คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 135

ตอน 135

ตอนที่ 135 เชิงเขา

ในตำบลเล็กเชิงเขาเหิงหัว หลี่ฮั่วหวังนำคณะเดินไปข้างหน้า หมั่นโถวคล้ายเพิ่งเคยเห็นคนมากมายเช่นนี้เป็นครั้งแรก จึงเดินแนบชิดขาหลี่ฮั่วหวังไม่ห่าง

เดินทางรอนแรมมาตลอดทาง ทุกคนต่างอ่อนล้า ต้องพักผ่อนฟื้นแรงกันให้ดีเสียก่อน

แม้อารามอันฉือจะอยู่ตรงหน้า ทว่ายามนี้หลี่ฮั่วหวังไม่ร้อนรนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

เมื่อแรงกดดันที่อาจถูกตันหยางจื่อแทนที่ได้ทุกเมื่อหายไป ในที่สุดเขาก็ผ่อนลงได้บ้าง

หลี่ฮั่วหวังกวาดตามองไปรอบด้านด้วยดวงตาที่แฝงความเหนื่อยล้า

ตำบลเชิงเขายังคงเป็นเช่นเดิม อาจเพราะเป็นชุมทางสำคัญ แม้มิใช่วันตลาดนัด ทว่าบนถนนก็มีผู้คนสัญจรไปมาคึกคักยิ่งนัก

หากจะมีสิ่งใดต่างไปก็คือ ขอทานที่นั่งยองอยู่ตามมุมกำแพงมีมากขึ้น

ขอทานในเสื้อผ้าขาดวิ่นเห็นคณะของหลี่ฮั่วหวัง โดยเฉพาะรถม้าสามคันนั้น ก็รีบกรูเข้ามา ชูชามบิ่นขึ้นสูงต่อหน้าหลี่ฮั่วหวัง ปากก็เริ่มร้องกลอนขอทาน

“มาดูมาชมทางนี้ มีคนยากมาขอทาน นายท่านใจบุญนายท่านใจงาม สงสารคนจนตรอกผู้นี้เถิด ให้หมั่นโถวสักก้อนน้ำแกงสักคำ ขอให้ท่านอายุยืนเป็นสุขไร้โรคา...”

“เคร้ง!” กระบี่ยาวถูกชักออกจากฝัก เหล่าขอทานพลันแตกฮือหนีกระเจิง

“สามไผ่!”

เสียงเพียะดังกังวาน ทำให้หลี่ฮั่วหวังหันไปมองทางนั้นโดยไม่รู้ตัว

“ปง! หกหมื่น”

“ไอ้หยา มือห่วยอันใดกัน วงเก้าอีกแล้ว”

“เฮ้ หนึ่งไผ่! ฮ่าๆ! จั่วเองได้สีเดียวล้วน! ฮ่าๆๆ จ่ายมา จ่ายมา!”

ภายในโรงไพ่นกกระจอกครึกครื้นยิ่งนัก แทบไม่มีที่ว่าง เสียงลูกเต๋าและเสียงไพ่กระทบกันดังไม่ขาดสาย ทุกคนต่างหมกมุ่นหาความสำราญอยู่ในนั้น

“อ้อ ที่แท้ก็เล่นไพ่นกกระจอก” หลี่ฮั่วหวังหันกลับมาเดินต่อ

เดินไปไม่กี่ก้าว หลี่ฮั่วหวังก็มาถึงโรงเตี๊ยมเก่าที่เคยพัก เขาก้าวข้ามธรณีประตู แล้วบอกเสี่ยวเอ้อร์ที่เข้ามาต้อนรับ “พวกเราจะพักค้างคืนและกินข้าวด้วย บอกพ่อครัวข้างหลังให้ทำกับข้าวหนักๆ มา แต่ไม่เอาเนื้อหมู”

“ขอรับ ได้เลยขอรับ นายท่านเชิญด้านในขอรับ”

“ศิษย์พี่หลี่ แม้เงินพวกเราจะพอมี ทว่ามีแต่จ่ายออกไม่มีเข้า ประหยัดลงสักหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวไม่ค่อยเห็นด้วยกับความมือเติบของหลี่ฮั่วหวังอย่างเห็นได้ชัด

หลี่ฮั่วหวังนั่งลงที่หัวโต๊ะแปดเซียน รับน้ำชาจากเสี่ยวเอ้อร์มาดื่มอึกหนึ่ง “ไม่เป็นไร ฉลองกันสักหน่อย ใช่ว่าจะกินเช่นนี้ทุกวัน”

“เจ้ายังมีหน้ามากินอีกรึ! สิ่งที่ต่ำยิ่งกว่าเดรัจฉาน! เคยคิดบ้างไหมว่ายามเจ้าสุขสำราญ คนเหล่านั้นล้วนตายเพราะเจ้า! เหตุใดเจ้ายังไม่ไปตาย!!”

