ตอนที่ 34 เทพมงคล
ในจังหวะที่หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าตนเองกำลังจะหมดสตินั้น เขาก็สอดมือเข้าไปดึงบางสิ่งข้างเอว ชั่วพริบตาที่เสียงกระดิ่งอันแสบแก้วหูดังขึ้น ความรู้สึกทรมานเจียนตายนั้นก็พลันมลายหายไปอย่างรวดเร็ว
“ตุ้บ!” ท้ายทอยของหลี่ฮั่วหวังกระแทกพื้นอย่างแรง จนในหัวดังอื้ออึง
ไม่มีเวลาสนใจความเจ็บที่ศีรษะ หลี่ฮั่วหวังกัดฟันเขย่ากระดิ่งทองแดงในมือต่อแรงๆ เกือบถูกเจ้านี่ลอบเล่นงานเสียแล้ว
ขอบโต๊ะแปดเซียน เสาไม้ไผ่ที่ใช้ตั้งเวที ขอบป้ายวิญญาณบรรพชนสกุลหู ในเวลานี้เส้นสายทั้งหมดเริ่มบิดเบี้ยว แล้วควบแน่นกลายเป็นร่างรวมอันพิลึกพิลั่นอย่างรวดเร็ว
สิ้นเสียงการชี้มือของหลี่ฮั่วหวังที่ปวดหัวแทบระเบิด ท่านพเนจรก็โถมตัวพุ่งเข้าใส่ลวี่จ้วงหยวนตัวปลอมที่กำลังถอยร่น
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีผู้ช่วย สิ่งนั้นก็คิดจะหนี ทว่าเพลานี้สายเกินไปเสียแล้ว ท่านพเนจรได้ประชิดตัวมันเรียบร้อย
ทว่ามันกลับมิได้เข้าใกล้ร่างของลวี่จ้วงหยวน หากแต่พุ่งดิ่งลงสู่พื้น มุดตรงเข้าไปยังเงาดำที่ถูกแสงโคมไฟสาดส่องทอดตัวอยู่
เมื่อเส้นสายบนร่างของท่านพเนจรประหนึ่งมีดคมกริบ กรีดเฉือนเงาของหญิงเท้าเล็กจนขาดวิ่นแหลกลาญ สิ่งนั้นก็กรีดร้องโหยหวนราวกับสัตว์ร้าย ล้มกลิ้งลงไปดิ้นรนทุรนทุรายบนพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย
“ที่แท้ร่างจริงของมันคือเงาบนพื้นเหรอ? มิน่าฟันร่างมันขาดสองท่อนก็ไม่ได้ผล” ความคิดนี้แวบผ่านหัวหลี่ฮั่วหวัง
ภายใต้การจู่โจมของท่านพเนจร ลวี่จ้วงหยวนตัวปลอมที่สิ่งนั้นแปลงกายมาก็แฟบลงอย่างรวดเร็วประหนึ่งถุงลมรั่ว เงามนุษย์บนพื้นแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็กลายสภาพเป็นแอ่งของเหลวสีดำข้นคลั่กส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง
ทว่าในขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดว่าทุกสิ่งจบสิ้นลงแล้วนั้น
เสียง “ฟึ่บ” ดังขึ้น ท่านพเนจรก็พุ่งปราดกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มหมุนวนรอบตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง
“เกิดอะไรขึ้น? หรือยังมีอีก?” มือที่เพิ่งจะผ่อนจังหวะเขย่ากระดิ่งของหลี่ฮั่วหวังเริ่มเขย่าแรงขึ้น
เมื่อเห็นว่าการซ่อนตัวไร้ผล หญิงเท้าเล็กก็โผล่พรวดออกมาจากเส้นสายที่กำลังขยับเลื้อยอยู่เบื้องไกล ยืนจ้องมองมาทางนี้ด้วยแววตาหม่นหมองทะมึน
“ตัวที่แปลงเป็นลวี่จ้วงหยวนเมื่อกี้ไม่ใช่ตัวนี้ มันมีสองตัว” ขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดเช่นนั้น หญิงเท้าเล็กอีกคนก็แยกออกมาจากร่างนาง และเริ่มแยกมากขึ้น เล็กลงเรื่อยๆ
มิได้มีเพียงแค่ตัวเดียว หญิงเท้าเล็กอีกหลายคนกระโดดออกมาจากเส้นสายที่บิดเบี้ยวรอบทิศ และเริ่มแยกตัวให้เล็กลงเรื่อยๆ เช่นเดียวกัน
เมื่อหลี่ฮั่วหวังชี้นิ้วออกไป ท่านพเนจรก็พุ่งทะยานเข้าไป เริ่มเข้าโจมตีเหล่าหญิงเท้าเล็กรอบทิศที่มีขนาดตัวเท่าฝ่ามือ
