คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 38

ตอน 38

ตอนที่ 38 เจี้ยนเยี่ย

“น้องห้ารีบเข้ามาเร็ว ช่วงนี้เจ้าหายไปไหนมา ข้ากับน้องหกเป็นห่วงเจ้าแทบแย่ นึกว่าเจ้าเจอเคราะห์ร้ายอันใดเสียแล้ว”

เมื่อเห็นเจ้าหนุ่มเปลือยท่อนบนประคองจ้าวอู่เดินเข้าไปข้างใน หลี่ฮั่วหวังก็ก้าวเท้าตามไป เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มิได้เรียบง่ายถึงเพียงนั้น

“เจ้ากลับมาทำไม” ครั้นเห็นคนที่กำลังดีดลูกคิดเอ่ยปากขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หลี่ฮั่วหวังก็รู้ว่าตนคาดเดาไว้ไม่ผิด

จ้าวอู่ที่เมื่อครู่ยังตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง อารมณ์บนใบหน้าค่อยๆ เลือนหายไป ก่อนจะเอ่ยเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านพ่อ ข้าถูกคนเอาถุงกระสอบคลุมหัวจับตัวไป พวกเขาพาข้าไปไกลมาก ได้สหายกลุ่มนี้ช่วยพากลับมาส่งขอรับ”

พอมองไปยังหมวกสานสีดำหลายใบตรงหน้าประตู บิดาของจ้าวอู่ก็โบกมือปัดไปมาอย่างรำคาญใจ “แยกย้ายกันไปให้หมด! พวกเจ้ามายืนอุดหน้าประตูเยี่ยงนี้ พวกข้าจะค้าขายได้อย่างไรกัน”

ท่าทีของอีกฝ่ายทำให้หลี่ฮั่วหวังหงุดหงิดยิ่งนัก ความสัมพันธ์พ่อลูกของพวกเจ้าไม่ลงรอยกัน มันเกี่ยวอันใดกับคนนอกอย่างพวกเราด้วย

เขาคว้ากระบี่ยาวจากมือจ้าวอู่ ชูขึ้นสูง ประกายเย็นวาบ คมกระบี่ฟันลงบนโต๊ะตู้ไม้ของอีกฝ่าย เกือบผ่าออกเป็นสองซีก

“เจ้าจะทำอะไร? มือปราบในตำบลเป็นญาติข้านะ!” บิดาจ้าวอู่ตกใจถอยกรูดไปหลายก้าว

หลี่ฮั่วหวังหยิบเงินหนึ่งตำลึงด้วยมือขวา ต่อหน้าเขา ค่อยๆ เฉือนเศษชิ้นเล็กไปตามคมกระบี่ที่วาวประกายเย็น แล้วดันเศษเงินไปตรงหน้าเขา “ซื้อข้าว!”

ภายในลานเรือนเล็กด้านหลังร้านข้าวสาร จ้าวอู่กำลังรินชาให้หลี่ฮั่วหวัง “ศิษย์พี่หลี่ ท่านดับโทสะลงเถิด ท่านพ่อของข้าก็เป็นคนเยี่ยงนั้น แต่แท้จริงแล้วเนื้อแท้เขายังนับว่าดียิ่งขอรับ”

หลี่ฮั่วหวังยกถ้วยชาดื่มรวดเดียวหมด ดีหรือไม่ดีก็ช่าง เรื่องในบ้านผู้อื่นเขาขี้เกียจยุ่ง เขามาที่นี่ก็ไม่ใช่เพื่อส่งจ้าวอู่เพียงอย่างเดียว

“กระดาษคำสั่งเสียพวกนี้เป็นของคนในแคว้น ในเมื่อเจ้าคุ้นเคยกับตำบลเจี้ยนเยี่ย เช่นนั้นเจ้าก็ไปหาสำนักคุ้มภัยที่ไว้ใจได้สักแห่ง ช่วยส่งพวกมันกลับไปให้หมดที” หลี่ฮั่วหวังผลักกระดาษเจ็ดแปดแผ่นไปตรงหน้าจ้าวอู่

จ้าวอู่ใช้สองมือรับมาแล้วพยักหน้าอย่างสุขุม “ศิษย์พี่หลี่วางใจเถิด เรื่องเหล่านี้ ข้ารับรองว่าจะจัดการให้ลุล่วงขอรับ!”

