คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 41

ตอน 41

ตอนที่ 41 หลวงจีน

บนถนนดินกลางป่าอันมืดมิด หลี่ฮั่วหวังชูคบเพลิงนำทางคนอื่นๆ มุ่งหน้าต่อไป

ฟ้ายังคงมืดสนิท ทว่าพวกเขากลับยังขวัญผวาจนไม่รู้สึกง่วงงุนแม้แต่น้อย ในเมื่อเพิ่งผ่านเรื่องราวมามากมายถึงเพียงนั้น ย่อมไม่มีใครกะจิตกะใจจะนอนหลับ

บนเกวียนลามีเนื้อม้าที่เฉือนมากองไว้ นอกจากเศษเงินไม่กี่ก้อนจากศพโจรแล้ว นี่ก็คือของที่ได้จากการต่อสู้เพียงอย่างเดียวของหลี่ฮั่วหวัง

“พอแล้ว พักแถวนี้จนฟ้าสางเถิด กลางค่ำกลางคืนเดินทางไม่ปลอดภัย” หลี่ฮั่วหวังสั่งคำเดียว ไม่นานคบไฟก็ถูกกองรวมกันเป็นกองไฟใหม่

“นอนไม่หลับจะหลับตาพักผ่อนเฉยๆ ก็ได้ พรุ่งนี้ต้องเดินทางต่อ รักษาเรี่ยวแรงไว้ ข้าจะอยู่เฝ้ายามเอง”

เมื่อเสียงกีบเท้าลาและเสียงฝีเท้าเงียบหายไป ถนนดินสายนี้ก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครา

หลี่ฮั่วหวังที่นั่งอยู่ข้างกองไฟหันมองกลับไปยังเส้นทางที่เพิ่งเดินผ่านมา ตรงนั้นมืดมิดไปหมด ดูท่าหากขอทานชราผู้นั้นยังฝังคนตายพวกนั้นไม่หมด คงจะไม่ตามมาเป็นแน่

เมื่อคิดทบทวนถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้น หลี่ฮั่วหวังก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ดินแดนแห่งนี้มันช่างโกลาหลวุ่นวายเสียจริง

สารพัดสิ่งพิลึกพิลั่นก็นับว่าอันตรายพออยู่แล้ว ในฐานะที่เป็นมนุษย์ด้วยกันแท้ๆ ไม่ยอมร่วมมือพึ่งพาอาศัยกันยังไม่พอ กลับเข่นฆ่ากันเองเสียอีก

เขาใช้กระบี่ยาวเขี่ยกองไฟที่จวนเจียนจะมอดดับ แล้วหยิบฟืนข้างกายโยนเข้าไป

เมื่อเวลาค่อยๆ ผันผ่านไป คนที่วิ่งหนีกระจัดกระจายไปในป่าก็ค่อยๆ ทยอยมารวมตัวกันข้างกองไฟของหลี่ฮั่วหวัง ไม่นานนักรอบข้างก็เริ่มมีกองไฟขนาดย่อมผุดขึ้นมาอีกหลายกอง

ในหมู่คนที่กลับมาไม่มีเงาคนสกุลลวี่ ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่กังวลเลย เมื่อครู่ตอนโจรโผล่มา พวกเขาวิ่งเร็วที่สุด

ลวี่จ้วงหยวนสมเป็นคนเจนโลกจริงๆ มิน่าคนขี้เหนียวขนาดนั้นจึงเลือกม้ามาลากรถ เขาคงคิดเผื่อเรื่องแบบวันนี้ไว้นานแล้ว

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป ฟ้าเริ่มสว่างขึ้นทีละน้อย คนอื่นๆ เริ่มตื่นขึ้นมาย่างเนื้อม้าเป็นอาหารเช้า เตรียมตัวออกเดินทางครั้งใหม่

ช่างปะไรว่าเนื้อม้าจะอร่อยหรือไม่ อย่างน้อยเนื้อม้าก็คือเนื้อ ช่วยเติมพลังวังชาให้พวกเขาได้อย่างดี

ในขณะที่พวกเขากำลังกลืนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เงาร่างอันสั่นเทาเงาหนึ่งก็เดินมาจากด้านหลัง

