ตอนที่ 140 โดนของ
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เร็วจนไม่เพียงเกินคาดของเสี่ยวหม่าน แม้แต่หวังเฉิงซิ่งที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ก็คาดไม่ถึง
“หืม ท่อนล่างโยกคลอนได้ถึงเพียงนี้ ดูท่าแม่นางผู้นี้ไม่มีอาจารย์สอนจริงๆ ที่แท้ข้าคิดมากไปเอง”
แววตาชุนเสี่ยวหม่านฉายความไม่ยอมแพ้ นางยกกระบี่ขึ้นด้วยมือข้างเดียวอีกครั้ง แล้วพูดกับเด็กหนุ่มเงียบขรึมผู้นั้น “ไม่เลว อีกครั้ง!”
ทั้งสองฝ่ายปะทะกันไปมาไม่กี่ครั้ง เสี่ยวหม่านก็แพ้อีก ครั้งนี้ยิ่งย่ำแย่ ถึงขั้นกระบี่กระเด็นหลุดมือ
อาวุธของอีกฝ่ายแม้จะประหลาด ทว่ารับมือเสี่ยวหม่านได้อย่างเหลือเฟือ
ประลองกันอีกหลายยก เสี่ยวหม่านแทบไม่เคยชนะเลย
มีเพียงครั้งเดียวที่นางเลือดขึ้นหน้า ยอมแลกแผลกับแผลจนชนะมาได้หนึ่งยกอย่างหวุดหวิด
เห็นอกของเสี่ยวหม่านกระเพื่อมแรงขึ้นเรื่อยๆ หวังเฉิงซิ่งก็กลัวว่าจะทำให้แม่นางผู้นี้โมโหจนร้องไห้ จึงรีบเข้ามาห้าม
“แม่นาง พอแล้วๆ อีกเดี๋ยวฟ้าก็จะมืดแล้ว วันนี้พอเท่านี้เถิด”
ชุนเสี่ยวหม่านที่ดูมอซอเล็กน้อยถามเขาอย่างไม่ยอมรับ “เพลงกระบี่ของข้าแย่มากหรือ”
เรื่องเมื่อครู่ทำให้นางรู้สึกพ่ายแพ้อย่างรุนแรง สิ่งที่ตนฝึกมาหลายวันนี้ในสายตาพวกเขาคงไม่ต่างจากเรื่องตลก
อันที่จริงมันก็เป็นเรื่องตลกไปแล้ว เหล่ารุ่นเยาว์ที่มุงดูหัวเราะกันไม่หยุด
หวังเฉิงซิ่งหัวเราะแห้งๆ “แม่นาง ท่าฟันราบก้าวลอย ฟันลงก้าวคันศร จิ้มกระบี่ไปข้างหน้า ยกเข่าแทงตรง ฟันลงก้าวไขว้ของแม่นางล้วนฝึกมาแน่นยิ่ง ย่อมต้องทุ่มเทมาไม่น้อย รับมือชาวไร่ชาวนาธรรมดาสักคนสองคนย่อมสบายๆ”
เขาพูดเพียงเท่านั้น ไม่พูดสิ่งอื่นอีก
ชุนเสี่ยวหม่านฟังความนัยในคำพูดของเขาออก นี่คือบอกว่าตนยังไม่ได้เข้าประตูวิชาเลย
“หากข้าอยากเพิ่มพูนฝีมือต่อ ควรทุ่มเทไปทางใด”
“เฮ้อ แม่นาง จอมยุทธ์หญิงไม่ใช่จะเป็นกันง่ายๆ ที่คนเล่านิทานเล่าล้วนเป็นเรื่องแต่ง แม่นางกลับบ้านไปเถิด”
หวังเฉิงซิ่งพูดพลางใช้สองมือประคองเงินหนึ่งตำลึงนั้นส่งคืน
เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าเสี่ยวหม่านเป็นลูกสาวบ้านมีเงินที่ใฝ่ฝันอยากเป็นจอมยุทธ์ผดุงคุณธรรม
เสี่ยวหม่านดันเงินกลับไป “ท่านลุง ข้าไม่ได้อยากเป็นจอมยุทธ์หญิงอันใด ข้าเพียงอยากเอาตัวรอดในยุคกลียุคนี้ได้ ขอท่านไขข้อข้องใจด้วย!”
