ตอนที่ 139 สำนักคุ้มภัย
ในลานหลังโรงเตี๊ยม โก่วหวาได้ยินชุนเสี่ยวหม่านพูดเช่นนั้นก็ไม่ยอมทันที
“เป็นท่าเดียวแล้วเป็นอันใด เคยได้ยินหรือไม่ว่ามีดีอย่างเดียวก็กินได้ทั่วหล้า ท่าเดียวก็ฟันคนตายได้”
เสี่ยวหม่านแค่นเสียงเย็นชา เท้าขวาก้าวย่อเป็นท่าคันศร กระบี่ยาวพลันพุ่งออกจากฝัก แทงตรงใส่โก่วหวาในท่าเดียว
โก่วหวายังไม่ทันได้ขยับตัว ปลายกระบี่ก็หยุดอยู่ตรงหน้าจมูกเขาแล้ว
“เคร้ง” กระบี่ยาวกลับเข้าฝัก เสี่ยวหม่านหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดสักคำ
โก่วหวาเหลือบมองหยางเสี่ยวไหที่ดูอยู่ข้างๆ ก็อับอายจนหน้าแดง “นางลอบโจมตี หากสู้กันจริงๆ นางไม่แน่ว่าจะสู้ข้าได้”
หยางเสี่ยวไหเห็นเสี่ยวหม่านเดินออกจากลานเล็กของโรงเตี๊ยมไปแล้ว ก็รีบพยักหน้าให้โก่วหวาไม่หยุด “ขอรับๆๆ ศิษย์พี่โจโฉพูดถูก”
หยางเสี่ยวไหประจบโก่วหวาจนเขายิ้มแป้น แล้วรีบผละตามไป
เมื่อเขาตามหาเสี่ยวหม่านจนเจอบนถนน ก็เห็นนางมาถึงหน้าประตูเรือนใหญ่ที่แขวนธงสำนักคุ้มภัยแล้ว
เขารีบเร่งฝีเท้าตามนางเข้าไปด้วยกัน
ชุนเสี่ยวหม่านเหลือบมองเด็กนักพรตข้างกายแล้วว่า “ไม่มีธุระก็อย่าวิ่งเพ่นพ่าน ตอนนี้บ้านเมืองวุ่นวาย พวกลักพาตัวเด็กก็มีไม่น้อย”
“ทราบแล้วขอรับ คราวหน้าข้าจะระวัง ศิษย์พี่ เช่นนั้นคราวนี้ให้ข้าตามไปด้วยได้หรือไม่ ข้าแค่ดูเฉยๆ ไม่ก่อเรื่องแน่นอน”
เห็นแววตาอ้อนวอนของหยางเสี่ยวไห ชุนเสี่ยวหม่านก็ไม่พูดสิ่งใดอีก
สำนักคุ้มภัยกว้างขวางทว่าแออัดยิ่ง ในลานจอดรถม้าและเกวียนวัวไว้เต็มไปหมด
“ในนี้คนเยอะจังขอรับ” หยางเสี่ยวไหเลี่ยงก้อนมูลม้าตรงหน้า
“ก็เป็นเรื่องธรรมดา บ้านเมืองยิ่งวุ่นวาย สำนักคุ้มภัยยิ่งทำเงิน หากใต้หล้าสงบร่มเย็นทั่วกันแล้ว ก็ไม่ต้องมีสำนักคุ้มภัยอีก”
เสี่ยวหม่านเพิ่งพูดจบ ชายร่างกำยำในชุดรัดกุมผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาหาพวกเขา ชายผู้นี้รูปร่างสูงใหญ่ สูงกว่าเสี่ยวหม่านถึงสองช่วงหัว เดินมาอย่างองอาจราวพยัคฆ์
เมื่อมาถึงตรงหน้า เขากวาดตามองสตรีที่สวมผ้าคลุมหน้าสีดำผู้นี้อย่างรวดเร็ว แล้วยกสองมือที่เต็มไปด้วยหนังด้านขึ้นประสานหมัดคารวะอย่างหนักแน่น ใบหน้าเจือยิ้มสามส่วน “แม่นางต้องการว่าจ้างคุ้มภัยใช่หรือไม่”
“ข้าน้อยก็นับเป็นผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่ง ได้ยินว่าสำนักคุ้มภัยใดที่เปิดอยู่ได้ ผู้คุ้มกันย่อมมีฝีมือเยี่ยมยอด จึงอยากมาประลองฝีมือผูกมิตรสักครา”
