ตอนที่ 133 ระหว่างทาง
ลวี่ซิ่วฉายสะดุ้งตื่นเพราะความหนาวจนตัวสั่นงันงก เขามองกองไฟอย่างสะลึมสะลือ เห็นว่าไฟกลางกองจวนจะมอดดับอยู่รอมร่อ จึงหันไปมองโก่วหวาที่รับหน้าที่เฝ้ายามด้วยความไม่พอใจ
ก็เห็นเจ้าหน้าแหลมแก้มตอบเหมือนลิงผู้นั้นนั่งคอพับ หัวผงกลงทีละทีละที ท่าทางจะหลับไปนานแล้ว
ทว่าลวี่ซิ่วฉายไม่กล้าเข้าไปดุว่าอันใด พ่อของเขากำชับไว้นานแล้ว
คนพวกนี้คือผู้คุ้มกันในภายภาคหน้าของตน หากอยากร่วมทางต่อไป ก็ห้ามมีเรื่องขัดใจกับพวกเขาเด็ดขาด ต้องระวังตัวรับมือให้ดี
ลวี่ซิ่วฉายลุกขึ้นด้วยสีหน้าบึ้งตึง เติมฟืนลงกองไฟจนพอแล้วจึงมุดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่มอีกครา
ทว่าเพิ่งหลับตาลงได้ไม่ถึงอึดใจ ก็รู้สึกว่าพ่อกำลังเอากล้องยาสูบจิ้มตัวเขาอยู่
“เจ้าลูกคนเล็ก ตื่นเร็วเข้า ไปตักน้ำที่ริมแม่น้ำได้แล้ว ฟ้าใกล้จะสางแล้ว”
ลวี่ซิ่วฉายร้องโอดครวญ สองมือดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงมิดหัว
ทว่าชั่วพริบตาต่อมา กล้องยาสูบก็เลิกจิ้ม เปลี่ยนเป็นเคาะหัวโป๊กๆ แทน
“รีบไปเร็วเข้า! วันๆ เอาแต่กินแล้วก็ขี้เกียจ! เจ้าคิดจะเป็นคนสันหลังยาวรึ คนสันหลังยาวแม้แต่เมียก็ไม่มีปัญญาแต่ง!”
ดวงตะวันค่อยๆ ลอยสูงขึ้น ผู้คนที่นอนล้อมกองไฟก็ทยอยตื่นขึ้นทีละคน
ไป๋หลิงเหมี่ยวยกมือขยี้ตา นางพยุงกายลุกขึ้นจากอ้อมอกอันอบอุ่นของชุนเสี่ยวหม่านแล้วกวาดสายตามองไปรอบด้าน
เมื่อยังคงไม่เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น ดวงหน้าของนางก็ฉายแววผิดหวังขึ้นมาวูบหนึ่ง
จากนั้นนางเงยหน้าทอดสายตาไปยังที่ไกลลิบ แลเห็นยอดเขาที่มีเมฆหมอกพันรอบ
ตามที่ซือไท่จิ้งซินว่า จุดหมายของหลี่ฮั่วหวังก็คือที่แห่งนั้น หากระหว่างทางไม่ได้พบกันจริงๆ ก็คงต้องขึ้นไปถามไถ่ถึงบนเขา
นางชักเท้าทั้งสองออกจากผ้าห่ม เริ่มสวมถุงเท้าและรองเท้า ประเดี๋ยวยังต้องเดินทางต่อ จะปล่อยให้ท้องหิวไม่ได้
มัวแต่กินของที่มีอยู่ นั่งกินนอนกินภูเขาก็หมด ต้องหาทางประหยัดจากหลายทาง การหาของกินเสริมก็เป็นทางหนึ่ง ของกินเสริมมีมากขึ้น เสบียงหลักก็กินน้อยลงได้
นางกับเสี่ยวหม่าน และลูกสะใภ้ของลวี่จ้วงหยวน จึงพากันเข้าไปขุดผักป่าในป่า
