ตอนที่ 35 สับสน
“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! ดูเร็ว หมูตุ๋นน้ำแดง!! หมูตุ๋นน้ำแดง!!” ลวี่ซิ่วฉายที่ปากยังอัดลูกชิ้นหัวสิงโตอยู่ จ้องจานที่ยกมาตาไม่กะพริบ
หมูตุ๋นน้ำแดงมันเยิ้มจานนี้เพิ่งวางลงบนโต๊ะ ตะเกียบหกเจ็ดคู่ก็จิ้มเข้าไปในพริบตา ครั้นตะเกียบถอนกลับ แม้แต่ผักกาดดองแห้งที่รองก้นจานก็ไม่เหลือสักนิด
“ดูท่ากินเหมือนผีอดอยากของพวกเจ้าสิ! กินช้าๆ หน่อย คนไม่รู้จะนึกว่าคนสกุลลวี่ไร้การอบรม!”
“ท่านพ่อ อย่ามาอบรมเลย ตรุษปีไหนๆ ก็ไม่เคยได้กินดีขนาดนี้ ดูมันหมูบนตะเกียบท่านสิ ท่านก็กินไม่น้อยกว่าพวกข้าเลย” คำแซวของลูกชายคนเล็กแลกมาด้วยตะเกียบเคาะหัวไปหนึ่งที
เห็นน้องโดนตี ลวี่จวี่เหรินก็กลืนอาหารในปากแล้วช่วยไกล่เกลี่ย “ท่านพ่อ ให้ทุกคนกินเถิด กว่าจะได้ข้าวมื้อนี้ เมื่อคืนพวกเราลำบากกันไม่น้อย”
สิ้นคำนี้ ในแววตาของทุกคนที่กำลังกินอย่างตะกละตะกลามก็ฉายความโล่งใจที่รอดตายมาได้
เมื่อคืนน่ากลัวจริงๆ ยอดคนกับภูตประลองวิชากันอยู่ข้างล่าง ส่วนพวกเขาที่ร้องงิ้วบนเวทีเกือบกลัวจนปัสสาวะราด
จากนั้นพวกเขาก็หันไปมองหน้าบ้านพร้อมกัน มองหลี่ฮั่วหวังที่เงยหน้ามองฟ้าครุ่นคิดอยู่
แววตาทุกคนแฝงความยำเกรงโดยไม่รู้ตัว เมื่อคืนหากไม่มียอดคนผู้นี้ วันนี้คงไม่ได้กินข้าวมื้อนี้แน่
ท่านนักพรตน้อยผู้นี้อย่าเห็นว่าอายุยังน้อย หนวดยังไม่ขึ้น ทว่าไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ
ทว่าพอคนรับใช้ยกอาหารจานใหม่มา ความสนใจของพวกเขาก็เบนไปทันที
“เฮ้! มีไก่! ดูเร็ว! ไก่ย่าง!” ตะเกียบคู่แล้วคู่เล่าไหวยุกยิกเหนือโต๊ะกลมดุจลิ้นงู
ขณะที่ตะเกียบกำลังจะแยกไก่ตัวนั้นเป็นชิ้น กล้องยาเส้นเก่าขึ้นมันก็ขวางอยู่ที่หัวไก่ “หยุดให้หมด! ห้ามแตะไก่ตัวนี้! รอข้าไปเชิญท่านนักพรตน้อยมากินด้วยกัน”
“ท่านพ่อ อย่าไปเรียกเลย นักพรตเขาไม่กินเนื้อ ท่านจะทำให้ท่านนักพรตผิดศีล”
“ตอแหลแม่เจ้าสิ! ที่ไม่กินเนื้อนั่นหลวงจีน! ข้าพูดไว้ตรงนี้ หากข้ากลับมาเห็นหนังไก่ตัวนี้แหว่งไปสักนิด คอยดูว่าข้าจะจัดการพวกเจ้าอย่างไร!”
