ตอนที่ 128 ไม่ใช่ฉัน
เปลวเพลิงยังคงลุกโหม แผดเผาทุกสิ่งของหลี่ฮั่วหวัง สภาพของเขาค่อยๆ กลายเป็นเหมือนโส่วซานที่ไหม้เกรียมเข้าไปทุกที
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ของโอสถที่กลืนลงไป หรือเป็นเพราะเปลวเพลิงที่ลุกท่วมร่าง ทุกสิ่งที่หลี่ฮั่วหวังมองเห็นจึงเริ่มบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนไปหมด
โครงกระดูกโดยรอบที่สมควรจะนิ่งสงบไม่ขยับเขยื้อนกลับเริ่มงอกเงยขึ้นมาราวกับต้นไม้ พลางเติบโตและบิดส่ายไปมาราวกับภาพลวงตาอันพิศวงพิลึกพิลั่น
“อ๊าก... อ๊าก... อ๊ากกก!!!”
ท่ามกลางเสียงคำรามของหลี่ฮั่วหวัง เปลวเพลิงราวกับพบช่องทางเข้า มันพลันมุดเข้าไปข้างใน แล้วเริ่มแผดเผาเครื่องในทั้งหมดของเขาจากภายใน
“สหายน้อยเสวียนหยาง ถึงเวลาแล้ว”
โส่วซานก้าวเดินเข้าไป ยื่นมือออกไปคลี่บันทึกมหาภพที่เอวของหลี่ฮั่วหวังแล้วปูลงตรงหน้าเขา
หลี่ฮั่วหวังที่ถูกความทรมานสองเท่าทวีคูณบีบคั้นจนแทบอยากตายมากกว่าอยู่ ได้แต่มองผ่านม่านเปลวเพลิงหนาทึบออกไป
ยามนี้สิ่งที่เขาเห็น บันทึกมหาภพเบื้องหน้ามิใช่ซีกไม้ไผ่ที่เรียงขนานกันอีกต่อไป แต่กลายเป็นหนอนเนื้อที่ดิ้นยั้วเยี้ยทีละตัว บนลำตัวมีอักขระพิสดาร พวกมันเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ ก่อเป็นม้วนเนื้อสุดพิลึก
“นี่มัน... เกิดเรื่องบัดซบอันใดขึ้นกันแน่!”
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าสมองของตนยามนี้ยุ่งเหยิงเละเป็นโจ๊ก หรือบางทีภายใต้ความร้อนแรงของเปลวเพลิง สมองของเขาอาจกลายเป็นโจ๊กไปแล้วจริงๆ
เหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งที่ถอดเสื้อคลุมออกแล้วค่อยๆ ล้อมเข้ามาจากทุกทิศทาง
พวกเขาลากสังขารที่แหลกเหลวพิกลพิการเหล่านั้น นั่งขัดสมาธิล้อมรอบโดยมีหลี่ฮั่วหวังเป็นจุดศูนย์กลางตามกฎเกณฑ์บางอย่าง
ทว่าในสายตาของหลี่ฮั่วหวัง ยามนี้คนพวกนั้นทุกคนล้วนกลายเป็นสารพัดสัตว์ประหลาดที่มีเลือดเนื้อแหว่งวิ่นเละเทะ
โส่วซานมองหลี่ฮั่วหวังที่อยู่กลางเปลวเพลิง แล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
“สหายน้อย เจ้าอย่าลืมจุดประสงค์ที่ตนมายังลัทธิของเรา บัดนี้โอกาสสุกงอมแล้ว ถึงเวลาเปิดประตูสู่ทะเลทุกข์ เพื่อพบปาฮุยอีกครา”
หลี่ฮั่วหวังมองไปยังเขาด้วยดวงตาที่กำลังลุกไหม้เช่นกัน “เจ้าหลอกข้า! ทั้งหมดนี้เจ้าหลอกข้ามาตลอดรึ!”
