ตอนที่ 131 สิ่งใหม่
“แผล็บ!” ลิ้นใหญ่ตวัดเลียแก้มแดงก่ำของหลี่ฮั่วหวัง ลอกเอาผิวหนังที่เพิ่งงอกขึ้นมาได้ไม่นานหลุดไปแผ่นใหญ่
ความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกแปรงลวดขูดใบหน้า บีบให้หลี่ฮั่วหวังต้องลืมตาขึ้นมาอีกครา
หลี่ฮั่วหวังมองไปรอบกายด้วยความเคว้งคว้าง พบว่าตนเองยังคงอยู่ในตำบลร้าง ทว่ามีเรือนพังทลายลงไปมากพอดู
ดูท่าหลังจากที่ตนหมดสติไปเมื่อวาน คงเกิดเรื่องราวขึ้นอีกไม่น้อย
ยามนี้ฟ้าสว่างโร่แล้ว เมื่อดูจากตำแหน่งดวงตะวันที่คล้อยไปทางทิศประจิม ดูเหมือนตนจะนอนทอดร่างอยู่ที่นี่มาตลอดทั้งวัน
หมั่นโถววนรอบตัวหลี่ฮั่วหวังพลางครางหงิงๆ ไม่หยุด ท่าทางอยากเข้าใกล้แต่ก็ไม่กล้า
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งรู้ตัวช้าไปว่าร่างกายของตนผิดแปลกไป
เมื่อคืนถูกเปลวเพลิงแผดเผาจากข้างในสู่ข้างนอกปานนั้น ตามหลักแล้ว ตนสมควรจะตายสนิทจนไม่อาจตายไปกว่านี้ได้อีก
ทว่าบัดนี้ตนไม่เพียงไม่ตาย เปลือกนอกที่ไหม้เกรียมยังหลุดลอกออกไปแล้ว ร่างกายถูกปกคลุมด้วยผิวหนังบางๆ ชั้นหนึ่ง
“ดูท่าความสามารถในการฟื้นตัวของฉันจะเพิ่มขึ้นอีกแล้ว ไม่สิ ไม่ใช่แค่การฟื้นตัว แต่มันเพิ่มขึ้นทุกด้านเลยต่างหาก”
หลี่ฮั่วหวังก้มมองร่างที่แดงเถือกราวกับถูกน้ำร้อนลวกของตนพลางครุ่นคิด
ยามนี้เสื้อผ้าอาภรณ์ทั่วทั้งร่างของเขาถูกเผาผลาญจนหมดสิ้น
แต่ยังนับว่าโชคดีที่ไม่ว่าจะเป็นบันทึกมหาภพ กระบี่ยาว หรือเครื่องทรมานที่ทำจากเหล็กเหล่านั้น ล้วนไม่เสียหายจากเปลวเพลิง
เขาโซซัดโซเซพยุงตัวลุกขึ้น สายลมอ่อนพัดผ่านผิวกายจนปวดแสบปวดร้อน
หลี่ฮั่วหวังที่ร่างเปลือยเปล่าล่อนจ้อนพาสุนัขตัวหนึ่งเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วทั้งตำบลร้าง
หลังจากเดินวนอยู่สองสามรอบ เขาก็พบเสื้อผ้าชุดใหม่ในร้านขายเสื้อผ้าเก่าที่เต็มไปด้วยหยากไย่แห่งหนึ่ง
เมื่อเดินผ่านเถ้าแก่โครงกระดูกไร้หัวหลังโต๊ะคิดเงิน หลี่ฮั่วหวังก็หาชุดพรตสีครามตัวหนึ่งมาสวมคลุมร่างไว้ จากนั้นก็ฉีกผืนผ้าผืนใหญ่ออกมาห่อข้าวของทั้งหมดในอ้อมอกเอาไว้
ผิวหนังที่เพิ่งงอกใหม่อันบอบบางถูกเนื้อผ้าครูดจนแตกปริได้อย่างง่ายดาย หยาดโลหิตดุจ “บุปผาท้อ” ค่อยๆ แผ่ซ่านกระจายวงกว้างบนชุดพรต
เลือดเนื้อกับผิวหนังติดเหนียวเป็นเนื้อเดียวกัน ทุกครั้งที่ขยับ หลี่ฮั่วหวังรู้สึกเจ็บราวถูกมีดขูด การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งไม่ต่างจากการรับทัณฑ์