ลวี่จ้วงหยวนถลึงตาใส่ลูกชายคนเล็กที่อยู่ไม่สุขที่สุดทีหนึ่ง แล้วใช้มือปาดปากที่เต็มไปด้วยน้ำมัน เช็ดกับใต้โต๊ะแรงๆ แล้วเดินไปหาหลี่ฮั่วหวัง
“ท่านนักพรตน้อย หึๆๆ ท่านนักพรตน้อย?” ลวี่จ้วงหยวนหน้าย่นยู่ยิ้มแย้มสนิทสนมเสียไม่มี
“ท่านนักพรตน้อย เหนื่อยมาทั้งคืน มากินด้วยกันเถิด ท่านดูสิ สกุลหูยกมาแต่ของดีๆ มันเยิ้มทั้งนั้น”
หลี่ฮั่วหวังที่กำลังครุ่นคิดหันมามองเขา คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามอย่างลังเล “หัวหน้าคณะลวี่ ท่านเห็นป้ายวิญญาณพวกนั้นล้มลงเองพร้อมกันใช่หรือไม่? ภาพนั้นคงไม่ใช่ภาพหลอนของข้าใช่หรือไม่?”
“โอ้โฮ ท่านนักพรตน้อย ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร ข้าไม่มีฝีมืออย่างท่าน ไหนเลยจะกล้ามองซี้ซั้ว ช่วงหลังข้าเฒ่าหลับตาร้องอยู่บนเวทีตลอด”
หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจเบาๆ เขานึกถึงคำพูดนั้นที่ข้างหูอีกครั้ง แม้แผ่วเบานัก ทว่าไม่ผิดแน่ นั่นคือเสียงของตันหยางจื่ออาจารย์ของเขา ทั้งสองโลกมีเพียงคนผู้นั้นที่เรียกเขาว่าลูกเอ๋ย
ตามหลักแล้ว ได้ยินเสียงอาจารย์อีกครั้ง ตอนนี้เขาควรจะตึงเครียดนัก ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับสับสน เพราะแม้แต่ตัวเองเขาก็ยังไม่เชื่อ
“ฉันเป็นคนบ้า บ้าหนักด้วย ถ้าบอกว่าเพราะไม่ได้กินไท่ซุ่ยดำ อาการเลยกำเริบ หูแว่วนิดๆ หน่อยๆ ก็ปกติที่สุดแล้ว”
“แต่ป้ายวิญญาณที่จู่ๆ ก็ล้ม กับเทพมงคลที่โผล่มาแล้วหายไป..... ทั้งหมดนี้อธิบายไม่ได้เลย หรือว่า.....”
หลี่ฮั่วหวังนึกถึงร่างที่เปลี่ยนไปอย่างพิลึกของตันหยางจื่อก่อนตาย สีหน้าก็ย่ำแย่ลง “หรือว่ามัน..... สำเร็จเซียนจริงๆ?!”
“ไม่! ตันหยางจื่อไม่มีทางสำเร็จเซียน วิชาสำเร็จเซียนกับโอสถที่มันกินฉันกุขึ้นเองชัดๆ ของที่พูดมั่วๆ ขึ้นมา จะช่วยให้คนเป็นเซียนได้ยังไง? หรือไม่สิ่งที่มันกลายเป็นก็ไม่ใช่เซียนเลย!”
