คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 129

ตอน 129

ตอนที่ 129 บังเกิด

“แม่ เข็นผมกลับไปเถอะครับ เดี๋ยวผมอาจจะส่งเสียงดังไปบ้าง แม่ทนหน่อยนะ มีเวลาผมจะกลับมาหาแม่ใหม่ ถ้าเงินหมดก็บอกผมนะ”

โส่วซานมองหลี่ฮั่วหวังที่ถูกเปลวเพลิงห่อหุ้ม ใบหน้าไหม้เกรียมของเขาเผยรอยยิ้มพิลึก พึมพำถ้อยคำเหล่านี้ออกมาคนเดียว

โส่วซานขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถอยหลังไปอีกก้าว “ผู้อาวุโสกล่าวไว้ไม่ผิดจริงๆ เจ้าเด็กนี่ไม่เหมือนจิตวิสุทธิ์ทั่วไปเสียแล้ว คราวนี้ชักจะยุ่งยาก”

ขณะที่เขากำลังจนปัญญาอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้ยินความเคลื่อนไหวจากด้านหลัง

ทันทีที่เขาหันขวับกลับไป สีหน้าก็พลันตึงเครียดขึ้นมาทันใด เปลวเพลิงที่ลุกไหม้บนร่างกายอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมุดกลับเข้าไปในร่างของเขาอีกครั้ง

“ผู้อาวุโสเหยี่ยนเจี้ยนสี่ ผู้อาวุโสเอ่อร์ทิงนู่ ผู้อาวุโสปี้ซิ่วไอ้ ผู้อาวุโสเสอฉางซือ ผู้อาวุโสอี้เจี้ยนอวี้ ผู้อาวุโสเซินเปิ่นโยว เหตุใดพวกท่านถึงได้ลงมาจากเขากันหมดเล่า”

“สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง” เซินเปิ่นโยวผู้มีใบหน้าเหลี่ยมดูเหมือนจะไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง

“จิตวิสุทธิ์ผู้นั้นอยู่ตรงนั้น ท่านก็เห็นแล้ว เขาไม่ยอมเดินตามทางที่เราวางไว้” โส่วซานชี้นิ้วไหม้เกรียมไปยังหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ไกลออกไปอย่างหงุดหงิด

ทั้งหกคนสบตากันครู่หนึ่ง จากนั้นสตรีร่างสูงผู้หนึ่งก็ก้าวออกมากล่าว “ใกล้ได้ที่แล้ว ผลักเขาอีกสักแรง”

สิ้นเสียงนั้น เมื่อทั้งหกคนยกมือขึ้นกำหมัดพร้อมกัน เปลวเพลิงที่ห่อหุ้มหลี่ฮั่วหวังอยู่ก็กระชากร่างของเขาในพริบตา กดแนบลงกับพื้นอย่างแน่นหนา

“แม่ ช่วยเข็นผมให้เร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม ผมเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแล้ว อย่าลืมอุดปากผมไว้ด้วยนะ”

หลี่ฮั่วหวังยังคงจับจ้องดวงจันทร์บนท้องฟ้าพลางพึมพำกับตนเอง

“ข้าเอง” เอ่อร์ทิงนู่ซึ่งแต่งกายเป็นนางคณิกาเอกแห่งหอโคมเขียวจีบนิ้วดอกกล้วยไม้ สอดเข้าไปในเรือนผมงามบนกระหม่อมแล้วคีบไว้เบาๆ ก่อนจะเริ่มดึงออกมา

เข็มเงินเล่มหนึ่งที่ทอประกายเย็นเยียบถูกดึงออกมาอย่างช้าๆ

ยิ่งดึงก็ยิ่งยาว จนเข็มยาวเกือบหนึ่งชุ่น ย่อมเห็นได้ว่าเมื่อครู่มันปักลึกเข้าไปในศีรษะของหญิงผู้นี้เพียงใด

เอ่อร์ทิงนู่ดีดนิ้วเบาๆ เข็มเงินเปื้อนเลือดเล่มนั้นก็พุ่งออกไปจนเห็นเป็นเงาพร่า ปักตรงเข้าสู่ศีรษะที่ไหม้เกรียมของหลี่ฮั่วหวัง

“เจ้าใส่สิ่งใดเข้าไปให้เขา อย่าใส่มั่วซั่ว ระวังจะเกิดเรื่อง” เหยี่ยนเจี้ยนสี่ที่อยู่ข้างๆ เอ่ยเตือน

“เพียงเรื่องเก่าเมื่อสี่ปีก่อนเท่านั้น กลัวว่าความขมขื่นในใจเขาจะไม่พอ จึงเติมให้อีกหน่อย หึๆ” กล่าวถึงตรงนี้ ริมฝีปากแดงดั่งเลือดของนางก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย สีหน้าลำพองใจยิ่งนัก

