ตอนที่ 142 ภรรยาอาจารย์
เพลงเชิญวิญญาณที่ลากเสียงยาวดังขึ้น รอบด้านก็เงียบกริบในทันที
จากนั้นร่างทรงใหญ่ก็เริ่มร้องโองการผู้ช่วยขับขาน ต่างจากหลี่จื้อที่ร้องเหมือนตะโกนเรียก โองการจากปากนางทั้งกระชั้นทั้งรวดเร็ว
“ตึงตึงตึง! ตะวันลับเขาฟ้ามืดมิด! ทุกบ้านทุกเรือนลงกลอนประตู! ตึงตึงตึง!
ผู้สัญจรรีบเข้าโรงเตี๊ยม นกคืนรังในพงไพร เสือกลับคืนสู่ขุนเขา.....”
เสียงกลองดังไปไม่นาน ร่างของไป๋หลิงเหมี่ยวก็เริ่มสั่นเทาพลางสะอึก ผ้าคลุมหน้าแดงบนหัวนางสั่นระริกราวสายน้ำตก
ร่างนางค่อยๆ ค้อมโค้งลง บางสิ่งที่มีโครงร่างคล้ายกะโหลกสัตว์ป่าดันผ้าคลุมหน้าแดงให้นูนขึ้น
“วันนี้ศิษย์อัญเชิญเซียนน้อย เสนียดจัญไรอยู่กลางเรือน”
“ทิศใต้เชิญหมอก็ไม่หาย ทิศเหนือนิมนต์พระชีก็ไม่ผล”
“หมื่นทางล้วนจนปัญญา จึงเชิญท่านเซียนมาช่วยเหลือ”
“หยินหยางตามหาแปดอักษรชะตา ทะลุทวารเจ็ดผ่านเส้นลมปราณสิบสอง”
“ห้าตันหกกลวงตรวจดูทั่ว รบกวนท่านเซียนบอกให้กระจ่าง......”
ในเสียงกลองที่ดังเป็นจังหวะ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็เริ่มเดินเข้าไปในห้อง
เมื่อรู้สึกว่ามีคนเข้าใกล้ ดวงตาที่ถูกผมขาวบังของหญิงผู้นั้นก็เริ่มฉายแววหวาดกลัว
ชั่วพริบตาต่อมา ความกลัวนั้นก็กลายเป็นความเกลียดชังสุดขีด “คืนลูกข้ามา!!”
นางกางมือจะพุ่งเข้าใส่ ทว่าร่างถูกโซ่ล่ามไว้จึงทำไม่ได้ นางแข็งค้างอยู่ตรงนั้น ตึงเครียดสุดกำลัง
จมูกสัตว์เรียวยาวบางอย่างดันผ้าคลุมหน้าแดงของไป๋หลิงเหมี่ยวให้นูน ยื่นไปดมกลิ่นหญิงชราไม่หยุด เสียงคำรามต่ำราวสัตว์ป่าดังออกมาจากข้างใต้ไม่ขาดสาย
“ลูกเอ๋ย!!” สีหน้าหญิงชราเปลี่ยนจากเกลียดชังเป็นอ้อนวอน “ลูกเอ๋ย แม่ผิดเอง แม่ผิดเอง!!”
ทุกสิ่งใต้ผ้าคลุมหน้าแดงพลันหดกลับอย่างรวดเร็วแล้วเริ่มสั่นอีกครั้ง หางเส้นหนึ่งงอกยาวออกมาจากชายกระโปรงไป๋หลิงเหมี่ยว ร่างทรงใหญ่นอกห้องก็เปลี่ยนบทร้องเป็นอีกบท
“ขวัญคนจงคืนกายคน ขวัญม้าจงคืนข้างกายม้า”
“คนได้ขวัญแท้กินข้าวอิ่ม ม้าได้ขวัญแท้วิ่งเริงร่า”
“โต๊ะแปดเซียนตั้งบนพื้น ธงดาวปักไว้ด้านบน”
ธงห้าสีทิวห้าสี ธงทิวห้าสีแดงขาวเขียวคราม!”