บางทีความเด็ดเดี่ยวในน้ำเสียงของเสี่ยวหม่านทำให้หวังเฉิงซิ่งรู้สึกว่านางไม่ธรรมดา เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างจริงจัง “แม่นาง กำลังของแม่นางไม่พอ ทว่าร่างกายยืดหยุ่นดี ควรลองหาเพลงกระบี่ที่เหมาะกับตน อีกอย่าง ท่อนล่างยังไม่มั่นคงพอ ต้องฝึกยืนม้า และเรื่องฝึกวิชานั้น เอาแต่ฝึกอยู่คนเดียวไม่ได้ ต้องมีคู่ซ้อมด้วย”
“แน่นอน การฝึกวิชาเช่นนี้ ดีที่สุดคือมีอาจารย์คอยสอน”
เสี่ยวหม่านเหลือบมองเด็กหนุ่มที่ถือโล่เถาวัลย์อีกครั้ง อยากจะถามว่าเขาฝึกวิชาอันใดกันแน่ ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปาก
เงินหนึ่งตำลึง อีกฝ่ายพูดได้ถึงเพียงนี้ก็นับว่าเต็มที่แล้ว หากถามต่อก็จะล้ำเส้น
ชุนเสี่ยวหม่านไม่ใช่คนไม่รู้ดีรู้ชั่ว นางรับกระบี่ของตนคืนจากมือหยางเสี่ยวไห แล้วคารวะลาหวังเฉิงซิ่ง
“พี่เสี่ยวหม่าน ท่านเก่งมากแล้ว ท่านเพิ่งฝึกมาได้ไม่นาน อีกไม่กี่ปีต้องสู้เขาได้แน่” หยางเสี่ยวไหคอยให้กำลังใจอยู่ข้างๆ
พูดจบ เขาก็มองคนอื่นๆ ในลานฝึกด้วยสายตาดูแคลน
“อีกอย่าง คนพวกนี้ไม่ได้เก่งสักนิด อยู่ต่อหน้าศิษย์พี่หลี่ของพวกเรา เกรงว่าจะทนไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว”
“หุบปาก รีบไป!” ชุนเสี่ยวหม่านเร่งฝีเท้า คำพูดของเขาไม่เพียงไม่ช่วยปลอบใจ กลับยิ่งทำให้นางรู้สึกว่าตนไร้ความสามารถ
“อ๊าก!” ทันใดนั้น หญิงชราผู้หนึ่งที่ทั้งตัวส่งกลิ่นเหม็นฉี่ ผมบนหัวแหว่งวิ่นราวกับถูกสุนัขแทะ ก็พุ่งพรวดออกมาจากที่ใดไม่รู้ โผเข้าใส่หยางเสี่ยวไหที่อยู่ข้างๆ
สีหน้านางดุร้ายบิดเบี้ยวที่สุด ประกอบกับสภาพเช่นนั้น ก็ไม่ต่างจากผีร้ายเลย
กระบี่ของเสี่ยวหม่านเพิ่งจะชักออกจากฝัก ลมแรงก็หวีดหวิวมาจากด้านหลัง นั่นคือหวังเฉิงซิ่ง ก่อนที่หญิงชราจะแตะตัวหยางเสี่ยวไห เขาก็พุ่งเข้ามากอดรัดนางไว้แน่น
เขาฝืนยิ้มให้ชุนเสี่ยวหม่าน “แม่นาง ขออภัยด้วย ภรรยาอาจารย์ของข้าเป็นเช่นนี้ นางโดนของมาหลายปีแล้ว”
“โดนของรึ” เสี่ยวหม่านมองหญิงชรา เห็นนางจ้องเขม็งไปที่หยางเสี่ยวไหที่อยู่ด้านหลังตน ฟันกระทบกันดังกึกๆ ไม่หยุด น่าขนลุกยิ่งนัก
“ในเมื่อโดนของ ได้เชิญผู้ใดมาทำพิธีหรือยัง”
“เฮ้อ เชิญแล้ว ไม่ว่าแม่ชีบนเขาหรือหลวงจีนก็เชิญมาหมด ทว่านางก็ไม่ดีขึ้นเลย น่าสงสารอาจารย์ข้านัก”
หวังเฉิงซิ่งถอนหายใจยาวพลางพูดจบ แล้วพาภรรยาอาจารย์ของตนจะเดินจากไป