ชั่วขณะที่เข็มยาวแทงทะลุเข้าไป หลี่ฮั่วหวังก็พลันได้สติกลับมาจากทางฝั่งนั้นทันที ภาพอันนองเลือดนานัปการที่ผุดขึ้นมาในหัวกะทันหัน ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะกุมท้องแล้วเริ่มอาเจียนออกมา

เขาเห็นชัดแล้ว นั่นคือตัวเขาเองจริงๆ ตัวเขาที่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พลางเข่นฆ่าผู้คนในตำบลตามอำเภอใจ

หากจะกล่าวให้ถูกต้อง นั่นไม่ใช่การฆ่าคนเสียทีเดียว เป็นเพียงผู้คนที่อยู่รอบกายเขา ร่างกายฉีกขาดกะทันหันโดยไร้สัญญาณเตือน ศีรษะยุบตัวลง ทั้งยังมีไฟลุกท่วมร่างก็เท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น นี่มิใช่แค่ไม่กี่คนหรือสิบกว่าคน แต่เป็นคนหลายหมื่นคน!

ตลอดทั้งตำบล ชายหญิงคนชราและเด็กทุกช่วงวัยต่างประสบชะตากรรมเดียวกันในห้วงความคิดของเขา

เว้นไว้เพียงคนเดียว เจียงอิงจื่อ เพราะรูปลักษณ์ของนางในตอนนั้นคล้ายคลึงกับหยางน่าตอนเด็กอยู่หลายส่วน

สภาพความตายของผู้คนนับหมื่นที่ถูกตนเองปลิดชีพอย่างง่ายดายระเบิดออกพร้อมกันในสมอง ย่อมไม่ใช่สิ่งที่หลี่ฮั่วหวังจะทานทนได้เลย

“คนในตำบลนี้ฉันฆ่าจริงๆ เหรอ” หลี่ฮั่วหวังเริ่มถามตัวเองอีกครั้ง ทว่าดูเหมือนไม่จำเป็นต้องตอบแล้ว มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะยอมไว้ชีวิตคนที่หน้าตาเหมือนหยางน่าตอนเด็ก

คราวนี้ไม่มีตันหยางจื่อมาคอยหาข้ออ้างแบ่งเบาความเจ็บปวดให้เขาอีกต่อไปแล้ว

เมื่อรวมเข้ากับฤทธิ์ยาที่ส่งเสริมกัน แทบจะในพริบตานั้นเอง พร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดถึงขีดสุดของหลี่ฮั่วหวังผู้ไหม้เกรียม ท้องฟ้าพลันปริแตกออก

ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน พวกเขาเห็นส่วนลึกที่สุดของท้องฟ้า ภายในห้วงอเวจีมืดมิดอันไพศาลที่ยากจะหยั่งถึง ณ ดินแดนที่โลกสีดำและดวงตะวันอันลึกล้ำยิ่งกว่าหมุนวนอยู่ภายในนั้น มีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหว

ประสาทสัมผัสทั้งห้าของทุกคนในที่นั้นเริ่มแปรเปลี่ยนไปพร้อมๆ กัน

การมองเห็น รสสัมผัส กลิ่นสัมผัส และการได้ยินของทุกคนหลอมรวมเข้าด้วยกัน ก่อเกิดเป็นประสาทรับรู้รูปแบบใหม่ที่คนทั่วไปมิอาจทำความเข้าใจได้

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น พวกเขาถึงจะ “มองเห็น” ปาฮุยได้อย่างแท้จริง

“ในที่สุดก็สำเร็จแล้ว” แม้ทั่วทั้งร่างจะถูกความหวาดกลัวที่แทบจะก่อตัวเป็นรูปธรรมโอบล้อมเอาไว้ ทว่าโส่วซานกลับตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น

“รีบเริ่มเร็วเข้า! ทุกคนเตรียมพร้อม!” สิ้นเสียง เหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งที่นั่งขัดสมาธิล้อมรอบหลี่ฮั่วหวังก็เริ่มทรมานตนเองด้วยวิธีต่างๆ เช่นกัน

พวกเขา “มอง” ไปยังปาฮุยกลางอากาศอย่างพร้อมเพรียง ในดวงตาเปี่ยมล้นไปด้วยความกระหายอันวิปลาส

เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นตามผิวหนังของแต่ละคน ก่อตัวเป็นรอยอักขระโลหิตรูปตะขออันซับซ้อนยิ่งยวดสายแล้วสายเล่าบนพื้น

อักขระโลหิตแต่ละตัวสอดประสานกัน ค่อยๆ ก่อเป็นวงยันต์ขนาดมหึมา

ขณะที่วงยันต์กำลังจะเสร็จสมบูรณ์ หลี่ฮั่วหวังที่อยู่ใจกลางยันต์ก็ยกมือขึ้นเบาๆ อักขระโลหิตทั้งหมดที่ทอดอยู่บนพื้นพลันตั้งตรงขึ้นในพริบตา แล้วค่อยๆ หมุนวนรอบกายเขา

ปาฮุยถูกหลี่ฮั่วหวังเรียกออกมา อย่างน้อยที่สุดในชั่วขณะนี้ เขาก็ได้รับพลังส่วนหนึ่งของปาฮุยมาไว้ในครอบครองชั่วคราวแล้ว

