ตอนที่ 138 ห้าโลกธาตุแห่งพุทธะ
“เทพมงคลคู่” นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ฮั่วหวังได้ยินคำนี้
“มงคลเดี่ยวกับมงคลคู่ สองสิ่งนี้เกี่ยวข้องกันหรือไม่”
“จะว่าอย่างไรดี หากจะเทียบกันจริงๆ เทพมงคลก็เป็นได้แค่เล็บเล็กๆ ของเทพมงคลคู่เท่านั้น”
“ซี้ด” ในหัวหลี่ฮั่วหวังผุดภาพอันน่าสะพรึงของเทพมงคลในตอนนั้นขึ้นมา เขานึกไม่ออกเลยว่าสิ่งที่น่ากลัวอย่างเทพมงคล เมื่ออยู่ต่อหน้าการดำรงอยู่บางอย่าง จะคู่ควรเป็นได้แค่เล็บเล็กๆ
“เดี๋ยว ซือไท่ช้าก่อน ตอนนี้หัวข้าสับสนไปหมด”
เรื่องที่ถาโถมมาอย่างกะทันหันทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน “เช่นนั้นเทพมงคลก็ไม่ใช่สิ่งอัปมงคลตัวใหญ่หรอกรึ”
“จะเป็นไปได้อย่างไร เทพมงคลจะเป็นสิ่งอัปมงคลได้อย่างไร คนละเรื่องกันเลย”
หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจลึกแล้วถามต่อ “เช่นนั้นซือไท่ ไม่ว่าเทพมงคลหรือเทพมงคลคู่ แท้จริงแล้วพวกเขาคือสิ่งใด”
“จะเป็นสิ่งใดได้อีก ก็คือเทพเท่านั้นเอง”
“เอ่อ... เทพจากที่ใด”
ใบหน้าอ้วนพีของซือไท่เต็มไปด้วยความแปลกใจ “แม้แต่เรื่องนี้เจ้าก็ไม่รู้รึ แล้วเจ้ารอดมาถึงป่านนี้ได้อย่างไร ข้านึกว่าเจ้ารู้เสียอีก”
หลี่ฮั่วหวังอธิบายต่ออย่างจนใจ “ข้าเคยบอกท่านแล้ว ข้าไม่ใช่คนของโลกนี้ ข้าข้ามมิติมาจริงๆ แม้ข้าจะจำไม่ได้ว่ามาได้อย่างไรก็ตาม”
“เฮ้อ... เอาอีกแล้ว” ซือไท่จิ้งซินมองหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้าเวทนา
“ซือไท่ ข้าข้ามมิติมาจริงๆ!” เห็นอีกฝ่ายไม่เชื่อ เสียงของหลี่ฮั่วหวังก็อดดังขึ้นไม่ได้ ในใจก็ร้อนรนขึ้นมาบ้าง
“ได้ๆ ข้าเชื่อแล้ว เราคุยกันต่อเถิด ห้าโลกธาตุแห่งพุทธะ เคยได้ยินหรือไม่”
“ห้าโลกธาตุแห่งพุทธะ” หลี่ฮั่วหวังนึกถึงวิหารในวัดเจิ้งเต๋อที่ประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหญ่ห้าองค์
“พอได้ยินมาบ้าง เคยได้ยินเจ้าอาวาสวัดเจิ้งเต๋อเอ่ยถึงไว้ประโยคหนึ่ง ว่าในห้าโลกที่ต่างกันมีพระพุทธองค์ต่างกันห้าพระองค์”
“ตรงกลางคือวัชรธาตุโลกธาตุ ทิศตะวันออกคืออภิรติโลกธาตุ ทิศใต้คือสุขาวดีโลกธาตุ ทิศตะวันตกคือแดนบรมสุข ทิศเหนือคือปัทมโลกธาตุ” ซือไท่จิ้งซินทวนคำที่พระชรารูปนั้นเคยกล่าวไว้
“เทพมงคลกับเทพมงคลคู่ก็คือเทพพเนจรแห่งสุขาวดีโลกธาตุทางทิศใต้ แน่นอนว่าที่นั่นไม่ได้มีแค่พวกนี้ ส่วนใหญ่ยังเป็นพระพุทธ พระโพธิสัตว์ และพระอรหันต์”
หัวของหลี่ฮั่วหวังสับสนอยู่บ้าง แนวคิดเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก
เขารู้ว่าโลกนี้มีสิ่งพิลึกพิลั่นดำรงอยู่ ทว่าไม่เคยคาดคิดจริงๆ
ว่าเหนือโลกนี้ขึ้นไป จะยังมีโลกที่แตกต่างกันอีกถึงห้าโลก
และในห้าโลกนั้น ยังมีสิ่งที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าดำรงอยู่
“เช่นนั้น แดนเซียนที่เจ้าเคยพูดถึง ก็คือห้าโลกนี้รึ” เขาหันไปถามตันหยางจื่อที่ผนังโดยไม่รู้ตัว
“ฮึ!! ห้าโลกธาตุแห่งพุทธะบ้าบออันใด พวกหัวโล้นงมงายจะไปรู้สิ่งใด!”