“ไม่ ผู้เฒ่ามิได้หลอกเจ้า เพียงแต่นี่ประจวบเหมาะเป็นโอกาสพอดี จึงหยิบมาใช้สักเล็กน้อยเท่านั้น เจ้ามิใช่อยากสลัดอาจารย์ของเจ้าให้หลุดหรอกรึ ขอเพียงเจ้าอัญเชิญปาฮุยออกมา เหล่าผู้อาวุโสย่อมมีวิธีจัดการตันหยางจื่อที่เกาะติดตัวเจ้าอยู่”
หลี่ฮั่วหวังที่เจ็บปวดอย่างหาที่เปรียบมิได้ร้องโหยหวน ยกสองมือที่ไหม้เกรียมขึ้น แล้ววางลงบนหนอนเนื้อที่สลักจารึกเต็มตัวเหล่านั้นเบาๆ
ชั่วขณะนั้น ความเจ็บปวดทั้งกายและใจของหลี่ฮั่วหวังเริ่มค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสิ่งอื่น เฉกเช่นครั้งก่อน
ไอพลังแห่งความสิ้นหวังอันน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุดแผ่ซ่านออกมาจากร่างของหลี่ฮั่วหวัง ทำให้ผู้คนทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างสั่นสะท้านขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว นี่คือพลังอำนาจที่มิใช่ของโลกมนุษย์อย่างแน่นอน
ภาพเหตุการณ์เช่นนี้หลี่ฮั่วหวังคุ้นเคยเป็นอย่างดี ทั้งหมดนี้คือบทโหมโรงก่อนที่ปาฮุยจะปรากฏกาย ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยวหลอมรวมเข้าด้วยกัน ท้องฟ้าที่ไร้เมฆหมอกเมื่อครู่พลันเปลี่ยนสีอย่างฉับพลัน
โส่วซานที่เห็นฉากนี้ก็บังเกิดความตื่นเต้นขึ้นมา ร่างกายของเขาเริ่มสั่นระริก ราวกับกำลังเฝ้ารอคอยสิ่งใด “ดิ้นรนมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ในที่สุดก็ถึงเวลาเสียที”
ทว่าในเวลาอันรวดเร็ว เรื่องราวกลับมิได้ดำเนินไปตามที่เขาคาดคิด การแปรเปลี่ยนอันวิปริตทั้งมวลในตอนแรกเริ่มรุนแรงยิ่งนัก แต่ไม่นานก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่ง
“เกิดสิ่งใดขึ้น” โส่วซานที่กำลังตื่นเต้นมองไปยังหลี่ฮั่วหวังโดยสัญชาตญาณ ไม่รู้เหตุใดในชั่วพริบตานี้ เขาจึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายดูเปลี่ยนไป
ในเวลาเดียวกันนั้น หลี่ฮั่วหวังก็กำลังค่อยๆ ยกสองมือขึ้นจากบันทึกมหาภพ
น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความเจ็บปวดอีกต่อไป หากแต่แฝงไว้ด้วยความกังขาเจือจาง
“เจ้าว่า... เหตุใดข้าต้องทรมานถึงเพียงนี้ พวกมันตายแล้วเกี่ยวอันใดกับข้า ยามนี้ไม่มีสิ่งใดผูกมัดข้าได้อีก ข้าจะฆ่าคนสักสองสามคนแล้วจะเป็นไรไป ผู้ใดจะมาว่าข้าได้หรือ”
“ที่นี่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก พวกมันอ่อนแอก็สมควรตาย ไม่ถูกข้าฆ่าก็ถูกผู้อื่นฆ่าอยู่ดี น่าขันนัก ข้าจะรู้สึกผิดไปไย”
“ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งหมดนี้ไม่แน่อาจเป็นพวกบ้าทรมานตัวเองแห่งลัทธิอ่าวจิ่งหลอกข้าก็ได้!”
พริบตาที่ถ้อยคำนี้หลุดออกจากปาก หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่าความกดดันหนักอึ้งดั่งขุนเขาบนร่างได้มลายหายไปจนหมดสิ้น
โส่วซานมองหลี่ฮั่วหวังที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นคนละคน แล้วถามอย่างกระวนกระวายอยู่บ้าง “สหายน้อย เจ้าถูกอาจารย์ของเจ้าครอบงำลึกเกินไปแล้วหรือไม่ จงยึดมั่นในจิตเดิมไว้ สหายน้อย หรือเจ้าอยากถูกอาจารย์ยึดร่างไปจนสิ้น”
สิ้นเสียงคำพูดนี้ โส่วซานก็เห็นหลี่ฮั่วหวังที่อยู่กลางกองเพลิงยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากุมศีรษะไว้แน่น สีหน้าดิ้นรนเจ็บปวดรวดร้าว และเริ่มทุ่มเถียงทะเลาะกับตัวเอง
“ตายก็ตายไป! เกี่ยวอันใดกับพวกเรา เจ้าเป็นคนใจบุญนักรึ สภาพตัวเองยังเน่าเฟะเยี่ยงขี้หมา ยังมีแก่ใจไปสนใจผู้อื่นอีก!”
“ตันหยางจื่อ! ไสหัวออกไปจากสมองข้า!! ทัศนคติของข้า ข้าตัดสินเอง!! เจ้าอย่าหวังจะครอบงำข้าได้อีก!!”