“ได้ เท่านี้แหละ เจ้าอยู่บ้านดีๆ พวกเราไปแล้ว” หลี่ฮั่วหวังพูดจบก็ลุกขึ้น

“ไปเร็วเพียงนี้เลยหรือขอรับ? กินข้าวเที่ยงที่บ้านข้าก่อนเถิด ข้ารอดกลับมาได้ก็เพราะทุกคน”

จ้าวอู่แสดงความอาลัยอาวรณ์ออกมาอย่างเห็นได้ชัด การจากลากันครานี้ ไม่แน่ว่าภายภาคหน้าอาจจะมิได้พบเจอกันอีกแล้ว

“ช่างเถิด อย่าวุ่นวายเลย” หลี่ฮั่วหวังตบบ่าจ้าวอู่ ดูท่าทีพ่อของเขาเมื่อครู่ ข้าวมื้อนี้คงกินไม่สงบแน่

“ตัวอักษรที่ข้าสอนไปหลายวันนี้ จำไว้ให้ดี โดยเฉพาะชื่อของเจ้า เขียนชื่อตัวเองได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่คนไม่รู้หนังสือเสียทีเดียว”

ในขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังกำชับประโยคสุดท้าย หญิงกระสายยาที่มีขนสีดำขึ้นดกทั่วร่างคนหนึ่งซึ่งอยู่ด้านข้างก็พลันพุ่งตัวเข้ามา นางยื่นปากไปแนบชิดข้างหูของเขาแล้วเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบายิ่ง “พอกลับถึงบ้านแล้ว สืบดูให้ดีๆ เถิด ไม่แน่ว่าเจ้าอาจจะมิได้ถูกคนลักพาตัวไป แต่ถูกพ่อแท้ๆ ของเจ้าขายทิ้งต่างหาก!”

ถ้อยคำนี้ทำเอาทุกคนเงียบกริบไร้สรรพเสียง ครั้นพี่สามของจ้าวอู่แบกกระสอบข้าวสารเดินเข้ามา หลี่ฮั่วหวังก็โบกมือสั่ง ให้คนทึ่มแบกกระสอบข้าวแล้วพาคนอื่นๆ เดินจากไป

เมื่อเดินออกมายังถนนที่มีผู้คนสัญจรขวักไขว่ พวกหลี่ฮั่วหวังกำลังมองหาโรงเตี๊ยมเพื่อแวะพักแรม

“เหตุใดเจ้าถึงคิดว่าจ้าวอู่ถูกบิดาของเขาขายทิ้งเล่า” หลี่ฮั่วหวังหันกลับไปถามหญิงที่เอ่ยประโยคสุดท้ายกับจ้าวอู่เมื่อครู่

หญิงที่ป่วยเป็นโรคขนดกผู้นี้ ตลอดทางเงียบขรึมพูดน้อยนัก ปกติแทบไม่พูดกับใคร วันนี้จู่ๆ ก็เอ่ยปาก ทำให้หลี่ฮั่วหวังแปลกใจอยู่บ้าง

“เสือดุร้ายยังไม่กินลูกตัวเอง เขาคงไม่เลวร้ายถึงขั้นนั้นกระมัง”

ทันทีที่หลี่ฮั่วหวังกล่าวเช่นนี้ ร่างกายของหญิงผู้นั้นกลับสั่นเทาขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด นางพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความปวดร้าว “เสือดุร้ายไม่กินลูกตัวเองก็จริง แต่มนุษย์นั้นอำมหิตยิ่งกว่าเสือเสียอีก! เพราะตัวข้าเองก็ถูกพ่อแม่แท้ๆ ขายทิ้งมาเหมือนกัน!”

