ตอนที่ 39 สัตว์ป่า
หลี่ฮั่วหวังมองก้อนเงินหลายตำลึงในมือของไป๋หลิงเหมี่ยวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อหยิบเงินอีกก้อนออกมาวางทับลงไป
ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะเอ่ยปาก ไป๋หลิงเหมี่ยวก็รีบชิงพูดขึ้นเสียก่อน “กำไลทองนั่นถูกหลอมไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าเห็นกับตาตัวเองว่ามันละลายไปแล้ว ไถ่คืนไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังอ้าปากค้างนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจประหนึ่งว่าตนเป็นฝ่ายชนะ นางประคองก้อนเงินในมือยัดใส่อกเสื้อของอีกฝ่าย
“วางใจเถิดเจ้าค่ะ กำไลนั่นเดิมทีท่านแม่ก็ให้ข้าไว้ติดตัว มิใช่ของวิเศษตกทอดประจำตระกูลอันใดหรอกเจ้าค่ะ”
เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวพูดถึงขั้นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ไม่ยืนกรานอีก เขานับเงินอย่างละเอียดแล้วเก็บไว้ “รอให้ทุกอย่างลงตัว ข้าจะซื้ออันที่ใหญ่กว่าให้เจ้า”
“เจ้าค่ะ! ข้าจะรอ!” ไป๋หลิงเหมี่ยวยิ้มแล้วพยักหน้า
ทันใดนั้นประตูก็พลันเปิดออก โก่วหวาเดินเข้ามาจากด้านนอก เขาชะงักไปเมื่อเห็นชายหญิงสองคนนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมห้อง จากนั้นก็ทำท่าจะถอยออกไปด้านนอก “เข้าห้องพักผิดขอรับ ต้องขออภัยจริงๆ ขอรับ ข้าน้อยจะออกไปเดี๋ยวนี้”
ใบหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวแดงก่ำขึ้นมาทันที นางก้มหน้าพุ่งตัวไปที่ประตู ผลักเขาออกไปเต็มแรงแล้ววิ่งหนีหายไป
โก่วหวาเดินยิ้มแป้นเข้ามา “ศิษย์พี่หลี่ ถึงศิษย์น้องไป๋จะขาวไปทั้งตัว แต่หาเมียน่ะ หน้าตาไม่สำคัญ นิสัยต่างหากที่สำคัญ ท่านอย่ารังเกียจนางเลยขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังขี้เกียจเถียงกับเขา “เลิกพูดมาก ล้างหน้าล้างตาแล้วรีบนอน อุตส่าห์ได้นอนเตียงทั้งที”
ท่ามกลางความสะลึมสะลือ หลี่ฮั่วหวังพบว่าตนเองตกอยู่ในป่าทึบโบราณแห่งหนึ่ง เบื้องหน้ามีแสงสว่างสลัวเลือนราง ด้วยความสงสัย เขาจึงใช้กระบี่ฟันกิ่งไม้เปิดทางแล้วรีบมุ่งหน้าไปยังแสงไฟด้านหน้า
ครั้นเข้าไปใกล้ หลี่ฮั่วหวังก็พบว่านั่นคือพวกไป๋หลิงเหมี่ยวกำลังนั่งล้อมกองไฟปิ้งมันเทศแห้งอยู่กับแม่ของตนและหยางน่า
เมื่อได้เห็นภาพอันอบอุ่นเช่นนี้ เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกในทันที และกำลังจะก้าวเดินไปทางนั้น
ทว่าทันใดนั้นฟ้าดินก็เปลี่ยนไป หลี่ฮั่วหวังเห็นตันหยางจื่อที่สูงนับร้อยจั้ง มีสามหัว ทั่วร่างเต็มไปด้วยขนนก ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นดุจภูเขาลูกหนึ่ง
“ฮ่าๆๆ ลูกเอ๋ย ทำได้ไม่เลว พากระสายยามาครบเลย”
