คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 137

ตอน 137

ตอนที่ 137 นิกายลวงลืม

หลี่ฮั่วหวังมองซือไท่ตรงหน้า มือหนึ่งกุมกระบี่ แล้วคารวะนางอย่างจริงจังยิ่ง

“ขอบคุณซือไท่ที่มอบกระบี่ให้! ขอเพียงข้ายังมีชีวิตอยู่ วันหน้าจะตอบแทนให้สมกับน้ำใจนี้!”

หลี่ฮั่วหวังไม่ใช่คนช่างพูด เมื่อเทียบกับการพูด เขาใส่ใจกับการลงมือทำมากกว่า

ผู้ใดดีต่อตน ผู้ใดร้ายต่อตน ในใจเขารู้ชัดยิ่งนัก

ได้ยินดังนั้น น้ำเสียงของซือไท่จิ้งซินก็ฉายความไม่พอใจขึ้นมาทันที

“ใครบอกว่ามอบให้ นี่คือขาย อย่าคิดชักดาบ สามหมื่นตำลึงรวมดอกเบี้ย ขาดแม้อีแปะเดียวก็ไม่ได้ ทั้งหมดนี้เจ้าต้องใช้คืน”

“ข้ารู้ว่าชั่วประเดี๋ยวประด๋าวเจ้าคงหาเงินมาไม่ได้ เอาเช่นนี้ ต่อไปเมื่อใดมีเงินเหลือ ก็ฝากสถานีม้าเร็วส่งมาบ้าง ทองพันตำลึงข้าไม่ว่ามาก เหรียญทองแดงครึ่งพวงข้าก็ไม่ว่าน้อย”

“พอแล้วๆ ธุระก็คุยจบแล้ว เจ้าไปเถิด ข้าไม่รั้งไว้กินข้าวหรอก ข้าเดาว่าเจ้าก็คงกินกับข้าวเจในอารามไม่ลง คราวหน้ามาอีกจำไว้ว่าเอาขนมมาให้มากๆ”

กล่าวจบ ซือไท่จิ้งซินก็ขยับร่างอ้วนพี หันกลับคืบเข้าไปในห้อง

เห็นดังนั้น หลี่ฮั่วหวังรีบก้าวไปขวาง เขายังมีเรื่องอื่นจะถามอีก

“ช้าก่อนซือไท่ ข้ายังมีเรื่องเล็กน้อยจะถาม”

“เฮ้อ เจ้าเด็กนี่ช่างยืดยาดนัก รีบพูดมา ข้ากินอิ่มแล้วอยากงีบสักหน่อย” ซือไท่จิ้งซินดูหงุดหงิดอยู่บ้าง

หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่กับที่ ชั่งใจครู่หนึ่งแล้วจึงถาม “ซือไท่ ข้าเพิ่งก้าวเข้าสู่ยุทธภพ ไม่รู้จักขุมกำลังใดในใต้หล้าเลย ข้อต้องห้ามและตื้นลึกหนาบางของพวกเขา พอจะบอกข้าสักเล็กน้อยได้หรือไม่”

“เรื่องนี้จะมีอันใดให้บอกหรือไม่บอกกัน” ซือไท่เกาพุงตนเองอย่างรำคาญ

“เจ้าเป็นจิตวิสุทธิ์ พบคนสำนักอื่นเข้าจะรับมืออย่างไรได้อีก ก็หนีเท่านั้นเอง”

“เท่านั้นเองรึ” หลี่ฮั่วหวังแปลกใจยิ่งนักอย่างเห็นได้ชัด

“ก็เท่านั้นแหละ หรือจะวิ่งเข้าไปนั่งคุยกับพวกเขาสักพัก เจ้าไม่เคยเสียท่าที่วัดเจิ้งเต๋อมาแล้วหรือ”

“เจ้าเป็นจิตวิสุทธิ์ ในสายตาผู้อื่นก็ไม่ต่างจากภูตโสมที่ถูกผูกเชือกแดงไว้ ไม่ว่าลัทธิใด ไม่ว่าผู้ใด สู้ได้ก็สู้ สู้ไม่ได้ก็หนี”

“แล้วก็อย่าคิดไปเข้าพวกกับพวกเขา ไม่เคยมีสำนักใดรับจิตวิสุทธิ์ที่หลงผิดเป็นศิษย์ แม้แต่อารามอันฉือก็เช่นกัน หากมีผู้ใดพูดเช่นนั้น ย่อมคิดไม่ซื่อกับเจ้าแน่นอน”

