ตอนที่ 134 พบตัวแล้ว
“สิ่งใดกัน” ไป๋หลิงเหมี่ยวเพิ่งจะขยับเข้าไปหาร่างทรงรอง ก็ถูกเสี่ยวหม่านดึงรั้งไว้
“ระวัง อย่าไป”
ไป๋หลิงเหมี่ยวเหลือบมองร่างทรงรองที่ชายป่าแวบหนึ่ง แล้วดึงมือออก “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ คงไม่มีอันตรายแล้ว”
เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวเดินเข้าไปเช่นนั้น คนอื่นๆ ก็ไม่วางใจ ต่างชูคบไฟตามไป
เมื่อมาถึงข้างกายร่างทรงรอง พวกเขาก็รู้เสียทีว่าเสียงเหล่านั้นมาจากที่ใด
ในแสงคบไฟ พวกเขาเห็นคนบ้าผู้หนึ่งกำลังโบกมือขยับเท้าอย่างเริงร่าอยู่กลางป่า
“แม่ครับ ผมกินเองได้ ไม่ต้องป้อนหรอก มือให้น้ำเกลืออยู่ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ”
หลี่ฮั่วหวังที่เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยฝุ่นนั่งอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง ยิ้มให้ใยแมงมุมบนต้นไม้
มือถือหินแท่งยาวก้อนหนึ่งแทะอยู่ เสียงกร้วมๆ ดังไม่หยุด แทะจนเลือดเต็มปากก็ยังไม่ยอมหยุด
“แม่ครับ ผมกลืนแล้ว กลืนจริงๆ ไม่ใช่เด็กเล็กแล้วนะ กลัวผมเลือกกินหรือไง ฮะๆ”
“หงิงๆ” หมั่นโถววนอยู่รอบตัวหลี่ฮั่วหวัง ส่ายหางไม่หยุด เสียงครางหงิงๆ เมื่อครู่ก็มาจากมันนี่เอง
“ศิษย์พี่หลี่!” เห็นสภาพอันน่าเวทนาของเขา ไป๋หลิงเหมี่ยวก็น้ำตาไหล อดร้องเรียกออกมาไม่ได้
นางก้าวไปข้างหน้าได้ไม่กี่ก้าวอย่างลืมตัว แล้วก็ฝืนใจหยุดฝีเท้าไว้
“เร็ว! รีบเอาเชือกมามัดศิษย์พี่หลี่ไว้! ประเดี๋ยวเขาก็หาย!”
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เมื่อหลี่ฮั่วหวังลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือใบหน้าคุ้นเคยที่นองน้ำตาดุจดอกสาลี่ต้องสายฝน
เขาเผยรอยยิ้มที่อ่อนล้าเหลือแสน “พวกเจ้ามาแล้วรึ หาข้าเจอได้อย่างไร”
ไป๋หลิงเหมี่ยวสะอื้น สองแขนออกแรงกอดศีรษะหลี่ฮั่วหวังไว้แนบอกแน่น
นางไม่พูดสิ่งใด ทว่าความรู้สึกลึกซึ้งของนางกลับส่งผ่านสัมผัสมาถึงเขา
ในใจหลี่ฮั่วหวังพลันอบอุ่น อารมณ์ที่ค่อนข้างแปลกหน้าบางอย่างผุดขึ้นมา “นี่คือ... ความดีใจเหรอ ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว...”