ตันหยางจื่อผู้ชวนสยดสยองหัวเราะร่าพลางเอ่ยขึ้น จากนั้นจึงยกเสาหินในมือที่ยาวกว่าความสูงของตน ฟาดลงไปยังกองไฟใต้ฝ่าเท้าอย่างเหี้ยมเกรียม
“หยุด!!” หลี่ฮั่วหวังเหงื่อเย็นท่วมตัวผุดลุกขึ้นนั่ง สูดหายใจลึกหลายครั้ง ขวัญยังไม่กลับเข้าร่าง จึงเพิ่งรู้ตัวว่าทั้งหมดเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านตื่นแล้วหรือขอรับ ข้าน้อยตั้งใจไปซื้อเกี๊ยวต้มมาให้ท่าน รีบกินตอนร้อนๆ เถิดขอรับ” โก่วหวาที่กำลังยืนชะโงกดูเรื่องสนุกอยู่หดหัวกลับเข้ามาจากนอกหน้าต่าง
“ตอนนี้ยามไหนแล้ว” หลี่ฮั่วหวังกุมศีรษะที่ปวดตุบๆ ของตนแล้วเดินมานั่งลงข้างโต๊ะ จึงพบว่าสิ่งที่อีกฝ่ายเรียกว่าเกี๊ยวต้มนั้นแท้จริงแล้วก็คล้ายคลึงกับหุนถุน
“เพิ่งพ้นยามเฉินมาขอรับ นอนตื่นสายหน่อยก็ไม่เป็นไร อย่างไรวันนี้ก็มิต้องรีบออกเดินทางอยู่แล้ว”
เขาหยิบช้อนกระเบื้องตักเกี๊ยวน้ำเข้าปากคำโต ไม่กี่คำก็หมด “ใครว่าวันนี้ไม่มีอะไรทำ? ไปเถิด เราไปซื้อของที่ต้องใช้ระหว่างเดินทาง”
ภาพในฝันเมื่อครู่แวบเข้ามาในหัว หลี่ฮั่วหวังจึงพูดอีก “ข้าจะพาคนอื่นไปซื้อของ เจ้าไปถามลวี่จ้วงหยวนว่าออกเดินทางได้เมื่อไร ยิ่งเร็วยิ่งดี ถ้าเขาไปไม่ได้ เราจะไปก่อน”
เงินที่เหลือจากการซื้อเกวียนลาของหลี่ฮั่วหวังบวกกับเงินที่ไป๋หลิงเหมี่ยวให้มาเพิ่มนั้น เพียงพอที่จะซื้อของจำเป็นเพิ่มเติมได้อีกจำนวนหนึ่ง
อย่างน้อยที่สุดก็จำเป็นต้องมีผ้าห่มและเสื่อ จะได้ไม่ต้องนอนขดตัวข้างกองไฟในยามค่ำคืนจนแผ่นหลังร้อนผ่าวแต่แผ่นอกกลับหนาวเหน็บ
นอกจากนี้ยังสามารถซื้อหม้อได้สักใบ เช่นนี้แล้วระหว่างทางจะได้มีของร้อนๆ ตกถึงท้องบ้าง ไม่ต้องทนแทะเสบียงแห้งไปวันๆ
ข้าวของกระจุกกระจิกมีมากขึ้น เกวียนลาคันเดียวจึงไม่เพียงพอ เมื่อเขาไปพบกับลวี่จ้วงหยวนที่ประตูเมือง ก็มีเกวียนลาเพิ่มขึ้นมาอีกคันหนึ่งแล้ว
“เฮ้ ท่านนักพรตน้อยเก่งจริง เดินทางมาตลอด ข้าวของยิ่งสะสมยิ่งมาก ข้าเดาว่าหากท่านเดินต่อสักครึ่งปีหนึ่งปี คงมั่งมีล้นฟ้า” ลวี่จ้วงหยวนเดินไปก็ไม่ลืมประจบ
“หัวหน้าคณะลวี่ จากเจี้ยนเยี่ยไปเมืองหลวงประจิมไกลหรือไม่?” หลี่ฮั่วหวังมองถนนดินกว้างตรงหน้าแล้วถาม
ถนนหนทางกว้างขวางขึ้น ผู้คนก็พลอยมากขึ้นตามไปด้วย บนเส้นทางมิได้มีเพียงกลุ่มของเขากับลวี่จ้วงหยวนสองกลุ่มเท่านั้น แต่ยังมีผู้คนอีกไม่น้อยที่แบกสัมภาระเดินทางร่วมทางไปด้วย ดูท่าแล้วคงมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงประจิมกันทั้งสิ้น
“ไม่ไกลขอรับ เดินทางต่อไปอีกสิบกว่าวันก็ถึงแล้ว” ลวี่จ้วงหยวนไม่รู้ว่านึกถึงเรื่องน่ายินดีอันใดขึ้นมาได้ ใบหน้าจึงยิ้มแย้มจนบานเป็นกระด้ง
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าแล้วถามต่อ “เรื่องวัดหลวงจีนที่ท่านพูดถึง นอกจากขอลูกได้ผลแล้ว ท่านยังรู้อะไรอีกบ้าง?”