เห็นหน้าผู้มาเยือน หลี่ฮั่วหวังก็คลายความระวังลงเล็กน้อย นั่นคือขอทานแก่คนเมื่อวาน ดูเหมือนเขาจะฝังศพมาทั้งคืน

หยาดน้ำค้างยามเช้าตรู่ชโลมจนจีวรขาดวิ่นของเขาเปียกชุ่ม หนาวเหน็บจนตัวสั่นงันงก เขาเดินเข้ามาใกล้กองไฟเล็กน้อยแล้วนั่งยองๆ ขดตัวเป็นก้อนกลม

พอเห็นหลี่ฮั่วหวังกำลังมองตนเอง ขอทานผู้นั้นก็ส่งยิ้มซื่อๆ ให้

เมื่อนึกถึงการกระทำยอมสละชีพเพื่อช่วยคนของเขาเมื่อคืนนี้ ความเป็นปรปักษ์ในใจของหลี่ฮั่วหวังก็ลดลงไปมาก

แม้เขาจะคิดว่าขอทานชราผู้นี้ใจดีเกินไปจนยากที่จะเอาชีวิตรอดในโลกอันตรายใบนี้ ทว่าย่อมไม่มีใครรังเกียจที่จะติดต่อกับคนดี

เห็นหลี่ฮั่วหวังยื่นหมั่นโถวให้ลูกหนึ่ง ขอทานรีบรับไว้ เคี้ยวไปพูดอู้อี้ไป “ขอพระพุทธเจ้าคุ้มครองประสก”

ได้ยินเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็สนใจขึ้นมา “พระพุทธเจ้าที่ท่านว่าคือพระองค์ใด?”

“หา? พระพุทธเจ้าก็คือพระพุทธเจ้า ยังต้องแบ่งว่าองค์ไหนด้วยรึ?” แววตาขอทานแก่ฉายความงุนงง

“เฮ้อ รีบกินเถิด ยุคนี้คนอย่างท่านหาได้ยาก หวังว่าท่านคงไม่ได้หลอกข้า”

“อาตมาจะหลอกคนได้อย่างไร อาตมาเป็นหลวงจีน หลวงจีนโกหกไม่ได้” ขอทานแก่พูดหนักแน่น

“สวดได้แค่อมิตาภพุทธ แถมไม่รู้ว่านับถือพระพุทธเจ้าองค์ไหน ท่านเป็นหลวงจีนแบบไหนกัน”

“ซิ่วไฉ่ซุนบอกว่าหลวงจีนต้องหัวโล้น อาตมาก็โกนหัว ช่างตัดเสื้อหวังบอกว่าหลวงจีนมีเมียไม่ได้ อาตมาก็ไม่มีเมีย! มือปราบหลิวบอกว่าหลวงจีนกินเนื้อไม่ได้ อาตมาก็ไม่กินเนื้อ! แล้วอาตมาเห็นหลวงจีนรูปอื่นร้องอะมิโตฮุด อาตมาก็หัดร้องอะมิโตฮุด อาตมาทำได้ครบแล้ว เหตุใดจะเป็นหลวงจีนไม่ได้เล่า?”

ดูเหมือนขอทานชราจะใส่ใจเรื่องนี้มาก จึงเถียงอย่างหัวรั้นสุดฤทธิ์

ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็หลุดหัวเราะ หลวงจีนผู้นี้ปลอมยิ่งกว่านักพรตอย่างเขาเสียอีก “แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าท่านเป็นหลวงจีน”

ขอทานแก่ชะงัก ประคองหมั่นโถวครึ่งลูก มองหลี่ฮั่วหวังอย่างจริงจัง “เช่นนั้นประสกว่า หลวงจีนควรเป็นอย่างไร?”

มองแววตาของอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังอ้าปากแล้วกลับตอบไม่ได้ คำพูดของอีกฝ่ายดูจะโง่งมทว่าแฝงสัจธรรมอยู่

ไม่รู้เพราะเหตุใด หลี่ฮั่วหวังเห็นเงาของตันหยางจื่อในตัวเขา ความดื้อรั้นที่ยึดมั่นทั้งที่โง่งมไม่รู้เรื่อง

“ข้าเดาว่าท่านคงไม่รู้หนังสือกระมัง?”

“ประสกรู้ได้อย่างไร? พวกนักพรตดูดวงเก่งกันทุกคนเลยรึ?”

