ตอนที่ 130 ความตาย
หลี่ฮั่วหวังมองไปยัง “คนทั้งหก” ที่อยู่ไกลออกไปอย่างโงนเงน ยามนี้ในสายตาของเขา คนเหล่านั้นก็เปลี่ยนไปอย่างมากเช่นกัน
ร่างกายยังคงเป็นเช่นเดิม ทว่าเครื่องหน้าของพวกเขากลับบิดเบี้ยวยืดยาวออกโดยสิ้นเชิง แล้วต่อประกอบกันใหม่ กลายเป็นไพ่นกกระจอกเลือดเนื้อคนละใบ
“หยุดมือ! พวกเราจะช่วยเจ้าขจัดตันหยางจื่อเดี๋ยวนี้!”
เมื่อได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังผู้กำลังพังทลายก็หัวเราะออกมา รอยยิ้มนี้เป็นเพียงปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณเท่านั้น ในใจของเขาหาได้สัมผัสถึงความยินดีอันใดไม่
เดิมทียามนี้เขาควรจะดีใจ ทว่าหลี่ฮั่วหวังในตอนนี้ถูกความเจ็บปวดสองชั้นถึงขีดสุดทรมาน จนสูญเสียความสามารถในการรับรู้ความยินดีไปสิ้น
เรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาถูกใช้ไปกับการต่อต้านเจตจำนงอันแรงกล้าที่จะปลิดชีพตนเอง
ท่ามกลางความเลื่อนลอย หลี่ฮั่วหวังเห็นหนึ่งในนั้นซึ่งเป็นไพ่สามเส้นเอ่ยปากขึ้น
“เสวียนหยาง ขัดสมาธิให้มั่น! ประสานสองมือไว้ที่ตันเถียน ผูกเคล็ดมังกรนอน รักษาห้องหัวใจไว้!”
หลี่ฮั่วหวังทำตามอย่างสุดความสามารถ ยันต์โลหิตรอบกายสั่นระริกไปตามแรงไหวของร่างกายเขา
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็เห็นผู้อาวุโสทั้งหกเข้ามาใกล้ แล้วนั่งขัดสมาธิล้อมเป็นวงกลมห่างออกไปสามจั้ง
ยามที่คนทั้งหกอ้าปากพร้อมกัน สิ่งที่เอ่ยออกมาเหนือความคาดหมายมิใช่โองการอันลึกซึ้งหรืออาคมประหลาดอันใด หากแต่เป็นประโยคย้อนถามที่แฝงเสียงสะท้อนก้องกังวานหลายชั้น
“อันใดคือวิถีลวงลืม”
“ทิ้งกายา ขับไล่ปัญญา พรากรูปละความรู้ หลอมรวมกับมหาวิถี นี่แลเรียกว่าลวงลืม!”
ขณะที่พวกเขาถามเองตอบเอง เสื้อผ้าบนร่างของทั้งหกคนก็เริ่มพองขึ้นด้วยแรงลม แล้วลอยขึ้นกลางอากาศ สีสันของทุกสิ่งรอบด้านเริ่มเหลื่อมผิดที่
“มิใช่!” เสียงหนึ่งที่ไม่รู้ว่ามาจากทิศใดเข้ายึดครองห้องหัวใจของทุกคนในชั่วพริบตา ทุกสิ่งรอบด้านพลันหม่นสีลงในบัดดล
“มิใช่!”
“มิใช่!”
“มิใช่!”
“มิใช่!”
“มิใช่!”
“มิใช่!”
ผู้อาวุโสทั้งหกเอ่ยทวนพร้อมกัน เสียงนั้นพลันขยายดังขึ้นนับไม่ถ้วนเท่า
ท้องฟ้าที่ปริแยกเริ่มถูกเมฆดำบางชนิดปกคลุม ประสาทสัมผัสทั้งห้าของหลี่ฮั่วหวังที่หลอมรวมกันค่อยๆ กลับคืนมา ทว่าก็ไม่เหมือนเดิมเสียทีเดียว
“นั่งคือเคลื่อน ลืมคือคิด ไม่นั่งจึงหยุดภาระ ไม่ลืมจึงพักความคิด ภาระไม่หยุด จิตจึงสงบ ความคิดไม่พัก ใจจึงนิ่ง!”
ยามที่ถ้อยคำนี้หลุดออกจากปากของผู้อาวุโสทั้งหก หลี่ฮั่วหวังคล้ายจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง เขาเงยหน้าขึ้นในทันใด จากนั้นจึงมองเห็นตันหยางจื่อที่ซ่อนตัวอยู่ในเมฆดำ
ครานี้ตันหยางจื่อแตกต่างไปจากคราวก่อนเล็กน้อย มีสิ่งกึ่งโปร่งใสคล้ายสายสะดือเส้นหนึ่งแทงทะลุออกมาจากหน้าท้องของมัน แล้วเชื่อมโยงเข้ากับร่างของหลี่ฮั่วหวัง
สามศีรษะของตันหยางจื่อมองมาทางหลี่ฮั่วหวังพร้อมกัน ดวงตาทั้งหกคู่จ้องเขม็งมายังหลี่ฮั่วหวังด้วยความเคียดแค้นชิงชังถึงขีดสุด
“ศิษย์ทรพี! หาคนอื่นมาจัดการอาจารย์อีกแล้วรึ ฮึๆ! เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นรึ อาจารย์เป็นเซียนแล้ว!”
