ตอนที่ 136 กระบี่
“แฮ่ก... แฮ่ก...” หลี่ฮั่วหวังหอบหายใจหนัก ปีนเขาขึ้นไปอย่างยากลำบาก ห่อกระดาษน้ำมันในมือแกว่งไปมาตามจังหวะการปีน
ว่ากันตามจริง ทางขึ้นเขาเหิงหัวเดินยากเหลือเกิน ทั้งขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ ขั้นบันไดสักขั้นก็ไม่มี เดินมาหลายหนแล้วก็ยังทนไม่ไหว
เสื้อผ้าที่เปียกเหงื่อเสียดสีผิวอ่อนบางของหลี่ฮั่วหวังจนแสบไปหมด
“โฮ่ง! โฮ่งๆ!!” หมั่นโถวที่วิ่งไปถึงประตูซานเหมินของอารามอันฉือแล้วหันกลับมากระดิกหางให้เจ้านาย
เมื่อเขาลากขาหนักอึ้งทั้งสองมาถึงประตูซานเหมินได้อย่างยากเย็น ก็พบว่าหมั่นโถวนั่งรออยู่ตรงนั้นแล้ว สุนัขมีเรี่ยวแรงดีกว่าคนมากนัก
“ตามมาไย ลงไป!”
เห็นได้ชัดว่าหมั่นโถวฟังไม่เข้าใจ มันส่ายหัวกระดิกหางเข้ามาข้างกายหลี่ฮั่วหวัง เลียนิ้วมือเขาไม่หยุดอย่างออดอ้อน
หลี่ฮั่วหวังเกาะป้ายคำกลอนคู่อักษรหนี่ซูที่ประตูซานเหมินพักอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อหายใจเป็นปกติแล้วก็ยกมือปิดจมูก เดินไปยังวัดไร้หลังคาที่อยู่ไกลออกไป
ในอารามอันฉือยังคงเหมือนเดิม สกปรก เหม็นตลบ และผุพัง
ทว่าบึงอาหารเน่าครึ่งๆ กลางๆ ที่เคยมีในอารามเหลืออยู่ไม่มากแล้ว ไม่รู้ว่าถูกกินหมดหรือเน่าหมดกันแน่
“เจ้าพาสุนัขขึ้นมาไย อุจจาระในอารามต้องเอาไว้เลี้ยงหมูทั้งนั้น เอาไปเลี้ยงสุนัขของเจ้าไม่ได้หรอก”
แม่ชีเมี่ยวอวี้ที่เดินสวนมาพูดกับหลี่ฮั่วหวัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระแวง
“ศิษย์พี่ ซือไท่จิ้งซินอยู่หรือไม่” หลี่ฮั่วหวังลูบหัวหมั่นโถวพลางถาม
เมี่ยวอินเพิ่งจะอ้าปาก ใบหน้าก็พลันฉายแววละโมบ “เจ้าแบ่งขนมในมือให้ข้าสักห่อ แล้วข้าจะบอก”
“เช่นนั้นคงไม่ได้” หลี่ฮั่วหวังยิ้มบางๆ ประสานมือคารวะนาง แล้วหันหลังเดินไปยังที่พักของซือไท่จิ้งซิน
เลี้ยวลดไปมาตามหมู่อาคารวัดที่ผุพัง หลี่ฮั่วหวังก็มาหยุดอยู่หน้าจุดหมาย
ผนังที่ควรจะถูกรื้อไปแล้วถูกก่อขึ้นใหม่เรียบร้อย หลี่ฮั่วหวังเห็นซือไท่จิ้งซินอยู่ในห้อง
เมื่อเทียบกับคราวก่อน ตอนนี้นางกลับคืนสู่สภาพปกติแล้ว ไขมันพองดันหนังทั่วร่างให้ตึงขึ้นอีกครั้ง ริ้วรอยก็กลับมาเต็มหน้าผาก
สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนคือเบ้าตาดำกลวงทั้งสอง กับปากที่บุ๋มลึกเข้าไปเพราะไร้ฟัน
“อ้า ขนมถั่วเขียว ซื้อจากร้านฝูโซ่วไจใต้เขารึ ขนมถั่วเขียวร้านนั้นเป็นเลิศนัก ยังมีขนมเปี๊ยะเหล่าผอ ซาลาเปาไส้ถั่วแดง แล้วก็ขนมไหว้พระจันทร์อีก”
เห็นจิ้งซินลากร่างอ้วนฉุ ใช้สองมือดำปี๋ยันพื้นคลานเข้ามา หลี่ฮั่วหวังก็ยื่นห่อขนมในมือส่งให้