ถ้อยคำของซือไท่จิ้งซินราวกระบองฟาดกลางกระหม่อมหลี่ฮั่วหวังให้ตื่น

“นอกจากท่านแล้ว ไม่มีผู้ใดเชื่อใจได้อีกเลยจริงรึ”

“ไม่มี อยู่ดีๆ ใครจะยอมช่วยเจ้า” เหนียงสามชั้นใต้คางของซือไท่ส่ายไปมาตามการส่ายหัว

แม้จะรู้อยู่แต่แรก ทว่าเมื่อได้ยินจากปากจิ้งซินเอง หลี่ฮั่วหวังก็ยังหดหู่ใจยิ่งนัก

เกรงว่าเส้นทางข้างหน้าของตนคงไม่ราบรื่น

หลี่ฮั่วหวังทบทวนเรื่องนี้อย่างละเอียดแล้ว จึงเอ่ยข้อสงสัยอีกข้อที่สั่งสมมาระหว่างทาง

“ซือไท่ วิถีบำเพ็ญของอารามอันฉือ พอจะบอกข้าสักเล็กน้อยได้หรือไม่ พวกท่านได้อิทธิฤทธิ์มาอย่างไร”

หลายวันมานี้ นอกจากรู้ว่าลัทธิอ่าวจิ่งได้มาด้วยการเซ่นสังเวยปาฮุยแล้ว เหตุใดคนบางคนในโลกนี้จึงได้อิทธิฤทธิ์ เขากลับมืดแปดด้านโดยสิ้นเชิง

“ฮ้าว” ซือไท่หาวหวอดหนึ่ง “เจ้าถามไปจะได้อันใด บอกไปเจ้าก็ฝึกไม่ได้ ไม่เห็นหรือว่าในอารามอันฉือมีแต่แม่ชี”

“ไม่เป็นไร ขอซือไท่ไขข้อข้องใจด้วย”

“เฮ้อ ไม่ใช่ข้าไม่บอก แต่เคล็ดวิชานั้นอ่านออกเสียงด้วยปากไม่ได้ ต้องเขียนด้วยอักษรหนี่ซูเท่านั้น แล้วเจ้าก็ยังเป็นผู้ชายอีก...”

พูดกันถึงขั้นนี้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ไม่อยากทำให้อีกฝ่ายลำบากใจ

“เช่นนั้นขอบคุณซือไท่ที่ชี้แนะ แล้วพบกันใหม่” หลี่ฮั่วหวังคารวะอีกครั้ง แล้วหันหลังเดินไปทางประตู

ทว่าขณะที่เขาก้มหน้าใช้สองมือประคองกระบี่ยาวพินิจดูอย่างละเอียด เสียงของซือไท่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“เดี๋ยวก่อน เมื่อครู่โดนเจ้าขัดจังหวะ ข้าเกือบลืมไป เพิ่งนึกออกว่ามีคนกลุ่มหนึ่งที่เจ้าต้องระวังเป็นพิเศษจริงๆ”

ได้ยินดังนั้นหลี่ฮั่วหวังก็ผึ่งหูทันที รีบหันกลับมาพูด “ขอฟังโดยละเอียด”

“เจ้าจำให้แม่น คนกลุ่มนั้นเรียกว่านิกายลวงลืม”

“นิกายลวงลืม” หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว รู้สึกว่าเคยได้ยินคำนี้ที่ไหนมาก่อน

ทว่าเมื่อครุ่นคิดอย่างละเอียด กลับพบว่าตนไม่มีความทรงจำใดเกี่ยวกับนิกายลวงลืมเลย

“เฮ้อ ข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่ เจ้าเด็กนี่เหตุใดเหม่อลอยอยู่เรื่อย หากไม่อยากฟังข้าก็ไม่พูดแล้ว”

“ซือไท่ ขอไขข้อข้องใจด้วย เหตุใดต้องเจาะจงเอ่ยถึงพวกเขา หรือว่านิกายลวงลืมไม่ได้เป็นศัตรูกับจิตวิสุทธิ์”

“ไม่ใช่”

“คนอื่นจะแย่งชิงหรือฆ่าเจ้า ล้วนมีเหตุมีผล ทว่านิกายลวงลืมเป็นคนละเรื่องกันเลย”

