คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 127

ตอน 127

ตอนที่ 127 ใครกัน

“เป็นข้ารึ ข้าเป็นคนฆ่าล้างคนทั้งตำบลรึ ข้าฆ่าทั้งครอบครัวของอิงจื่อรึ”

หลี่ฮั่วหวังที่ตัวสั่นเทาหันศีรษะกลับมา มองไปยังดวงตาของดรุณีน้อยผู้สิ้นใจอยู่เบื้องหน้า

ม่านตาที่ไร้แววโดยสิ้นเชิงของนางขยายกว้างจนถึงขีดสุด ทว่ารอยยิ้มเย้ยหยันนั้นยังคงค้างอยู่บนใบหน้า

“ข้าฆ่านาง ฆ่าเด็กสาวคนหนึ่งที่แค่อยากแก้แค้นให้พ่อแม่ของตน คนที่สมควรตายที่สุดคือข้าเองรึ”

ชั่วขณะนี้ หลี่ฮั่วหวังเริ่มรู้สึกหวาดกลัว หวาดกลัวถึงที่สุด เขาผลักศพของอิงจื่อล้มลงอย่างแรง แล้วรีบถอยหลังไปก้าวใหญ่

หลี่ฮั่วหวังยกมือทั้งสองข้างอันสั่นเทาของตนขึ้นมา มองดูสองมือนั้นที่ถูกเลือดของอิงจื่อชโลมย้อมจนกลายเป็นสีแดงฉาน

“ไม่ ไม่ใช่! มันไม่ใช่เช่นนี้ สี่ปีก่อนข้ายังไม่ได้ข้ามมิติมาด้วยซ้ำ! ต่อให้สี่ปีก่อนข้าข้ามมาแล้วจริงๆ! ข้าก็ไม่มีทางฆ่าคนทั้งตำบลได้! ยิ่งไม่มีปัญญาบุกไปอาละวาดในลัทธิอ่าวจิ่งด้วย! ข้าเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น!”

“เจ้าหาใช่คนธรรมดาไม่ คนธรรมดาทั่วไปไม่มีความสามารถเยี่ยงเจ้าดอก” มีคนเอ่ยแทรกขึ้นมา

โส่วซานมองนักพรตชุดแดงที่ยิ่งตื่นตระหนกขึ้นเรื่อยๆ แล้วอธิบายต่อ “ตามหลักแล้ว แต่เดิมผู้เฒ่าไม่อยากข้องแวะกับเจ้ามากนัก ใครจะรู้ว่าเจ้าจะคลั่งขึ้นมากลางทางหรือไม่ ทว่าในเมื่อซือไท่จิ้งซินออกปาก พวกเราจึงไว้หน้านางสักครา”

“เจ้าหุบปากไปเลย!!”

“อย่าคิดจะหลอกข้า! พวกเจ้าละโมบอยากได้จิตวิสุทธิ์มิใช่รึ จะเสแสร้งไปไย! ข้าอยู่ตรงนี้! ลงมือเลย!”

เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังถลึงตาใส่ตน โส่วซานก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “สหายน้อยเสวียนหยาง เจ้าใจเย็นลงสักหน่อยเถิด พวกเราช่วยเจ้าอยู่ เจ้าจะเนรคุณมิได้”

คำพูดของอีกฝ่ายไม่ช่วยสิ่งใดเลย ซ้ำยังทำให้ความหวาดกลัวในใจหลี่ฮั่วหวังฝังลึกยิ่งขึ้น พูดราวกับเป็นเรื่องจริงเสียเหลือเกิน

โส่วซานโบกมือเบาๆ ให้เหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งรอบด้านที่เตรียมจะลงมือถอยออกไป

“สหายน้อยเสวียนหยาง แม้ลัทธิอ่าวจิ่งของเราจะมีชื่อเสียงไม่ดีนักในโลกภายนอก แต่พวกเราไม่เหมือนเจ้า พวกเราไม่ฆ่าคนส่งเดช ทุกเรื่องล้วนต้องชอบธรรมถูกครรลอง”

หลี่ฮั่วหวังก้มมองศพของอิงจื่ออีกครา ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ เขากัดฟันแล้วก้มหน้าพุ่งออกไปนอกถ้ำ

เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังพุ่งตรงมาด้วยท่าทีดุดันน่าเกรงขาม ไม่ว่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งคนใดที่ขวางทางอยู่ต่างก็พากันถอยหลังชิดผนังถ้ำเพื่อหลีกทางให้เขาทันที

นอกถ้ำเป็นยามราตรี จันทร์เต็มดวงแขวนเด่นกลางฟ้า สายลมเย็นที่ปะทะใบหน้าทำให้หลี่ฮั่วหวังได้สติขึ้นมาบ้าง

เขาเดินโซซัดโซเซไปข้างต้นไม้ต้นหนึ่ง พิงลำต้นแล้วทรุดนั่งยองๆ เอามือปิดหน้าไว้ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

