คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 36

ตอน 36

ตอนที่ 36 เกวียนลา

เมื่อมองดูเงินหกตำลึงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็คร้านจะปฏิเสธ เขายื่นมือออกไปรับแล้วยัดใส่สาบเสื้อ เวลานี้เขาจำเป็นต้องใช้เงินพวกนี้จริงๆ

“เช่นนั้นท่านนักพรตน้อยค่อยๆ กินเถิด พวกข้าไปเตรียมตัว พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ”

เมื่อกินอิ่มหนำสำราญแล้ว คนสกุลลวี่ต่างก็ง่วงงุน อยากจะกลับไปนอนชดเชย ด้วยเมื่อคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันทั้งคืน

ครั้นคนสกุลลวี่จากไป ภายในห้องทั้งห้องก็เหลือเพียงหลี่ฮั่วหวังคนเดียว เขามองดูไก่ย่างตรงหน้าที่ตัวใหญ่กว่าศีรษะของตนเองแล้วใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามคนรับใช้ที่อยู่ด้านข้างว่า “มีสิ่งใดพอจะใช้ห่อใส่ได้บ้างหรือไม่”

ผ่านไปไม่นาน หลี่ฮั่วหวังก็จูงลาตัวหนึ่งเดินออกมาจากเนินอู่หลี่ ด้านหลังลาเทียมเกวียนเล่มหนึ่ง บนเกวียนเต็มไปด้วยกระสอบเสบียงอาหารหลายใบ

แม้เงินหกตำลึงจะไม่มากและต้องใช้อย่างประหยัด ทว่าถึงจะซื้อม้าไม่ไหว แต่การซื้อลาแก่ๆ สักตัวยังพอทำได้

เมื่อมีสิ่งนี้แล้ว อย่างน้อยตลอดทางก็ไม่ต้องคอยแบกเสบียงอาหารพวกนี้ให้เหนื่อยแรง

พอหลี่ฮั่วหวังออกมา ก็เห็นว่าคนอื่นๆ ยังคงขดตัวซุกอยู่ตามกองฟางในทุ่งนา

พวกเขาไม่ได้เข้าไปในหมู่บ้าน เห็นได้ชัดว่าเกรงรูปลักษณ์อันแปลกประหลาดของตนจะทำให้ชาวบ้านตื่นตกใจ

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าพวกเขากำลังใช้ไฟย่างมันเทศตากแห้งกันอยู่

หลี่ฮั่วหวังยื่นมือไปหิ้วของบนเกวียน ไก่ย่างหอมกรุ่นตัวหนึ่งถูกดึงออกมา “กินนี่เถิด”

คนกลุ่มนี้กินเสบียงแห้งมาหลายวัน เมื่อได้เห็นของสิ่งนี้มีหรือจะทนไหว ต่างพากันโถมเข้ามาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

คนสิบกว่าคนแบ่งไก่กันตัวเดียว แต่ละคนจึงแบ่งไปได้ไม่มาก ทว่าทุกคนกลับแทะกินอย่างตั้งอกตั้งใจเป็นพิเศษ แม้แต่กระดูกไก่ก็ยังค่อยๆ ขบเคี้ยวจนละเอียดแล้วกลืนลงคอไป

“ศิษย์พี่หลี่ ไก่นี่ได้มาจากที่ใดหรือเจ้าคะ แล้วยังมีเกวียนลานี่อีก เมื่อคืนท่านไปที่ใดมาเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวใช้สองมือประคองคอไก่พลางเอ่ยถาม

หลี่ฮั่วหวังนั่งหลับตาอยู่บนกองฟาง ก่อนจะเล่าถึงต้นสายปลายเหตุและเรื่องราวที่เกิดขึ้นโดยสังเขป

เมื่อได้รู้ว่าหลี่ฮั่วหวังต้องเอาชีวิตเข้าแลกกว่าจะได้ของสิ่งนี้มา ไป๋หลิงเหมี่ยวก็วางคอไก่ในมือลง นางคลานตามเสียงมาจนถึงข้างกายหลี่ฮั่วหวัง สีหน้าแววตาเปี่ยมด้วยความปวดใจยามมองดูเขา

“ศิษย์พี่หลี่ ข้าขออภัยด้วยเจ้าค่ะ เป็นพวกข้าที่เป็นภาระถ่วงแข้งถ่วงขาท่าน หากมิใช่เพราะพวกข้า ท่านก็ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเช่นนี้เลย”