“พวกนิกายลวงลืมนี่ เป็นพวกต้มตุ๋นที่ชอบเล่นพนัน”

“หืม” หลี่ฮั่วหวังงงไปชั่วขณะ

“นิกายลวงลืมไม่ใช่โจรภูเขาที่ตั้งตนเป็นเจ้า ไม่ใช่สำนักบำเพ็ญเพียร ไม่มีผู้ใดรู้ว่าพวกนั้นนับเป็นสิ่งใด สิ่งเดียวที่แน่นอนคือพวกมันชอบเล่น และเพื่อความสนุก พวกมันไม่มีสิ่งใดต้องห้าม”

“พวกต้มตุ๋นกลุ่มนี้นอกจากเล่นพนันแล้ว ที่ชอบที่สุดคือเล่นคน”

“ยกตัวอย่าง พวกมันเคยแสร้งเป็นขันทีของฮ่องเต้ หลอกให้ผู้ชายทั้งเมืองตอนตัวเอง ที่ทำไปก็เพียงเพราะเบื่อๆ อยากหาเรื่องขำเล่น”

ซือไท่พูดมาถึงเพียงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ยังไม่เข้าใจว่านางต้องการสื่อสิ่งใด

เขาถามด้วยน้ำเสียงลังเล “พวกนักพนันที่ชอบหลอกคนรึ ทว่า... เกี่ยวอันใดกับข้า”

ไม่ต้องพูดถึงว่ามีขุมกำลังมากเท่าใดที่จ้องจะเอาตัวเขา เหตุใดซือไท่จึงเจาะจงพูดเรื่องนี้กับเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“เฮ้อ เจ้าลืมแล้วหรือว่าตนเป็นจิตวิสุทธิ์ที่แยกจริงกับลวงไม่ออก หากเจ้าเจอพวกมันเข้า พวกมันจะทำสิ่งใด”

“ขอเพียงพวกมันรู้ว่าเจ้าเป็นจิตวิสุทธิ์ เรื่องก็ไม่ง่ายแค่นั้นแล้ว”

“ต่อให้เป็นเช่นนั้น เหตุใดข้าต้องโดนนักพนันคนธรรมดากลุ่มหนึ่งหลอกได้ เหตุใดซือไท่จึงร้อนใจถึงเพียงนี้”

ซือไท่หลับตาส่ายหัว “พวกมันไม่ใช่แค่นักพนันธรรมดา ข้าเองก็ไม่รู้ว่าพวกมันไปได้อิทธิฤทธิ์บางอย่างมาจากที่ใด พิลึกพิลั่นและรับมือยากนัก”

“นอกจากนั้น วิชาพรางตาที่พวกมันถนัดที่สุดยังร้ายกาจยิ่ง ถึงขั้นหลอกข้าได้”

“คราวก่อนมีคนของนิกายลวงลืมลอบเข้ามาในอารามอันฉือ คิดจะหลอกให้พวกเราผิดศีล ยังดีที่พวกเราจับได้ สุดท้ายเขาก็กลับใจ เข้ามาพึ่งพุทธศาสนา”

“เจ้าจำไว้ คนของนิกายลวงลืมไม่กลัวตาย อย่าให้พวกมันเกาะติดเด็ดขาด มิเช่นนั้นจะยิ่งเกาะมากขึ้นเรื่อยๆ”

“พวกมันกล้าหลอกแม้กระทั่งพวกท่านรึ”

“อืม! ไหนเลยจะแค่กล้าหลอกข้า พวกมันถึงขั้นคิดหลอกเทพด้วยซ้ำ! ข้าได้ยินว่าร้อยปีก่อนมีพวกนิกายลวงลืมกลุ่มหนึ่งตั้งหน้าคิดค้นอยู่สามสิบกว่าปี จนหลอกเทพมงคลได้จริงๆ”

“เทพมงคล ใช่เทพมงคลที่ศาลบรรพชนสกุลหูหรือไม่” รูม่านตาของหลี่ฮั่วหวังหดเล็กลงเล็กน้อย

“ไม่ใช่ นั่นคือเทพมงคล ที่ข้าพูดถึงคือเทพมงคลคู่” ซือไท่ใช้เล็บดำปี๋ขีดเขียนลงบนไขมันบนตัวนาง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 137
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 138 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 136กลับหน้าเรื่อง
ตอน 136ตอน 138