ตอนที่ 40 ยามดึกสงัด
“หือ? พูดอะไรเลอะเทอะ?” หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินเข้าไปในป่าที่เจ้าทึ่มอยู่
เพิ่งก้าวเข้าป่า รูม่านตาของหลี่ฮั่วหวังก็หดลง เห็นเจ้าทึ่มกับขอทานแก่เมื่อครู่นั่งยองๆ อยู่หน้าเนินดินเล็กๆ กินของกันมูมมาม
บนยอดเนินดินเล็กๆ นั้นยังมีกระดาษเหลืองวางอยู่สองสามแผ่น โดยมีก้อนหินทับไว้แน่นหนา
หลี่ฮั่วหวังข่มโทสะพุ่งเข้าไปถีบเจ้าทึ่มล้ม “ลุกขึ้น! ของเซ่นหลุมศพเจ้าก็กล้ากิน! อยากตายนักหรือ? ไม่ได้บอกแล้วหรือว่าอย่าคุยกับขอทานนี่!”
เจ้าทึ่มลุกขึ้นอย่างน้อยใจ “ขะ-ข้าไม่ได้..... มะ-ไม่ได้..... ไม่ได้คุยกับเขา”
“คุกเข่าลง! รีบโขกศีรษะขอขมาเดี๋ยวนี้!” หลี่ฮั่วหวังสั่งเสียงเฉียบขาด
เห็นเจ้าทึ่มโขกศีรษะดังๆ ให้หลุมศพหลายที หลี่ฮั่วหวังจึงดึงเขาลุกขึ้น
ที่ผีสางแห่งนี้มีทุกอย่าง เขาไม่กล้าเสี่ยง หากจัดการไม่ดีจะเดือดร้อนทันที
“ชิ้ง!” หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่ยาวจากหลัง ชี้ตรงจมูกขอทานแก่ แล้วพูดด้วยแววตาเย็นชา “ข้าไม่สนว่าเจ้ามีจุดประสงค์อะไร อยู่ห่างคนของข้าไว้! มิฉะนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”
พูดจบไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ หลี่ฮั่วหวังก็ดึงเจ้าทึ่มหันหลังจากไป
“อาตมาไม่ใช่ขอทาน อาตมาเป็นหลวงจีน” คนผู้นั้นพึมพำเบาๆ ประโยคหนึ่ง แล้วนั่งยองๆ กินของเซ่นไหว้คนตายต่อ
กลับขึ้นถนน ทุกคนออกเดินทางต่อ สีหน้าหลี่ฮั่วหวังเคร่งขรึม เขาเริ่มกำชับคนอื่น “สองสามคืนนี้อย่าหลับลึกนัก อาจมีเรื่อง”
แม้เจ้าทึ่มจะโขกศีรษะขอขมาแล้ว ทว่าฟ้าเท่านั้นรู้ว่าสิ่งในหลุมศพนั้นอารมณ์เป็นอย่างไร เขาไม่กล้าเสี่ยง
ครั้นได้ยินหลี่ฮั่วหวังเอ่ยเช่นนี้ คนอื่นๆ ก็พลันเข้าใจความนัยทันทีและพยักหน้ารับเบาๆ
ตะวันตกดิน ราตรีมาเยือน คนบนถนนต่างเข้าป่าข้างทางไปเก็บฟืนก่อไฟ
หลี่ฮั่วหวังก่อไฟรอบเกวียนลาทั้งสองให้ลุกโชน และยังให้คนอื่นไปตัดฟืนในป่ามาให้มากพอ
คืนนี้ไร้จันทร์ รอบด้านมืดสนิท กิ่งไม้ไหวตามลมเบาๆ ราวกับมีสิ่งต่างๆ นับไม่ถ้วนซ่อนอยู่ในนั้น แอบมองผู้คนรอบกองไฟ