ซือไท่จิ้งซินไม่มีฟัน นางคว้าห่อขนมไปโดยไม่แกะกระดาษน้ำมันสีน้ำตาลออกเลย ยัดเข้าปากแล้วใช้เหงือกแดงๆ บดเอาดื้อๆ
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือเข้าไปในปากซือไท่จิ้งซิน ช่วยแกะกระดาษน้ำมันออกให้ พลางถาม “ซือไท่ ขอบคุณที่ชี้แนะเมื่อก่อน หากไม่ได้ท่านช่วย ข้าคงตายไปนานแล้ว”
ซือไท่จิ้งซินไม่หยุดกินเลย สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่ห่อขนม กินจนเลอะเต็มปาก
หลี่ฮั่วหวังก็ไม่รีบ ยืนเงียบอยู่ข้างๆ มองซือไท่จิ้งซินกินขนม
ขนมถั่วเขียวห่อนี้หนักสามชั่งครึ่ง บ้านธรรมดากินได้นานหลายวัน ทว่าสำหรับซือไท่แล้วไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด
กินจนเหลือแค่ไม่กี่ชิ้น ซือไท่จิ้งซินก็ฝืนใจหยุด ห่อขนมที่เหลือด้วยกระดาษน้ำมันให้เรียบร้อยแล้ววางไว้ข้างตัว
“อาจารย์เจ้าหายไปแล้วรึ ให้ข้าดูหน่อย” ซือไท่จิ้งซินยื่นสองมือที่ซอกเล็บเต็มไปด้วยขี้ไคลดำออกมาหาหลี่ฮั่วหวัง
นางคลำหน้าท้องหลี่ฮั่วหวังอย่างละเอียดอยู่พักใหญ่ จึงค่อยๆ ชักมือกลับ
“อืม ดี อาจารย์เจ้าไม่อยู่แล้วจริงๆ เจ้าพวกลัทธิอ่าวจิ่งนั่นยังใช้การได้อยู่”
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองตันหยางจื่อที่ยืนอยู่ไม่ไกล แล้วพยักหน้ารับ “เป็นเช่นนั้นจริง เรื่องนี้ต้องขอบคุณซือไท่ที่ช่วยเหลือ”
“ในเมื่อจะขอบคุณ เหตุใดไม่ซื้อมาให้มากกว่านี้ ซื้อขนมมาแค่สามชั่งครึ่ง จะให้ข้าเอาไว้อุดซอกฟันรึ”
ซือไท่จิ้งซินบ่นอย่างไม่พอใจ แล้วหยิบขนมที่เหลือขึ้นมาดมอย่างละโมบ ก่อนจะยัดเข้าไปไว้ในรอยพับไขมันของตน
“ได้ คราวหน้ามาเยี่ยมจะนำมาให้แน่นอน”
“เจ้าพูดเองแล้ว ข้าจำไว้แล้ว เรื่องของกินข้าเกลียดคนพูดแล้วไม่ทำตามที่สุด”
น้ำเสียงที่ทั้งสองพูดกันต่างจากเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด สนิทสนมกันขึ้นมาก
“จริงด้วย ซือไท่ ก่อนหน้านี้ท่านฝากศิษย์น้องไป๋มาบอกให้ข้ากลับมา มีเรื่องใดจะสั่งหรือ” สิ้นคำของหลี่ฮั่วหวัง ซือไท่จิ้งซินก็จมสู่ความครุ่นคิด
นางใคร่ครวญอยู่นานจึงเอ่ยขึ้นอีกครา “ต่อไปเจ้าจะไปที่ใด”
“ส่งศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นกลับบ้าน”
“แล้วส่งเสร็จเล่า”
“ไปหาวิธีแก้เรื่องจิตวิสุทธิ์” ยามพูดคำนี้ น้ำเสียงของหลี่ฮั่วหวังสงบนิ่งยิ่งนัก ทว่าก็เด็ดเดี่ยวยิ่งนัก
คำตอบของหลี่ฮั่วหวังไม่ทำให้จิ้งซินแปลกใจแม้แต่น้อย “เจ้าเด็กนี่ช่างดื้อดึงนัก ไปหาเถิด บางทีชนกำแพงจนหัวแตกแล้วอาจหันหลังกลับได้”
“เช่นนั้นไว้ชนกำแพงก่อนค่อยว่ากัน หากข้าต้องติดอยู่ระหว่างความจริงกับความลวงไปตลอด ก็ไม่ได้ดีไปกว่าความตายสักเท่าใด”
“อืม พูดได้ดี พูดได้ดี...”