“ฉันคือฆาตกรที่ฆ่าคนเป็นผักปลาเหรอ ฉันเลวยิ่งกว่าตันหยางจื่ออีกงั้นเหรอ ฉันฆ่าทั้งครอบครัวของอิงจื่อจริงๆ เหรอ แล้วสุดท้ายฉันยังฆ่าอิงจื่อที่มาล้างแค้นอีกเนี่ยนะ”

ความอัดอั้นและความเจ็บปวดอันรุนแรงกดทับลงบนศีรษะของหลี่ฮั่วหวังราวกับขุนเขา จนสายใจของเขาตึงถึงขีดสุด

หูอันเฉียบไวของหลี่ฮั่วหวังได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ทว่ายามนี้เขาเพียงอยากหลบซ่อนตัว ไม่อยากสนใจสิ่งใดทั้งสิ้น

ทันใดนั้น เขารู้สึกว่ามีคนตบไหล่ตนเบาๆ เสียงนั้นถามอย่างกังวลอยู่บ้าง “สหายน้อยเสวียนหยาง เจ้าจะไปแล้วรึ แล้วเรื่องที่เราตกลงกันไว้ยังนับอยู่หรือไม่”

คำพูดของอีกฝ่ายทำลายกำแพงที่หลี่ฮั่วหวังใช้ขังตัวเองอันเปราะบางลงอย่างง่ายดาย

“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!! ข้าจะไปหาหลักฐานเดี๋ยวนี้! ตำบลแห่งนั้นไม่มีทางถูกข้าทำลายล้างแน่นอน!”

หลี่ฮั่วหวังผุดลุกขึ้นยืน ผลักโส่วซานที่อยู่ตรงหน้าออกไป แล้วพุ่งตรงลงเขาไปยังตำบลเบื้องล่าง

เมื่อหลี่ฮั่วหวังลับหายไปตามทางเล็กบนภูเขา โส่วซานก็เอี้ยวตัวถามสาวกลัทธิอ่าวจิ่งหน้าเหลี่ยมผู้หนึ่งอย่างนอบน้อม “ผู้อาวุโสเซินเปิ่นโยว ท่านเห็นว่า...”

ชายหน้าเหลี่ยมขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ตามไปดู จำไว้ว่าระวังให้ดี อย่าเอาตัวเองไปติดร่างแหด้วย”

หลี่ฮั่วหวังกลับมายังตำบลมรณะแห่งนั้นอีกครา โดยมีแสงจันทร์เป็นเพื่อน

ความมืดมิด ป่าไม้แห้งโกร๋นโปร่งบาง และตำบลเงียบงันที่ไร้ผู้คน ทั้งหมดนี้รวมกันแล้วชวนขนหัวลุกยิ่งนัก

ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับไม่ใส่ใจสิ่งเหล่านี้เลย เขาพุ่งเข้าไปรื้อค้นอย่างร้อนรน ต่อให้ถูกบาดจนเลือดไหลไม่หยุดก็ไม่ยอมหยุดมือ

ครั้นพบโครงกระดูกร่างหนึ่งนอนอยู่บนพื้น ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย เขาล้วงหินเรืองแสงออกจากอกเสื้อ แล้วยื่นเข้าไปส่องดูอย่างละเอียด

“กะโหลกด้านซ้ายแหลกหมดเลย! นี่ถูกของทื่อทุบจนตาย ไม่ใช่สไตล์การลงมือของฉัน อีกอย่างฉันก็ไม่ชอบใช้อาวุธทื่อๆ ด้วย”

อารมณ์ของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ สงบลง เขาไล่ตรวจโครงกระดูกร่างอื่นต่ออย่างเป็นระบบ

“กระดูกศพนี้ไหม้เกรียมไปหมด แตะนิดเดียวก็แหลก นี่ถูกไฟเผาจนตาย เรื่องนี้ฉันก็ทำไม่ได้”

“อันนี้ยิ่งพิลึกเข้าไปใหญ่ ร่างครึ่งหนึ่งโผล่ออกมาข้างนอก อีกครึ่งหนึ่งติดฝังอยู่ในกำแพง ฉันจะไปทำแบบนั้นได้ยังไง”

ยิ่งได้เห็นสภาพศพมากเท่าใด ใจของหลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งเบาลงเท่านั้น

เมื่อเห็นโครงกระดูกร่างหนึ่งเบื้องหน้าแตกกระจายบานอยู่บนพื้นราวกับดอกไม้ หินก้อนใหญ่ในใจหลี่ฮั่วหวังก็ถูกยกออกไปจนหมดสิ้น

“ฉันไม่ได้ฆ่าคน ฉันไม่ใช่ฆาตกรโรคจิต อิงจื่อจำผิดไปเองต่างหาก!” หลี่ฮั่วหวังย้ำยืนยันตัวตนของตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทว่าในไม่ช้า คำถามอีกข้อก็ผุดขึ้นมาในหัวของหลี่ฮั่วหวัง “ทำไมอิงจื่อถึงจำผิดล่ะ หรือว่าตอนนั้นมีคนชั่วที่หน้าตาเหมือนฉันไม่มีผิดเพี้ยนอยู่อีกคน”