ได้ยินเสี่ยวหม่านพูดตรงไปตรงมาเช่นนี้ ผู้คุ้มกันตรงหน้าก็ชะงักไป เรื่องเช่นนี้เคยเจอมาบ้าง ทว่าสตรีมาถึงหน้าประตูขอประลองผูกมิตรนั้นเพิ่งมีเป็นครั้งแรกจริงๆ
เขาคิดครู่หนึ่ง แล้วขยับมือที่ประสานหมัดอยู่ “แม่นาง โบราณว่า ‘ด่ากันไม่มีคำดี ตีกันไม่มีมือเบา’ เรื่องนี้ข้าว่าช่างเถิด แม่นางก็เห็นแล้ว สำนักคุ้มภัยยุ่งยิ่งนัก ผู้คุ้มกันออกไปคุ้มภัยกันหมด”
ได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวหม่านก็ไม่แปลกใจ อีกฝ่ายทำการค้า ไหนเลยจะมาสู้กับนางเอาเปล่าๆ
นางล้วงเข้าไปในอกเสื้อคลำอยู่ครู่หนึ่ง หยิบเงินหนึ่งตำลึงยื่นให้ “ข้าน้อยฝึกเองไร้อาจารย์ ขอท่านช่วยชี้แนะสักเล็กน้อย”
“เรื่องนี้...” เห็นอีกฝ่ายยืนกรานจะประลอง หวังเฉิงซิ่งก็ลังเลอยู่บ้าง เขาไม่ได้ลังเลเพราะเงินแค่นี้ แต่กำลังเดาเจตนาของนาง
เขากลัวว่าประลองผูกมิตรเป็นเรื่องเท็จ แสร้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อหาโอกาสสร้างชื่อต่างหากที่เป็นเรื่องจริง
สำนักคุ้มภัยอวี้หย่งมีสาขามากมายปานนี้ได้ก็เพราะผู้คุ้มกันฝีมือดี หากแพ้ให้สตรีตัวเล็กๆ อย่างง่ายดาย ชื่อเสียงในยุทธภพคงพังพินาศ
‘แม่นางผู้นี้มีที่มาอย่างไร หรือจะเป็นยอดฝีมือที่สำนักคุ้มภัยกว่างเซิ่งจ้างมาทำลายการค้า ปีนี้การค้าดีถึงเพียงนี้ เจ้าพวกควงดาบใหญ่นั่นยังจะแย่งถิ่นอีกรึ’
คนที่เป็นผู้คุ้มกันได้ นอกจากต่อสู้เก่งแล้ว หัวยังไวนัก ไม่นานหวังเฉิงซิ่งก็คิดอุบายคลี่คลายเรื่องนี้ได้
เขายื่นมือรับเงินของชุนเสี่ยวหม่านมาก่อน แล้วว่า “ในเมื่อแม่นางยืนกรานเช่นนี้ เชิญตามข้ามา”
หวังเฉิงซิ่งพาพวกเขาเดินผ่านรถม้าที่จอดอยู่ ผ่านโถงใหญ่อันคึกคัก มุ่งไปยังลานหลัง
สถานที่ไม่คุ้นเคยทำให้หยางเสี่ยวไหขยับเข้าชิดเสี่ยวหม่านโดยไม่รู้ตัว “ศิษย์พี่ พวกเขาคงไม่คิดร้ายกระมังขอรับ.....”
ชุนเสี่ยวหม่านมองไปรอบๆ แล้วส่ายหัว “ที่นี่คือสำนักคุ้มภัย ไม่ใช่รังโจร คนเปิดสำนักคุ้มภัยถือเรื่องชื่อเสียงที่สุด หากชื่อเสียงเหม็นเน่า ก็ไม่มีผู้ใดจ้างพวกเขาคุ้มภัย”
ด้านหลังสำนักคุ้มภัยอันคึกคักเป็นลานกว้าง ชั้นวางอาวุธด้านข้างเต็มไปด้วยอาวุธสารพัด เด็กหนุ่มและชายหนุ่มในชุดรัดกุมสีดำบ้างจับคู่ฟาดฟัน บ้างฝึกกำลัง เป็นลานฝึกยุทธ์ดีๆ นี่เอง
“พวกเจ้ามานี่หน่อย!” ได้ยินหวังเฉิงซิ่งตะโกนลั่น คนในลานก็พากันวางมือจากสิ่งที่ทำ แล้วเดินเข้ามา
“คารวะอาจารย์อาหวัง!”