เมื่อเวลาล่วงเลยไป รอบกายก็ค่อยๆ สงบเงียบลง คนอื่นๆ ต่างพากันผล็อยหลับไปหมดแล้ว
ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่ได้นอน เขาเงียบราวกับกำลังรอบางสิ่ง
นอกจากป่ารอบด้าน ใจของเขายังต้องแบ่งไปที่ขอทานแก่ผู้นั้นเกินครึ่ง
หากสิ่งนั้นตามมาจริง ต้องไปหาเขาก่อนแน่
ถ้ามาก็ยิ่งดี จะได้ถือโอกาสดูว่าเจ้านี่แท้จริงเป็นอย่างไร
รอคอยอย่างยาวนาน ครึ่งคืนแรกผ่านไป เข้าสู่ครึ่งคืนหลัง ช่วงเวลาที่ง่วงที่สุด
“ศะ-ศิษย์พี่หลี่ ตรงนั้น..... เมื่อครู่มีใบหน้าหรือเปล่าขอรับ?” โก่วหวาที่เฝ้ายามด้วยกันพูดเสียงสั่นเล็กน้อย
หลี่ฮั่วหวังรีบหันขวับไปมองทันที ทว่าท่ามกลางความมืดมิดกลับไม่เห็นสิ่งใดเลย
“แน่ใจหรือ?” เขาถามเสียงต่ำที่สุด
โก่วหวากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “ไม่แน่ใจขอรับ อาจ..... อาจเป็นข้าน้อยตาฝาดเอง”
“อย่าพูด เงียบ” หลี่ฮั่วหวังแสร้งจ้องกองไฟตรงหน้า ใช้หางตาเหลือบไปทางนั้น
รอเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ใต้แสงไฟริบหรี่ เขาเห็นใบหน้าอัปลักษณ์ค่อยๆ โผล่ออกมาจากความมืด ฉีกยิ้มโหดเหี้ยม
ทว่าที่ทำให้หลี่ฮั่วหวังหนังหัวชาก็คือ ด้านหลังศีรษะนี้ค่อยๆ โผล่ศีรษะอื่นตามมาอีกมาก แสงขาวเป็นเส้นๆ วูบวาบอยู่ใต้ศีรษะเหล่านั้น
“เดี๋ยว แสงขาว?” หลี่ฮั่วหวังผุดลุกขึ้น คว้าฟืนติดไฟจากกองไฟขว้างไป “หยุด! พวกเจ้าเป็นใคร!”
เสียงตะโกนของหลี่ฮั่วหวังดังดั่งฟ้าผ่าในความเงียบ ปลุกทุกคนที่หลับอยู่ให้ตื่น
ครั้นฟืนกลิ้งไปตกใต้ศีรษะเหล่านั้น เห็นว่าล้วนมีเท้ามีเงา หลี่ฮั่วหวังก็รู้ทันทีว่าเป็นคนเป็น
ไม่เพียงหลี่ฮั่วหวังที่เห็น คนอื่นก็เห็น และเห็นดาบใหญ่ในมือพวกนั้น “โจรม้ามาแล้ว!! หนีเร็ว!!”
เสียงร้องตื่นตระหนกทำให้ฝูงคนแตกฮือในพริบตา ต่างคว้าข้าวของมีค่าวิ่งหนีกระเจิง
“แม่มันเถอะ! ถูกจับได้แล้ว! เอาม้ามาเร็ว!!” ไม่นานเสียงกีบม้าก็ดังขึ้น พวกโจรถือดาบไล่ตามคนเดินทาง
“วิ่งเข้าป่า! ม้าของพวกมันวิ่งในป่าไม่ได้!!”