“อืม... เรื่องนี้ยุ่งแล้วสิ ไม่แน่ว่าวันหน้าอาจมีปัญหาตามมาอีกไม่น้อยเพราะเรื่องนี้ก็ได้”

“แต่เรื่องนี้ไว้ค่อยว่ากันทีหลังแล้วกัน ตอนนี้ฉันต้องหาทางจัดการตันหยางจื่อให้ได้ก่อน”

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังเตรียมจะเดินออกจากเรือนไม้ผุพังแห่งนี้ กระดาษสองสามแผ่นด้านข้างก็ดึงดูดความสนใจของเขาไว้

เขาซึ่งสงบลงแล้วเดินเข้าไปหยิบกระดาษเหล่านั้นขึ้นมา

บนกระดาษเปื้อนเลือดอยู่ไม่น้อย ดูเหมือนจะเขียนขึ้นไม่นานก่อนตาย

หลี่ฮั่วหวังแยกแยะเนื้อความบนนั้นไม่ออกแล้ว ตัวอักษรจำนวนมากเขาไม่รู้จัก

“เดี๋ยวก่อน ตัวอักษรสามตัวนี้คุ้นตาชะมัด”

หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อย ใช้นิ้วลูบตัวอักษรพู่กันสามตัวสุดท้าย ในใจครุ่นคิดด้วยความสงสัยยิ่ง

เขาลูบอยู่ตรงนั้นนานแสนนาน และขณะที่คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ จู่ๆ ในหัวก็ดังก้องขึ้นราวกับมีสิ่งใดระเบิด

“หลี่ฮั่วหวัง! สามตัวนี้คือหลี่ฮั่วหวัง!”

ในวินาทีที่เขาตะโกนความหมายของอักษรสามตัวนั้นออกมาอย่างตื่นเต้น หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกราวกับถูกใครบีบคอไว้

เขากวาดสายตามองสำรวจโครงกระดูกรอบทิศ รูม่านตาเดี๋ยวเบิกกว้างเดี๋ยวหดแคบ ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจของเขาทีละน้อย

“มะ-ไม่... เป็นไปไม่ได้! อิงจื่อต้องจำผิดแน่ๆ! พ่อแม่ของนางไม่ได้ถูกฉันฆ่า! คนพวกนี้ก็ไม่ได้ถูกฉันฆ่า!”

หลี่ฮั่วหวังพึมพำโต้แย้งตัวเองไม่หยุดปากราวกับคนประสาทเสีย ทว่าอารมณ์ของเขากลับยิ่งพลุ่งพล่านขึ้นเรื่อยๆ

เขาสามารถหาเหตุผลสารพัดมาหลอกลวงตัวเองได้ แต่ตัวอักษรสามตัวบนแผ่นกระดาษในมือนั้นกลับบีบให้เขาต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริง

ราวกับมีเสียง “ผึง” ดังขึ้น สายใจเส้นนั้นของหลี่ฮั่วหวังก็ขาดสะบั้นลงในพริบตา

“หลี่ฮั่วหวัง!! เจ้านั่นแหละที่ฆ่าพวกเขา!! ไอ้คนบ้า!!”

“ไม่! ฉันไม่ได้ทำ!! ฉันไม่ได้ทำ! ฉันไม่ได้ทำ!! ฉันไม่เหมือนพวกตันหยางจื่อ!”

หลี่ฮั่วหวังเส้นเลือดปูดโปนที่หน้าผาก คุกเข่าอยู่ท่ามกลางโครงกระดูกที่ตายอย่างอนาถในสารพัดสภาพ ตะโกนใส่ความว่างเปล่าอย่างคุ้มคลั่ง

“ฟึ่บ!” โอสถเม็ดหนึ่งที่มีขนงอกออกมาหมุนคว้างกลางอากาศ แล้วลอยเข้าไปในปากของหลี่ฮั่วหวัง

ชั่วพริบตา ความอัดอั้น ความรู้สึกผิด และความเจ็บปวดในใจของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า จนแทบจะกลืนกินใจเขาไปจนหมดสิ้น

ขณะนั้นเอง คนผู้หนึ่งค่อยๆ เดินเข้ามา นั่นคือโส่วซาน

ร่างที่ไหม้เกรียมทั้งตัวของเขาดีดนิ้วเบาๆ เปลวเพลิงโชติช่วงพลันห่อหุ้มทั่วร่าง เผาจนดังเปรี๊ยะปร๊ะ

เขาสะบัดมือเบาๆ เปลวเพลิงร้อนระอุบนร่างก็ลุกลามไปตามพื้นอย่างรวดเร็ว แล้วห่อหุ้มร่างของหลี่ฮั่วหวังไว้ทั้งตัว

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 127
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 128 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 126กลับหน้าเรื่อง
ตอน 126ตอน 128