ทว่าต่อให้โจมตีรวดเร็วเพียงใดก็ไม่อาจเทียบทันความเร็วในการแบ่งตัวของพวกนาง หญิงเท้าเล็กที่มีหน้าตาพิมพ์เดียวกันเหล่านี้ล้อมรอบตัวหลี่ฮั่วหวัง พลางแยกตัวพลางเผยอปากรูปผลเชอร์รีสีแดงชาดขึ้นเล็กน้อย เริ่มบิดส่ายเรือนร่างอันพิลึกพิลั่น แล้วเปล่งเสียงแหลมเล็กบาดหูขับขานบทเพลงขึ้นมา
“เทพมงคลเริงร่า เทพมงคลแย้มสรวล น้อมคำนับเปี่ยมไมตรีดูสนิทชิดเชื้อ”
“เทพมงคลเต้นรำ เทพมงคลหยอกเย้า กระดาษแดงแปะหน้าเรือนน้ำหมึกยังสดใหม่”
“เทพมงคลกริ้วโกรธ เทพมงคลโศกเศร้า กะโหลกธูปถือโคมสว่างดุจทะเลกว้าง”
“เทพมงคลหิวกระหาย เทพมงคลโหยหา มือซ้ายถือตับหัวใจมือขวาถือลำไส้ ออกมาต้อนรับเทพมงคลที่หัวหมู่บ้านกันเถิด~!”
ชั่วพริบตาที่พวกนางร้องเพลงจบ ร่างทั้งร่างก็ระเบิดออกในทันที สสารสีดำบางอย่างสาดกระเซ็นออกมาจากภายในร่างของพวกมัน ย้อมทุกมิติที่กำลังขยับบิดเบี้ยวรอบด้านให้กลายเป็นสีดำสนิทไปจนหมดสิ้น
แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทำสิ่งใด แต่เพลานี้หลี่ฮั่วหวังเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาหยุดมือที่สั่นกระดิ่งลง แล้วเตรียมจะล่าถอยออกไปก่อน
หากแต่เพียงชั่วอึดใจต่อมา เท้าของเขากลับราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้กับที่ การชี้นำอันเลือนราง อ่อนแรง และมิอาจทราบได้ว่ามาจากแห่งหนใด ทำให้หลี่ฮั่วหวังแหงนหน้าขึ้นมองตรงไปยังท้องฟ้าเบื้องบนโดยไม่อาจควบคุม
ตรงนั้นมืดสนิทเป็นที่สุด ไม่มีสิ่งใดอยู่เลย หากแต่หลี่ฮั่วหวังกลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง ท่ามกลางความมืดมิดนั้น จะต้องมีสิ่งยิ่งใหญ่มหึมากำลังเคลื่อนไหวอยู่อย่างแน่นอน
“เทพมงคล?”
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้น หลี่ฮั่วหวังก็เห็นเค้าโครงใหญ่เล็กเริ่มปรากฏในความมืด “ไม่ได้ สิ่งนั้นรับรู้ความคิดฉันได้! ฉันต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้”
หลี่ฮั่วหวังคิดเช่นนั้น แต่ร่างกายของเขากลับไม่ยอมทำตาม ร่างกายของเขาเริ่มตื่นตัวอย่างรุนแรง ลมหายใจเริ่มกระชั้นถี่ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนใบหน้า สองมือกระชากเสื้อคลุมนักพรตบนกายออก ก่อนจะชูมือทั้งสองข้างขึ้นสูงเพื่อต้อนรับสิ่งนั้นที่อยู่ในความมืดมิด
โครงร่างสีดำแปรเปลี่ยนเป็นชัดเจนและบิดเบี้ยว หลี่ฮั่วหวังมองเห็นมันได้แล้ว! เส้นเลือดฝอยในดวงตาของเขาเริ่มแตกปริออกด้วยความตื่นเต้น หยาดน้ำตาสีเลือดสองสายค่อยๆ ไหลรินลงมาจากเบ้าตา
“มองต่อไม่ได้แล้ว! มองต่อไม่ได้เด็ดขาด!! รีบหลับตา!!” หลี่ฮั่วหวังใช้แรงทั้งหมดดิ้นรน ทว่าไร้ผลสิ้นเชิง
หลี่ฮั่วหวังมองเห็นศีรษะของเทพมงคลแล้ว หากก้อนสสารเหนียวเหนอะหนะอันสับสนอลหม่านพวงใหญ่นั้นจะสามารถเรียกว่าศีรษะได้จริงๆ
เมื่อเห็นว่าสิ่งนั้นกำลังจะมุดพ้นออกมาจากความมืดมิดโดยสมบูรณ์ เสียง “กึกกัก” อันแสนประหลาดบางอย่างก็พลันดังขึ้น