ต่อคำด่าทอไร้เหตุของเจียงอิงจื่อ หลี่ฮั่วหวังสีหน้าไม่เปลี่ยน พูดกับคนอื่นต่อ “กินข้าวเสร็จพวกเจ้ารออยู่ที่นี่เถิด อารามอันฉือก็สกปรก ข้าไปไม่นานก็ลงมา”

ช่วงแรกที่จู่ๆ มีคนสองคนโผล่มาข้างกาย เขายังทำใจยอมรับได้ยากยิ่ง

ทว่าเมื่ออยู่ด้วยกันเช้าค่ำวันแล้ววันเล่า หลี่ฮั่วหวังก็คุ้นชินกับการมีวิญญาณของคนที่ตายไปนานแล้วตะโกนอยู่ข้างหูได้อย่างสิ้นเชิง

สิ่งที่เจียงอิงจื่อทำได้มีเพียงสาปแช่งไม่หยุด ส่งผลต่อหลี่ฮั่วหวังได้ไม่มากนัก

เมื่อเทียบกับเจียงอิงจื่อ ตันหยางจื่อกลับยืนอยู่ไกลๆ จ้องเขาด้วยสายตาเยียบเย็นตลอดเวลา

หลังทดสอบง่ายๆ อยู่บ้าง หลี่ฮั่วหวังพบว่าสองคนนี้เป็นเพียงภาพหลอนจริงๆ ไม่อาจส่งผลต่อตนได้จริง

เขาไม่รู้ว่าสภาพเช่นนี้จะคงอยู่นานเท่าใด ภายหน้าจะมีผู้อื่นโผล่มาอีกหรือไม่ ทว่าเมื่อเทียบกับการถูกตันหยางจื่อแทนที่ สภาพตอนนี้ดูจะยอมรับได้ไม่ยากนัก

“แหะๆ กับข้าวมาแล้วขอรับ! มังกรเขียวแหวกทะเล! สองมังกรเล่นแก้ว! สามหยางเปิดฟ้ารับมงคล! โชคลาภดั่งทะเลบูรพา! เชิญนายท่านทั้งหลายรับประทานตามสบายขอรับ อาหารจานอื่นจะตามมาในไม่ช้า”

ลวี่ซิ่วฉายที่กลืนน้ำลายไม่หยุดกำลังจะลงตะเกียบ ก็โดนกล้องยาสูบของลวี่จ้วงหยวนเคาะมือ ลวี่จ้วงหยวนยิ้มแหยเอาใจหลี่ฮั่วหวัง “ท่านนักพรตน้อย เชิญท่านลงตะเกียบก่อน ตลอดทางท่านเหนื่อยมามาก กับข้าวโต๊ะนี้ถือว่าพวกเราเลี้ยงท่าน”

หลี่ฮั่วหวังมองเขาอย่างแปลกใจเล็กน้อย ไม่อยากเสียเวลากับเรื่องหยุมหยิมเช่นนี้ จึงหยิบตะเกียบขึ้นกิน

ไม่รู้เพราะเหตุใด หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าคณะสกุลลวี่ดูเกร็งต่อหน้าเขามากขึ้นกว่าเดิม

ด้วยเดินทางอยู่ข้างนอกมานาน ทุกคนต่างกินจุ ยิ่งมีไป๋หลิงเหมี่ยวกับเกาจื้อเจียนสองนักกินตัวยง กับข้าวเต็มโต๊ะกับข้าวสวยอีกสองถังจึงถูกกินเกลี้ยงในเวลาไม่นาน

หมั่นโถวก็ไม่อด กระดูกที่คนแทะไม่ไหวล้วนตกเป็นของมัน

เมื่ออิ่มหนำแล้ว หลี่ฮั่วหวังยกถ้วยชาขึ้นดื่มอีกอึกแล้วลุกขึ้น หยิบข้าวของของตนเดินออกจากโรงเตี๊ยม

“ข้าไปละ ก่อนฟ้ามืดคงลงมาได้”

หมั่นโถวที่หมอบแทะกระดูกอยู่ใต้โต๊ะคาบกระดูกวิ่งตามไปทันที

หลี่ฮั่วหวังเพิ่งคล้อยหลัง ลวี่จวี่เหรินก็วางชามกับตะเกียบที่กินจนเกลี้ยงลง เดินไปตรงหน้าลวี่จ้วงหยวนแล้วกระแอมเบาๆ “ท่านพ่อ มาทางนี้สักครู่ขอรับ”

