ตอนที่ 36 เกวียนลา
เมื่อมองดูเงินหกตำลึงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็คร้านจะปฏิเสธ เขายื่นมือออกไปรับแล้วยัดใส่สาบเสื้อ เวลานี้เขาจำเป็นต้องใช้เงินพวกนี้จริงๆ
“เช่นนั้นท่านนักพรตน้อยค่อยๆ กินเถิด พวกข้าไปเตรียมตัว พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ”
เมื่อกินอิ่มหนำสำราญแล้ว คนสกุลลวี่ต่างก็ง่วงงุน อยากจะกลับไปนอนชดเชย ด้วยเมื่อคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันทั้งคืน
ครั้นคนสกุลลวี่จากไป ภายในห้องทั้งห้องก็เหลือเพียงหลี่ฮั่วหวังคนเดียว เขามองดูไก่ย่างตรงหน้าที่ตัวใหญ่กว่าศีรษะของตนเองแล้วใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามคนรับใช้ที่อยู่ด้านข้างว่า “มีสิ่งใดพอจะใช้ห่อใส่ได้บ้างหรือไม่”
ผ่านไปไม่นาน หลี่ฮั่วหวังก็จูงลาตัวหนึ่งเดินออกมาจากเนินอู่หลี่ ด้านหลังลาเทียมเกวียนเล่มหนึ่ง บนเกวียนเต็มไปด้วยกระสอบเสบียงอาหารหลายใบ
แม้เงินหกตำลึงจะไม่มากและต้องใช้อย่างประหยัด ทว่าถึงจะซื้อม้าไม่ไหว แต่การซื้อลาแก่ๆ สักตัวยังพอทำได้
เมื่อมีสิ่งนี้แล้ว อย่างน้อยตลอดทางก็ไม่ต้องคอยแบกเสบียงอาหารพวกนี้ให้เหนื่อยแรง
พอหลี่ฮั่วหวังออกมา ก็เห็นว่าคนอื่นๆ ยังคงขดตัวซุกอยู่ตามกองฟางในทุ่งนา
พวกเขาไม่ได้เข้าไปในหมู่บ้าน เห็นได้ชัดว่าเกรงรูปลักษณ์อันแปลกประหลาดของตนจะทำให้ชาวบ้านตื่นตกใจ
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าพวกเขากำลังใช้ไฟย่างมันเทศตากแห้งกันอยู่
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือไปหิ้วของบนเกวียน ไก่ย่างหอมกรุ่นตัวหนึ่งถูกดึงออกมา “กินนี่เถิด”
คนกลุ่มนี้กินเสบียงแห้งมาหลายวัน เมื่อได้เห็นของสิ่งนี้มีหรือจะทนไหว ต่างพากันโถมเข้ามาด้วยความตื่นเต้นดีใจ
คนสิบกว่าคนแบ่งไก่กันตัวเดียว แต่ละคนจึงแบ่งไปได้ไม่มาก ทว่าทุกคนกลับแทะกินอย่างตั้งอกตั้งใจเป็นพิเศษ แม้แต่กระดูกไก่ก็ยังค่อยๆ ขบเคี้ยวจนละเอียดแล้วกลืนลงคอไป
“ศิษย์พี่หลี่ ไก่นี่ได้มาจากที่ใดหรือเจ้าคะ แล้วยังมีเกวียนลานี่อีก เมื่อคืนท่านไปที่ใดมาเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวใช้สองมือประคองคอไก่พลางเอ่ยถาม
หลี่ฮั่วหวังนั่งหลับตาอยู่บนกองฟาง ก่อนจะเล่าถึงต้นสายปลายเหตุและเรื่องราวที่เกิดขึ้นโดยสังเขป
เมื่อได้รู้ว่าหลี่ฮั่วหวังต้องเอาชีวิตเข้าแลกกว่าจะได้ของสิ่งนี้มา ไป๋หลิงเหมี่ยวก็วางคอไก่ในมือลง นางคลานตามเสียงมาจนถึงข้างกายหลี่ฮั่วหวัง สีหน้าแววตาเปี่ยมด้วยความปวดใจยามมองดูเขา
“ศิษย์พี่หลี่ ข้าขออภัยด้วยเจ้าค่ะ เป็นพวกข้าที่เป็นภาระถ่วงแข้งถ่วงขาท่าน หากมิใช่เพราะพวกข้า ท่านก็ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเช่นนี้เลย”
หลี่ฮั่วหวังลืมตาขึ้น มองดูดรุณีน้อยที่ใช้แถบผ้าสีครามผูกปิดตาทั้งสองข้างตรงหน้า “ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้าหรอก ในเมื่อสิ่งนั้นมาถึงศาลบรรพชนสกุลหูได้ มันย่อมจับจ้องพวกเรามาแต่แรกแล้ว ต่อให้ไม่มีเรื่องเมื่อคืน ช้าเร็วอย่างไรก็ต้องปะทะกันอยู่ดี”