ดวงตาทั้งหกของตันหยางจื่อเปี่ยมไปด้วยความดูแคลน นี่เป็นครั้งแรกที่ภาพหลอนของตันหยางจื่อมีปฏิกิริยาตอบโต้
“คนพวกนี้ไม่รู้สิ่งใดเลย ตำราเขียนอันใดก็เชื่อตามนั้น! แม้แต่ประตูสวรรค์ทิศใต้พวกมันยังไม่เคยเห็น จะรู้เรื่องบ้าบออันใด!!”
หลี่ฮั่วหวังไม่สนคำด่าของตันหยางจื่อ ถามซือไท่ต่อ “พอจะบอกข้าได้หรือไม่ ว่าห้าโลกธาตุแห่งพุทธะที่ว่านี้อยู่ที่ใด”
“หากข้ารู้ ข้าก็เป็นพุทธะไปแล้ว ยังจะมาอยู่ที่นี่อีกรึ”
ซือไท่แคะขี้มูกอย่างเบื่อหน่าย ดึงออกมาเป็นสายยาวแล้วป้ายลงบนไขมันของตน
“เป็นพุทธะรึ ซือไท่อยากเป็นพุทธะเช่นนั้นหรือ”
“ข้าขี้เกียจเป็น ลูกชายข้าแม้จะบ้าไปแล้ว ทว่ายังมีชีวิตอยู่ หากข้าเป็นพุทธะไปจริง เขาจะทำอย่างไร”
ได้รู้เรื่องเหล่านี้แล้ว หลี่ฮั่วหวังราวกับร้อยเรียงทุกสิ่งที่เคยประสบมาเข้าด้วยกัน ในความเลือนรางคล้ายเข้าใจบางสิ่งขึ้นมา
“แล้วโลกที่ปาฮุยอยู่คือโลกใด”
เขานึกถึงดินแดนพิลึกที่อยู่เบื้องหลังในยามที่ปาฮุยปรากฏตัวขึ้นในโลกนี้
“ไม่รู้ ข้าไม่ใช่คนลัทธิอ่าวจิ่ง”
“ฟึ่บ!” สามหัวอันน่าสะพรึงของตันหยางจื่อมุดพรวดออกมาจากพุงของซือไท่
“นางหลอกเจ้า! นางไม่รู้สิ่งใดเลย!! เจ้าต้องได้เห็นแดนเซียนด้วยตาตนเองเท่านั้น จึงจะเข้าใจว่าที่นั่นงดงามเพียงใด!”
“ขอเพียงเจ้าได้มองแดนเซียนสักแวบ ก็จะรู้สึกว่าโลกมนุษย์ไม่มีค่าอันใดเลย!!”