ตามจังหวะเสียงกลอง ไป๋หลิงเหมี่ยวเริ่มย่างเท้าเป็นแบบแผนวนรอบหญิงชรา ปักธงกระดาษพับจากกระดาษเหลืองลงบนฟางแห้งที่พื้น
คราวนี้หญิงชราพลันหยุดนิ่ง ร่างล้มฟาดลงพื้นอย่างแรง สั่นเทาไม่หยุด สีหน้าทุกข์ทรมานยิ่งนัก
ภาพนี้ทำให้จ้าวฉินที่อยู่นอกประตูปวดใจยิ่ง ทว่าสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่กล้าบุ่มบ่ามขัดจังหวะเลย
จากนั้นเสียงกลองก็เริ่มเร่งเร็วขึ้น ธูปสีม่วงเจ็ดดอกที่จุดไว้แล้วปรากฏในมือไป๋หลิงเหมี่ยว
ปลายธูปที่มีควันเขียวลอยกรุ่นหันลง แล้วยัดลงไปในลำคอของหญิงชราตรงๆ
“ซี้ด” นอกห้องมีเสียงสูดลมหายใจเฮือกดังขึ้นไม่หยุด ว่ากันว่าผู้คุ้มกันล้วนเป็นนักฝึกยุทธ์ บาดเจ็บฟกช้ำธรรมดาไม่กะพริบตาสักนิด ทว่าหากให้พวกเขาโดนเช่นเมื่อครู่ ก็ไม่แน่ว่าจะทนไหว
“อ้วก” หญิงชราอยากอาเจียน ทว่าถูกผ้าเช็ดหน้าสีแดงผืนหนึ่งคลุมหน้าไว้
ขณะที่ทุกคนกำลังจับตาดูว่าไป๋หลิงเหมี่ยวจะทำสิ่งใดต่อ เสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งก็ดังมาจากที่ไกล
“เสี่ยวหม่าน!! ไป๋หลิงเหมี่ยว!” นั่นคือเสียงของหลี่ฮั่วหวัง
เสียงกลองพลันสะดุด เพลงเชิญวิญญาณเปลี่ยนอีกครั้ง
“ก่อนจากขอส่งกลองสามยก ส่งท่านคืนถ้ำโบราณบำเพ็ญเซียน!”
“ส่งท่านข้ามสันเขาแล้วสันเขาเล่า ส่งท่านข้ามภูผาแล้วภูผาเล่า!”
“อย่าให้ร่างทรงต้องทรมาน ท่านยังไม่ไปข้าจะตบ! ตึงตึงตึง!”
กลองสามยกหยุดลง ปรากฏการณ์ประหลาดบนร่างไป๋หลิงเหมี่ยวก็หยุดทันที
เมื่อกลับเป็นปกติ นางก็ได้ยินเสียงหลี่ฮั่วหวังเช่นกัน จึงรีบดึงผ้าคลุมหน้าแดงบนหัวออก แล้วรีบเดินออกจากห้อง
นางคว้ากลองจากมือร่างทรงใหญ่ คลุมผ้าคลุมหน้าแดงกลับลงบนหัวอีกฝ่าย แล้วรีบเดินไปต้อนรับหลี่ฮั่วหวังที่พาคนกลุ่มใหญ่มาจากที่ไกล
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านลงเขามาแล้วหรือเจ้าคะ ธุระเสร็จหมดแล้วหรือ” นางถามด้วยรอยยิ้ม
นางผู้ช่างสังเกตเห็นว่าบนหลังศิษย์พี่หลี่ตอนนี้สะพายกระบี่ถึงสองเล่ม
“อืม เกือบแล้ว ข้าได้ยินพวกเขาว่าเจ้ามาไล่สิ่งอัปมงคลที่นี่รึ เป็นอย่างไร เสร็จแล้วหรือ” หลี่ฮั่วหวังพูดพลางจูงไป๋หลิงเหมี่ยวไปมองที่กลุ่มคนตรงโน้น
“อืม.... ยังเจ้าค่ะ ข้านึกว่านางโดนสิ่งอื่นเข้า ปรากฏว่าไม่มีสิ่งใดเลย ข้าลองมาหลายวิธีแล้ว ก็ยังไม่รู้ว่านางเป็นอันใดกันแน่”
เมื่อพวกเขากลับมาถึงข้างห้อง จ้าวฉินกำลังประคองภรรยาของตนลุกขึ้นอย่างระวัง
เรียกเบาๆ อยู่หลายคำก็ไม่มีการตอบสนองใด จ้าวฉินจึงหันมองไป๋หลิงเหมี่ยวด้วยแววตาร้อนรน
“แม่นาง ภรรยาตาเฒ่าตอนนี้เป็นอย่างไรกันแน่!”
