ตอนที่ 42 อาราม
ในความทรงจำของหลี่ฮั่วหวัง วัดส่วนใหญ่มักสร้างอยู่บนภูเขา วัดที่สร้างอยู่ภายในเมืองนั้นค่อนข้างพบเห็นได้ยาก
ทว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาใส่ใจ สิ่งที่เขาใส่ใจมากกว่าในยามนี้ คือชื่อวัดที่ผู้แสวงบุญเพิ่งเอ่ยถึงเมื่อครู่ “วัดเจิ้งเต๋อรึ”
หลี่ฮั่วหวังหวนนึกถึงคำพูดที่เจิ้งคุนกล่าวก่อนตายกับตันหยางจื่อขึ้นมาได้ในทันที ดูเหมือนเมื่อก่อนพวกเขาจะเคยถูกหลวงจีนแห่งวัดเจิ้งเต๋อนี้ตามล่าสังหาร
หัวใจของเขาเริ่มเต้นระรัวขึ้นมา ตนหาถูกที่แล้ว ผ่านเรื่องราวมามากมายตลอดทาง ในที่สุดก็มาถึงเสียที
ทันใดนั้นเอง เมื่อเลี้ยวผ่านหัวมุมหนึ่ง ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้างโล่งตา
แผ่นหินสะอาดสะอ้านปูทอดยาวไปจนถึงใต้บันไดกว้างขวาง และสุดปลายบันไดหลายร้อยขั้นนั้น อารามอันน่าเกรงขามที่มีควันธูปอบอวลและผนังสีพุทราจีนก็ปรากฏสู่สายตา
ป้ายชื่อสีดำเหนือประตูวัดอันสูงตระหง่าน ใช้สีแดงชาดเขียนอักษรตัวใหญ่ไว้สามตัวว่า วัดเจิ้งเต๋อ
บทคู่บนว่า ปฏิบัติธรรมปลูกเหตุแห่งกุศล กายธรรมพิสุทธิ์ล้ำเลิศ บทคู่ล่างว่า วารีใสจันทราปรากฏ กลดหยกสง่างามสมบูรณ์
ท่ามกลางควันธูปที่รุ่งเรืองอย่างยิ่ง ทั่วทั้งอารามถูกหมอกควันสีขาวปกคลุม แลดูเปี่ยมด้วยกลิ่นอายเซียนอย่างแท้จริง
“ท่านนักพรตน้อย ข้าไม่เข้าไปด้วยแล้ว ท่านเชิญตามสบาย จริงสิ เมืองหลวงประจิมไม่เหมือนเจี้ยนเยี่ย กลางคืนห้ามออกนอกบ้าน ท่านอย่าลืมกลับมาก่อนฟ้ามืด”
หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเข้าลึก ก้าวเดินตรงไปยังขั้นบันไดที่ผู้คนหลั่งไหลเนืองแน่น
เดินตามเหล่าผู้แสวงบุญเข้าไปในอาราม วิหารใหญ่หลายหลังก็ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า
ยามนี้ หลี่ฮั่วหวังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นประหนึ่งโขดหินกลางกระแสมนุษย์ มองดูทุกสรรพสิ่งรอบกาย
หาอารามพบแล้ว ทว่าปัญหาถัดไปกลับทำให้เขาลำบากใจ ตนควรจะติดต่อกับหลวงจีนของวัดนี้อย่างไรเล่า
บอกตรงๆ ว่าตนเป็นศิษย์ตันหยางจื่อ? เกรงว่าคงถูกพวกเขาตบตายด้วยฝ่ามือเดียว
ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะคิดหาวิธีการรับมือ หลวงจีนแห่งวัดเจิ้งเต๋อก็เดินตรงเข้ามาหาก่อนแล้ว เพราะถึงอย่างไรแม้จะอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด ชุดนักพรตบนร่างของหลี่ฮั่วหวังก็ยังสะดุดตาเกินไปอยู่ดี
เพียงอีกฝ่ายเอ่ยปาก น้ำเสียงอันเปี่ยมด้วยกลิ่นอายพุทธศาสนาอันบริสุทธิ์ก็มิใช่สิ่งที่หลวงจีนแก่ก่อนหน้านี้จะเทียบเคียงได้เลย “อมิตาภพุทธ อาตมาเจียนตุ้นขอคารวะ”
เห็นหลวงจีนรูปร่างอวบอิ่มตรงหน้าพนมมือให้ตน หลี่ฮั่วหวังก็รีบคารวะตอบ “ท่านอาจารย์ ยินดีที่ได้พบ ข้าเสวียนหยาง”
“ประสกเป็นศิษย์สายเต๋า มาวัดเราคงมิใช่มาจุดธูปไหว้พระกระมัง? เชิญทางนี้”
