คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 141

ตอน 141

ตอนที่ 141 ร่างทรงใหญ่

คำพูดของอีกฝ่ายอยู่เหนือความคาดหมายของทั้งสอง ภรรยาของตนเป็นถึงเพียงนั้นแล้ว กลับไม่คิดจะรักษาอีกรึ

ไป๋หลิงเหมี่ยวที่กอดกลองอยู่คิดครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อมอย่างลังเลอยู่บ้าง “ท่านอาจารย์ผู้เฒ่า หากโดนของจริงก็ต้องรักษาเจ้าค่ะ การโดนของนั้นทรมานนัก ทั้งยังเกี่ยวพันถึงชีวิต เอาเช่นนี้ ข้าไม่รับค่าตอบแทนก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

ได้ยินเช่นนั้น จ้าวฉินก็ขมวดคิ้วมุ่น วางจานรองถ้วยชาในมือกระแทกลงบนโต๊ะข้างตัวไม่เบาไม่แรง “เฉิงซิ่ง ส่งแขก”

หวังเฉิงซิ่งที่ยืนรออยู่ข้างๆ ก้าวยาวเข้ามาขวางระหว่างอาจารย์ของตนกับสตรีทั้งสอง ใบหน้าเจือยิ้มสามส่วน “สตรีเดินทางยามค่ำไม่ปลอดภัย ข้าจะไปส่งทั้งสองท่านเอง ทั้งสองพักอยู่ที่ใดหรือ”

เห็นอีกฝ่ายปิดทางพูดเด็ดขาดถึงเพียงนี้ ชุนเสี่ยวหม่านก็ถอนหายใจเบาๆ ไม่ดึงดันอีก จูงมือไป๋หลิงเหมี่ยวเดินออกไปนอกห้อง

“อ๊ากกก!!” เสียงกรีดร้องโหยหวนของสตรีทำให้ทุกคนในที่นั้นใจหายวาบ ใบหน้าจ้าวฉินยิ่งหม่นหมองลงอีกชั้น

ได้ยินความทุกข์ทรมานในเสียงนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ทนไม่ได้จริงๆ นางหันกลับไปมองจ้าวฉินที่ยังนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น

“อาจารย์จ้าว ให้ข้าลองเถิดเจ้าค่ะ ข้ารับรองว่าต่อให้รักษาไม่หาย ก็จะไม่ทำอันตรายนางแม้แต่น้อย ท่านเซียนไม่ใช่ผู้ไร้เหตุผลเช่นนั้น”

ชุนเสี่ยวหม่านที่อยู่ข้างๆ พยักหน้าช่วยพูด “ในเมื่อวิธีอื่นลองมาหมดแล้ว ลองวิธีของพวกเราจะเป็นไรไป เผื่อรักษาหายขึ้นมาเล่า”

พูดถึงตรงนี้ นางคล้ายนึกบางอย่างได้ สีหน้าพลันเศร้าหมองยิ่ง “หรือว่าท่านไม่เคยเห็นนางเป็น-”

ยังไม่ทันพูดจบ “โครม!” โต๊ะลงรักก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ด้วยกำปั้นของจ้าวฉิน

เขาเบิกตาโพลง ลุกขึ้นยืนราวราชสีห์ที่ถูกยั่วโทสะ แรงกดดันมหาศาลซัดเข้าปะทะหน้าในทันที

“ตาเฒ่าไม่เคยลงมือกับสตรี ทว่าหากพวกเจ้ายังกล้าพูดจาสามหาวอีก อย่าหาว่าตาเฒ่าไม่เกรงใจ!”

“คิกๆ.....” เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังมาจากนอกห้องอันมืดมิด ทำลายบรรยากาศในห้องลงทันที

“ผู้ใด! ตั้งค่ายกล!” สิ้นเสียงตวาดต่ำของจ้าวฉิน ประตูข้างทั้งสองฝั่งก็มีหัวคนเบียดเสียดกันโผล่ออกมา

ชายฉกรรจ์ในชุดรัดกุมหลายสิบคนถืออาวุธสารพัดกรูเข้ามาล้อมไว้

โล่อยู่หน้า ทวนอยู่หลัง รู้ใจกันยิ่งนัก

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ รองเท้าปักลายสีแดงเลือดข้างหนึ่งยื่นออกมาจากความมืด เหยียบลงในแสงเทียน

