คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 132

ตอน 132

ตอนที่ 132 จริงหรือลวง

“ภาพลวงของจิตวิสุทธิ์รึ” หลี่ฮั่วหวังจ้องมองด้วยสายตาเหม่อลอยไปยังเจียงอิงจื่อและตันหยางจื่อที่ยังคงยืนอยู่ ณ ที่ไกลออกไปตรงนั้น

ร่างหนึ่งคืออสุรกายเนื้อหนังพิกลพิการสามเศียรที่มีแถบผ้าเซียนพันรอบกาย อีกร่างคือดรุณีเปลือยเปล่าที่เหลือแขนข้างเดียวขาข้างเดียว ทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นน่าสยดสยอง

ทั้งสองยืนนิ่งอยู่กับที่ ร่างหนึ่งจ้องเขาด้วยแววตาเคียดแค้น อีกร่างจ้องด้วยแววตาขบขันราวกำลังดูเรื่องสนุก

ร่างทั้งสองดูสมจริงเหลือเกิน สมจริงเสียจนหลี่ฮั่วหวังไม่อาจแยกแยะได้เลยว่านี่คือคนจริงหรือเพียงภาพมายา

เขายกเท้าขวาขึ้นอย่างสั่นเทา ก้าวเดินเข้าหาทั้งสอง ทว่าไม่นานนักหลี่ฮั่วหวังก็พบว่าตนเองไม่อาจทำได้เลย

ทุกย่างก้าวที่เขาเดินไป สองร่างที่อยู่ไกลออกไปก็ถอยห่างออกไปพร้อมกันในระยะเท่ากัน

พวกเขามิได้ขยับหนีด้วยตนเอง หากแต่เดิมทีพวกเขาก็ควรอยู่ห่างจากหลี่ฮั่วหวังเพียงเท่านี้อยู่แล้ว

“สหายน้อย สหายน้อยเสวียนหยาง”

สุ้มเสียงภายในถ้ำร้องเรียกอยู่หลายครา หลี่ฮั่วหวังจึงได้สติกลับคืนมา

เสียงหนึ่งแว่วมาจากโพรงถ้ำแห่งหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังจำได้ว่านี่คือเซินเปิ่นโยวผู้มีใบหน้าเหลี่ยม น้ำเสียงนั้นเจือความรู้สึกอันซับซ้อน “สหายน้อย สีหน้าเจ้าดูย่ำแย่ยิ่งนัก”

“ข้าไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไร” หลี่ฮั่วหวังตอบออกไปโดยไม่ทันคิด

ทว่าพูดได้ไม่กี่คำ หลี่ฮั่วหวังก็ชะงักเงียบไปกะทันหัน

เขาตระหนักได้ทันทีว่าตนเองพูดผิดไปแล้ว

ตนจะไม่เป็นไรได้อย่างไร ปัญหาของตนในยามนี้ใหญ่หลวงนัก

มิใช่เพียงตันหยางจื่อกับเจียงอิงจื่อที่อยู่ไกลออกไปเท่านั้น แต่ยังรวมถึงคำถามว่าแท้จริงแล้วตัวเขาในยามนี้คือสิ่งใดกันแน่

หากยังไม่สะสางเรื่องนี้ให้กระจ่าง ย่อมไม่มีผู้ใดกล้ารับประกันได้ว่าจะไม่มีโผล่มาเพิ่มอีกหนึ่ง หรืออีกหลายตน

“สหายน้อย เจ้าไม่เป็นไรกระมัง จิตวิสุทธิ์แยกจริงกับลวงไม่ออกมาแต่ไหนแต่ไร นี่มิใช่เรื่องธรรมดาหรอกรึ”

“ในเมื่อเจ้ามีชีวิตรอดผ่านวัยสวมกวนมาได้ ก็ควรชินชาไปนานแล้ว ไฉนจึงยังตื่นตระหนกถึงเพียงนี้เล่า”

หลี่ฮั่วหวังกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น พยายามสูดหายใจลึกเพื่อประคองจิตใจให้มั่นคง

เขาใคร่ครวญอยู่นาน กระทั่งพอจะย่อยเรื่องเหล่านี้ได้บ้างแล้ว จึงเอ่ยถามขึ้นอีกครา “ผู้อาวุโส ข้าได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้บุตรชายของซือไท่จิ้งซินก็เคยมาที่นี่ เขาเองก็เป็นจิตวิสุทธิ์ ไม่ทราบว่าตอนนั้นเขามีอาการเช่นนี้ด้วยหรือไม่”

ได้ยินดังนั้น เสียงของเซินเปิ่นโยวก็เงียบหายไปนาน กว่าจะแว่วมาอีกครั้ง

“ไอ้หยา เรื่องนี้เดายากยิ่งนัก โดยทั่วไปแล้วจิตวิสุทธิ์ล้วนเสียสติฟั่นเฟือน ข้าได้ยินมาเพียงว่าเขาเรียกตนเองว่าเรือลำหนึ่ง”

ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะได้ถามต่อ เสียงห้าวกร้าวเสียงหนึ่งก็ดังมาจากโพรงมืดอีกแห่งบนผนัง

“เรื่องนี้ข้ารู้ ชายผู้นั้นมักสะดุ้งตื่นกลางดึก ร้องลั่นว่าซานชิงกำลังจ้องมองตนอยู่ ผ่านไปไม่นานเขาก็สติแตกไปโดยสิ้นเชิง”

“ซานชิงรึ ซานชิงคือสิ่งใด” คำถามของหลี่ฮั่วหวังได้รับคำตอบจากโส่วซานที่อยู่ด้านข้างในทันใด

“มองมิมองเห็นเรียกว่าอี ฟังมิได้ยินเรียกว่าซี ไขว่คว้ามิได้เรียกว่าเวย”

“อี ซี เวย หนึ่งแปรเป็นสาม สามรวมเป็นหนึ่ง นั่นคือซานชิง”

“นักพรตต่างสำนักทางใต้ล้วนกราบไหว้ซานชิง ข้าเพียงเคยได้ยินมา ไม่เคยพบเห็น และยิ่งไม่เคยได้ยินว่าซานชิงจะจ้องมองคนได้ด้วย”

ได้ยินเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ยังคิดตามไม่ทันอยู่บ้าง อาการของอีกฝ่ายดูไม่ค่อยเหมือนของตนเท่าใดนัก

ยามนั้นเอง เซินเปิ่นโยวในโพรงถ้ำก็เอ่ยขึ้นอีกครา

“ชายผู้นั้นมาที่นี่ด้วยตนเองแท้ๆ ทว่าซือไท่จิ้งซินแห่งอารามอันฉือกลับปักใจเสมอว่าพวกเราบีบให้เขาเสียสติ ถึงกับมีเรื่องปะทะกันมาแล้ว นับเป็นเคราะห์ที่หล่นใส่โดยไร้ความผิดแท้ๆ”

“สหายน้อย หลายวันมานี้เจ้าก็เห็นมาตลอดทาง พวกเราเคยทำสิ่งใดผิดกฎเกณฑ์บ้างหรือไม่ ใต้หล้านี้ฟ้ากลมดินเหลี่ยม การทำลายกฎเกณฑ์นับเป็นข้อห้ามใหญ่หลวง”

ถ้อยคำที่อีกฝ่ายกล่าวต่อจากนั้น หลี่ฮั่วหวังไม่ได้ฟังอีกเลย ในหัวของเขาอื้ออึงไปหมด สับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

“เช่นนั้นข้า... อาการเช่นข้านี้ มีหนทางแก้หรือไม่”

“หึๆ สหายน้อยช่างพูดเล่น หากพวกเรามีหนทางจริงก็คงดี”

“จิตวิสุทธิ์คือชะตาข่มตน ไร้วิธีคลาย ไร้ผู้ใดคลายได้ หากวันใดมีผู้บอกว่าตนมีวิธีรักษา สหายน้อยเจ้าจงระวังให้ดี สิบส่วนมีแปดเก้าส่วนที่ผู้นั้นคิดปองร้ายเจ้า”

“เจ้าเองก็ควรรู้มิใช่รึ ในสายตาคนไม่น้อย จิตวิสุทธิ์คือของหอมหวานที่ใครๆ ก็อยากได้ หลายคนตามหาจิตวิสุทธิ์ไปหลอมโอสถปรุงยา หรือใช้วิธีบำเพ็ญอื่นเพื่อเพิ่มพูนตบะ”

ได้ยินเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงพบว่าตนแทบไม่รู้จักร่างกายของตนเองเลย

เพียงชื่อจิตวิสุทธิ์ ก็ซ่อนเรื่องราวไว้มากมายเกินไป

เขายืนตรึกตรองอยู่กับที่เนิ่นนาน ก่อนจะเงยหน้ามองคนทั้งสองที่อยู่ไกลออกไป แล้วหันไปมองเหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งที่ยืนเงียบอยู่รอบด้าน

“อย่างน้อยตันหยางจื่อก็กลืนฉันไม่ได้อีกแล้ว นี่น่าจะนับเป็นเรื่องดีสินะ” หลี่ฮั่วหวังยิ้มขื่นอยู่ในใจพลางปลอบตัวเอง

จากนั้น หลี่ฮั่วหวังประสานมือคารวะไปยังถ้ำหินปูนตรงหน้า “ผู้อาวุโสทั้งหก ขอบคุณที่ช่วยไขข้อข้องใจ หากมีวาสนาคงได้พบกันใหม่”