เขาหาเก้าอี้ม้านั่งยาวในร้านขายเสื้อผ้าเก่าตัวหนึ่งมาได้ แล้วนั่งลงอย่างสั่นเทา รอคอยให้ผิวหนังของตนงอกใหม่อย่างสมบูรณ์เงียบๆ
หลี่ฮั่วหวังเฝ้ารออยู่ภายในร้านขายเสื้อผ้าเก่าที่เต็มไปด้วยอาภรณ์ เมื่อกาลเวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป ร้านขายเสื้อผ้าเก่าทั้งร้านก็เริ่มมืดสลัวลง
เสื้อผ้าเก่าแต่ละตัวที่แขวนอยู่บนขื่อคานภายในเรือน เมื่อมีฉากหลังเป็นความมืดมิด ก็แลดูราวกับซากผีผูกคอตายที่แขวนห้อยต่องแต่งเรียงรายอยู่ตรงนั้น
สายลมอ่อนที่ไม่รู้พัดมาจากทิศทางใดโชยมา เสื้อผ้าเหล่านั้นเริ่มแกว่งไหวเบาๆ ทำให้เรือนทั้งหลังทวีบรรยากาศวังเวงชวนขนหัวลุกยิ่งนัก
“โฮ่ง! โฮ่งๆ!!” หมั่นโถวเห่าใส่เสื้อผ้าที่แกว่งไหวเหล่านั้น พลางหดตัวมุดเข้าไปใต้ม้านั่งของหลี่ฮั่วหวังอย่างขลาดกลัว
“ชู่ อย่าเห่า โลกนี้ไม่มีผี คนตายไปแล้วก็ไม่เหลือสิ่งใด มิเช่นนั้นพวกเขาคงมาทวงชีวิตข้านานแล้ว” หลี่ฮั่วหวังลูบหัวหมั่นโถวเบาๆ พลางพึมพำกับตนเอง
หมั่นโถวค่อยๆ สงบลง มันใช้ลิ้นเลียฝ่ามือของหลี่ฮั่วหวัง
เมื่อมันเลียจนผิวหนังของหลี่ฮั่วหวังถลอกอีกครั้งตามคาด มันก็ไม่กล้าเลียต่อ ได้แต่มองหลี่ฮั่วหวังด้วยแววตารู้สึกผิด
หลี่ฮั่วหวังไม่ได้สนใจบาดแผล แต่กลับเริ่มตรวจดูอาการบาดเจ็บของหมั่นโถวแทน เขาใช้มือกดลงบนหน้าท้องส่วนที่มันถูกเตะอย่างระมัดระวัง
คราบเลือดตรงมุมปากเป็นหลักฐานว่าหมั่นโถวได้รับบาดเจ็บจริงๆ ทว่าเมื่อดูจากการที่มันสามารถวิ่งจากบนเขาลงมาถึงตำบลข้างล่างได้ บาดแผลคงไม่ร้ายแรงเท่าใดนัก
หากเจียงอิงจื่อคิดจะฆ่าสุนัขตัวหนึ่งจริงๆ ย่อมง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ เหตุผลเดียวที่หมั่นโถวยังไม่ตาย
ก็เพราะนางยังมีจิตใจเมตตา ไม่อยากลงมือฆ่าหมั่นโถว แม้ว่าสุนัขตัวนี้จะยอมรับศัตรูเป็นเจ้านายก็ตาม
“อิงจื่อ...” ภายในร้านขายเสื้อผ้าเก่าอันสลัวราง หลี่ฮั่วหวังเหม่อมองอาภรณ์ที่ไหวระริกตามแรงลมตรงหน้า
ชั่วขณะนี้ เขาคิดถึงสิ่งต่างๆ มากมายเหลือเกิน
ทันใดนั้น เขาก็ลุกขึ้นยืนโดยไม่นำพาต่อผิวหนังที่เสียดสีจนเจ็บแปลบ
หลี่ฮั่วหวังเดินไปตรงหน้าเถ้าแก่ร้านเสื้อผ้าเก่าร่างไร้หัว ยื่นมือออกไปอุ้มซากนั้นขึ้นมา แล้วก้าวเดินออกไปนอกเรือน
กระบี่ยาวที่คมกริบตัดเหล็กดุจตัดดินเล่มนั้น ถูกนำมาใช้แทนพลั่วเพื่อเริ่มขุดหลุมอีกครั้ง
หลุมขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว หลี่ฮั่วหวังนำกะโหลกศีรษะที่หาเจอในร้านขายเสื้อผ้าเก่ามาจัดวางให้ตรงคู่กับร่างโครงกระดูกไร้หัว จากนั้นจึงกลบดินลงไปใหม่
แผ่นไม้กระดานประตูถูกถอดรื้อลงมา หลี่ฮั่วหวังอยากจะสลักตัวอักษร ทว่ากลับพบว่าตนเองลืมเลือนไปเนิ่นนานแล้วว่าตัวอักษรเหล่านั้นเขียนอย่างไร
ท้ายที่สุด เขาจึงตัดใจใช้ปลายกระบี่สลักเป็นลวดลายรูปเสื้อผ้าตัวหนึ่ง แล้วปักไว้หน้าเนินหลุมศพ
ถัดจากนั้น หลี่ฮั่วหวังหันหลังเดินเข้าไปในเรือนอีกหลังหนึ่ง แล้วอุ้มร่างไร้วิญญาณของคู่แม่ลูกออกมาจากด้านใน
โครงกระดูกร่างแล้วร่างเล่าถูกฝังลงดิน แผ่นป้ายหลุมศพสลักลวดลายแผ่นแล้วแผ่นเล่าถูกตั้งตระหง่านขึ้น
ผิวหนังที่ยังสมานไม่ดีถูกเสื้อผ้าเสียดสีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่นานก็เปื่อยยุ่ยไปหมด
ยิ่งบวกกับประสาทรับความเจ็บปวดอันฉับไว ย่อมมิต่างอันใดกับการถูกแล่เนื้อพันดาบ
กระนั้นหลี่ฮั่วหวังกลับมิได้หยุดชะงักลงแม้แต่น้อย ยิ่งร่างกายเจ็บปวดรวดร้าวเพียงใด ภายในใจของเขาจึงจะค่อยรู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง
ยิ่งหลี่ฮั่วหวังขนย้ายร่างไม่หยุด ชุดพรตบนร่างเขาก็ค่อยๆ กลายเป็นสีแดงคล้ำอีกครา
ครั้นหลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปในเรือนชั้นเดียวอีกหลังหนึ่ง เขาก็ชะงักงันไป ด้านในนั้นมีเปลไผ่สานหลังหนึ่งตั้งอยู่
เมื่อแลเห็นสิ่งนั้น ในเวลานี้เขากลับไม่กล้าก้าวเดินเข้าไป
“หึๆ... เทียบกับเจ้าแล้ว ข้ามิกลายเป็นนักบุญไปเลยรึ” เสียงอันคุ้นเคยดังกึกก้องราวสายฟ้าฟาดข้างหูหลี่ฮั่วหวัง
เขาหันขวับไปทันที ก็เห็นตันหยางจื่อสามศีรษะกำลังยืนอยู่บนซากกระเบื้องของเรือนฝั่งตรงข้าม จ้องมองมายังตน
เมื่อจ้องมองรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มบนศีรษะทั้งสามนั้น หลี่ฮั่วหวังราวกับรู้สึกว่าตนเองตกอยู่ในถ้ำน้ำแข็งขึ้นมาในชั่วพริบตา
วินาทีถัดมา หลี่ฮั่วหวังก็ขยับ เขาไม่สนใจตันหยางจื่อบนหลังคา แต่ค่อยๆ หันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังทิวเขาไกลลิบ
แรกเริ่มเป็นการเดินช้าๆ ถัดมาเป็นวิ่งเหยาะๆ สุดท้ายก็กัดฟันวิ่งตะบึง เลือดที่หยดจากร่างเขาโปรยปรายไปตลอดทาง
“พวกเจ้าอธิบายให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้! นี่มันเรื่องอันใดกันแน่! เหตุใดตันหยางจื่อถึงยังอยู่อีก!!”