ได้ยินขอทานแก่ตะโกนเช่นนั้น คนอื่นก็ทิ้งถนนใหญ่พุ่งเข้าป่ารอบด้าน
พวกเขาหนีได้ แต่คนมีเกวียนลาอย่างหลี่ฮั่วหวังหนีไม่ได้ ลาไม่มีทางวิ่งเร็วกว่าม้า
ได้ยินเสียงกีบม้าดังจากด้านหลัง หลี่ฮั่วหวังรีบยืนหันกลับ ก็เห็นม้าตัวสูงใหญ่แบกโจรหนวดรุงรังกำลังเงื้อดาบฟันหญิงชราคนหนึ่ง
“หลบไม่พ้นแล้ว!” หลี่ฮั่วหวังรีบหยิบยาเม็ดหนึ่งยัดเข้าปาก ไอร้อนพลุ่งไปทั่วร่างในพริบตา
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังถีบเท้าพุ่งเข้าหาโจรผู้นั้น
ขอทานแก่ก็พุ่งออกมาจากด้านข้าง ผลักหญิงชราที่ล้มอยู่ให้พ้นทาง
เกาเต๋อชิวบนหลังม้ามองขอทานแก่ตรงหน้าอย่างดูแคลน ไม่แม้แต่จะยกดาบ ดึงบังเหียนครั้งเดียว ม้าก็ยกกีบสูงเตรียมเหยียบลงไป
บนหน้าเขาฉีกยิ้มโหดเหี้ยม รอคอยภาพนองเลือดที่จะตามมา ปกติเป็นโจรม้า นอกจากเล่นผู้หญิง เขาก็ชอบอยู่แค่นี้
ทว่าชั่วอึดใจต่อมา เขาเห็นเงาคนพุ่งออกมาข้างหน้า ทุบหมัดลงบนหัวม้าเต็มแรง
“ตุ้บ!” พร้อมเสียงม้าร้อง ม้าที่กำลังพุ่งไปข้างหน้าถูกเปลี่ยนทิศอย่างรุนแรง ล้มไปทางขวา
เกาเต๋อชิวที่กำลังร่วงลงพื้นทำอะไรไม่ได้ ได้แต่มองหัวม้าที่ยุบลงไปด้วยตาที่เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ
ชั่วอึดใจถัดมา พร้อมเสียงทึบดังขึ้น ศีรษะของเขาก็มีจุดจบเดียวกับม้า
เห็นพวกเดียวกันเจอศัตรู โจรคนอื่นต่างเอานิ้วใส่ปากผิวปากเรียกกันมาช่วย
ทว่าหลี่ฮั่วหวังที่กินโอสถของตันหยางจื่อแล้วทำให้พวกมันเข้าใจในทันทีว่า ตนไปแหย่คนที่ไม่ควรแหย่เข้าแล้ว
เสียงทึบดังไม่ขาดบนถนนดินที่มืดสลัว เสียคนไปหลายคน พวกโจรก็รีบหนีไปอย่างลนลาน
“ถอย! เจอของแข็ง! ดีไม่ดีเป็นคนของกองตรวจดารา!”
หลี่ฮั่วหวังหมัดเปื้อนเลือดยืนอยู่ตรงนั้น หอบหายใจแรง
เขาหันไปมองขอทานแก่ด้านหลัง ผ่านเรื่องเมื่อครู่ เขามั่นใจได้แล้วว่าเจ้านี่ไม่ใช่เสือที่แกล้งเป็นหมู มันคือหมูจริงๆ
ภายใต้สายตาของหลี่ฮั่วหวัง ขอทานแก่ลุกขึ้น เดินไปคุกเข่าหน้าคนที่ถูกโจรฟันตาย พนมมือพึมพำบางอย่าง
เมื่อหลี่ฮั่วหวังเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินชัดว่าเขาท่องอะไร
“อะมิโตฮุด อะมิโตฮุด อะมิโตฮุด...”
คำว่าอมิตาภพุทธที่ออกเสียงไม่ค่อยถูกถูกท่องซ้ำไปซ้ำมาเช่นนั้น
ท่องไปหลายสิบรอบ ขอทานแก่ก็เดินไปในป่าข้างๆ แล้วเริ่มใช้มือขุดดิน
กำลังโหลดความเห็น...