ตอนที่ 37 ชนชั้นทั้งเก้า
ออกมาจากเนินอู่หลี่ได้พักใหญ่แล้ว ทางสายเล็กแคบในป่าค่อยๆ กว้างขึ้น อีกทั้งยามนี้ไม่ได้มีเพียงคนสองกลุ่มเท่านั้น เกวียนม้า เกวียนวัว ตลอดจนชาวนาที่หาบกระบุงต่างพากันเร่งรัดเดินทางไปข้างหน้าร่วมกัน
รอยเท้าบนพื้นที่เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ กับมูลสัตว์เดรัจฉานทำให้หลี่ฮั่วหวังเข้าใจได้ว่า คงใกล้จะถึงตำบลเจี้ยนเยี่ยแล้ว
“จ้าวอู่ คนเล่นงิ้วอย่างหัวหน้าลวี่มีสถานะต่ำต้อยมากเลยรึ” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถามจ้าวอู่ที่กำลังจดจ่ออยู่กับการหัดเขียนตัวอักษร
จ้าวอู่ที่ถือกิ่งไม้คัดลอกตัวอักษรเงยหน้าขึ้น มองหลี่ฮั่วหวังด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็หันไปมองคณะสกุลลวี่ที่อยู่เบื้องหน้า
“ขอรับ แม้ยามขับร้องงิ้วจะได้รับเสียงโห่ร้องชื่นชมจากผู้คนใต้เวที ทว่าพวกเขาก็เปรียบดั่งสตรีในหอนางโลม ชอบพอก็เรื่องหนึ่ง แต่ฐานะตำแหน่งก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง คนเล่นงิ้วจัดเป็นพวกชั้นต่ำที่สุดในบรรดาชนชั้นทั้งเก้าขอรับ”
“เช่นนั้นรึ ชนชั้นทั้งเก้ามีสิ่งใดบ้างเล่า” หลี่ฮั่วหวังถามด้วยความกังขา หากมิใช่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เขาก็คงดูไม่ออกจริงๆ
“ชั้นหนึ่งกษัตริย์และขุนนาง ชั้นสองทหารและแม่ทัพ ชั้นสามคหบดีและพ่อค้า ชั้นสี่สำนักและนิกาย ชั้นห้าช่างฝีมือและครู ชั้นหกหมอและกสิกร ชั้นเจ็ดคนทรง ขอทานและทาส ชั้นแปดโจร ขโมยและนักต้มตุ๋น ชั้นเก้าคนเล่นกล นักแสดงงิ้วและหญิงคณิกาขอรับ”
“อีกทั้งนี่มิใช่เพียงการดูถูกเหยียดหยามในสถานะเท่านั้น ทว่าการปฏิบัติต่อกันก็แตกต่างกันด้วยขอรับ อย่างเช่นคนในสามชั้นล่างไม่อาจแต่งงานกับคนตระกูลดี เสื้อผ้าอาภรณ์ตลอดจนยานพาหนะก็มีข้อจำกัด ห้ามขี่ม้านั่งเกี้ยว ห้ามสวมผ้าต่วน ผ้าต่วนบาง หรือผ้าไหม แม้กระทั่งยามร้องเรียนต่อทางการก็ยังเสียเปรียบไปถึงสามส่วน”
เมื่อได้ยินจ้าวอู่ท่องออกมาอย่างคล่องปากราวกับบทกลอน หลี่ฮั่วหวังก็ประหลาดใจยิ่งนัก “นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะรู้ไม่น้อยเลย”
“ศิษย์พี่หลี่เกรงใจไปแล้วขอรับ อย่างไรเสียบ้านข้าก็อยู่ในตำบล ย่อมต้องรู้เรื่องเหล่านี้อยู่แล้ว อีกทั้งเรื่องพวกนี้คนส่วนใหญ่ก็น่าจะรู้กันทั้งนั้น ศิษย์พี่หลี่แต่ก่อนท่านมาจากที่ใดหรือขอรับ เหตุใดแม้แต่เรื่องนี้ก็ยังไม่รู้”
จ้าวอู่สังเกตเห็นความผิดแผกของศิษย์พี่หลี่ผู้นี้มานานแล้ว เพียงแต่เพิ่งจะหาโอกาสถามได้ในวันนี้
“หึๆ สถานที่ที่ไกลแสนไกลน่ะ” หลี่ฮั่วหวังคร้านจะอธิบายเรื่องที่มาของตน นอกจากจะเหนื่อยเปล่าแล้ว คนพวกนี้ก็ใช่ว่าจะเข้าใจ
เมื่อเห็นว่าหลี่ฮั่วหวังไม่ตอบ จ้าวอู่จึงไม่ซักไซ้ต่อและเล่าความสืบไป