เมื่อแผนการถูกทำลาย ผู้อาวุโสทั้งหกต่างพากันถลึงตาอย่างเดือดดาลมองไปยังหลี่ฮั่วหวังผู้ถูกความสิ้นหวังโอบล้อม ในบรรดาพวกเขานั้นเหยี่ยนเจี้ยนสี่เป็นผู้เอ่ยปากขึ้นก่อน “เจ้าหนุ่ม เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”

หลี่ฮั่วหวังคุกเข่าลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายโอนเอนไปมาคล้ายจะล้มพับลงไปได้ทุกเมื่อ ดวงตาทั้งสองข้างยิ่งไร้ซึ่งประกายแห่งชีวิตโดยสิ้นเชิง

หลี่ฮั่วหวังผู้รับรู้ถึงความเจ็บปวดทับซ้อนเป็นทวีคูณแทบจะถูกกลิ่นอายแห่งความตายอันเข้มข้นปกคลุมหัวใจ การขบคิดสำหรับเขาในยามนี้ช่างยากเย็นแสนเข็ญยิ่งนัก ทว่าเขาก็ยังคงฝืนทนแบกรับทุกสิ่งเอาไว้

“สิ่งที่ข้าต้องทำ ข้าทำสำเร็จแล้ว... บัดนี้... ถึงคราวพวกเจ้าแล้ว” เขาพึมพำกับตนเอง

“บัดนี้รึ เจ้าวิปลาสไปแล้วหรือไร เจ้าล่วงรู้หรือไม่ว่าพวกเราเฝ้ารอช่วงเวลานี้มาเนิ่นนานเพียงใด!”

“อย่าได้เหลวไหล! จงคืนอักขระโลหิตกลับมาโดยเร็ว!”

“เจ้าคิดว่าตนเป็นตัวอันใด ถึงบังอาจข่มขู่พวกเรา”

เสียงคำรามด้วยเพลิงโทสะของหลี่ฮั่วหวังข่มเสียงของทุกคนจนเงียบกริบ

“ต้องเดี๋ยวนี้! ข้าไม่ได้ของข้า! ของพวกเจ้าก็อย่าหวังจะได้!!”

แม้จะมาถึงขั้นนี้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ยังตระหนักดีว่าตนไม่ได้มีความผูกพันอันใดกับคนพวกนี้เลยแม้แต่น้อย ตนยังคงเป็นจิตวิสุทธิ์ หากไม่ฉวยโอกาสตอนที่มีไพ่ในมือทำการแลกเปลี่ยน

รอจนกระทั่งตนสิ้นสูญพลังของปาฮุยไปแล้ว เมื่อนั้นย่อมไม่มีช่องว่างให้เจรจาต่อรองได้อีก

“พวกเจ้าจะฆ่าข้าให้ตายเสียเดี๋ยวนี้เลยก็ได้! แต่ถ้าทำเช่นนั้น สิ่งที่พวกเจ้าเหนื่อยยากมาตลอดหลายวันนี้ก็สูญเปล่า!”

“ขอเพียงช่วย... ช่วยข้ากำจัดตันหยางจื่อไปเสีย!... หลังจากนั้นพวกเจ้าจะทำสิ่งใดข้าก็คร้านจะแยแสแล้ว!”

หลี่ฮั่วหวังเค้นเรี่ยวแรงหยาดสุดท้ายในใจเอ่ยเงื่อนไขของตนออกมา

ทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็เริ่มสั่นสะท้าน ความเจ็บปวดทั้งทางกายและใจบนร่างเริ่มแผ่ซ่านออกไปสู่รอบด้าน

เหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งทุกคนต่างกรีดร้องโหยหวนพลางทรุดหมอบลงกับพื้น ความเจ็บปวดเช่นนี้รุนแรงเกินกว่าความเจ็บปวดที่พวกเขาได้รับจากการทรมานตนเองไปมากมายนัก

เมื่อสรรพสิ่งใดมิอาจทานทนต่อความเจ็บปวด หนทางเดียวที่คิดถึงย่อมเป็นการหลุดพ้น พวกเขาต่างหันคมอาวุธนานาชนิดในมือเข้าหาลำคอตนเองโดยมิอาจควบคุมได้

“หยุดมือ! พวกเราจะช่วยเจ้าขจัดตันหยางจื่อเดี๋ยวนี้!”

หลี่ฮั่วหวังผู้ซวนเซและแทบจะถูกความเจ็บปวดบดขยี้จนพังทลายหัวเราะออกมา

ในจังหวะที่สายตาทุกคู่จับจ้องอยู่ที่หลี่ฮั่วหวัง ก็ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นเลยว่า ปาฮุยที่อยู่กลางเวหาได้ทอดสายตามองหลี่ฮั่วหวังอีกคราหนึ่งแล้ว

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 129
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 130 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 128กลับหน้าเรื่อง
ตอน 128ตอน 130