หลี่ฮั่วหวังกวาดสายตามองฝูงชนที่คึกคักรอบด้าน พยักหน้ารับแล้วเดินตามเขาไปยังประตูด้านข้าง
ยามมองดูรอยประทับศีลบนศีรษะของหลวงจีนเบื้องหน้า หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มครุ่นคิดในใจว่าจะเอ่ยอย่างไรต่อไป
ทั้งสองคนเดินลัดเลาะผ่านหมู่อารามอันน่าเกรงขาม เสียงจอแจของฝูงชนตรงประตูก็ค่อยๆ ห่างหายไป ในที่สุดพวกเขาก็หยุดลงตรงหน้าโต๊ะหินและม้านั่งหินใต้ต้นแปะก๊วยสีเหลืองอร่ามต้นหนึ่ง
“ประสกเชิญ” พระเจียนตุ้นทรุดกายนั่งลง สองมือหมุนลูกประคำอย่างไม่ช้าไม่เร็ว
เขาไม่ถามอีกว่าหลี่ฮั่วหวังมาจากสำนักใด ไม่ถามสิ่งใดเลย แสดงความสงบใจไร้ความอยากของศิษย์พุทธออกมาอย่างเต็มที่
หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองดูหลวงจีนตรงหน้า “ตันหยางจื่อตายแล้ว”
“เผาะ” ลูกประคำสีน้ำตาลเหลืองกระจายตกไปทั่ว
เมื่อเห็นหลวงจีนอ้วนตรงหน้าผุดลุกขึ้นยืน หลี่ฮั่วหวังก็แอบพยักหน้าอยู่ในใจ
ไม่ผิดแน่ หลวงจีนที่นี่เคยติดต่อกับตันหยางจื่อจริงๆ
“เจ้านักพรตจมูกวัวนั่นตายแล้วจริงหรือ? เรื่องนี้สำคัญยิ่ง ขอประสกเล่ามาทีละเรื่อง”
ในเมื่อต้องการรู้คำตอบ ย่อมต้องบอกเล่าข้อมูลให้อีกฝ่ายมากพอ
นอกจากปกปิดเรื่องที่ตนนำสิ่งที่เรียกว่าคัมภีร์สวรรค์ติดตัวมาแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในอารามลมใสให้หลวงจีนตรงหน้ารับฟัง
“ท่านอาจารย์ ตันหยางจื่อในสภาพเช่นนั้น จะสามารถบรรลุเป็นเซียนได้จริงๆ หรือขอรับ”
พูดถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ถามต่อด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “หรือว่า สิ่งที่เขากลายเป็นนั้นคือสิ่งอื่น?”
สายลมระลอกหนึ่งพัดผ่าน ทำให้ใบไม้สีเหลืองทองของต้นแปะก๊วยข้างกายเสียดสีกันจนส่งเสียงซ่า
“ประสกได้ยินตันหยางจื่อพูดอยู่ข้างหูจริงๆ รึ” เจียนตุ้นที่มีสีหน้าเคร่งขรึมไม่แพ้กันถามเพื่อยืนยันอีกครั้ง
“ขอรับ จริงแท้แน่นอน และไม่ได้มีแค่ภาพหลอน ยังมีความผิดปกติของเทพมงคลด้วย”
เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น แววตาของหลี่ฮั่วหวังก็ฉายความหงุดหงิดใจออกมาสายหนึ่ง
“เทพมงคลที่มิอาจมองตรงๆ ตนนั้นเดิมทีจะคลานออกมาจากความมืดเพื่อกินข้า ทว่าร่างที่ซ่อนอยู่ในความมืดของมัน กลับคล้ายถูกบางสิ่งบางอย่างดึงรั้งเอาไว้”
“แม้จะไม่มีเหตุผลรองรับ แต่ในใจข้ากลับคาดเดาขึ้นมาว่า สิ่งที่ดึงรั้งเทพมงคลตนนั้นไว้ในความมืด ก็คือตันหยางจื่อ ตันหยางจื่อหลังจากที่บรรลุเป็นเซียนแล้ว”
เจียนตุ้นมีสีหน้าเคร่งขรึมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ประสก โปรดรอสักครู่ เรื่องนี้สลักสำคัญยิ่งนัก”
กล่าวจบ เจียนตุ้นก็ประสานมือพนมแก่หลี่ฮั่วหวัง หมุนตัวแล้วสาวเท้าจากไปอย่างเร่งรีบ
แม้อีกฝ่ายจะมิได้กล่าวสิ่งใด ทว่าท่าทีของเขากลับเผยให้เห็นเบาะแสบางอย่างแล้ว