หลี่ฮั่วหวังลืมตาขึ้น มองดูดรุณีน้อยที่ใช้แถบผ้าสีครามผูกปิดตาทั้งสองข้างตรงหน้า “ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้าหรอก ในเมื่อสิ่งนั้นมาถึงศาลบรรพชนสกุลหูได้ มันย่อมจับจ้องพวกเรามาแต่แรกแล้ว ต่อให้ไม่มีเรื่องเมื่อคืน ช้าเร็วอย่างไรก็ต้องปะทะกันอยู่ดี”

“อีกอย่าง.....” หลี่ฮั่วหวังพูดถึงตรงนี้ก็ชะงัก นึกถึงตอนที่ตนจมอยู่ในภาพหลอนจนสิ้นสติในอารามลมใส “อีกอย่าง ภายหน้าใครจะเป็นภาระของใคร ก็ยังไม่แน่หรอก”

หลี่ฮั่วหวังใคร่ครวญดู แล้วมองกลับไปยังดรุณีน้อยตรงหน้าอีกครา เขายื่นมือออกไปกุมมือของนางไว้

ไป๋หลิงเหมี่ยวหดมือกลับด้วยความขัดเขินเล็กน้อย ทว่าก็หยุดชะงักลงทันที

แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็คิดทบทวนอีกครั้ง เขาที่นอนอยู่บนกองฟางหลับตาลง เบือนสายตาไปอีกทาง แล้วค่อยๆ คลายมือที่กุมแน่นออก

ทว่าในพริบตาที่คลายออกนั้น มือคู่นุ่มนิ่มก็รีบตามมาเกาะกุมไว้แน่นในทันที

หลังจากพักผ่อนฟื้นฟูกำลังกายกันเต็มที่หนึ่งคืน คนสองกลุ่มที่มีเป้าหมายต่างกันก็ออกเดินทางอีกครั้ง

จุดหมายต่อไปของพวกเขาคือตำบลเจี้ยนเยี่ย และนี่จะเป็นครั้งแรกที่หลี่ฮั่วหวังได้ก้าวเข้าสู่แหล่งชุมชนขนาดใหญ่ของโลกใบนี้

“ท่านนักพรตน้อย เนินอู่หลี่อยู่ห่างจากตำบลเจี้ยนเยี่ยไม่ไกล ตามความเร็วในการเดินทางของพวกเรา ราวสี่ถึงห้าวันก็น่าจะถึงแล้วขอรับ” ลวี่จ้วงหยวนเอ่ยรายงานแก่หลี่ฮั่วหวัง

หลี่ฮั่วหวังหันหน้าไปมองจ้าวอู่ที่อยู่บนหลังคนทึ่ม “เป็นอย่างไรบ้าง ใกล้จะถึงบ้านแล้ว ดีใจหรือไม่”

ก่อนหน้านี้จ้าวอู่เคยบอกว่าบ้านของเขาอยู่ที่เจี้ยนเยี่ย จากการได้สัมผัสคลุกคลีกันตลอดหลายวันนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงพอจะเข้าใจจ้าวอู่อยู่บ้าง

เขารู้สึกว่าสมองของอีกฝ่ายเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องยิ่งนัก เพียงแต่เพราะร่างกายเคลื่อนไหวไม่สะดวก ทั้งยังไม่รู้หนังสือ จึงไม่อาจแสดงศักยภาพออกมาได้เต็มที่เท่านั้น

“จ้าวอู่ นี่ก็จวนจะถึงบ้านเจ้าแล้ว เป็นอย่างไร เจ้าต้องเลี้ยงพวกเราพี่น้องไปกินดื่มที่เหลาสุราสักมื้อแล้วกระมัง” โก่วหวาหยอกล้ออยู่ด้านข้าง

แต่ปฏิกิริยาของจ้าวอู่กลับผิดไปจากที่คนอื่นคาดคิด บนใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มขมขื่น “คนพิการไร้ประโยชน์เช่นข้ากลับบ้านไปแล้วจะได้สิ่งใดขึ้นมา มือไม่อาจยกของ บ่าไม่อาจแบกหาม อุดอู้อยู่แต่ในเรือนก็เป็นได้เพียงตัวกินล้างผลาญเท่านั้น”

พอคำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศก็พลันเงียบสงัดลง คำพูดของเขาแทงใจดำของเหล่ากระสายยาทุกคนเข้าอย่างจัง