ทันใดนั้นสิ่งของที่อยู่ในความมืดก็หยุดชะงักลง แล้วหดกลับเข้าไปในท้องฟ้าอันมืดมิดอย่างรวดเร็วเป็นระยะทางไกล ดูเหมือนว่ามีสิ่งใดบางอย่างในความมืดกำลังฉุดดึงมันไว้
ทันใดนั้นเสียงไก่ขันอันดังก้องกังวานยิ่งก็ดังขึ้น ความมืดมิดบนท้องฟ้าแตกกระจายออกราวกับกระจกเงา
พร้อมกับเสียงกระดูกดังกร๊อบ หลี่ฮั่วหวังที่แหงนหน้าอยู่ก็ฟื้นคืนความรู้สึก เขาก้มหน้าลงอย่างกะทันหัน ใช้สองมือยันพื้นไว้ พลางมองดูแผ่นหินบนพื้นแล้วหอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย
“พวกหญิงเท้าเล็กนั่นเรียกอะไรออกมากันแน่? เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?!” คำถามสารพัดที่ถูกลิขิตให้ไร้คำตอบผุดขึ้นในหัวเขา
หลี่ฮั่วหวังเกาะโต๊ะแปดเซียนด้านข้างแล้วยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก เขาเงยหน้าขึ้นมอง บนท้องฟ้าไม่มีสิ่งใดอยู่เลย ประหนึ่งว่าเรื่องราวทั้งหมดเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องหลอกลวง
ฟ้าเริ่มสางรำไรแล้ว ยามห้าล่วงผ่านไปแล้ว อีกไม่นานคนสกุลหูก็จะมารับบรรพบุรุษกลับไป
เวทีงิ้วที่อยู่ไกลออกไปเวลานี้ยังคงส่งเสียงแว่วมา พวกของลวี่จ้วงหยวนขับร้องมาตลอดทั้งคืนจริงๆ แม้พวกเขาจะดูโซเซโอนเอนเพราะผลกระทบจากเสียงกระดิ่ง และสุ้มเสียงจะแหบแห้งไปหมดแล้ว กระนั้นพวกเขากลับมิกล้าหยุดเลยแม้แต่ชั่วขณะเดียว
เมื่อมองดูป้ายวิญญาณสีดำสารพัดแบบที่อยู่ด้านข้าง หลี่ฮั่วหวังจึงเพิ่งตระหนักรู้ขึ้นมาได้ว่า เสียงกึกๆ เมื่อครู่นี้ดูเหมือนจะเป็นเสียงของป้ายวิญญาณเหล่านี้ที่เคาะโต๊ะพร้อมๆ กัน
หลี่ฮั่วหวังมองป้ายวิญญาณบรรพบุรุษสกุลหูตรงหน้าอย่างประหลาดใจ “หรือเมื่อกี้พวกเขาจะยื่นมือช่วยฉัน?”
ครั้นใคร่ครวญดูให้ดี เขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้เช่นนี้ จึงรีบยืนหยัดกายตรงแล้วประสานมือคารวะตามธรรมเนียมพรตแห่งอารามลมใสต่อโต๊ะแปดเซียนที่วางป้ายวิญญาณเหล่านั้น “ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยเหลือ”
ทันทีที่เขาทำความเคารพเสร็จสิ้น ป้ายวิญญาณเหล่านั้นก็พลันเริ่มสั่นไหวเบาๆ ทั้งเสียงสั่นยังทวีความดังขึ้นเรื่อยๆ “กึกๆๆๆๆ”
เห็นภาพชวนขนลุกตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังกำกระดิ่งเต๋าไว้แน่น ถอยหลังครึ่งก้าวอย่างระแวดระวัง
“นี่มันอะไรกัน? ขอบคุณจนเกิดเรื่องร้ายเลยเหรอ? ฟ้าจะสว่างแล้ว พวกคุณไม่กลับไป ยังรออะไรอยู่?”
แต่ในขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังคิดเช่นนั้นอยู่นั่นเอง พลันบังเกิดเสียงดังโครม ป้ายวิญญาณทั้งหมดบนโต๊ะแปดเซียนตรงหน้าเขาก็ล้มหงายหลังลงไปพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง
ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นหูและแว่วลอยก็ดังขึ้นข้างหูหลี่ฮั่วหวัง ทำให้เขารู้สึกราวกับร่างตกลงไปในถ้ำน้ำแข็งที่หนาวเสียดกระดูก “ลูกเอ๋ย......”
กำลังโหลดความเห็น...