เมื่อมาถึงคอกม้าเงียบเหงาหลังโรงเตี๊ยม ลวี่จวี่เหรินสีหน้าตึงเครียดพิงม้าดำที่กำลังเคี้ยวถั่วอยู่ กดเสียงต่ำที่สุดแล้วถาม “ท่านพ่อ! เหตุใดเราไม่ไปเสียที! ท่านคิดจะตามเขาต่อจริงรึ! ท่านลืมไปแล้วหรือว่าเขา-”

พูดถึงตรงนี้เขาเหลียวซ้ายแลขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครจึงกดเสียงพูดต่อ “ท่านลืมแล้วหรือว่าคืนนั้นพวกนั้นพูดสิ่งใดกัน นั่นไม่ใช่ผู้วิเศษ! นั่นคือคนมาร! ชุดนักพรตของเขาย้อมแดงด้วยเลือดคนแท้ๆ! ท่านไม่กลัวจริงรึว่าวันหนึ่งเขาจะกินพวกเราหมด”

ลวี่จ้วงหยวนที่หน้าเต็มไปด้วยรอยย่นดึงกล้องยาสูบที่เหน็บไว้ท้ายทอยออกมาจุด สูดเข้าไปอย่างสำราญอึกหนึ่ง “บางที... ท่านนักพรตน้อยอาจมีเหตุจำเป็นกระมัง”

“ทำเรื่องเช่นนั้นจะมีเหตุจำเป็นอันใดได้!! โธ่เอ๋ย ท่านพ่อของข้า ท่านแก่จนเลอะเลือนแล้วกระมัง!”

“เฮ้ย! อยากโดนตีรึ! ว่าใครแก่เลอะเลือน!!”

ต่อหน้ากล้องยาสูบที่ลวี่จ้วงหยวนเงื้อขึ้น ลวี่จวี่เหรินที่ปกติซื่อๆ กลับไม่หลบอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น ซ้ำยังจ้องบิดาตรงหน้าอย่างดื้อรั้น

“พวกเราก็ช่างเถิด! แล้วซิ่วเล่า ซิ่วเอ๋อร์หลานสาวของท่านจะทำอย่างไร คนเล่านิทานก็พูดกันทั้งนั้น! คนมารชอบกินเด็กชายเด็กหญิงที่สุด! ท่านทนให้ซิ่วเอ๋อร์ตกอยู่ในอันตรายได้ลงคอรึ”

ได้ยินเช่นนี้ ลวี่จ้วงหยวนกลับไม่เถียงสิ่งใดอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น เพียงสูดยาสูบลึกอีกอึกหนึ่ง ยาเส้นในกล้องพลันลุกวาบขึ้นมา

“ลูกเอ๋ย ที่เจ้าว่าข้าย่อมรู้ ทว่าตลอดทางที่ผ่านมา เจ้าไม่เห็นความผิดปกติบ้างรึ”

“ข้ารู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ตอนแรกก็แค่มีขอทานริมทางเพิ่มขึ้น ดูไม่มีอันใด ทว่าอีกไม่นานก็จะถึงขั้นขายลูกขายเต้า บ้านเมืองกำลังจะวุ่นวายแล้ว”

“หากพวกเราหนีภัยกันเองตอนนี้ ก็เหมือนก้อนเนื้อหอมกรุ่นที่ใครๆ ก็มาแทะได้ ตามท่านนักพรตน้อยไป อย่างน้อยพวกโจรป่าโจรดักปล้นธรรมดาก็เข้าใกล้ไม่ได้”

“พ่อเจ้ามีชีวิตมาหลายสิบปี ดูคนยังแม่นอยู่ ท่านนักพรตน้อยไม่ใช่คนชั่วพรรค์นั้น แม้อิทธิฤทธิ์จะร้ายกาจ ทว่าใจคอไม่ได้ลึกล้ำเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนั้น ทำเรื่องไร้มโนธรรมไม่ลงหรอก”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่ทั้งนั้น ตกลงตามนี้ ข้าเห็นเมื่อครู่ภรรยาเจ้าแทบไม่ได้กินอันใด ไม่เหมือนนางเลย ช่วงนี้ก็คลื่นไส้อยู่บ่อย พานางไปหาหมอดูเถิด ดูว่าตั้งครรภ์หรือยัง”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 135
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 136 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 134กลับหน้าเรื่อง
ตอน 134ตอน 136