สิ้นคำกล่าวนี้ ทุกคนต่างพากันหยุดชะงัก สายตาทุกคู่หันไปมองนางด้วยความตกตะลึง

“สองตำลึงเงิน แค่เศษเงินสองตำลึงเท่านั้น! เขาขายข้าทิ้งราวกับขายสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง! แม้แต่หน้าก็ยังไม่หันกลับมามองเลยสักนิด”

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดในใจของอีกฝ่าย ไป๋หลิงเหมี่ยวจึงเดินเข้าไป สวมกอดนางไว้เบาๆ พลางตบหลังปลอบประโลม

หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง “เขาขายเจ้าทิ้งถึงเพียงนั้นแล้ว เจ้ายังจะกลับไปอีกหรือ”

“กลับ!” หญิงผู้นั้นกัดฟันกรอดคำรามเสียงต่ำ

ยามมองแผงอกของนางที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วด้วยความเดือดดาล ผนวกกับความเคียดแค้นชิงชังอย่างถึงที่สุดในน้ำเสียง หลี่ฮั่วหวังก็คาดเดาได้ทันทีว่า จุดประสงค์ในการกลับไปของนาง คงจะมิเหมือนกับพวกไป๋หลิงเหมี่ยวเป็นแน่

“โรงเตี๊ยมตงไหล คืนนี้เราพักที่นั่นกันเถิด” หลี่ฮั่วหวังชี้ป้ายร้านทางซ้ายของถนน แล้วเดินนำเข้าไป

“เชิญด้านในขอรับท่าน จะแวะพักกินข้าวหรือค้างแรมขอรับ?”

“ค้างแรม ห้องหนึ่งราคาเท่าไร”

“ที่นี่แบ่งออกเป็นสามระดับคือห้องเอก ห้องโท และห้องตรีขอรับ ห้องเอกเก้าสิบอีแปะรวมค่าอาหาร ห้องโทหกสิบอีแปะไม่รวมค่าอาหาร ห้องตรียี่สิบอีแปะแต่ต้องนอนรวมกับผู้อื่นขอรับ”

“นายท่าน กลุ่มของท่านมีผู้ใหญ่เจ็ดคน เด็กห้าคน รวมเป็นสิบสองคนพอดิบพอดี ท่านเลือกห้องโทสี่ห้องได้เลยขอรับ เรือนพักของโรงเตี๊ยมเรากว้างขวาง ห้องหนึ่งนอนสามคนสบายๆ ผู้ใหญ่สองคนพาเด็กหนึ่งคนนอนด้วยกันก็นับว่าปลอดภัยกว่าด้วยขอรับ”

“ได้ ตามที่เจ้าว่า”

“ได้เลยขอรับ! แขกผู้มีเกียรติสิบสองท่าน~ ห้องโทสี่ห้อง~ เชิญขึ้นชั้นบนขอรับ~ ระวังขั้นบันไดด้วยนะขอรับ”

ยามราตรี หลี่ฮั่วหวังยืนพิงริมหน้าต่าง มองดูคนโบราณที่กำลังเดินสัญจรไปมาบนท้องถนนด้านนอก

รอนแรมมาตลอดทาง ในที่สุดเขาก็มีเวลานั่งลงเพื่อพินิจมองโลกที่แตกต่างจากอดีตของตนโดยสิ้นเชิงใบนี้อย่างถี่ถ้วนเสียที

ชายฉกรรจ์จูงม้า บัณฑิตถือพัด เด็กน้อยถือโคมดอกไม้ และยังมีพ่อค้าหลังค่อมที่ใช้ไม้คานหาบของกิน

ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ช่างดูสมจริงยิ่งนัก ทว่ากลับแปลกแยกไม่เข้ากับตัวเขาถึงเพียงนี้

ใบหน้าที่แตกต่างกันฉายผ่านสายตาของเขาไปทีละหน้า พลันนั้นจิตใจของหลี่ฮั่วหวังก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ ชั่วพริบตาถัดมากล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาก็พลันเกร็งแน่น เขาเห็นหยางน่าอยู่บนถนน!