“อีกอย่าง.....” หลี่ฮั่วหวังพูดถึงตรงนี้ก็ชะงัก นึกถึงตอนที่ตนจมอยู่ในภาพหลอนจนสิ้นสติในอารามลมใส “อีกอย่าง ภายหน้าใครจะเป็นภาระของใคร ก็ยังไม่แน่หรอก”
หลี่ฮั่วหวังใคร่ครวญดู แล้วมองกลับไปยังดรุณีน้อยตรงหน้าอีกครา เขายื่นมือออกไปกุมมือของนางไว้
ไป๋หลิงเหมี่ยวหดมือกลับด้วยความขัดเขินเล็กน้อย ทว่าก็หยุดชะงักลงทันที
แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็คิดทบทวนอีกครั้ง เขาที่นอนอยู่บนกองฟางหลับตาลง เบือนสายตาไปอีกทาง แล้วค่อยๆ คลายมือที่กุมแน่นออก
ทว่าในพริบตาที่คลายออกนั้น มือคู่นุ่มนิ่มก็รีบตามมาเกาะกุมไว้แน่นในทันที
หลังจากพักผ่อนฟื้นฟูกำลังกายกันเต็มที่หนึ่งคืน คนสองกลุ่มที่มีเป้าหมายต่างกันก็ออกเดินทางอีกครั้ง
จุดหมายต่อไปของพวกเขาคือตำบลเจี้ยนเยี่ย และนี่จะเป็นครั้งแรกที่หลี่ฮั่วหวังได้ก้าวเข้าสู่แหล่งชุมชนขนาดใหญ่ของโลกใบนี้
“ท่านนักพรตน้อย เนินอู่หลี่อยู่ห่างจากตำบลเจี้ยนเยี่ยไม่ไกล ตามความเร็วในการเดินทางของพวกเรา ราวสี่ถึงห้าวันก็น่าจะถึงแล้วขอรับ” ลวี่จ้วงหยวนเอ่ยรายงานแก่หลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังหันหน้าไปมองจ้าวอู่ที่อยู่บนหลังคนทึ่ม “เป็นอย่างไรบ้าง ใกล้จะถึงบ้านแล้ว ดีใจหรือไม่”
ก่อนหน้านี้จ้าวอู่เคยบอกว่าบ้านของเขาอยู่ที่เจี้ยนเยี่ย จากการได้สัมผัสคลุกคลีกันตลอดหลายวันนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงพอจะเข้าใจจ้าวอู่อยู่บ้าง
เขารู้สึกว่าสมองของอีกฝ่ายเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องยิ่งนัก เพียงแต่เพราะร่างกายเคลื่อนไหวไม่สะดวก ทั้งยังไม่รู้หนังสือ จึงไม่อาจแสดงศักยภาพออกมาได้เต็มที่เท่านั้น
“จ้าวอู่ นี่ก็จวนจะถึงบ้านเจ้าแล้ว เป็นอย่างไร เจ้าต้องเลี้ยงพวกเราพี่น้องไปกินดื่มที่เหลาสุราสักมื้อแล้วกระมัง” โก่วหวาหยอกล้ออยู่ด้านข้าง
แต่ปฏิกิริยาของจ้าวอู่กลับผิดไปจากที่คนอื่นคาดคิด บนใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มขมขื่น “คนพิการไร้ประโยชน์เช่นข้ากลับบ้านไปแล้วจะได้สิ่งใดขึ้นมา มือไม่อาจยกของ บ่าไม่อาจแบกหาม อุดอู้อยู่แต่ในเรือนก็เป็นได้เพียงตัวกินล้างผลาญเท่านั้น”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศก็พลันเงียบสงัดลง คำพูดของเขาแทงใจดำของเหล่ากระสายยาทุกคนเข้าอย่างจัง
ผู้ที่ต้องมาอยู่ในห้องวัตถุดิบได้ นอกจากหลี่ฮั่วหวังแล้ว ย่อมมีความผิดปกติไม่มากก็น้อย ต่อให้ได้กลับไปยังถิ่นฐานเดิม พวกเขาก็ยังคงเป็นตัวประหลาดที่ผู้คนพากันหวาดกลัวหรือรังเกียจเดียดฉันท์อยู่ดี
การหนีรอดออกมาจากอารามลมใสและหลุดพ้นจากความกลัวตายนั้นนับว่าดียิ่ง หากแต่การต้องกลับไปสู่สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยสายตาดูแคลนและมุ่งร้ายเช่นนั้น ก็มิใช่เรื่องที่น่ายินดีอันใดเลย