ภายในถ้ำอันสว่างไสว ท่ามกลางสายตาที่ล้อมมองของเหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งกลุ่มหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังผู้หอบหายใจรวยรินและมีหยาดโลหิตไหลรินอาบใบหน้า ตะเบ็งเสียงเค้นถามไปยังโพรงถ้ำหลายแห่งบนผนังตรงหน้า
เสียงแหบชราดังมาจากโพรงแห่งหนึ่ง “สหายน้อย เรื่องระหว่างเราล้วนจบสิ้นแล้ว อาจารย์ของเจ้าวิญญาณแตกสลายไปนานแล้ว พวกเราก็มิได้เห็นเศษเสี้ยวของเขาบนตัวเจ้าเลยแม้แต่น้อย”
ในยามนั้นเอง ม่านตาของหลี่ฮั่วหวังหดเล็กลงถึงขีดสุด เขาชี้นิ้วที่สั่นเทาไปยังปากถ้ำแห่งหนึ่ง
“เช่นนั้นเจ้าบอกข้ามา นั่นคือสิ่งใด! นั่นคือสิ่งใด! พวกเจ้าตาบอดกันหมดแล้วรึ! วิญญาณแตกสลายบ้าบออันใด! ตอนนี้มันมีอิทธิพลต่อข้ามากกว่าเดิม! ถึงขั้นปรากฏตัวได้ทุกเมื่อแล้ว! สิ่งนี้มิได้ถูกขจัดไปเลย!!”
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็ราวกับมองเห็นบางสิ่งอีก เขาสูดหายใจเฮือก “ไม่ถูก! แม้แต่เจียงอิงจื่อก็อยู่ด้วย! ตอนนี้นางอยู่ข้างกายตันหยางจื่อ!”
สิ้นคำพูดนี้ เหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งโดยรอบต่างรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาทันใด แม้กระทั่งตัวหลี่ฮั่วหวังเองก็ยังรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
ตันหยางจื่อคงอยู่ได้เพราะฝึกเซียน แต่เจียงอิงจื่อเล่าเป็นเพราะเหตุใด นางมิได้ฝึกเซียนเลย!
หลี่ฮั่วหวังจ้องสตรีแขนขาดขาด้วนที่เนื้อตัวเละเทะเปื้อนเลือดผู้นั้นอย่างไม่วางตา ในหัวอื้ออึงไปหมด
ณ เวลานี้ นางยังคงใช้แววตาเคียดแค้นชิงชังถึงที่สุดจ้องเขม็งมาที่เขาอย่างไม่ละสายตา
“สหายน้อย พวกเราตกลงกันไว้ก่อนแล้ว ว่ารับปากเพียงขับไล่อาจารย์ของเจ้า ส่วนภาพหลอนพิลึกพิลั่นของจิตวิสุทธิ์อย่างพวกเจ้า พวกเราไม่เกี่ยว”
กำลังโหลดความเห็น...