ผู้ที่ต้องมาอยู่ในห้องวัตถุดิบได้ นอกจากหลี่ฮั่วหวังแล้ว ย่อมมีความผิดปกติไม่มากก็น้อย ต่อให้ได้กลับไปยังถิ่นฐานเดิม พวกเขาก็ยังคงเป็นตัวประหลาดที่ผู้คนพากันหวาดกลัวหรือรังเกียจเดียดฉันท์อยู่ดี

การหนีรอดออกมาจากอารามลมใสและหลุดพ้นจากความกลัวตายนั้นนับว่าดียิ่ง หากแต่การต้องกลับไปสู่สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยสายตาดูแคลนและมุ่งร้ายเช่นนั้น ก็มิใช่เรื่องที่น่ายินดีอันใดเลย

เมื่อสัมผัสได้ว่าบรรยากาศเริ่มอึมครึม หลี่ฮั่วหวังจึงหันไปมองจ้าวอู่ “ใครว่าเจ้าเป็นคนไร้ประโยชน์ ช่วงนี้ยังว่างอยู่ ข้าจะสอนเจ้าหลอมโอสถ จำได้เท่าใดก็เท่านั้น กลับบ้านไปเป็นหมอยาสมุนไพรเร่ร่อน อย่างน้อยก็คงไม่อดตาย”

จ้าวอู่ได้ยินดังนั้นก็ชะงักงันไป จากนั้นสีหน้าก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความกระหายอย่างแรงกล้า “ศิษย์พี่หลี่ ข้าไม่อยากเรียนหลอมโอสถ ท่านช่วยสอนข้าอ่านเขียนหนังสือได้หรือไม่ขอรับ”

“เหตุใดอยากเรียนหนังสือ เรียนเทียบโอสถเพิ่มอีกสักหน่อย กลับบ้านรักษาคนมีอาชีพเลี้ยงตัวไม่ดีกว่าหรือ?” หลี่ฮั่วหวังไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของคนพื้นที่เหล่านี้

ใช่ว่าการรู้หนังสือจะไม่มีประโยชน์ ย่อมต้องมีประโยชน์อย่างยิ่งอยู่แล้ว แต่ขนาดเรียนชั้นประถมยังต้องใช้เวลาตั้งห้าปี การจะสอนคนไม่รู้หนังสือที่แม้แต่ชื่อตนเองยังเขียนไม่เป็นให้หัดอ่านเขียน ย่อมเป็นงานช้างใหญ่หลวง หากไม่มีเวลาหลายปีย่อมไม่มีทางสำเร็จได้เลย

“ไม่เป็นไรขอรับ! เรียนได้ไม่มากก็ไม่เป็นไร ได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้นขอรับ”

แม้หลี่ฮั่วหวังจะไม่เข้าใจความกระหายในความรู้ของจ้าวอู่ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายอยากเรียน เขาย่อมสอนให้ได้

“คนทึ่ม เอาจ้าวอู่ที่อยู่บนหลังเจ้าลงมาวางบนเกวียนลา ข้าจะสอนเขาอ่านเขียนหนังสือ”

จ้าวอู่ไม่รู้อะไรเลย หลี่ฮั่วหวังจึงต้องเริ่มจากอักษรง่ายๆ อย่าง 木 (ไม้) 口 (ปาก) 人 (คน)

สอนไปได้สักพัก หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าบรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดยิ่งนัก เขาเงยหน้าขึ้นมาจึงเห็นว่าทุกคนรวมถึงคนสกุลลวี่ต่างกำลังตั้งอกตั้งใจฟังกันอย่างจดจ่อ

ไม่เพียงแต่ตั้งใจฟัง ซ้ำบนใบหน้าของพวกเขายังแฝงไว้ด้วยความเคารพยำเกรง ราวกับสิ่งที่หลี่ฮั่วหวังกำลังกระทำอยู่นั้นคือเรื่องราวอันศักดิ์สิทธิ์และสูงส่งยิ่ง

“ฮะๆๆ เอ่อ ท่านนักพรตน้อยขอรับ”

ลวี่จ้วงหยวนผู้มีรอยยิ้มเกลื่อนหน้า มือหนึ่งถือเนื้อรมควันสองชิ้น อีกมือหนึ่งออกแรงลากบุตรชายคนเล็กของตนพลางขยับเข้ามาใกล้ทางนี้