หลี่ฮั่วหวังมองเขา มุมปากกระตุกเล็กน้อย แล้วหันไปถามซือไท่จิ้งซินต่อ “ซือไท่ เรื่องห้าโลกธาตุแห่งพุทธะนี้ ลัทธิอื่นมีคำกล่าวอื่นหรือไม่”
“ย่อมมีอยู่แล้ว พวกบำเพ็ญเซียนบางคนว่าที่นั่นไม่ได้มีห้าโลกเลย เป็นเพียงดินแดนเดียว เรียกว่าเผิงไหล ก็มีคนว่าที่แห่งนั้นไม่มีอยู่จริง ล้วนแต่งขึ้นทั้งนั้น”
“สรุปก็คือต่างฝ่ายต่างโน้มน้าวกันไม่ได้ ข้าก็ขี้เกียจไปเถียงด้วย”
ซือไท่จิ้งซินพูดพลางอดไม่ได้ล้วงขนมถั่วเขียวออกจากหลืบไขมัน เตรียมจะยัดเข้าปาก ก็ฝืนใจหยุด แล้วยัดกลับเข้าไปใหม่
“พอแล้วๆ เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่ของในโลกมนุษย์ ข้าพูดไป เจ้าก็ฟังไป ไม่ว่าจริงหรือเท็จ ตอนนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเจ้าอยู่แล้ว”
“ไม่มีเรื่องอื่นแล้ว รีบไปเถิด นี่ก็ยามเว่ยแล้ว เพราะเจ้าข้าเลยไม่ได้นอน”
“จำไว้ อยู่ให้ห่างนิกายลวงลืม หากเจอพวกมันเข้าจริงๆ คิดจะแก้ทาง ต้องจับความคิดของพวกมันให้ได้ แล้วจึงทำสวนทางกับมัน”
กำชับประโยคสุดท้ายเสร็จ ซือไท่จิ้งซินก็เงยคอไปข้างหลัง แล้วส่งเสียงกรนสนั่นแสบแก้วหู
หลี่ฮั่วหวังทำความเคารพตามธรรมเนียมพรตอารามลมใสแก่ซือไท่อีกครั้งด้วยสีหน้าซับซ้อน แล้วคว้ากระบี่หันหลังจากไป
การมาครั้งนี้ได้สิ่งที่ติดมือกลับไปมากมายเหลือเกิน หลี่ฮั่วหวังต้องนำมาเรียบเรียงให้ดีเสียก่อน
หยางเสี่ยวไหนั่งยองอยู่บนก้อนหิน มองเสี่ยวหม่านร่ายกระบี่อยู่กลางลานอย่างอิจฉา
เสียงเช้งดังขึ้นแผ่วๆ กระบี่สีครามในมือชุนเสี่ยวหม่านหลุดออกจากฝักมาส่วนหนึ่ง
คมกระบี่สะท้อนประกายเย็นเยียบ แรงกดดันไร้รูปที่เลือนรางดั่งม่านหมอกทำให้เขาต้องขยับถอยหลังไปอีกนิด
กระบี่ร่ายดั่งมังกรเลื้อย ประกายเงินวาบไม่ขาดสาย ชายเสื้อพลิ้วตามลม
หยางเสี่ยวไหดูไม่ออกว่ามีเคล็ดลับอันใด ทว่ารู้สึกว่าศิษย์พี่เสี่ยวหม่านตรงหน้าเก่งกาจนัก
เป็นเรื่องธรรมดา หลายวันมานี้ขอเพียงว่าง นางก็ฝึกกระบี่ เช้าฝึก ค่ำก็ฝึก แม้แต่ตอนกินข้าวยังกอดตำราเพลงกระบี่ไว้
“หากข้าเก่งได้เช่นนี้ ต่อไปคงไม่มีใครกล้ารังแกข้าแล้วกระมัง” หยางเสี่ยวไหเอ่ยด้วยแววตาใฝ่ฝัน
“ฮึ แค่นี้จะนับเป็นอันใด ฝึกพวกนี้ไม่มีประโยชน์ หากอยากเก่งจริงๆ เจ้าต้องเรียนกับศิษย์พี่หลี่”
หยางเสี่ยวไหหันไปก็เห็นโก่วหวากอดอกพิงกำแพงอยู่
พอนึกถึงสภาพชวนขนลุกของศิษย์พี่หลี่ เขาก็รู้สึกเย็นวาบที่ท้ายทอย ส่ายหัวดิกเหมือนกลองป๋องแป๋ง
“ไม่ ข้าไม่เรียนอิทธิฤทธิ์พรรค์นั้น เจ็บเกินไป”
ตอนนั้นเอง หยางเสี่ยวไหเห็นเสี่ยวหม่านหยุดร่ายกระบี่ แล้วเดินออกไปข้างนอก
“ศิษย์พี่เสี่ยวหม่าน ท่านจะไปที่ใดขอรับ” เขารีบตามไป
“ไปดูที่สำนักคุ้มภัยในตำบล ฝึกมานานปานนี้ก็ฝึกอยู่คนเดียว ข้าอยากหาคนลองมือด้วย”
“เสี่ยวหม่าน จะลองมือไยต้องไปหาคนนอก มาหาข้าเถิด จะเหนื่อยไปไย ข้าก็เคยฝึกมา” โก่วหวาตบดาบที่ห้อยเอวเสียงดังป้าบ
“อย่างเจ้าเรียกว่าเคยฝึกรึ ฝึกท่าฟันอยู่ท่าเดียวก็เรียกว่าเคยฝึกแล้ว”
กำลังโหลดความเห็น...