“แถวนี้ยังนับว่าดีขอรับ ไม่ว่าชั้นใด ฮ่องเต้ก็ยังให้สอบขุนนาง แม้ไม่แน่ว่าจะสอบได้ แต่อย่างน้อยก็ยังมีความหวัง ข้าได้ยินว่าที่อื่น คนสามชั้นล่างสอบขุนนางไม่ได้ด้วยซ้ำ ชั่วลูกชั่วหลานไม่อาจลืมตาอ้าปาก คนเล่นงิ้วก็เป็นได้แค่คนเล่นงิ้วไปทั้งชีวิต”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เองรึ” หลี่ฮั่วหวังมีความเข้าใจใหม่ๆ ต่อโลกใบนี้เพิ่มขึ้นอีกครา
“แล้วนักพรตอย่างข้าเล่า มีสถานะอย่างไรในที่แห่งนี้” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถามอีกครั้ง
“นักพรตเป็นหนึ่งในสามศาสนา ไม่อยู่ในเก้าชนชั้นขอรับ คนส่วนใหญ่พบนักพรตก็ยังค่อนข้างเคารพ ต่อให้ไม่เคารพก็จะหลีกห่าง อย่างไรเรื่องภูตผีเทวดาใครเล่าจะพูดได้ชัด”
คำพูดประโยคนี้ของจ้าวอู่ทำให้หลี่ฮั่วหวังที่คิดจะถอดชุดนักพรตบนร่างออกต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป
ในเมื่อต่อไปยังต้องรอนแรมพเนจรไปทั่วสารทิศ การสวมชุดนักพรตนี้ย่อมสะดวกสบายกว่าชุดผ้าหยาบธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด
“จริงสิ จ้าวอู่ แล้วคนที่เป็นตัวตนอย่างตันหยางจื่อเล่า ฐานะของพวกเขาน่าจะสูงส่งมากใช่หรือไม่” หลี่ฮั่วหวังรีบถามคำถามสำคัญทันที
“ศิษย์พี่หลี่ พูดตามตรง ข้าเองก็ไม่รู้ขอรับ ก่อนถูกเขาจับไป ข้าไม่รู้เลยว่าในโลกจะมีคนร้ายกาจถึงเพียงนั้นจริงๆ ข้านึกว่าเป็นเรื่องที่นักเล่านิทานกุขึ้นเสียอีก”
“เป็นเช่นนี้เองรึ...” หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิด ดูเหมือนว่าข่าวสารของสถานที่เหล่านี้จะปิดกั้นยิ่งนัก ตามหลักแล้ว ตัวตนอย่างตันหยางจื่อน่าจะมีอยู่ไม่น้อยแท้ๆ ทว่าคนท้องถิ่นอย่างจ้าวอู่กลับไม่รู้เรื่องเลย
ทว่าเขาคาดเดาว่า คนอย่างตันหยางจื่อก็น่าจะมีใครคอยสะกดข่มเอาไว้อยู่ มิเช่นนั้นเขาก็คงไม่ต้องถ่อไปแอบบำเพ็ญเซียนอยู่ในป่าลึกดงดิบเช่นนั้น
“ท่านนักพรตน้อย! ท่านนักพรตน้อย! ท่านรีบดูที่ประตูนั่นเร็ว พวกเรามาถึงแล้ว!” เมื่อได้ยินเสียงตะโกนร้องของลวี่จ้วงหยวน หลี่ฮั่วหวังจึงเงยหน้าขึ้นมองตรงไปข้างหน้า
ปลายทางของถนนสายนี้ที่ย่ำเดินมาหลายวัน ปรากฏแนวกำแพงเตี้ยๆ ที่ปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำ และภายในกำแพงเมืองนั้นก็คือจุดหมายปลายทางของพวกเขา ตำบลเจี้ยนเยี่ย
คณะสกุลลวี่เดินผ่านเข้าไปได้อย่างราบรื่น แต่กลุ่มของหลี่ฮั่วหวังกลับไม่ได้โชคดีถึงเพียงนั้น เพราะรูปลักษณ์ของพวกเขานั้นประหลาดพิกลเกินไป เพิ่งจะย่างกรายเข้ามาได้ไม่ทันไร มือปราบของตำบลก็นำคนมาระรานเสียแล้ว
“เช้ง!” มือปราบชูดาบขึ้นด้วยสองมือ พลางเอ่ยถามหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้าที่หวาดระแวงยิ่งนัก “หยุดอยู่ตรงนั้น! หยุดเดี๋ยวนี้! นี่มันเรื่องอันใดกัน! พวกเจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่!”