ในตอนที่หลี่ฮั่วหวังกำลังรอให้อีกฝ่ายเปิดปากพูดนั้นเอง ฝุ่นควันสายหนึ่งก็ตลบขึ้นมาจากทางด้านหลังของถนนสายเล็กในป่า

ม้าตัวหนึ่งหยุดลงตรงหน้าพวกเขาในเวลาไม่นาน ผู้ที่กระโดดลงมาจากหลังม้าคือเด็กหนุ่มร่างอ้วนท้วนอายุน้อยคนหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าลวี่จ้วงหยวนรู้จักคนผู้นี้ที่เนินอู่หลี่ จึงรีบประสานมือคารวะ “ไอ้หยาๆ นายน้อยหู ท่านค่อยๆ เดินขอรับ ท่านกำลังจะไปที่ใดรึขอรับ”

“ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น! ข้าจะไปร้องงิ้วกับพวกเจ้า! ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าก็จะได้ฟังงิ้วทุกวันแล้ว!”

นายน้อยหูผู้ตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่งยังมีน้ำเสียงไร้เดียงสานัก แม้รูปร่างจะดูแข็งแรงบึกบึน แต่เสียงยังไม่แตกหนุ่มเลยด้วยซ้ำ

“โอย ท่านอย่าล้อเล่นเช่นนี้เลยขอรับ รีบกลับไปเถิด อย่าให้ท่านปู่ของท่านต้องเป็นห่วงเลย”

“วางใจ ข้าฟังงิ้วแล้วจ่ายเงิน!” กุญแจอายุยืนที่หล่อด้วยทองคำอันหนึ่งถูกเขายัดใส่มือลวี่จ้วงหยวน

ยามนี้สีหน้าของลวี่จ้วงหยวนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเป็นที่สุด เขาประคองทองคำในมือไว้พลางรู้สึกลำบากใจยิ่งนัก

กระนั้นหลังจากนั้นไม่นาน ก็มีคนขี่ม้าไล่ตามมาจากทางด้านหลัง ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้แก่เขา

“ท่านพ่อ! ท่านอย่าดึงข้าสิ! ข้าไม่กลับ! ข้าจะร้องงิ้ว!!”

“เพียะ~!” ฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าของนายน้อยหูฉาดใหญ่ทำให้ทุกคนโดยรอบสะดุ้งโหยง ใบหน้าของเด็กหนุ่มบวมเป่งขึ้นมาในพริบตา

“เจ้าคิดจะเป็นคนเล่นงิ้วรึ! เจ้ากล้าดีอย่างไรคิดจะเป็นคนเล่นงิ้ว ช่างไร้ยางอายน่าบัดสีแท้ๆ!! นั่นมันอาชีพชั้นต่ำสุดในบรรดาพวกต่ำต้อยเก้าชั้น! หากเจ้ากล้าเป็นคนเล่นงิ้วทำให้สกุลหูต้องขายหน้าล่ะก็ พ่อจะซ้อมเจ้าให้ตายคามือไปเลย!”

ชายผู้นั้นกระชากกุญแจอายุยืนที่ลวี่จ้วงหยวนชูค้างไว้ไป แบกลูกชายขึ้นบ่า แล้วควบม้าทั้งสองตัวจากไปจนฝุ่นตลบ

เมื่อคนผู้นั้นจากไปแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงหันกลับไปมองลวี่จ้วงหยวนอีกครั้ง เพื่อรอฟังคำพูดที่อีกฝ่ายยังกล่าวไม่จบเมื่อครู่

ลวี่จ้วงหยวนถือเนื้อรมควันสองชิ้นยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงนั้น เขาอ้าปากพะงาบๆ อยู่หลายคราคล้ายอยากจะพูดบางสิ่ง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาเลย

ชายชราผู้เจนจัดพลิกแพลงเก่งกาจมาโดยตลอด บัดนี้กลับทำตัวไม่ถูกราวกับเด็กน้อยเป็นครั้งแรก

สุดท้ายเขาก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงแต่ฝืนยิ้มพลางพยักหน้าให้หลี่ฮั่วหวัง จากนั้นจึงจูงบุตรชายเดินตรงไปยังเกวียนม้าที่อยู่ข้างๆ แผ่นหลังที่เดิมทีค่อมอยู่บ้างแล้ว ยามนี้กลับยิ่งค่อมงุ้มลงไปมากกว่าเดิม

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 36
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 37 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 35กลับหน้าเรื่อง
ตอน 35ตอน 37