ถัดจากรองเท้า ตามมาด้วยเจ้าสาวผู้หนึ่งที่คลุมผ้าคลุมหน้าสีแดงสด

ภาพพิลึกนี้ทำให้ทุกคนหน้าเปลี่ยนสี มองแวบเดียวก็รู้ว่าผิดปกติ

ในเมื่อเป็นงานคุ้มภัย เดินทางทั้งปี ผู้คุ้มกันย่อมหนีไม่พ้นเรื่องผีสางบ้าง ทว่าพวกเขาก็มีวิธีรับมือของตน

“ขึงเชือกหมึก! จูงหมาดำมา!”

เสียงพรึ่บดังขึ้น ด้ายฝ้ายชุ่มหมึกดำแผ่ออกเป็นตาข่ายใหญ่ในพริบตา ปิดทางด้านหน้าไว้

หมาดำหลายตัวที่ครางหงิงๆ ก็ถูกจูงมาเตรียมไว้ท่ามกลางฝูงคน

“เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน พวกท่านเข้าใจผิดแล้ว” ไป๋หลิงเหมี่ยวพูดอย่างร้อนรน มุดผ่านตาข่ายหมึก จูงร่างทรงรองเข้ามาในห้อง

เมื่อไป๋หลิงเหมี่ยวเข้าใกล้ คนของสำนักคุ้มภัยก็ยกอาวุธถอยหลังพร้อมกัน

“นางคือ..... คือน้องสาวข้า นางไม่มีเจตนาร้ายเจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวพยายามอธิบาย ทว่าไม่ค่อยได้ผล

ตอนนั้นเอง ผู้คุ้มกันที่ไว้หนวดสองแฉกคนหนึ่งก็ขยับไปกระซิบข้างหูจ้าวฉิน

“อาจารย์... คนทรงเจ้า.....”

ได้ยินคำของศิษย์ สีหน้าจ้าวฉินก็เริ่มเปลี่ยนไป

ไป๋หลิงเหมี่ยวรู้สึกถึงบรรยากาศที่ตึงเครียดเหมือนพร้อมจะฟาดฟันกันได้ทุกเมื่อ จึงถอนหายใจอย่างจนใจ “พี่เสี่ยวหม่าน หรือพวกเรากลับกันเถิด”

นางกลัวว่าหวังดีจะกลายเป็นก่อเรื่อง หากสู้กันขึ้นมา นางไม่กลัวว่าตนจะบาดเจ็บ แต่กลัวว่าหากศิษย์พี่หลี่ต้องเข้ามาพัวพันด้วย เรื่องจะใหญ่โต

เรื่องยุ่งยากของศิษย์พี่หลี่มีมากพอแล้ว นางไม่อยากให้เรื่องของตนไปก่อปัญหาให้เขาอีก

สถานการณ์เช่นนี้ เสี่ยวหม่านไหนเลยจะสนเรื่องเล็กๆ ของตนได้อีก นางเดินออกจากตาข่ายหมึก เตรียมพาไป๋หลิงเหมี่ยวออกจากสำนักคุ้มภัย

“แม่นางทั้งสอง!! ช้าก่อน!” จ้าวฉินราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีจริงใจ

“เรื่องภรรยาข้า ขอรบกวนแม่นางทั้งสองช่วยด้วย ขอเพียงทำให้นางหายได้ จะเรียกร้องสิ่งใดก็ว่ามา!”

“เรื่องนี้.....” ทั้งสองสบตากัน แปลกใจนักว่าเหตุใดท่าทีของอีกฝ่ายจึงต่างกันลิบลับ

“เช่นนั้นในเมื่อเป็นเช่นนี้-” ไป๋หลิงเหมี่ยวเพิ่งเอ่ยปาก เสี่ยวหม่านก็พลันก้าวออกมาข้างหน้า “พวกเราต้องกลับไปบอกศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นก่อน”

ท่าทีที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่ายทำให้เสี่ยวหม่านรู้สึกว่าเพิ่มความระวังอีกชั้นจะดีกว่า