“โดนของ ภรรยาอาจารย์” ดวงตาของชุนเสี่ยวหม่านพลันเป็นประกาย นางนึกหนทางหนึ่งขึ้นมาได้
หากจัดการเรื่องนี้ได้ อีกฝ่ายคงไม่ใช่แค่ชี้แนะนางสักประโยคง่ายๆ แล้ว เกรงว่าจะถ่ายทอดให้หมดไส้หมดพุง
“พวกเราไป” ชุนเสี่ยวหม่านรีบกลับโรงเตี๊ยม แล้วไล่หาคนตามห้องพักหลายห้อง
“ศิษย์พี่จ้าวอู่ ท่านดีดลูกคิดเร็วจริงๆ ครู่เดียวก็คิดเสร็จแล้ว”
“เกรงใจไปแล้ว บ้านข้าขายข้าวสาร ได้ยินได้เห็นมาแต่เด็ก ก็เป็นเองโดยธรรมชาติ”
“ท่านสอนข้าใช้ลูกคิดได้หรือไม่ ข้าอยากคิดบัญชีให้ดี ข้ารู้สึกว่าหากใช้เงินเช่นนี้ต่อไป ทุกคนคงไปไม่ถึงบ้านข้าก็หมดเงินเสียก่อน”
ได้ยินเสียงนั้น เสี่ยวหม่านก็ผลักประตูห้องข้างตัว พบคนที่ตนตามหา ไป๋หลิงเหมี่ยว
นางเดินเข้าไปจูงมือไป๋หลิงเหมี่ยวออกมาที่ระเบียง มองซ้ายมองขวาเห็นว่าไม่มีใครแล้วจึงกดเสียงถาม “ที่เจ้าบอกข้าคืนนั้นเป็นเรื่องจริงหรือ ตอนนี้เจ้าเป็นร่างทรงแล้วจริงรึ”
“ย่อมจริงอยู่แล้ว มีอันใดหรือ” ไป๋หลิงเหมี่ยวมองสหายตรงหน้าอย่างงุนงง
“ดีมาก เจ้าตามข้ามาหน่อย ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วย”
เมื่อเสี่ยวหม่านจูงมือไป๋หลิงเหมี่ยวมาถึงหน้าสำนักคุ้มภัย ฟ้าก็มืดแล้ว
มองธงคุ้มภัยผืนใหญ่ ไป๋หลิงเหมี่ยวที่กอดกลองอยู่ดูหวาดๆ อยู่บ้าง “ที่นี่ที่ใด หรือพรุ่งนี้ค่อยมาดีกว่า”
“รอไม่ได้แล้ว เจ้าถือว่าช่วยข้าสักครั้ง” ชุนเสี่ยวหม่านเดินเข้าไป แล้วก็โกลาหลวุ่นวายกันอีกยก
ครึ่งก้านธูปต่อมา ในห้องรับแขกห้องหนึ่งของสำนักคุ้มภัย ชุนเสี่ยวหม่านพูดกับชายชราที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธาน ผู้ไม่ยิ้มไม่หัวเราะ ดูเคร่งขรึมยิ่ง “ท่านผู้เฒ่า สหายข้าผู้นี้ ไม่แน่ว่าอาจรักษาอาการของภรรยาท่านให้หายได้จริงๆ”
จ้าวฉินวางถ้วยชาในมือลงอย่างไม่ยินดียินร้าย กวาดตามองดรุณีที่ขาวซีดเกินปกติซึ่งอยู่ไม่ไกล
หลายปีมานี้ ลองมาทุกวิธีแล้ว ทว่าภรรยาของตนก็ยังเป็นเช่นเดิม ตอนนี้เขาถอดใจไปนานแล้ว
ลูกตาสีเหลืองขุ่นเลื่อนไปทางชุนเสี่ยวหม่าน เขาโบกมือทีหนึ่ง หวังเฉิงซิ่งก็เดินเข้ามา ใช้สองมือประคองเงินตำลึงนั้นวางลงบนโต๊ะตรงหน้าชุนเสี่ยวหม่าน
“แม่นาง นี่เป็นของที่แม่นางลืมทิ้งไว้ วันนี้ทำให้แม่นางตกใจ ขออภัยด้วย ส่วนเรื่องภรรยาข้าคงไม่ต้องรบกวนทุกท่านให้วุ่นวาย นางแก่แล้ว ตอนนี้ข้าเพียงอยากให้นางอยู่กับข้าอย่างสงบไปอีกสักกี่วันก็พอ”
กำลังโหลดความเห็น...