“โธ่ วัดหลวงจีนก็คือวัดหลวงจีน จะต่างอะไร วัดไหนๆ ก็มีหลวงจีนแก่ๆ พาหลวงจีนเด็กๆ กินเจสวดมนต์ทั้งนั้น”
หลี่ฮั่วหวังทอดถอนใจออกมาเบาๆ ดูท่าเรื่องพรรค์นี้คงต้องให้ตนเองไปสอบถามถึงที่ด้วยตนเองเสียแล้ว ชาวบ้านตาดำๆ อย่างลวี่จ้วงหยวนใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างเลอะเลือน ย่อมไม่มีความรู้ความเข้าใจในเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย
“ท่านนักพรตน้อย ดูข้างหน้าสิ มีหลวงจีนรูปหนึ่ง นั่นไงที่ฉี่อยู่ใต้ต้นไม้ ถามข้าสู้ไปถามเขาดีกว่า เขาอาจเป็นหลวงจีนจากวัดนั้นก็ได้”
“โอ้?” หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามอง ก็เห็นนักบวชหัวโล้นรูปหนึ่งยืนอยู่ริมทางจริงๆ
เมื่อเขาก้าวเดินเข้าไป ก็เห็นแผ่นหลังในจีวรขาดวิ่นนั้นสั่นสะบัดเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวกลับมา
ทว่าเมื่อได้เห็นด้านหน้าของอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังก็ขมวดคิ้วมุ่นในทันที
ว่าเป็นหลวงจีน ทว่าดูแล้วเหมือนขอทานแก่โกนหัวมากกว่า หน้าตาซอมซ่อสุดๆ จีวรทั้งตัวมีแต่รอยปะกับรอยขาด
“อมิตาภพุทธ ประสกมีธุระอันใดกับอาตมารึ” ชายชราเนื้อตัวสกปรกมอมแมมผู้นี้แสยะยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันสีเหลืองอ๋อยที่ไร้ฟันหน้าแม้แต่ซี่เดียวพลางส่งยิ้มซื่อๆ ออกมา
“ท่าน..... เป็นหลวงจีนหรือ?”
“ใช่ อาตมาเป็นหลวงจีน!” หลวงจีนชราจับลูกประคำที่ร้อยจากเมล็ดผลไม้ที่คอขึ้นมา พูดอย่างมีหลักมีเกณฑ์
“ขอเรียนถามท่านอาจารย์ ท่านเป็นพระเถระจากวัดใด?” น้ำเสียงของหลี่ฮั่วหวังเริ่มแฝงความลังเล
“อาตมาไม่มีวัด นี่กำลังขึ้นเหนือไปหาอยู่ ได้ยินว่าทางนั้นวัดเยอะ แถมมีข้าวให้กิน อาตมาตั้งใจไปบวชที่นั่น”
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายกล่าวเช่นนี้ ในใจของหลี่ฮั่วหวังก็คาดเดาได้ทันที เขาพยักหน้าตอบรับอย่างเฉยชา ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในขบวนของตน
ทว่ายามที่หลี่ฮั่วหวังไม่คิดจะสนใจขอทานแก่ที่แสร้งทำเป็นพระผู้นี้ อีกฝ่ายกลับตามติดหนึบประหนึ่งแผ่นกอเอี๊ยะ
“ประสกก็ไปหาวัดเหมือนกันรึ? เช่นนั้นไปด้วยกันสิ แต่ประสกเป็นนักพรตไม่ใช่รึ นักพรตไม่น่านับถือพระพุทธเจ้ากระมัง?”