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองเมฆบนฟ้า “เป็นอย่างที่คิด เรื่องของตันหยางจื่อไม่จบง่ายๆ”
เจียนตุ้นกลับมาเร็วกว่าที่หลี่ฮั่วหวังคาดคิดไว้ อย่างมากก็ไม่เกินครึ่งก้านธูป เขาก็ถือสายประคำเส้นใหม่สาวเท้าเร่งรีบเดินกลับมา
“ประสกเสวียนหยาง เชิญทางนี้ ท่านเจ้าอาวาสจะพบท่านด้วยตนเอง”
วัดเจิ้งเต๋อกว้างใหญ่นัก หลี่ฮั่วหวังเดินลัดเลาะระหว่างอารามอยู่นาน ในที่สุดก็มาหยุดหน้าวิหารใหญ่โอ่อ่าหลังหนึ่ง
ผ่านบานประตูวิหารแปดพับที่เปิดกว้าง หลี่ฮั่วหวังมองเห็นพระพุทธรูปทองคำมหึมาน่าเกรงขามสูงร่วมสิบกว่าจั้งจำนวนห้าองค์ นั่งขัดสมาธิด้วยอิริยาบถต่างกันอยู่ด้านใน
บนเบาะหน้าพระพุทธรูปทองคำทั้งห้า มีแผ่นหลังของผู้สวมจีวรนั่งอยู่ บนศีรษะสวมหมวกห้าพุทธะคล้ายของพระถังซัมจั๋ง
ครั้นหลี่ฮั่วหวังก้าวเข้าไปด้านในก็ได้ยินเสียงสวดมนต์ของพระรูปนั้น และเพราะวิหารแห่งนี้กว้างขวางปลอดโปร่งพอ เสียงสวดจึงก้องสะท้อนกังวานแว่ว
ภายใต้สายตาที่จ้องมองลงมาของพระพุทธรูปทองคำขนาดยักษ์ทั้งห้าองค์ หลี่ฮั่วหวังจึงชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว
เสียงสวดมนต์หยุดลง พระที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่งค่อย ๆ เอี้ยวตัวหันกลับมา
เมื่อได้เห็นรูปลักษณ์ของพระรูปนี้ หลี่ฮั่วหวังก็พลันรู้สึกประหลาดใจ
นั่นคือเจ้าอาวาสชราที่มีคิ้วและหนวดเคราขาวโพลน ที่น่าประหลาดใจมิใช่ใบหน้าที่เปี่ยมเมตตาผิดธรรมดาของเขา หากแต่เป็นดวงตาคู่นั้น
มันคือดวงตาสีชมพูคู่หนึ่ง ด้วยความที่คลุกคลีอยู่ด้วยกันเช้าเย็นมานานถึงเพียงนี้ หลี่ฮั่วหวังย่อมมองปราดเดียวก็จำได้ทันที อีกฝ่ายเป็นโรคผิวเผือกเช่นเดียวกับไป๋หลิงเหมี่ยว
“อมิตาภพุทธ อาตมาซินฮุ่ยขอคารวะ” เจ้าอาวาสซินฮุ่ยพนมมือ น้ำเสียงราบเรียบ
“ข้าเสวียนหยาง คารวะท่านเจ้าอาวาส” หลี่ฮั่วหวังคารวะเสร็จก็นั่งลงตรงข้ามอีกฝ่าย
“ท่านเจ้าอาวาส เรื่องเกี่ยวกับตันหยางจื่อ-”
คำพูดของหลี่ฮั่วหวังเพิ่งหลุดจากปากไปได้เพียงครึ่งเดียว ก็ถูกมือที่ยกขึ้นของอีกฝ่ายขัดขวางไว้
“ประสกเสวียนหยาง พระพุทธเจ้าทั้งห้าองค์ในวิหารนี้ ท่านรู้จักหรือไม่?”
เห็นหลี่ฮั่วหวังส่ายหน้า ซินฮุ่ยก็ลูบเคราขาวยาวพลางอธิบาย “ตรงกลางคือพระไวโรจนะแห่งวัชรโลกธาตุ ทิศตะวันออกคือพระอักโษภยะแห่งโลกธาตุแดนกลิ่นหอม ทิศใต้คือพระรัตนสัมภวะแห่งโลกธาตุแดนปีติ ทิศตะวันตกคือพระอมิตาภะแห่งสุขาวดี ทิศเหนือคือพระอโมฆสิทธิแห่งโลกธาตุแดนปทุม รวมเรียกว่าพระปัญจตถาคต”
หลี่ฮั่วหวังอดร้อนใจไม่ได้ หลวงจีนผู้นี้พูดเรื่องไม่เกี่ยวข้องกับเขาเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไรกันแน่
“ท่านเจ้าอาวาส ไว้มีเวลาค่อยสนทนาเรื่องเหล่านี้เถิดขอรับ ขอเรียนถามว่ายามนี้ตันหยางจื่อกลายเป็นสิ่งใดไปแล้วกันแน่”
ซินฮุ่ยพนมมือ มองหลี่ฮั่วหวังอย่างสงบอีกครั้ง “เขาเป็นพุทธะไปแล้ว”
กำลังโหลดความเห็น...