เขายื่นมือตบหลังนางเบาๆ ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบอย่างคลุมเครือ “ข้า... ข้าไปสะสางบางเรื่องให้กระจ่าง และจัดการเรื่องยุ่งยากบางอย่างมา พวกเจ้ามาได้อย่างไร”
หลี่ฮั่วหวังไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าตนผ่านสิ่งใดมา และไม่อยากให้พวกเขารู้ว่าตัวเขาในอดีตเคยทำสิ่งใดไว้
หลังพูดคุยกันอย่างอบอุ่นอยู่พักหนึ่ง ทุกคนก็ค่อยๆ เงียบลง
ข้างกองไฟบนทางเดินในป่ามืด หลี่ฮั่วหวังประคองชามน้ำแกงร้อนจิบเบาๆ อึกหนึ่ง นอกจากให้ท้องอุ่นขึ้นแล้ว ยังชะกลิ่นคาวเลือดในปากออกไปด้วย
เนื้อในปากเขาถูกบดจนเละ ทว่าหลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่าแผลแค่นี้ประเดี๋ยวเดียวก็หาย
หลี่ฮั่วหวังบีบมือขวาอันนุ่มนิ่มของไป๋หลิงเหมี่ยวเบาๆ ปลอบนางอีกครา
“ไม่เป็นไรแล้ว เรื่องวุ่นวายจบลงหมดแล้ว พวกเราออกเดินทางกลับบ้านต่อได้”
หลี่ฮั่วหวังพูดพลางมองทุกคนที่นั่งล้อมตน เห็นความห่วงใยในแววตาของพวกเขา
เขารู้ว่าบนโลกนี้ยังมีคนไม่น้อยที่ห่วงใยเขาอย่างแท้จริง
เขาประสานมือคารวะทุกคน “ทุกท่านลำบากแล้ว หลี่ผู้นี้ขอบคุณไว้ ณ ที่นี้”
เขาไม่ได้บอกว่าขอบคุณเรื่องใด บางเรื่องจดจำไว้ในใจก็พอ ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาทั้งหมด
ยามนั้น ลวี่จ้วงหยวนที่นั่งอยู่ทางขวาของตันหยางจื่อก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มประจบ “ไอ้หยาๆ พูดเช่นนี้ได้อย่างไร เป็นเรื่องที่ควรทำ เป็นเรื่องที่ควรทำ”
“ท่านนักพรตน้อยเมื่อครู่เป็นอันใดไป โดนของเข้ารึ เหตุใดถึงกินหิน สิ่งอัปมงคลตัวใดกันถึงร้ายกาจปานนี้”
เหตุที่คณะสกุลลวี่ตามมา หลี่ฮั่วหวังรู้อยู่แล้ว เรื่องเล็กๆ เช่นนี้เขาไม่ใส่ใจเลย
หลี่ฮั่วหวังส่ายหัว ยิ้มขื่นพลางชี้นิ้วที่ศีรษะตนเอง
“หัวข้ามีปัญหานิดหน่อย วางใจเถิด ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด”
ตอนนั้นเอง โก่วหวาที่นั่งยองอยู่ข้างเจียงอิงจื่อก็เบิกตากว้างเอ่ยขึ้น “ศิษย์พี่หลี่ ท่านหายแล้วจริงรึ ต่อไปจะไม่มุดเข้าไปในท้องคนอื่น แทะกินจากข้างในออกมาข้างนอกอีกแล้วใช่หรือไม่”
สิ้นเสียง เห็นหน้าพวกลวี่จ้วงหยวนซีดจนแทบเขียว จ้าวอู่ก็ทุบเอวเขาแรงๆ ทีหนึ่ง แล้วรีบพูดกลบเกลื่อน
“ต่อหน้าคนนอกพูดจาเหลวไหลอันใด ศิษย์พี่หลี่ของพวกเราเคยกินคนตั้งแต่เมื่อใด นั่นเป็นตอนอาการกำเริบ เขาเพียงนึกไปเองว่ากินคนต่างหาก”
“อ้อ ใช่ๆๆ ไอ้หยา หัวสมองหมูของข้านี่ เหตุใดจำผิดอยู่เรื่อย” โก่วหวาที่รู้ตัวว่าพูดผิดรีบเออออตามไม่หยุด
ทว่านั่นก็ไม่ได้ช่วยให้ลวี่จ้วงหยวนสบายใจขึ้นเท่าใด รอยยิ้มบนหน้าเขาแข็งค้างอย่างเห็นได้ชัด ส่วนลูกชายคนเล็กข้างกายยิ่งแย่ ถึงกับตัวสั่นเป็นลูกนก
“พอแล้ว เลิกเล่นละครเถิด บางเรื่องทำไปแล้วก็คือทำไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องปิดบัง” หลี่ฮั่วหวังทำลายบรรยากาศเสแสร้งของทุกคน
“หัวหน้าลวี่ คนตรงไม่พูดอ้อมค้อม ในอดีตข้าทำเรื่องเลวทรามไว้ไม่น้อยจริง ข้าไม่อยากแก้ตัวสิ่งใด บอกได้เพียงว่านั่นมิใช่สิ่งที่ข้าปรารถนา”
“หากหัวหน้าลวี่กลัวว่าคนในครอบครัวจะได้รับอันตราย เช่นนั้นพวกเราก็แยกทางกันด้วยดี แต่หากเห็นว่าไม่เป็นไร พวกท่านจะตามไปนานเท่าใดก็ได้ ในฐานะที่เป็นสหายกันมา หลี่ผู้นี้ย่อมคุ้มครองความปลอดภัยของพวกท่านเอง”
“ไอ้หยาๆ ท่านนักพรตน้อยพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ตาเฒ่าเป็นคนเห็นแก่ได้ถึงเพียงนั้นเชียวรึ นิสัยใจคอของท่านนักพรตน้อยข้าวางใจ ย่อมต้องมีเหตุจำเป็นแน่” ลวี่จ้วงหยวนยิ้มเต็มหน้า รีบยกชามน้ำแกงร้อนขึ้นมา
“ตาเฒ่าขอใช้น้ำชาแทนสุรา ขอขมาท่านนักพรตน้อยสักชาม ใครบอกว่าจะไป ใครไปคนนั้นเป็นลูกเต่า!”