สองก้านธูปต่อมา เมื่อทั้งสองถูกเชิญเข้าสำนักคุ้มภัยอีกครั้งพร้อมศิษย์พี่น้องทุกคน การต้อนรับก็ต่างจากเมื่อครู่อย่างชัดเจน

ทั่วสำนักคุ้มภัยจุดไฟสว่างไสว ผู้คุ้มกันและศิษย์ฝึกหัดทุกคนยืนตัวตรงคอยต้อนรับทั้งสอง

จ้าวฉินพาพวกนางเดินตามระเบียงเข้าไปข้างใน ขณะนำทางก็เอี้ยวตัวพูด “แม่นาง ท่านพูดไม่ผิด บางเรื่องต้องลองจริงๆ ไม่ลองจะรู้ได้อย่างไร”

ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ดูประหม่าอยู่บ้างยิ้มพยักหน้า

ความประหม่าส่วนหนึ่งย่อมมาจากท่าทีเกินเหตุของคนในสำนักคุ้มภัย อีกส่วนเพราะงานไล่สิ่งอัปมงคลเช่นนี้ นางก็เพิ่งทำเป็นครั้งแรก

อีกทั้งอีกฝ่ายถึงกับมีท่าทีเช่นนี้ หากตนรักษาไม่หาย มิน่าอับอายแย่หรือ

สำนักคุ้มภัยไม่ใหญ่นัก เรือนหลังเล็กที่ตั้งเดี่ยวอยู่ทางซ้ายของลานฝึกยุทธ์ก็คือที่ขังภรรยาจ้าวฉิน

“เอี๊ยด” ประตูเปิดออก ห้องที่มืดสนิทมีเสียงสะอื้นไห้แผ่วต่ำดังออกมา

ผู้คุ้มกันคนหนึ่งยื่นโคมในมือเข้าไป ภาพข้างในก็ปรากฏต่อหน้าทุกคนทันที

ห้องไม่ใหญ่ พื้นและผนังปูฟางแห้งไว้หนาเตอะ ดูแล้วยังนับว่าสะอาด คงทำความสะอาดอยู่เป็นประจำ

หญิงชราผมขาวในเสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวสกปรก เท้าลากโซ่เหล็กเส้นหนาขึ้นสนิม เดินวนไปมาพลางร้องไห้อยู่ในห้อง ไม่สนใจสายตาของผู้ใดเลย

“ภรรยาข้าเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่สามสิบปีก่อน ข้าหมดหนทางจริงๆ” ยามจ้าวฉินพูดประโยคนี้ ใบหน้าฉายความเจ็บปวดวูบหนึ่ง

“อาจารย์จ้าววางใจ ข้าจะพยายามอย่างสุดกำลังเจ้าค่ะ”

ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ประหม่าอยู่บ้างเหลือบมองสตรีคลุมผ้าแดงด้านหลัง สูดหายใจลึกแล้วเดินไปข้างกายนาง

นางจับผ้าคลุมหน้าสีแดงของอีกฝ่ายแล้วเลิกขึ้นเบาๆ

ชายฉกรรจ์ที่อยากรู้ว่าใต้ผ้าคลุมหน้าแดงมีโฉมหน้าเช่นไรต้องผิดหวัง เพราะใต้ผ้าผืนนั้นยังมีผ้าคลุมหน้าสีแดงปักลายนกยวนยางอีกผืน

ไป๋หลิงเหมี่ยวเม้มปากสูดหายใจลึก นำผ้าคลุมหน้าในมือคลุมศีรษะตนเอง แล้วยื่นกลองให้อีกฝ่าย

เสี่ยวหม่านที่อยู่ข้างๆ ใช้กระบี่กันคนรอบข้างให้ห่างออกไป “ถอยออกไปหน่อย”

รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป ทุกคนในสำนักคุ้มภัยต่างกลั้นหายใจ ไม่กล้าหายใจแรง

เล็บดำเคาะหน้ากลองเบาๆ เสียงสตรีแหลมสูงจนแสบแก้วหูดังออกมาจากใต้ผ้าคลุมหน้าแดง “อัญ... เชิญ... เทพ... เอย.....”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 141
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 142 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 140กลับหน้าเรื่อง
ตอน 140ตอน 142