“มือปราบเหยียน ข้าเองขอรับ คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่ข้ารู้จัก พวกเขาไม่มีเจตนาร้าย ดั้นด้นมาส่งข้ากลับบ้านขอรับ” จ้าวอู่ที่อยู่บนเกวียนลาเอ่ยทักทายขึ้น
ทันทีที่เห็นใบหน้าของจ้าวอู่ ความเป็นศัตรูของมือปราบก็ลดฮวบลงทันใด เขารีบเก็บดาบเข้าฝัก
“อ้อ เจ้าห้าบ้านสกุลจ้าวนี่เอง ช่วงนี้หายไปไหนมา? บอกพวกที่เหมือนเจ้าเหล่านี้ให้สงบเสงี่ยมหน่อย ไปซื้องอบผ้าคลุมมาปิดหน้า อย่าทำให้ชาวบ้านตกใจ”
“ขอบคุณขอรับ มือปราบเหยียน ที่บ้านข้าช่วงนี้สบายดีหรือไม่ขอรับ”
“ดี ดีแน่นอน จริงสิ พี่สาวคนรองของเจ้าแต่งงานแล้ว ได้บ้านดีเสียด้วย รีบกลับไปดูเถิด”
เพื่อเลี่ยงปัญหาอีก หลี่ฮั่วหวังจึงให้จ้าวอู่พาไปที่แผงขายงอบ ซื้องอบที่มีผ้าดำคลุมมาหลายใบ
หลังจากพวกกระสายยาสวมใส่แล้ว แม้จะยังคงเป็นที่สะดุดตาอย่างยิ่ง หากแต่อย่างน้อยที่สุดก็ไม่ทำให้ผู้คนต้องตกใจกลัวอีกต่อไป
หลังจากนัดแนะเวลาออกเดินทางในคราวหน้ากับลวี่จ้วงหยวนเสร็จสรรพ หลี่ฮั่วหวังจึงบอกกับจ้าวอู่ “บ้านเจ้าอยู่ที่ใด ไปบ้านเจ้าก่อนเถิด”
มองทุกสิ่งรอบตัวที่คุ้นเคย อารมณ์ของจ้าวอู่ก็เริ่มพลุ่งพล่าน เขาไม่ได้สวมงอบ เพราะคนในตำบลรู้จักเขากันหมด
จ้าวอู่ที่แขนขาลีบไร้เรี่ยวแรงใช้สองมือนั้นยันตัวกับเกวียนอย่างยากลำบาก แล้วกระโดดลงมา
โก่วหวาที่อยู่ด้านข้างกำลังจะยื่นมือเข้าไปช่วยพยุง แต่กลับถูกหลี่ฮั่วหวังขวางเอาไว้เสียก่อน เขาชักกระบี่ยาวที่อยู่ด้านหลังส่งให้แก่จ้าวอู่
จากนั้นจึงยื่นมือล้วงแผ่นกระดาษคำสั่งเสียทีละใบออกมาจากอกเสื้อ แล้วเริ่มจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ
จ้าวอู่ใช้สองมือค้ำยันกระบี่ยาวไว้เช่นนี้ แล้วซวนเซมุ่งหน้าไปยังบ้านของตน
ตำบลเจี้ยนเยี่ยดูครึกครื้น ผู้คนบนท้องถนนเดินสัญจรไปมา หากแต่มิได้กว้างใหญ่นัก ไม่นานจ้าวอู่ก็หาบ้านของตนพบ
ที่นั่นเป็นร้านขายข้าวสารเล็กๆ แห่งหนึ่ง เมื่อเห็นคนในครอบครัวกำลังง่วนทำงานอยู่ด้านใน จ้าวอู่ก็พลันน้ำตาเอ่อล้นเบ้าตา “ท่านพ่อ! ข้ากลับมาแล้ว!”
เสียงตะโกนอันสั่นเครือของจ้าวอู่ ทำให้ทุกคนในร้านข้าวสารเงยหน้าขึ้นมา
“น้องห้า!” ชายหนุ่มร่างกำยำเปลือยท่อนบนผู้หนึ่งซึ่งกำลังแบกกระสอบข้าว โยนกระสอบข้าวบนบ่าลงพื้น แล้วพุ่งตัวออกมาด้วยความตื่นเต้น สวมกอดเขาไว้แน่น
ถัดจากนั้นก็มีเด็กหญิงตัวน้อยที่ไว้ผมแกละสองข้างวิ่งถลาออกมาอีกคน นางกระโดดโลดเต้นวนรอบตัวจ้าวอู่อย่างตื่นเต้นดีใจ
ในขณะที่จ้าวอู่กำลังตื้นตันจนลืมตัว หลี่ฮั่วหวังที่ยืนสังเกตการณ์อย่างเย็นชาอยู่ด้านข้างกลับพบความผิดปกติ
นอกจากสองคนที่วิ่งพุ่งออกมาจากบ้านแล้ว สีหน้าของคนอื่นๆ ภายในเรือนต่างก็เรียบเฉยอย่างยิ่ง นี่มิใช่อาการของคนในครอบครัวทั่วไปเลย
“ศิษย์พี่หลี่ เกิดสิ่งใดขึ้นหรือเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวที่รับรู้ถึงบรรยากาศอันผิดแผกได้อย่างเฉียบไว ดึงชายเสื้อของหลี่ฮั่วหวังเบาๆ
หลี่ฮั่วหวังใช้มือตบหลังมือของนางเบาๆ โดยมิได้กล่าวสิ่งใดออกมา
กำลังโหลดความเห็น...