หลี่ฮั่วหวังยกชามขึ้นชูให้ลวี่จ้วงหยวน แล้วยกขึ้นจรดปากดื่มอึกหนึ่ง
สำหรับหลี่ฮั่วหวัง เขาจะไปหรือไม่ไปล้วนเป็นเรื่องเล็ก สิ่งที่ต้องคิดตอนนี้คือต่อไปตนจะทำสิ่งใด
เขาใคร่ครวญอีกครั้ง แล้วเอ่ยกับทุกคนตรงหน้า “พวกเราเสียเวลากับเรื่องเหล่านี้นานเกินไปแล้ว ยังดีที่ทุกอย่างคลี่คลาย พรุ่งนี้เราออกเดินทางต่อ ออกจากซื่อฉี”
ขอเพียงส่งคนเหล่านี้กลับบ้านได้อย่างปลอดภัย ภาระบนบ่าก็จะเบาลงมาก ภายหน้าจะทำสิ่งใดก็สะดวกขึ้นมาก
“ศิษย์พี่หลี่ พวกเรายังไปไม่ได้เจ้าค่ะ ซือไท่บอกไว้ว่าหากหาท่านเจอ ให้ท่านกลับไปแจ้งข่าวว่าปลอดภัยดี” ไป๋หลิงเหมี่ยวบอกข่าวที่ไม่คาดคิดนี้แก่หลี่ฮั่วหวัง
“แจ้งข่าวว่าปลอดภัย ไม่จำเป็นต้องถ่อไปเอง เขียนจดหมายฝากสถานีม้าเร็วส่งไปก็พอ”
ในเมื่อปัญหาคลี่คลายแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องย้อนกลับไปอีก อารามอันฉือแม้ไม่ไกล ทว่าก็ไม่ใกล้
“มิใช่เจ้าค่ะ ซือไท่บอกว่าต้องให้ท่านกลับไปเองให้ได้ ดูเหมือนจะมีเรื่องอยากกำชับต่อหน้า”
“กำชับต่อหน้ารึ” หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วครุ่นคิด “ฟังดูไม่ใช่แค่แจ้งข่าวว่าปลอดภัยง่ายๆ ซือไท่มีเรื่องอันใดหรือ”
คิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็ยัดชามในมือใส่มือไป๋หลิงเหมี่ยว
“ได้ เช่นนั้นก็ไปเขาเหิงหัวอีกรอบ ถือโอกาสนี้ทำความเข้าใจสถานการณ์โดยรวมของใต้หล้าด้วย”
มาถึงที่บ้าๆ นี่ก็ถูกไล่ล่ามาตลอด จนไม่มีเวลาทำความเข้าใจเลยว่าที่แห่งนี้มันเป็นอย่างไรกันแน่
มีสำนักนิกายเท่าใด อิทธิพลของพวกเขากว้างไกลแค่ไหน และการข้องแวะกับพวกเขามีข้อต้องห้ามใดบ้าง
ในเมื่อภายหน้ายังต้องเดินต่อไป เรื่องเหล่านี้ย่อมต้องรู้ไว้ให้มากเข้าไว้
กำลังโหลดความเห็น...