“เซียน... เซียน... หึๆๆ...” หลี่ฮั่วหวังที่อยู่บนขอบเหวแห่งการพังทลายมองอวัยวะหนวดน่าคลื่นไส้บนร่างของตันหยางจื่อ
หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจลึก แล้วตะโกนใส่ตันหยางจื่อ “คนอย่างเจ้าก็เป็นเซียนได้หรือ เจ้ามีดีอันใดถึงได้เป็นเซียน ที่นี่ยังมีฟ้ามีดินอยู่หรือไม่!!”
“ฮึๆ! คนที่เจ้าฆ่าก็ไม่น้อยกว่าข้า เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาพูดเช่นนี้!”
ศีรษะเด็กทางขวาของตันหยางจื่อสั่นไหวเล็กน้อย กระบี่เหรียญทองแดงเลือดเนื้อเล่มหนึ่งถูกหนวดทั้งสามเส้นของมันรัดพันไว้
มันนำพาร่างกายอันวิปริตผิดรูป เหยียบย่างเมฆดำโฉบลงมายังผู้อาวุโสทั้งหกด้านล่างประหนึ่งเหยี่ยวล่าเหยื่อ
ผู้อาวุโสทั้งหกมิได้ใส่ใจตันหยางจื่อเหนือศีรษะแม้แต่น้อย ต่างประสานเคล็ดมือชี้ตรงไปยังหลี่ฮั่วหวังผู้เป็นจุดศูนย์กลางพร้อมกัน
“สามบุปผารวมเหนือกระหม่อมแท้คือมายา เหยียบเมฆาใต้บาทก็หาใช่จริง ฝันใหญ่ครั้งหนึ่งสุดท้ายต้องตื่น ไร้รากไร้ขอบล้วนคืนสู่ธุลี”
ทันทีที่ถ้อยคำนี้ดังขึ้น ตันหยางจื่อกลางเวหาก็ราวกับถูกขุนเขาทั้งลูกทับใส่ ร่างดิ่งลงสู่พื้นเร็วจนเห็นเป็นเงาพร่า
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังที่ร่างลุกท่วมด้วยเปลวเพลิงก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติในช่องท้อง คล้ายมีบางสิ่งกำลังดิ้นรนปั่นป่วน
บางทีนี่อาจจะเจ็บปวดอย่างยิ่ง ทว่าในยามนี้หลี่ฮั่วหวังกลับมิอาจรับรู้ได้แล้ว
เขาเพียงมองเห็นว่า “สายสะดือ” เส้นที่เชื่อมโยงตนเองกับตันหยางจื่อไว้หนาขึ้นและเข้มขึ้น จนคล้ายกับว่าเขาสามารถใช้มือคว้าจับมันไว้ได้แล้ว
เขาลองยื่นสองมือออกไปอย่างหยั่งเชิง แล้วพบว่าสัมผัสมันได้จริงๆ ซ้ำ “สายสะดือ” เส้นนั้นยังถูกเปลวเพลิงบนมือเขาเผาจนดังฉ่า
“นี่... นี่เป็นไปไม่ได้!! บัดนี้ข้าเป็นเซียนแล้ว! ผู้ใดกล้าขวางข้า!!” ตันหยางจื่อที่ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรงดิ้นรนจะลุกขึ้น
ผู้อาวุโสทั้งหกถอนหายใจพร้อมกัน แล้วเริ่มสวดท่อง
“อันว่าเมื่อรูปกายปรากฏ จิตก็หลงไหล เมื่อกิจการงอกงาม ความคิดก็ฟุ้งซ่าน ยิ่งมหาวิถีอยู่เหนือรูปรส ธรรมชาติแท้อยู่ไกลจากความใคร่ ผู้ใดเล่าจะได้ยินสิ่งเลือนรางแล้วยังศรัทธา สดับสิ่งไร้รูปแล้วไม่ลังเล ดั่งผู้ได้ยินวิธีลวงลืม...”