ยามรอยต่อฤดูใบไม้ผลิกับฤดูร้อน ผักป่าในป่าอุดมสมบูรณ์นัก ไม่นานตะกร้าของไป๋หลิงเหมี่ยวก็มีทั้งหวงจิง ต้นหอมป่า และเห็ดหูหนูอยู่จำนวนหนึ่ง
พวกนางเดินผ่านดงเห็ดแถบหนึ่ง แต่ไม่ได้เก็บ
ผักป่านั้นผ่านการลองผิดลองถูกมาหลายวัน ไป๋หลิงเหมี่ยวพอจะแยกแยะได้แล้ว
แต่เห็ดเป็นของที่พลาดเมื่อใดอาจถึงตาย นางจึงไม่กล้าเก็บ แม้เห็ดเหล่านี้จะดูปกติ คล้ายไม่มีพิษก็ตาม
เมื่อนางถือผักป่าที่ล้างแล้วกลับมาถึงกองไฟ ก็เห็นว่าเด็กนักพรตผู้รู้ความคนนั้นต้มเส้นแป้งเมี่ยนยวี๋เอ๋อร์ไว้เสร็จแล้ว
ก้อนแป้งรูปร่างคล้ายลูกอ๊อดพลิกตัวไปมาในน้ำเดือดไม่หยุด
“หยางเสี่ยวไห เรื่องพรรค์นี้ให้ผู้ใหญ่ทำก็พอ” ไป๋หลิงเหมี่ยวเด็ดผักป่าในตะกร้าเป็นท่อนเล็กๆ ใส่ลงหม้อ
“ไม่เป็นไรขอรับ ศิษย์พี่ไป๋ ข้าชอบทำกับข้าว แหะๆ”
ผักป่าสุกเร็วอยู่แล้ว เมื่อน้ำมันหมูขาวนวลช้อนสุดท้ายละลายลงในหม้อ เมี่ยนยวี๋เอ๋อร์ผักป่าที่กินแล้วอยู่ท้องก็เสร็จพร้อมกิน
ทุกคนยกชามขึ้นซดกันเสียงดังซูดซาด
ช่วงแรกที่สองฝ่ายมาร่วมทางกัน ต่างฝ่ายยังต่างทำกินของตน
ทว่าผ่านไปไม่กี่วันก็พบว่าเช่นนี้ยุ่งยากนัก ทั้งเปลืองเวลาและแรง สุดท้ายลวี่จ้วงหยวนจึงเสนอให้กินหม้อเดียวกันเสียเลย ผลัดกันออกเสบียงฝ่ายละมื้อ
“ซู้ด” ลวี่จ้วงหยวนดูดเส้นแป้งหอมกรุ่นในชามเข้าปาก พลางเคี้ยวพลางถาม “แม่นางไป๋ ท่านนักพรตน้อยไปทางนี้แน่รึ อย่าได้เดินผิดทางเชียว”
“ไม่ผิดแน่เจ้าค่ะ ซือไท่จิ้งซินบอกว่าศิษย์พี่หลี่ไปได้ทางนี้ทางเดียว อีกทั้งก็ไม่มีทางอื่นแล้ว” ไป๋หลิงเหมี่ยวตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
นางเป็นคนแรกที่สังเกตได้ว่ายามหลี่ฮั่วหวังจากไป ท่าทีของเขาผิดปกติไป
ยามศิษย์พี่หลี่พูดกับนาง สีหน้าไม่หม่นหมองอีกแล้ว กลับดูราวกับจู่ๆ ก็ปลงตกกับทุกสิ่ง ความรู้สึกนั้นทำให้ทุกครั้งที่นางนึกย้อน ก็หวาดหวั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เพราะเช่นนี้นางจึงพาคนอื่นๆ เร่งรีบย้อนกลับมา ทว่าสุดท้ายก็ยังคลาดกัน
นางจึงพาคณะสกุลลวี่ที่บังเอิญพบกัน ตามไปยังทิศที่หลี่ฮั่วหวังจากไป “ศิษย์พี่หลี่ ท่านอย่าได้เป็นอันใดไปเด็ดขาด...”
