะกลายเป็นอะไรไปแล้ว เขาต้องกำจัดมันให้ได้

คราวนี้ซินฮุ่ยไม่ได้ตอบเร็วนัก นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยกมือขวาขึ้น “ท่านเข้ามาใกล้ๆ อาตมาต้องดูอีกครั้ง”

เมื่อมองดูมือสีขาวซีดที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นข้างนั้น หลี่ฮั่วหวังก็เกิดความลังเลขึ้นมาบ้าง

“ประสกเสวียนหยาง หากยามนี้ท่านยังระแวงว่าอาตมาจะทำร้ายท่าน เมื่อครู่ท่านก็ไม่ควรก้าวเข้าประตูวัดมา”

หลังใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังจึงแนบหน้าผากของตนลงบนฝ่ามือของอีกฝ่าย

เสียง “วิ้ง” ดังขึ้น หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าสีสันทั้งหมดรอบกายพลันสดใสแจ่มชัดขึ้นหลายเท่าตัว ทั้งร่างเบาหวิวราวกับจะลอยล่อง

ความรู้สึกมหัศจรรย์นี้มาไวไปไว เมื่อทุกสิ่งกลับคืนสู่สภาพเดิม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ในใจของหลี่ฮั่วหวังกลับยังรู้สึกโหวงเหวงว่างเปล่าอยู่บ้าง

เขาเข้าใจแล้ว เรื่องอื่นละไว้ก่อน แต่เจ้าอาวาสชรารูปนี้จะต้องมีอิทธิฤทธิ์พิเศษบางอย่างของสายพุทธอย่างแน่นอน

“อืม..... เรื่องนี้สำคัญยิ่ง อาตมาต้องปรึกษาเหล่าพระเถระเพื่อหาทางรับมือ ท่านพักในวัดก่อนเถิด พรุ่งนี้จะให้คำตอบ”

พอได้ยินว่าจะต้องค้างคืน หลี่ฮั่วหวังก็พลันตึงเครียดขึ้นมาทันที “ข้ายังมีสหายรออยู่นอกวัดขอรับ หากข้ามิกลับไปพวกเขาย่อมไม่สบายใจ”

เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังปฏิเสธ น้ำเสียงของท่านเจ้าอาวาสก็ยังคงไม่ช้าไม่เร็ว

“จะอยู่หรือไปตามใจท่าน วัดเจิ้งเต๋อเปิดประตูยามเฉินพรุ่งนี้ ประสกเสวียนหยาง ขออย่าผิดคำ ท่านเองก็รู้ ปัญหานี้หากไม่กำจัด ไม่ว่าต่อท่านหรือต่อสรรพสัตว์ใต้หล้า ล้วนเป็นภัยแฝงใหญ่หลวง”

เมื่อหลี่ฮั่วหวังเดินออกมานอกวิหารและยืนอยู่ใต้แสงตะวัน พลางเหลียวมองกลับเข้าไปด้านใน เขากลับพบว่าท่านเจ้าอาวาสได้หันหลังกลับไปอีกครา และเริ่มสวดพระสูตรต่อหน้าพระพุทธรูปทองคำขนาดยักษ์นั้นใหม่อีกรอบแล้ว

หลี่ฮั่วหวังแหงนหน้ามองดวงอาทิตย์ยามเที่ยงตรงเหนือศีรษะ แล้วกวาดสายตามองอารามพุทธที่เงียบสงบและเปี่ยมสุขโดยรอบ มองอย่างไรก็ไม่เห็นว่าจะมีสิ่งผิดปกติอันใดเกิดขึ้นได้

ทว่าทันทีที่หลี่ฮั่วหวังหันหลังเดินออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ท้ายทอยที่โล้นเลี่ยนของท่านเจ้าอาวาสผู้กำลังสวดพระสูตรอยู่ก็เริ่มบิดตัวขยุกขยิก

ชั่วครู่ต่อมา ผิวหนังอันเกลี้ยงเกลาใต้หมวกห้าพุทธะก็ค่อย ๆ ปริแยกออกเป็นรอยแตก ดวงตาแนวตั้งขนาดยักษ์เท่ากำปั้นข้างหนึ่งพลันมุดโผล่ออกมา จ้องเขม็งไปยังหลี่ฮั่วหวังตาไม่กะพริบ

ยามนี้เสียงสวดพระสูตรในปากของท่านเจ้าอาวาสชราพลันดังขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง “รูปมิใช่เรา... หากเป็นเราไซร้ รูปย่อมไม่พึงเจ็บป่วยแลรับความทุกข์ระทม เราปรารถนาให้รูปเป็นเช่นนี้... เรามิปรารถนาให้รูปเป็นเช่นนี้... ย่อมเป็นไปตามใจปรารถนา เหตุนี้จึงพึงรู้...”