เมื่อเสียงที่ดังบ้างค่อยบ้างนี้ก้องขึ้น หลี่ฮั่วหวังก็พลันพบว่าทุกสิ่งรอบกายเหลื่อมผิดที่ไปหมด
เมื่อครู่ตนควรนั่งขัดสมาธิอยู่กลางวงคน ทว่าบัดนี้กลับติดค้างเอียงกะเท่เร่อยู่กลางอากาศ
มิใช่เขาเพียงผู้เดียวที่เป็นเช่นนี้ ผู้อื่นก็เป็นเหมือนกันทั้งหมด บางคนถึงกับมีร่างครึ่งหนึ่งติดอยู่ในดิน อีกครึ่งหนึ่งโผล่อยู่ข้างนอก
เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว ความเปลี่ยนแปลงของตันหยางจื่อยิ่งรุนแรงกว่า ท่ามกลางเสียงสวดท่องคัมภีร์ที่โอบล้อม ทุกสิ่งบนร่างของเขาเริ่มละลาย แถบแพรเซียนที่เคยพลิ้วไหวอย่างสง่างามร่วงหล่นลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง แปดเปื้อนไปด้วยคราบโคลนตมแห่งแดนโลกีย์
“ในมหาวิถี เงียบสงัดไร้สิ่งใด ฤทธิ์ใช้ไร้ทิศทาง กายใจก็เป็นเช่นนั้น สืบสาวถึงกายใจ...”
เสียงสวดพระคัมภีร์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หลี่ฮั่วหวังมองเห็นควันสีขาวสายหนึ่งลอยออกมาจากศีรษะไพ่นกกระจอกของผู้อาวุโสทั้งหก มันพันเกี่ยวกันเป็นเกลียวเชือกป่านแล้วมุดดิ่งลงสู่ใต้ผืนดิน
“นี่... เป็นไปไม่ได้... นี่... เป็นไปไม่ได้! ข้าคือเซียน...!!” นี่คือวาจาสุดท้ายของตันหยางจื่อ
สิ้นคำพูดประโยคสุดท้ายนี้ ตันหยางจื่อก็พังทลายลงทั้งร่าง
สรรพสิ่งในร่างกายของเขากลายสภาพเป็นกลุ่มเมฆดำลอยขึ้นสู่เวหา หากแต่ยังมิทันลอยไปได้ถึงครึ่งทาง ก็สลายหายไปจนหมดสิ้น
แทบจะในเวลาเดียวกัน หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง “อ้วก!” ใบหน้าครึ่งซีกที่ถูกหนวดพันอยู่ถูกเขาสำรอกออกมา
นั่นคือใบหน้าครึ่งซีกของตันหยางจื่อ ใบหน้านี้ขาวซีดและส่งกลิ่นเหม็นเน่า ชัดเจนว่าตายสนิทแล้ว
หลี่ฮั่วหวังจ้องมองใบหน้าครึ่งซีกเบื้องหน้า ราวกับตนเองกำลังตกอยู่ในความฝัน
เขาประคองมันขึ้นด้วยสองมือที่สั่นเทา มองใบหน้าครึ่งซีกของตันหยางจื่อมอดไหม้เป็นเถ้าถ่านคามือตนเองอย่างไม่กะพริบตา
ตันหยางจื่อดับสูญไปแล้ว สิ่งที่คอยวางแผนจะกลืนกินหลอมรวมกับเขาอยู่ตลอดเวลานั้น ในที่สุดก็มลายหายไปแล้ว
หากจะถามว่ายามนี้ยินดีเพียงใด หลี่ฮั่วหวังกลับมิได้รับรู้ถึงมันเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงรู้สึกโหวงเหวงว่างเปล่าอยู่ในใจ
ความเจ็บปวดแสนสาหัสทั้งกายและใจทำให้เขาไม่อาจขบคิดถึงอารมณ์ความรู้สึกอันซับซ้อนอื่นใดได้
ผู้อาวุโสทั้งหกสบตากัน พลางร่ายเคล็ดวิชาแล้วชี้นิ้วไปยังหลี่ฮั่วหวังพร้อมกันอีกครา
ยันต์โลหิตรูปตะขอรอบกายเขาค่อยๆ ร่วงกลับคืนสู่พื้นดิน
เมฆดำบนท้องฟ้าแหวกออก ปาฮุยที่อยู่ไกลแสนไกลและสูงส่งเทียมฟ้าดุจดวงสุริยัน สาดประกายแสงอาบชโลมทุกคนอีกคำรบ
หลี่ฮั่วหวังนิ่งงันอยู่กับที่ ไม่แยแสสิ่งใดรอบกาย เขาไม่ได้สนใจว่าผู้อาวุโสทั้งหกกำลังทำสิ่งใดอยู่ และก็ไม่อยากรู้ด้วย
เพียงแค่เขาฝืนทนประคองสติมิให้ตนเองคิดสั้นปลิดชีพ ก็ยากลำบากอย่างยิ่งยวดแล้ว
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองหมดสติไปตั้งแต่เมื่อใด ภาพสุดท้ายที่หลี่ฮั่วหวังมองเห็น คือกองเถ้าถ่านเกรียมไหม้ของตันหยางจื่อบนพื้นดิน
กำลังโหลดความเห็น...