“คารวะอาจารย์ลุง!”
“อาจารย์กินข้าวหรือยังขอรับ”
เขากวาดตามองกลุ่มคนตรงหน้าครู่หนึ่ง แล้วชี้นิ้วไปที่เด็กหนุ่มเงียบขรึมคนหนึ่ง “เจ้านั่นแหละ เทียนชื่อ ออกมาลองมือกับแม่นางผู้นี้ จำไว้ว่าประลองเพื่อผูกมิตร ถึงตัวแล้วให้หยุด”
พูดจบ หวังเฉิงซิ่งก็ดึงอีกคนหนึ่งมาให้เฝ้าประตูไว้ อย่าให้คนนอกเข้ามา
วิธีนี้มีข้อดีสองประการ หนึ่ง ต่อให้แพ้ก็ไม่มีผู้ใดรู้ ไม่กระทบชื่อเสียงของสำนักคุ้มภัย
สอง ต่อให้คนเบื้องหลังแม่นางผู้นี้โผล่มาเผชิญหน้า ทางตนก็ยังอ้างได้ว่าคนที่ลงสนามเป็นเพียงรุ่นเยาว์ที่ยังไม่สำเร็จวิชา แพ้ก็เป็นเรื่องธรรมดา
อีกทั้งตนก็ไม่ได้โกหก เจ้าหนูเทียนชื่อแม้จะมีพรสวรรค์ล้ำเลิศและฝึกหนัก ฝีมือถึงขั้นเทียบผู้คุ้มกันบางคนได้ ทว่าฐานะตอนนี้ของเขาก็เป็นเพียงรุ่นเยาว์จริงๆ
มองเด็กหนุ่มที่กำลังพินิจนางอย่างอยากรู้ เสี่ยวหม่านก็ไม่เลือกมาก ตอนนี้นางต้องการเพียงคู่มือสักคน มาทดสอบผลการฝึกหลายวันที่ผ่านมา
ขณะกำลังจะชักกระบี่ เสี่ยวหม่านเห็นว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ามือเปล่า ก็รู้สึกว่าใช้อาวุธเหล็กประลองดูไม่เหมาะ หากพลาดโดนเข้าคงไม่สนุกแล้ว
ยังดีที่ลานฝึกยุทธ์มีอาวุธมากกว่าสิ่งใด กระบี่ไม้ไผ่ที่ขัดจนขึ้นเงาเล่มหนึ่งจึงถูกส่งมาให้เสี่ยวหม่าน
เด็กหนุ่มไม่ได้ถือกระบี่ แต่ถือโล่ยาวสานจากเถาวัลย์แห้ง รูปทรงประหลาด บนกว้างล่างแคบ ด้านหน้ายังมีหลักไม้แหลมสองอันยื่นออกมาราวเขี้ยวสัตว์ร้าย
มองอีกฝ่ายยกโล่ตั้งท่าแปลกประหลาด
เสี่ยวหม่านขมวดคิ้วเล็กน้อย ยกกระบี่ขึ้นแล้วชิดเท้าแทงตรงหยั่งเชิงไปก่อนหนึ่งท่า
“ตุบ!” กระบี่ไม้แทงลงบนโล่เถาวัลย์ เกิดเสียงทึบ
เด็กหนุ่มผ่อนแรงลงล่างอย่างรวดเร็ว แล้วกระแทกไปข้างหน้า กระบี่ของเสี่ยวหม่านพลันถูกปัดกระเด็นออกไป
ฉวยจังหวะที่เสี่ยวหม่านเปิดช่องโหว่กว้าง เขาก้าวเท้าขวาไปข้างหน้า สองมือดันโล่อย่างแรง หลักไม้แหลมด้านหน้าพุ่งตรงไปยังลำคอเสี่ยวหม่าน
ชุนเสี่ยวหม่านไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้ จึงลนลานอยู่บ้าง รีบจะตวัดกระบี่กลับมาปัด
ทว่ากระบี่ตวัดกลับมาได้เพียงครึ่งทาง หลักไม้แหลมของอีกฝ่ายก็หยุดจ่ออยู่ที่คอชุนเสี่ยวหม่านแล้ว
เด็กหนุ่มดึงโล่กลับ ยืนตรงประสานหมัดคารวะ “ขอบคุณที่ออมมือ”
กำลังโหลดความเห็น...