เมื่อสัมผัสได้ว่าบรรยากาศเริ่มอึมครึม หลี่ฮั่วหวังจึงหันไปมองจ้าวอู่ “ใครว่าเจ้าเป็นคนไร้ประโยชน์ ช่วงนี้ยังว่างอยู่ ข้าจะสอนเจ้าหลอมโอสถ จำได้เท่าใดก็เท่านั้น กลับบ้านไปเป็นหมอยาสมุนไพรเร่ร่อน อย่างน้อยก็คงไม่อดตาย”
จ้าวอู่ได้ยินดังนั้นก็ชะงักงันไป จากนั้นสีหน้าก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความกระหายอย่างแรงกล้า “ศิษย์พี่หลี่ ข้าไม่อยากเรียนหลอมโอสถ ท่านช่วยสอนข้าอ่านเขียนหนังสือได้หรือไม่ขอรับ”
“เหตุใดอยากเรียนหนังสือ เรียนเทียบโอสถเพิ่มอีกสักหน่อย กลับบ้านรักษาคนมีอาชีพเลี้ยงตัวไม่ดีกว่าหรือ?” หลี่ฮั่วหวังไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของคนพื้นที่เหล่านี้
ใช่ว่าการรู้หนังสือจะไม่มีประโยชน์ ย่อมต้องมีประโยชน์อย่างยิ่งอยู่แล้ว แต่ขนาดเรียนชั้นประถมยังต้องใช้เวลาตั้งห้าปี การจะสอนคนไม่รู้หนังสือที่แม้แต่ชื่อตนเองยังเขียนไม่เป็นให้หัดอ่านเขียน ย่อมเป็นงานช้างใหญ่หลวง หากไม่มีเวลาหลายปีย่อมไม่มีทางสำเร็จได้เลย
“ไม่เป็นไรขอรับ! เรียนได้ไม่มากก็ไม่เป็นไร ได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้นขอรับ”
แม้หลี่ฮั่วหวังจะไม่เข้าใจความกระหายในความรู้ของจ้าวอู่ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายอยากเรียน เขาย่อมสอนให้ได้
“คนทึ่ม เอาจ้าวอู่ที่อยู่บนหลังเจ้าลงมาวางบนเกวียนลา ข้าจะสอนเขาอ่านเขียนหนังสือ”
จ้าวอู่ไม่รู้อะไรเลย หลี่ฮั่วหวังจึงต้องเริ่มจากอักษรง่ายๆ อย่าง 木 (ไม้) 口 (ปาก) 人 (คน)
สอนไปได้สักพัก หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าบรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดยิ่งนัก เขาเงยหน้าขึ้นมาจึงเห็นว่าทุกคนรวมถึงคนสกุลลวี่ต่างกำลังตั้งอกตั้งใจฟังกันอย่างจดจ่อ
ไม่เพียงแต่ตั้งใจฟัง ซ้ำบนใบหน้าของพวกเขายังแฝงไว้ด้วยความเคารพยำเกรง ราวกับสิ่งที่หลี่ฮั่วหวังกำลังกระทำอยู่นั้นคือเรื่องราวอันศักดิ์สิทธิ์และสูงส่งยิ่ง
“ฮะๆๆ เอ่อ ท่านนักพรตน้อยขอรับ”
ลวี่จ้วงหยวนผู้มีรอยยิ้มเกลื่อนหน้า มือหนึ่งถือเนื้อรมควันสองชิ้น อีกมือหนึ่งออกแรงลากบุตรชายคนเล็กของตนพลางขยับเข้ามาใกล้ทางนี้
ในตอนที่หลี่ฮั่วหวังกำลังรอให้อีกฝ่ายเปิดปากพูดนั้นเอง ฝุ่นควันสายหนึ่งก็ตลบขึ้นมาจากทางด้านหลังของถนนสายเล็กในป่า
ม้าตัวหนึ่งหยุดลงตรงหน้าพวกเขาในเวลาไม่นาน ผู้ที่กระโดดลงมาจากหลังม้าคือเด็กหนุ่มร่างอ้วนท้วนอายุน้อยคนหนึ่ง
เห็นได้ชัดว่าลวี่จ้วงหยวนรู้จักคนผู้นี้ที่เนินอู่หลี่ จึงรีบประสานมือคารวะ “ไอ้หยาๆ นายน้อยหู ท่านค่อยๆ เดินขอรับ ท่านกำลังจะไปที่ใดรึขอรับ”
“ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น! ข้าจะไปร้องงิ้วกับพวกเจ้า! ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าก็จะได้ฟังงิ้วทุกวันแล้ว!”