ทว่าหากไม่ใช่เซียน แล้วตอนนี้มันกลายเป็นอะไรกันแน่? เหตุใดต้องตามรังควานเขา? ใบหน้าหลี่ฮั่วหวังฉายความหงุดหงิดดุร้าย
“ท่านนักพรตน้อย? คิดอะไรอยู่หรือขอรับ? ตอนนี้ทุกคนเป็นคนกันเองแล้ว มีเรื่องยากอะไรท่านบอกมา”
คำของลวี่จ้วงหยวนดึงหลี่ฮั่วหวังกลับมา เขาสูดหายใจลึก ตัดสินใจในใจ “ไม่ว่าจริงหรือไม่ ตอนนี้ฉันมีทางรับมือไม่มาก ไปเมืองหลวงประจิมก่อน ไปดูวัดหลวงจีนที่ลวี่จ้วงหยวนพูดถึง เผื่อเป็นเรื่องจริง พวกเขาอาจรู้อะไรบ้าง เรื่องของโลกนี้ ฉันยังรู้น้อยเกินไป”
“หัวหน้าคณะลวี่ ไม่มีอะไร แค่นึกถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไปกินข้าวกันเถิด”
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังว่าเช่นนั้น ลวี่จ้วงหยวนก็พยักหน้ารัวอย่างดีใจ ทั้งสองหันหลังเดินไปที่โต๊ะอาหารในบ้าน
ครั้นมาถึงหน้าโต๊ะ สีหน้าลวี่จ้วงหยวนก็แข็งค้าง เขาเห็นบนโต๊ะ นอกจากไก่ย่างตัวนั้น จานอื่นๆ ถูกเลียจนเกลี้ยง สะอาดจนไม่ต้องล้างจานเลย
“อ้า~ กินสบายท้องจริง! ฮ่องเต้ก็คงสุขสบายได้เท่านี้แหละ” ลวี่ซิ่วฉายปากเยิ้มน้ำมันเอนหลังพิงม้านั่งอย่างเกียจคร้าน ปลดเชือกคาดเอว
ลวี่จ้วงหยวนยิ้มแหยๆ ให้หลี่ฮั่วหวัง ต่อหน้าคนนอกจะอาละวาดก็ไม่ได้ ได้แต่ยกไก่ย่างด้วยสองมือมาวางตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง “ท่านนักพรตน้อย ไก่ตัวนี้อ้วนพีดี ขออภัยจริงๆ ที่ให้เห็นเรื่องน่าอาย”
หลี่ฮั่วหวังยิ้ม หยิบตะเกียบฉีกเนื้อไก่ชิ้นหนึ่งใส่ปาก “ไม่เป็นไร ไก่ก็อร่อยดี”
เพิ่งกินได้ไม่กี่คำ คนกลุ่มหนึ่งก็เดินผ่านระเบียงยาวเข้ามาในห้อง ผู้เดินนำหน้าคือหูชิงเหอ ผู้จ้างของลวี่จ้วงหยวน
“ไม่เลวๆ บรรพบุรุษฟังแล้วพอใจยิ่งนัก ธูปเทียนบนโต๊ะถูกเสพจนหมด นี่เป็นเรื่องดีนะ!”
ได้ยินอีกฝ่ายชม ลวี่จ้วงหยวนก็ยิ้มเต็มหน้า รีบถ่อมตัว “เป็นหน้าที่ๆ นี่เป็นงานของข้าเฒ่าอยู่แล้ว”
“หัวหน้าคณะลวี่ ภายหน้าผ่านมาแถวนี้อีก ต้องแวะมาดื่มชาที่บ้านสกุลหูให้ได้นะ” หูชิงเหอกล่าวอย่างมีมารยาท
ขณะพูด ชายร่างกำยำข้างหูชิงเหอก็ยกถาดคลุมผ้าแดงมา เปิดผ้าแดงออก เงินแท่งเล็กสิบก้อนวาวระยับวางเรียงอยู่อย่างเป็นระเบียบ
“เงินสิบตำลึงตามที่ตกลง เก็บไว้ให้ดี”
“โอ้โฮ ขอบคุณนายท่านหูที่ปูนบำเหน็จ! นายท่านหูวางใจ ภายหน้าขอเพียงมีงาน แค่ฝากคนส่งข่าว คณะสกุลลวี่ไม่ว่าอยู่ที่ใด จะรีบมาให้เร็วที่สุด”
ครั้นนายท่านหูไปแล้ว คนสกุลลวี่ก็ล้อมถาด จ้องเงินแท่งในถาดตาเป็นมัน
ขณะที่ลวี่ซิ่วฉายกำลังจะยื่นมือไปจับเงินก้อนใหญ่ที่สุดที่เคยเห็นมาในชีวิต ก็ถูกกล้องยาเส้นเก่าเคาะมือออก
ลวี่จ้วงหยวนหยิบเงินแท่งสี่ก้อนจากถาดใส่กระเป๋าก่อน แล้วมองหกก้อนที่เหลือด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์อย่างยิ่ง
ทว่าสุดท้ายเขาก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง ยกถาดเงินมาข้างหลี่ฮั่วหวังที่กำลังกินข้าว
“หึๆๆ มาๆๆ ท่านนักพรตน้อย ตามที่เราตกลง ท่านหกข้าสี่ นี่ส่วนของท่าน”
กำลังโหลดความเห็น...