กล่าวจบ หลี่ฮั่วหวังก็ยื่นมือลูบหัวหมั่นโถวที่เดินตามมา แล้วพาตันหยางจื่อกับเจียงอิงจื่อเดินย้อนกลับทางเดิม

เมื่อกลับมาถึงตำบลร้างอย่างเลื่อนลอย หลี่ฮั่วหวังหยุดยืนสบตากับคนทั้งสอง ภาพหลอนทั้งสองก็เริ่มเอ่ยปากพร้อมกัน

“เด็กเอ๋ย ข้าบรรลุเซียนแล้วจริงๆ ขอเพียงเจ้าช่วยอาจารย์จนสำเร็จมรรคผลสมบูรณ์ เรื่องในอดีตทั้งหมดข้าจะไม่ถือสา”

“เหตุใดเจ้าไม่ไปตายเสีย! เหตุใดเจ้ายังมีชีวิตอยู่! พวกมารฆ่าคนอย่างพวกเจ้า!!”

ทว่าไม่ว่าพวกเขาจะพูดสิ่งใด หรือเข้ามาใกล้เพียงใด ก็ไม่อาจสัมผัสถูกตัวหลี่ฮั่วหวังได้จริงเลย

“หึๆ... อย่างน้อยก็ครึกครื้นขึ้นเยอะ ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวแล้ว”

หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าสภาพยามนี้เมื่อเทียบกับก่อนหน้า ดีขึ้นหรือเลวลงกันแน่

สิ่งเดียวที่เขารู้คือ ไม่ว่าดีหรือร้าย ตนก็ต้องเดินต่อไป

หลี่ฮั่วหวังหยิบกระบี่ยาวที่ปักอยู่ในดินขึ้นมาอีกครั้ง แล้วลงมือขุดหลุมต่อ เพื่อฝังโครงกระดูกที่เหลือในตำบลนี้

เจียงอิงจื่อลากร่างอันแหลกเหลวเข้ามาข้างกายหลี่ฮั่วหวัง กรีดร้องข้างหูเขาด้วยความเคียดแค้นไม่สิ้นสุด “เจ้าคิดว่าฝังพวกเขาแล้วเรื่องจะจบรึ! พวกเขาตายเพราะเจ้าฆ่า!”

“หากคิดจะไถ่บาปจริง! เจ้าก็ควรฆ่าตัวตายเสีย!! มิเช่นนั้นไม่ว่าเจ้าทำสิ่งใดก็สูญเปล่า!!”

“หลี่ฮั่วหวัง เหตุใดเจ้าไม่ไปตายเสีย!! เจ้าแสร้งเป็นคนดีไปไย! รีบไปตายเสียเถิด!”

หลี่ฮั่วหวังไม่ปริปาก เขาเม้มริมฝีปากแน่น ขุดหลุมทีละหลุมต่อไปท่ามกลางเสียงด่าทอแสบแก้วหูของเจียงอิงจื่อ

ภายในถ้ำของลัทธิอ่าวจิ่ง เสียงของเซินเปิ่นโยวดังออกมาจากโพรงอีกครา “โส่วซาน โถวชี พวกเจ้าแยกย้ายเถิด คราหน้าหากผู้นี้มาอีก จงกันเขาไว้นอกประตูซานเหมินก็พอ เรื่องระหว่างเราจบสิ้นแล้ว ไม่มีสิ่งใดติดค้างกันอีก”

“ขอรับ ผู้อาวุโสเซินเปิ่นโยว” โส่วซานที่ร่างไหม้เกรียมทั้งตัวค้อมคำนับอย่างนอบน้อม แล้วพาสาวกลัทธิอ่าวจิ่งคนอื่นๆ ทยอยออกจากที่บำเพ็ญเพียรของผู้อาวุโส

ไม่นานนัก ทั่วบริเวณก็เงียบสงัดลง เหลือเพียงผนังที่มีโพรงถ้ำหกแห่ง

ทันใดนั้น เสียงสตรีแหลมเล็กเสียงหนึ่งก็ทำลายความเงียบลง

“คิกๆ... จิตวิสุทธิ์นั่นเชื่อจริงๆ เขาเชื่อหมดใจเลย! ซานเถียว วิธีของเจ้าได้ผลจริงด้วย!”

เสียงนั้นราวกับปลดสลักบางอย่าง ผนังทั้งแผ่นที่เต็มไปด้วยโพรงสีดำถี่ยิบก็ราวกับมีชีวิตขึ้นมาในชั่วพริบตา

เสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์แหลมเล็ก เสียงหัวเราะบ้าคลั่งห้าวกร้าว เสียงหัวเราะเยาะเย้ยแผ่วเบา เสียงหัวเราะเปี่ยมปีติสารพัดหลั่งไหลออกมาจากโพรง ดังก้องไปทั่วทั้งถ้ำ

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 132
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 133 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 131กลับหน้าเรื่อง
ตอน 131ตอน 133