ครั้นหลี่ฮั่วหวังเลี้ยวลดคดเคี้ยว เดินตามทางสายเล็กระหว่างหมู่อารามจนกลับมาถึงประตูใหญ่ที่มีเสียงผู้คนจอแจและผู้แสวงบุญเนืองแน่น เขาก็รู้สึกราวกับได้กลับมาสู่โลกมนุษย์อีกครา

ยืนอยู่ในฝูงคน เขามองไปยังตรอกเล็กที่เพิ่งเดินออกมา “ฉันควรเชื่อเขาไหม?” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกลังเล

“เฮ้! นักพรต! อาตมาอยู่นี่!” ได้ยินคนเรียก หลี่ฮั่วหวังหันไปมอง ก็เห็นขอทานแก่คนนั้นอยู่ไม่ไกล โบกมือให้ตนอย่างตื่นเต้น

“ท่านมาวัดเจิ้งเต๋อนี่เหรอ? พวกเขายอมรับท่านหรือ?”

ขอทานแก่พยักหน้าอย่างดีใจ “อืม หลวงจีนเมื่อครู่บอกว่า เห็นอาตมาน่าสงสาร ให้อยู่ทำงานในวัดได้”

“แบบนี้ก็ดี ท่านตั้งใจทำงานที่นี่เถิด อย่างน้อยก็ดีกว่าไปขุดผักป่ากินของเซ่นคนตายข้างนอก ข้ามีธุระต้องไปก่อน จริงสิ ข้ายังไม่ได้ถามชื่อท่านเลย”

“เรียกอาตมาว่าหลวงจีนก็พอ อาตมาชอบให้คนเรียกว่าหลวงจีน ว่างๆ แวะมานั่งที่วัดบ้างนะ”

“หึๆ ว่าตามแบบพุทธของพวกท่าน ก็แล้วแต่วาสนาเถิด”

ลาหลวงจีนแก่แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ออกจากวัดเจิ้งเต๋อ

ครั้นเขามาถึงโรงเตี๊ยมที่นัดแนะกันไว้ล่วงหน้า คนอื่น ๆ ก็พากันกรูเข้ามาหาในทันใด

หลี่ฮั่วหวังยกมือขึ้นห้ามมิให้คนอื่นซักถามต่อ ก่อนกล่าวว่า “ข้ามีเรื่องหนึ่งจะมอบหมายให้ทุกคน พวกเจ้าจงแยกย้ายกันไปสืบถามเรื่องของวัดเจิ้งเต๋อจากคนในท้องที่”

แม้วันนี้การติดต่อกับหลวงจีนพวกนั้นจะปกติมาก เขาก็ยังตั้งใจฟังความเห็นของคนในพื้นที่ต่อวัดเจิ้งเต๋อก่อนค่อยตัดสินใจ

คนอื่น ๆ มิได้ซักไซ้สิ่งใด พยักหน้ารับแล้วหันหลังเดินมุ่งหน้าออกจากโรงเตี๊ยมไปในทันที

เวลาค่อย ๆ ล่วงเลยผ่านไป เมื่อตะวันคล้อยต่ำลับขอบฟ้า ทั้งเจ็ดคนที่แยกย้ายกันออกไปก็ทยอยกลับมา และเริ่มรายงานสิ่งที่ตนไปรับรู้รับฟังมาแก่หลี่ฮั่วหวัง

“ได้ยินพวกเขาบอกว่า วัดเจิ้งเต๋อเป็นวัดที่ใหญ่โตที่สุดในเมืองหลวงประจิมแห่งนี้ ควันธูปบูชารุ่งเรืองที่สุดขอรับ”

“ข้าได้ยินว่าหลวงจีนพวกนั้นเคร่งนัก ถือศีลเข้มงวด คราวก่อนมีหลวงจีนรูปหนึ่งแอบกินเนื้อ ก็ถูกขับออกจากวัดทันที”

“ได้ยินว่าฮ่องเต้ในวังหลวงก็เสด็จมาไหว้พระที่วัดแห่งนั้นด้วย หากดวงดีจับจองที่นั่งเหมาะ ๆ ได้ ยังมองเห็นฮ่องเต้ได้ด้วยนะเจ้าคะ!”

“ทางข้าก็ได้ความมามิต่างจากพวกเขานัก ศิษย์พี่ ท่านให้พวกเราไปสืบเรื่องวัดเจิ้งเต๋อไปเพื่ออันใดรึ”

หลี่ฮั่วหวังมิได้ตอบคำ เขาไม่อยากบอกเรื่องอันน่าสะพรึงกลัวที่ว่าตันหยางจื่ออาจจะยังมีตัวตนอยู่ให้คนเหล่านี้ล่วงรู้ เพื่อมิให้พวกเขาต้องอกสั่นขวัญแขวน

เขาใคร่ครวญสิ่งที่คนเหล่านั้นไปสืบรู้มาอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อคิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมา หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าตนเองไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธได้เลย

หากไม่เชื่อใจหลวงจีนเหล่านี้ เขาก็ต้องไปปะทะกับตันหยางจื่อที่กลายเป็น “พุทธะ” ตามลำพัง ทางเลือกนี้ไม่ต่างจากรนหาที่ตาย

สุดท้ายชั่งได้เสียแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ตัดสินใจ พรุ่งนี้จะกลับไปวัดเจิ้งเต๋ออีกครั้ง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 43
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 44 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 42กลับหน้าเรื่อง
ตอน 42ตอน 44