“หึๆ”

“เหตุใดท่านจึงยึดมั่นจะเป็นหลวงจีนนัก?”

“ตอนนั้นหากไม่มีหลวงจีนรูปหนึ่งช่วยไว้ อาตมาคงตายไปนานแล้ว ตั้งแต่วันนั้น อาตมาก็สาบานว่าจะเป็นหลวงจีนบ้าง! จะต้องเป็นหลวงจีนที่ดีให้ได้!”

ระหว่างคุยกัน หลี่ฮั่วหวังเห็นคณะสกุลลวี่กำลังเดินกลับมาแต่ไกล เขาตบก้นลุกขึ้นเดินไปทางนั้น

ต่อจากนั้นตลอดทางไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นอีก หลวงจีนแก่ติดตามมาตลอด บางครั้งเห็นเขาหิวจนต้องเคี้ยวผักป่าดิบๆ หลี่ฮั่วหวังก็แบ่งหมั่นโถวให้สักลูกสองลูก

เดินทางเช่นนี้สิบกว่าวัน เมืองที่ยิ่งใหญ่อลังการกว่าเจี้ยนเยี่ยก็ปรากฏตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง เมืองหลวงประจิมมาถึงแล้ว

กำแพงอิฐเขียวทอดยาวสูงตระหง่าน ยืนแหงนมองที่ประตูเมือง แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่

“ถึงสักทีแล้วหรือ?” เห็นประตูเมือง หลี่ฮั่วหวังจึงถอนหายใจโล่งอกจริงๆ ตลอดทางใจหายใจคว่ำ ยังดีที่ภาพในฝันร้ายไม่เกิดขึ้น

“ท่านนักพรตน้อย โรงเตี๊ยมในเมืองหลวงประจิมเข้าพักส่งเดชไม่ได้ ฟันราคาโหดนัก ข้าพาท่านไปโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ถูกแน่นอน” ลวี่จ้วงหยวนพูดพลางจะเดินไปที่ประตูเมืองสูงใหญ่ แต่ถูกหลี่ฮั่วหวังดึงไว้

“เดี๋ยว วัดหลวงจีนที่ท่านเคยพูดถึงอยู่ที่ใด?” หลี่ฮั่วหวังถามอย่างร้อนใจ นี่คือจุดประสงค์สำคัญที่สุดที่เขามาที่นี่

ภายใต้การนำทางของลวี่จ้วงหยวน หลี่ฮั่วหวังจึงมุ่งหน้าไปยังวัดเจิ้งเต๋ออันมีควันธูปอบอวลรุ่งเรืองที่สุดในเมืองหลวงประจิม

ยังมิทันได้เห็นตัววัด หลี่ฮั่วหวังก็ได้กลิ่นหอมของไม้จันทน์อันเป็นเอกลักษณ์ของพุทธสถานลอยมาแตะจมูก ถนนหนทางอันกว้างขวางก็เริ่มเบียดเสียดยัดเยียดขึ้นมาเช่นกัน

ชายชรา หญิงกุลสตรี ผู้ใหญ่ เด็กเล็ก มีผู้คนทุกรูปแบบสารพัด

ยามมองเห็นธูปหลายมัดในมือของพวกเขา หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจได้ในทันทีว่าคนเหล่านี้ล้วนเดินทางไปกราบไหว้พระกันทั้งสิ้น

“วัดนี้คนมาไหว้ควันธูปคึกคักเช่นนี้ตลอดเลยหรือ?”

ได้ยินหลี่ฮั่วหวังถามลวี่จ้วงหยวน ผู้มาไหว้พระข้างๆ ก็เข้ามาสอด “ก็แน่สิ พระโพธิสัตว์ของวัดเจิ้งเต๋อศักดิ์สิทธิ์นัก! ลูกสะใภ้ข้ามาขอแค่ครั้งเดียวก็ตั้งท้องเลย”

“แล้วท่านอาจารย์ของวัดเจิ้งเต๋อก็ใจดีมาก วันปกติก็แจกข้าวต้มให้คนจนอยู่เรื่อยๆ”

“ใช่ๆ เมืองหลวงประจิมมีวัดดีๆ อย่างนี้ นับเป็นบุญที่สั่งสมมาหลายชาติแท้ๆ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 41
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 42 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 40กลับหน้าเรื่อง
ตอน 40ตอน 42