“ไม่เป็นไรก็ดี ไม่เป็นไรก็ดี ข้าแค่ถามดูเฉยๆ” ลวี่จ้วงหยวนฉีกยิ้มประจบ
แม้ใบหน้าจะยิ้ม ทว่าในใจเขาอดร้อนรนไม่ได้ ที่เขากล้าออกนอกด่านหนีภัยสงครามก็เพราะมีหลี่ฮั่วหวังเป็นที่พึ่ง ใครจะคิดว่าพอพบกันแล้ว คนอื่นอยู่ครบหมด ขาดไปแค่เขาคนเดียว
เดินทางมานานปานนี้ยังไม่เห็นหน้าผู้คุ้มกันที่พึ่งพาได้ของตน ก็อดไม่วางใจไม่ได้จริงๆ
เมี่ยนยวี๋เอ๋อร์ผักป่าหม้อใหญ่ถูกกินเกลี้ยงในเวลาไม่นาน แม้แต่น้ำแกงก็ไม่เหลือ น้ำแกงมีน้ำมันอยู่ เททิ้งไปย่อมสิ้นเปลืองเกินไป
เมื่อกินอิ่มหนำ พวกเขาก็ออกเดินทางกันต่อ
การเดินทางนั้นจืดชืดน่าเบื่อ วันหนึ่งผ่านไปเช่นนี้ นอกจากทิวเขาไกลลิบที่ชัดขึ้นอีกหน่อย ก็ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนเลย
ฟ้าที่ค่อยๆ มืดสลัวลง ทำให้ไป๋หลิงเหมี่ยวสังเกตเห็นว่าบนเขาที่ไกลออกไปคล้ายมีแสงไฟ
“คนบนเขาได้พบศิษย์พี่หลี่แล้วหรือยัง ได้ยินซือไท่บอกว่าคนพวกนั้นอันตรายยิ่ง ศิษย์พี่หลี่จะตกอยู่ในอันตรายหรือไม่”
คืนนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวอาศัยแสงไฟ หยิบเข็มกับด้ายมาเย็บรองเท้าของตน เดินทางทุกวันเช่นนี้ รองเท้าขาดก็เป็นเรื่องธรรมดา
นอกจากจ้าวอู่ที่เฝ้ายามแล้ว คนอื่นต่างหลับกันหมด เมื่อเทียบกับความอึกทึกในยามกลางวัน รอบด้านล้วนเงียบสงัดลง
“จื้อเจียน รองเท้าเจ้าก็ขาดแล้ว ถอดมาให้ข้าปะให้เถิด” ไป๋หลิงเหมี่ยวพูดกับชายร่างใหญ่ที่กำกระบองเหล็กอยู่
“อะ-อือ... อือ... หะ-เหม็น!” เกาจื้อเจียนหดเท้าหนี
“ไม่เป็นไร ถอดมาเถิด เจ้าดู นิ้วเท้าโผล่ออกมาหมดแล้ว รองเท้าคู่นี้หากไม่ปะเสีย ก็จะหลุดเป็นชิ้นๆ แล้ว”
เขาอึกอักบ่ายเบี่ยงอยู่พักหนึ่ง ทว่าขณะกำลังถอดรองเท้าอย่างเขินอาย จู่ๆ สองมือก็กำกระบองเหล็กแน่น แผดเสียงคำรามลั่นใส่ป่าทางขวา
เสียงคำรามนั้นทำเอาทุกคนสะดุ้งโหยง ครั้นได้สติกันแล้วก็เข้าใจทันทีว่าเหตุใดเกาจื้อเจียนจึงทำเช่นนั้น
จากป่ามืดมิดมีเสียงบางอย่างดังมา เป็นเสียงแทะกร้วมๆ กรอบๆ ทั้งยังมีเสียงครางหวีดหวิวราวผีร้องคลอมาด้วย
กลางดึกในป่าเช่นนี้ มีเสียงสองอย่างนี้ดังขึ้น ทุกคนพลันขนหัวลุกในชั่วพริบตา
“นะ-นี่... นี่เจอดีเข้าอีกแล้วรึ ปีนี้เหตุใดข้าถึงซวยปานนี้! มาอีกแล้วรึ” ลวี่จ้วงหยวนที่คลุมเสื้ออยู่บ่นอุบด้วยสีหน้าขมขื่น
จากนั้นเขาก็หันไปประสานมือคารวะพวกไป๋หลิงเหมี่ยว “ทุกท่าน พวกท่านเป็นศิษย์น้องของท่านนักพรตน้อย สถานการณ์เช่นนี้ พวกท่านคงพอรับมือได้กระมัง”
ขณะพูดอยู่นั้น เสียงก็ยังขยับใกล้เข้ามา ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับห่างกันเพียงพุ่มไม้แค่พุ่มเดียว
บรรยากาศพลันตึงเครียด ทุกคนคว้าอาวุธของตนขึ้นมา
ทันใดนั้นพุ่มไม้ก็ไหวยวบ สตรีผู้หนึ่งคลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดง สวมอาภรณ์หลากสี เดินออกมาจากข้างใน
“แม่จ๋า!! ผีผู้หญิง!!” ลวี่ซิ่วฉายตกใจจนมุดเข้าใต้รถม้า
“เป็นอย่างไร นั่นคือสิ่งใด” ไป๋หลิงเหมี่ยวถามร่างทรงรองอย่างระวัง
ร่างทรงรองไม่พูดสิ่งใด เพียงยกมือขวาที่มีเล็บดำยาวเฟื้อยขึ้นโบกไปมาไม่หยุด กวักให้ไป๋หลิงเหมี่ยวขยับเข้าไปใกล้
กำลังโหลดความเห็น...