ใบหน้างามละเอียดนั้นยามนี้อาบน้ำตา สีหน้าโศกเศร้าเหลือเกิน ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน “ฮั่วหวัง ตื่นสิ!”

“เฮือก!” หลี่ฮั่วหวังที่ตกใจจนเหงื่อกาฬผุดท่วมตัวรีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว จากนั้นก็รีบพุ่งตัวกลับไปมองลงไปข้างล่างทันที

ผลปรากฏว่านั่นหาใช่หยางน่าเพื่อนสมัยเด็กของเขาไม่ เป็นเพียงดรุณีแรกรุ่นนางหนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับเธอไม่กี่ส่วนเท่านั้น

“ก็จริง ฉันโตขนาดนี้แล้ว ถ้าหยางน่ามีตัวตนจริง เธอจะยังเป็นเด็กสาวอยู่ได้ยังไง.....”

แผ่นหลังของหลี่ฮั่วหวังครูดไปกับผนังห้องพลางค่อยๆ ไถลตัวทรุดนั่งลง แววตาไร้ประกายเหม่อมองขื่อไม้ด้านบน “ภาพหลอนมันจะเริ่มขึ้นอีกแล้วงั้นเหรอ”

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูดังขึ้นกะทันหัน

“เข้ามาสิ ประตูไม่ได้ลงกลอน” เดิมทีหลี่ฮั่วหวังคิดว่าคนที่เข้ามาจะเป็นโก่วหวาซึ่งพักอยู่ห้องเดียวกับตน แต่กลับพบว่าเป็นไป๋หลิงเหมี่ยว

นางยิ้มน้อยๆ สองมือประคองห่อใบบัวมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง คลี่ใบบัวออก ข้างในคือซาลาเปาลูกโตควันกรุ่นหลายลูก “ศิษย์พี่หลี่ หิวแล้วกระมัง กินซาลาเปาเถิดเจ้าค่ะ”

หลี่ฮั่วหวังยื่นมือไปหยิบลูกหนึ่งยัดเข้าปาก แล้วเริ่มเคี้ยวคำโต

ไป๋หลิงเหมี่ยวประคองซาลาเปา นั่งยองๆ อยู่ทางด้านซ้ายของหลี่ฮั่วหวัง มองดูเขาอย่างเงียบๆ พอเห็นเขากินหมด นางก็ส่งลูกใหม่ให้ด้วยความใส่ใจทันที

“ที่นี่แปลกดี ดึกดื่นยังมีซาลาเปาขาย” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยขึ้น

“ดึกๆ มีซาลาเปาขายไม่ใช่เรื่องธรรมดาหรอกหรือเจ้าคะ? ถ้าจะว่าแปลก ต้องเจ้าทึ่มโน่น เขากินซาลาเปาจิ้มน้ำส้มสายชูเจ้าค่ะ!”

“หึๆ ไม่รู้เป็นคนที่ไหน ถึงกินแบบนี้”

หลี่ฮั่วหวังที่กำลังคุยเล่นกับไป๋หลิงเหมี่ยวพลันนึกขึ้นได้ “ข้าไม่ได้ให้เงินเจ้า เจ้าเอาเงินที่ไหนซื้อซาลาเปา?”

ไป๋หลิงเหมี่ยวหลบสายตาเลี่ยงไปด้านข้าง แต่นางก็วางซาลาเปาที่เหลือลงบนตักก่อน จากนั้นจึงล้วงก้อนเงินขนาดใหญ่หลายก้อนออกมาจากเอว ประคองสองมือส่งมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง

“ศิษย์พี่หลี่ ข้านำกำไลข้อเท้าทองคำนั่นไปจำนำแล้วเจ้าค่ะ ท่านเหนื่อยยากอยู่คนเดียวเกินไป ข้าเองก็ทำสิ่งอื่นใดมิได้ ทำได้เพียงช่วยท่านเช่นนี้เจ้าค่ะ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 38
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 39 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 37กลับหน้าเรื่อง
ตอน 37ตอน 39