“หมอนี่คงไม่ได้แกล้งโง่ซ่อนเขี้ยวกับฉันหรอกนะ?” หลี่ฮั่วหวังเพิ่มความระวังในใจ ตบก้นลาทีหนึ่ง พาคนอื่นเร่งฝีเท้า ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน
ถึงเขาไม่สนใจ แต่กลับมีคนให้ความสนใจ คนทึ่มผู้มีจิตใจใสซื่อมิได้รู้สึกเลยว่ามีสิ่งใดไม่ชอบมาพากล
“ท่าน..... ไม่ได้..... ไม่ได้..... พกของกิน จะหิวตายนะ!”
“จะหิวตายได้อย่างไรเล่า ประสกดูในป่านี้สิ มีทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งผลไม้ป่า เห็ดป่า ผักป่า”
“ขะ-ข้าก็..... ข้าก็..... เคยกินผลไม้ป่า.....! ข้ายัง..... ข้ายัง.....”
“คนทึ่ม อย่าไปพูดกับเขา!”
“อ้อ.....”
ครั้นไม่มีใครสนใจ ขอทานแก่ก็หมดสนุกเดินจากไปเอง หลี่ฮั่วหวังที่แอบกำกระดิ่งเต๋าไว้จึงถอนหายใจโล่งอก
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะแกล้งโง่หรือโง่จริงๆ กันแน่ ในสถานที่พิลึกพิลั่นเช่นนี้ จิตใจระแวดระวังคนเป็นสิ่งที่ขาดไปไม่ได้
เดินเลียบไปตามถนนดินสายนี้ได้หนึ่งชั่วยาม ดวงตะวันก็ลอยเด่นอยู่กึ่งกลางท้องฟ้า เมื่อเห็นผู้คนไม่น้อยเริ่มนั่งยองๆ แทะเสบียงแห้งกันแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงบอกให้คนอื่นๆ ทำตามเช่นกัน
แม้ในใจของเขาจะเริ่มร้อนรนอยู่บ้าง แต่การมีคนอยู่กันมากๆ ย่อมปลอดภัยกว่า
หมั่นโถวสีขาวที่เพิ่งซื้อมาใหม่ถูกส่งถึงมือของทุกคน พวกเขากินมื้อกลางวันแกล้มกับไหผักดองสองสามไห
หลี่ฮั่วหวังรับน้ำเต้าใส่น้ำจากไป๋หลิงเหมี่ยวมายกขึ้นดื่มอึกหนึ่ง เขาหันมองไปรอบๆ พลันพบว่ามีคนหายไปคนหนึ่ง “หือ คนทึ่มเล่า”
“เมื่อครู่เพิ่งเข้าไปฉี่ในป่าขอรับ เหตุใดยังไม่กลับมาอีก หรือว่าฉี่ไปได้ครึ่งหนึ่งแล้วเปลี่ยนเป็นขี้กันนะ เฮ้!! คนทึ่ม!! เจ้าอยู่ในนั้นหรือไม่!!”
ยามที่โก่วหวาตะโกนใส่ป่าข้างทาง หัวโตๆ อันซื่อบื้อของคนทึ่มก็โผล่ออกมาจากในป่า ปากของเขาพองป่องคล้ายกำลังเคี้ยวบางสิ่งอยู่
“เจ้ากินอะไรอยู่?” หลี่ฮั่วหวังถามอย่างสงสัย
“ข้าวสวย..... ปะ-ป่า..... ข้าวสวยป่าในป่า มะ-ไม่..... ไม่ต้องใช้เงิน!” เจ้าทึ่มพูดจบก็หดหัวกลับเข้าป่าไป
กำลังโหลดความเห็น...