ท่ามกลางเสียงแผดร้องคำรามของเขา ปรากฏการณ์ฟ้าดินที่วิปริตแปรปรวนรวมถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวรอบด้าน ต่างก็ขยายตัวและหดเล็กลงตามไปด้วย
เมื่อเวลาผ่านไป ท้ายที่สุดมันก็ค่อยๆ หดเล็กลงจนได้
ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานนี้ หลี่ฮั่วหวังรู้สึกได้อีกครั้งว่าทุกสรรพสิ่งรอบกายพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ความเจ็บปวดรวดร้าวถึงขีดสุดทั้งทางกายและใจถอยร่นห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ความสงบสุขเยือกเย็นเข้าโอบล้อมห่อหุ้มตัวเขาเอาไว้
เมื่อเขาได้สติกลับคืนมาอีกครั้ง ก็พบว่าตนกำลังสวมเสื้อรัดตัว นอนอยู่บนรถเข็นที่มีแม่ของตนเข็นพาไปรับแสงแดดที่ลานของโรงพยาบาล ความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานพลันมลายหายไปจากเขาในชั่วพริบตาเดียว
“แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก...” หลี่ฮั่วหวังที่ขวัญยังไม่คืนดีหอบหายใจออกมายกใหญ่
หลังจากถูกสารพัดเรื่องรุมเร้าทรมาน ในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้หยุดพักหายใจหายคอบ้าง
ตอนนี้เขาไม่อยากทำสิ่งใดทั้งนั้น อยากแค่พักอย่างเงียบสงบสักครู่
“ลูก ลูกจ๋า ลูกได้สติแล้วใช่ไหม” ซุนเสี่ยวฉินพบอย่างดีใจว่าลูกชายดูแตกต่างจากสภาพเพ้อคลั่งก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด รู้จักใช้สายตามองสิ่งต่างๆ แล้ว
หลี่ฮั่วหวังมองแม่ของตน สีหน้าซับซ้อนยิ่งนัก “แม่ รู้ไหมครับ ผมไม่อยากไปที่นั่นเลยจริงๆ อยู่ที่นั่นผมเหนื่อยเหลือเกิน”
ซุนเสี่ยวฉินโอบเขาไว้ในอ้อมอกด้วยความสงสารจับใจ “ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องกลัวนะลูก ไม่ต้องกลัว พวกนั้นเป็นภาพหลอนทั้งนั้น เป็นของปลอมทั้งหมด”
หลี่ฮั่วหวังหลับตาลงแล้วสูดหายใจลึก พูดกันตามตรง ตอนนี้เขาอยากหนีไปให้พ้นจริงๆ ไม่อยากทนทุกข์อีกแล้ว
เมื่อเทียบกับความสงบร่มเย็นทางนี้ ทั้งยังมีครอบครัวและหยางน่า ทางโน้นก็ไม่ต่างจากขุมนรก
เรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นราวกับเพิ่งจะตามมาทันในตอนนี้ พลันแล่นปราดเข้ามาในสมองของหลี่ฮั่วหวัง สีหน้าของเขาเริ่มแสดงความเจ็บปวดรวดร้าวขึ้นมา
“แม่... แม่ว่าผมเป็นใครเหรอครับ”
“ลูกก็คือหลี่ฮั่วหวังไง เป็นลูกของแม่”
“แล้วลูกของแม่เป็นคนแบบไหนกันล่ะครับ” น้ำเสียงอันเจ็บปวดของหลี่ฮั่วหวังแฝงความสับสนเคว้งคว้างไว้สายหนึ่ง
มือของซุนเสี่ยวฉินลูบไล้ลงบนศีรษะของลูกชายตน “หลี่ฮั่วหวังเป็นเด็กดี เขาปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างจริงใจ รู้ความ ตั้งใจเรียน ลูกยังจำบ่ายวันนั้นตอนอยู่ม.สองได้ไหม วันนั้นบนรถเมล์...”
เมื่อได้ฟังคำพูดเหล่านั้นของแม่ หลี่ฮั่วหวังก็หวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต นึกถึงสิ่งต่างๆ ที่ตนเคยทำ
การมาอยู่ที่นี่ต้องเผชิญกับเรื่องราวมากมายเหลือเกิน มากมายเสียจนหลี่ฮั่วหวังลืมไปแล้วว่าตนเคยเป็นคนเช่นไร
ตนเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปในทิศทางที่เลวร้ายลงมาก ไม่เพียงแต่ได้รับอิทธิพลจากตันหยางจื่อเท่านั้น ทว่ายังได้รับอิทธิพลจากโลกใบนั้นด้วยเช่นกัน
แววตาของเขาค่อยๆ แน่วแน่ขึ้นทีละน้อย “ใช่แล้ว... นี่แหละคือฉัน นี่แหละคือหลี่ฮั่วหวังตัวจริง”
“ไอ้คนขี้ระแวงและโง่เง่า หลอกง่าย ไม่มีสำนึกผิดชอบชั่วดีคนนั้นไม่ใช่ฉัน นั่นคือตันหยางจื่อ ไม่ใช่ฉัน!”
กำลังโหลดความเห็น...