น้ำเสียงแฝงโทสะอย่างชัดเจน ทว่าก็เป็นเรื่องธรรมดา เห็นภรรยาถูกทรมานถึงเพียงนี้ ผลกลับไม่ต่างจากเดิม ในใจย่อมมีโทสะ
หลี่ฮั่วหวังมองสภาพเหม่อลอยเลื่อนลอยของหญิงชราแวบหนึ่ง ใบหน้าฉายแววเหนื่อยล้า แล้วพูดกับไป๋หลิงเหมี่ยว “ไปเถิด ในเมื่อรักษาไม่หายก็ไม่ต้องรักษา พวกเราไม่ได้ขาดเงินห้าสิบอีแปะนั่น”
“ช้าก่อน!!” สิ้นสองคำที่ระเบิดออกจากปากจ้าวฉิน คนทั้งสำนักคุ้มภัยก็เริ่มล้อมเข้ามาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
หลี่ฮั่วหวังมองทุกสิ่งตรงหน้าอย่างเย็นชา มือข้างหนึ่งค่อยๆ กุมด้ามกระบี่ที่หลัง
“เช้ง!” คมกระบี่พ้นฝักมาหนึ่งชุ่น คนรอบด้านพลันรู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน ราวกับยืนอยู่กลางสมรภูมิ
ความรู้สึกผิดปกตินี้ทำให้หวังเฉิงซิ่งที่อยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือดทันที เขารู้ว่าคราวนี้เจอเรื่องใหญ่เข้าแล้ว
อยู่ข้างนอกมาหลายปี เขาเคยได้ยินว่ามีผู้วิเศษกลุ่มหนึ่งมีอิทธิฤทธิ์ลึกลับยากหยั่ง คนพวกนี้ดีหรือร้ายยากจะแยก พบเข้าต้องระวังเต็มสิบสองส่วน คราวนี้เกรงว่าจะเจอตัวจริงเข้าแล้ว
“ศิษย์พี่หลี่! อย่าเป็นเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ เป็นพวกเราที่ผิดเอง...” ไป๋หลิงเหมี่ยวรีบดึงแขนเสื้อหลี่ฮั่วหวังไว้
คมกระบี่กลับเข้าฝัก หลี่ฮั่วหวังผู้เย็นชากำลังจะหันหลังจากไป
“ลูกเอ๋ย... แม่ผิดต่อเจ้า...” ทว่าเสียงนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังชะงักฝีเท้า แล้วหันกลับไปมองหญิงชราอีกครั้ง
สภาพของนางทำให้เขารู้สึกราวกับเคยพบเห็นมาก่อน
เห็นมือทั้งสองของนางถูกโซ่รัดจนเลือดเนื้อเละเทะ ในใจก็พลันเกิดโทสะขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
สีหน้าหญิงชราเปลี่ยนอีกครั้ง สองมือบีบคอจ้าวฉินแน่น “เจ้าคืนลูกข้ามา! เจ้าคืนลูกข้ามา!!”
หลี่ฮั่วหวังดึงหยางเสี่ยวไหเดินเข้าไป
“ข้าคืน! ข้าคืนลูกให้เจ้า!” หลี่ฮั่วหวังผลักจ้าวฉินออก แล้วยัดหยางเสี่ยวไหที่ยังงงงันเข้าไปในอ้อมกอดหญิงชรา
ทันทีที่ได้กอดหยางเสี่ยวไห หญิงชราก็สงบลง นางแนบหน้าเข้าไปใกล้ ใช้มือลูบผมเด็กซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลี่ฮั่วหวังกวาดตามองรอบห้อง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “เหตุใดแม้แต่หน้าต่างก็ไม่มี นางอยู่คนเดียวในที่มืดเช่นนี้จะไม่กลัวหรือ”
ชั่วขณะนั้นจ้าวฉินตั้งตัวไม่ทัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป
“ภรรยาตาเฒ่าเป็นถึงเพียงนี้แล้ว ยังจะกลัวความมืดอีกรึ”
หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่ยาวอีกเล่มออกมา ฟันโซ่ที่มือหญิงชราขาดอย่างง่ายดาย
“ต่อให้นางบ้า ก็ไม่ได้แปลว่านางไม่รู้สึกสิ่งใด!! นางก็กลัวเป็น นางก็เจ็บเป็น! ไม่มีใครอยู่ด้วยนางก็เหงาเป็น!”
“เจ้าคิดว่านางอยากเป็นเช่นนี้รึ นางก็ไม่อยาก! ทว่านางทำไม่ได้จริงๆ!”
กำลังโหลดความเห็น...