นายน้อยหูผู้ตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่งยังมีน้ำเสียงไร้เดียงสานัก แม้รูปร่างจะดูแข็งแรงบึกบึน แต่เสียงยังไม่แตกหนุ่มเลยด้วยซ้ำ
“โอย ท่านอย่าล้อเล่นเช่นนี้เลยขอรับ รีบกลับไปเถิด อย่าให้ท่านปู่ของท่านต้องเป็นห่วงเลย”
“วางใจ ข้าฟังงิ้วแล้วจ่ายเงิน!” กุญแจอายุยืนที่หล่อด้วยทองคำอันหนึ่งถูกเขายัดใส่มือลวี่จ้วงหยวน
ยามนี้สีหน้าของลวี่จ้วงหยวนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเป็นที่สุด เขาประคองทองคำในมือไว้พลางรู้สึกลำบากใจยิ่งนัก
กระนั้นหลังจากนั้นไม่นาน ก็มีคนขี่ม้าไล่ตามมาจากทางด้านหลัง ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้แก่เขา
“ท่านพ่อ! ท่านอย่าดึงข้าสิ! ข้าไม่กลับ! ข้าจะร้องงิ้ว!!”
“เพียะ~!” ฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าของนายน้อยหูฉาดใหญ่ทำให้ทุกคนโดยรอบสะดุ้งโหยง ใบหน้าของเด็กหนุ่มบวมเป่งขึ้นมาในพริบตา
“เจ้าคิดจะเป็นคนเล่นงิ้วรึ! เจ้ากล้าดีอย่างไรคิดจะเป็นคนเล่นงิ้ว ช่างไร้ยางอายน่าบัดสีแท้ๆ!! นั่นมันอาชีพชั้นต่ำสุดในบรรดาพวกต่ำต้อยเก้าชั้น! หากเจ้ากล้าเป็นคนเล่นงิ้วทำให้สกุลหูต้องขายหน้าล่ะก็ พ่อจะซ้อมเจ้าให้ตายคามือไปเลย!”
ชายผู้นั้นกระชากกุญแจอายุยืนที่ลวี่จ้วงหยวนชูค้างไว้ไป แบกลูกชายขึ้นบ่า แล้วควบม้าทั้งสองตัวจากไปจนฝุ่นตลบ
เมื่อคนผู้นั้นจากไปแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงหันกลับไปมองลวี่จ้วงหยวนอีกครั้ง เพื่อรอฟังคำพูดที่อีกฝ่ายยังกล่าวไม่จบเมื่อครู่
ลวี่จ้วงหยวนถือเนื้อรมควันสองชิ้นยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงนั้น เขาอ้าปากพะงาบๆ อยู่หลายคราคล้ายอยากจะพูดบางสิ่ง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาเลย
ชายชราผู้เจนจัดพลิกแพลงเก่งกาจมาโดยตลอด บัดนี้กลับทำตัวไม่ถูกราวกับเด็กน้อยเป็นครั้งแรก
สุดท้ายเขาก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงแต่ฝืนยิ้มพลางพยักหน้าให้หลี่ฮั่วหวัง จากนั้นจึงจูงบุตรชายเดินตรงไปยังเกวียนม้าที่อยู่ข้างๆ แผ่นหลังที่เดิมทีค่อมอยู่บ้างแล้ว ยามนี้กลับยิ่งค่อมงุ้มลงไปมากกว่าเดิม
กำลังโหลดความเห็น...