เห็นท่าทีของอีกฝ่ายเช่นนี้ ในใจหลี่ฮั่วหวังก็พลันไหววูบ “เรื่องการหลุดพ้นจากจิตวิสุทธิ์ ซือไท่มีคำชี้แนะใดหรือไม่”
“ข้าจะชี้แนะอันใดได้ หากชี้แนะได้ ลูกชายข้าก็คงไม่เป็นบ้า เจ้าจะหาต่อข้าก็ไม่ห้าม เอาเช่นนี้ ข้าขายอาวุธให้เจ้าชิ้นหนึ่ง เอาไว้ป้องกันตัวระหว่างทาง”
“อาวุธรึ” หลี่ฮั่วหวังมองตามนิ้วของจิ้งซินไปยังมุมผนังที่มืดมิด ตรงมุมที่สกปรกเหลือทนมีกระบี่ยาวเล่มหนึ่งตั้งพิงเฉียงอยู่
หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปยื่นมือคว้า เกือบยกไม่ขึ้น กระบี่เล่มนี้หนักยิ่งนัก
หลี่ฮั่วหวังถือกระบี่มาตรงหน้าซือไท่จิ้งซิน กุมด้ามแล้วชักออกเพียงเล็กน้อย ชั่วพริบตานั้นไอสังหารที่เข้มข้นถึงขีดสุดก็อัดแน่นไปทั่วห้อง
คลื่นร้อนบางอย่างซัดกระแทกเข้าศีรษะหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด ดวงตาเขาแดงก่ำ ร่างสั่นสะท้านอย่างกลั้นไม่อยู่ เขารู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งไหลจากด้ามกระบี่เข้าสู่ร่างไม่ขาดสาย
หลี่ฮั่วหวังทุ่มแรงทั้งตัวดันกระบี่กลับเข้าฝัก ทุกอย่างจึงค่อยๆ คืนสู่ปกติ เขาหอบหายใจหนักด้วยความหวาดหวั่นที่ยังไม่จางหาย
“ของสายนักรบ มีไอสังหารบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา คนทั่วไปใช้ง่ายที่จะโดนมันกลืนเจ้าของ ทว่าเจ้าเป็นจิตวิสุทธิ์ จึงไม่เป็นไร ไอสังหารเพียงเท่านี้ไม่อาจปัดเป่าความลุ่มหลงสับสนของเจ้าให้แตกกระเจิงได้หรอก”
“กระบี่เล่มนี้ฆ่าคนได้ ฟันสิ่งอัปมงคลก็ได้ พกไว้ป้องกันตัวระหว่างทางกำลังดี ต่อไปก็อย่าใช้บันทึกมหาภพอีกเลย ดูแล้วเจ็บแทน”
หลี่ฮั่วหวังมองกระบี่ยาวในมืออย่างตะลึงงัน แม้เขาไม่รู้เรื่องด้านนี้เลย ทว่าแค่เมื่อครู่นั้นก็รู้ได้ว่ากระบี่เล่มนี้ไม่ธรรมดา ต้องเป็นของดีแน่แท้
“ซือไท่ เมื่อครู่ท่านว่าจะขายกระบี่เล่มนี้ให้ข้ารึ ทว่าตอนนี้ข้าไม่มีเงินจ่าย”
“ไม่มีก็เขียนตั๋วสัญญาหนี้ไว้ ทองคำสามหมื่นตำลึงคงพอกระมัง คิดดอกเบี้ยด้วย อีกอย่าง หากเผื่อว่า ข้าหมายถึงเผื่อว่า เจ้าหาวิธีหลุดพ้นจากจิตวิสุทธิ์ได้จริง เจ้าต้องบอกข้า”
หลี่ฮั่วหวังมองซือไท่ตรงหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อนยิ่ง เขาฟังออกว่าที่พูดมาก่อนหน้าล้วนเป็นการพูดเล่น สิ่งที่นางต้องการจริงๆ คือประโยคหลังต่างหาก
กำลังโหลดความเห็น...