ตอนที่ 126 คนชั่ว
“เพราะเหตุใด!” เสียงอันเย็นเยียบของหลี่ฮั่วหวังดังก้องในห้องอีกครา
“พวกบ้าทรมานตัวเองย่ำยีเจ้าจนมีสภาพเช่นนี้แล้ว เจ้ากลับยังช่วยคนชั่วพวกนั้นมาเล่นงานข้าอีกรึ! เพราะเหตุใดกัน!”
“ข้าบอกแล้วว่าจะพาเจ้าออกไปจากที่บัดซบแห่งนี้ ข้ายังดีกับเจ้าไม่พออีกหรือ! เจ้ามีหัวใจบ้างหรือไม่! หรือว่าสี่ปีมานี้ เจ้าถูกคนชั่วพวกนี้หลอมจนกลายเป็นพวกเดียวกันไปหมดแล้ว!”
“ฮะๆ...” เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นของหลี่ฮั่วหวัง จู่ๆ อิงจื่อก็หัวเราะออกมา
ท่ามกลางเสียงหัวเราะแผ่วต่ำ อิงจื่อค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
นี่เป็นครั้งแรกที่อิงจื่อสบตากับหลี่ฮั่วหวัง ใบหน้าของนางหัวเราะอยู่ ขณะที่น้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้ม
ในม่านตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นของอิงจื่อ อัดแน่นไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่ราวกับจับต้องได้
ความเคียดแค้นในดวงตานั้นรุนแรงถึงขีดสุด จนประหนึ่งว่านางพร้อมจะโผเข้าใส่เพื่อฉีกเนื้อเถื่อนหนังหลี่ฮั่วหวังทั้งเป็นได้ทุกเมื่อ
ในชั่วขณะนี้เองหลี่ฮั่วหวังถึงเพิ่งเข้าใจ ว่าเหตุใดที่ผ่านมาเจียงอิงจื่อจึงไม่ยอมสบตากับตนเองเลย เพราะนางกลัวว่าจะอดใจไม่ไหวจนลงมือขึ้นมานั่นเอง
แทบจะในเวลาเดียวกัน บันทึกมหาภพสองม้วนก็คลี่ออกบนพื้นอย่างรวดเร็ว
ด้วยพลังของบันทึกมหาภพ หลี่ฮั่วหวังมองเนื้อหนังของตนแผ่ขยายออกกลางอากาศอย่างรวดเร็ว แล้วโถมเข้าใส่เบื้องหน้าราวกับตาข่ายผืนหนึ่ง
นิ้วก้อยเปื้อนเลือดของเจียงอิงจื่อที่แปรสภาพเป็นลิ่มกระดูกยาว ถูกเนื้อหนังของหลี่ฮั่วหวังห่อหุ้มไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะร่วงหล่นลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง
เมื่อเห็นสิ่งที่ร่วงอยู่บนพื้น เจียงอิงจื่อก็เข้าใจในทันที ทั้งสองฝ่ายต่างใช้บันทึกมหาภพโจมตี ล้วนสืบสายมาจากต้นธารเดียวกัน
หากคิดจะสังหารอีกฝ่าย มีเพียงต้องสังเวยให้มากกว่าฝ่ายตรงข้ามเท่านั้น
เสียง “ฉึก” ดังขึ้น เจียงอิงจื่อเหยียบเท้าขวาลงบนบันทึกมหาภพโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ขณะที่อักขระพิเศษบนม้วนไม้ไผ่สีแดงไต่ลามไปทั่วฝ่าเท้านั้น หลี่ฮั่วหวังผู้มีประสาทสัมผัสเฉียบไวก็พลันรู้สึกเสียววาบไปถึงหนังศีรษะ
“ไม่ได้การ! อันตรายใหญ่หลวง!!”
หลี่ฮั่วหวังถอยร่นอย่างรวดเร็วในทันที กระโดดจากในห้องออกไปยังถ้ำหินปูนด้านนอก
ขณะที่เจียงอิงจื่อผู้แขนขาดขาด้วนเดินโซเซไล่ตามออกมาจากห้อง เสียงกระดิ่งแสบแก้วหูก็ดังขึ้นฉับพลัน
ยังไม่ทันที่นางจะได้เคลื่อนไหวอันใด ท่านพเนจรตนหนึ่งซึ่งก่อร่างขึ้นจากเส้นสายจำนวนมากก็มุดทะลุขึ้นมาจากใต้ดินอย่างรวดเร็ว
อิงจื่อดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าก็ยังคงถูกท่านพเนจรทะลวงผ่านร่างไปครึ่งซีก
เจียงอิงจื่อซึ่งสูญเสียความรู้สึกไปครึ่งร่างล้มฟาดลงกับพื้นอย่างแรง ทว่านางกลับมิได้ยอมแพ้ กัดฟันดิ้นรนหมายจะลุกขึ้นมาอย่างไม่คิดชีวิต
ในวินาทีถัดมา เมื่อกระบี่ยาวอันคมกริบจ่อแนบเข้ากับลำคอของนาง ผลแพ้ชนะก็ถูกตัดสินลง
หลี่ฮั่วหวังมิได้ลงมือในทันที หากแต่จ้องเขม็งไปยังใบหน้าของอิงจื่อ
เขาแทบจะกัดฟันเค้นเสียงออกมา “เพราะเหตุใด! ข้าต้องรู้ว่าเพราะเหตุใด! ลัทธิอ่าวจิ่งเอาคนในครอบครัวมาข่มขู่เจ้าใช่หรือไม่!”
“ตึก ตึก ตึก” หลี่ฮั่วหวังได้ยินเสียงฝีเท้าแว่วมาจากรอบด้าน เห็นได้ชัดว่าเหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งภายในถ้ำได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวเข้าแล้ว
ครั้นหลี่ฮั่วหวังหันขวับกลับไป ก็เห็นโส่วซานกำลังเคลื่อนใกล้เข้ามาทางนี้
“เจ้าคิดว่าทำเช่นนี้สนุกนักรึ ตระบัดสัตย์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า! ถึงขั้นสั่งให้อิงจื่อมาเล่นงานข้า! หากเก่งจริงก็มาเผชิญหน้ากันตรงๆ!”
เพลานี้หลี่ฮั่วหวังรังเกียจลัทธิอ่าวจิ่งทั้งมวลจนถึงขีดสุดแล้ว พวกชอบทรมานตัวเองที่กลับกลอกปลิ้นปล้อนและชั่วร้ายเจ้าเล่ห์พวกนี้
ทว่าสีหน้าต่อมาของโส่วซานกลับอยู่นอกเหนือความคาดหมายของหลี่ฮั่วหวัง บนใบหน้าไหม้เกรียมนั้นเจือแววฉงนสนเท่ห์อยู่บ้าง
“ไม่ทราบว่าเจ้าพูดถึงเรื่องอันใด ผู้เฒ่ามิได้สั่งให้เอ่อร์จิ่วลงมือ แท้จริงแล้วการลงมือกับเจ้ามิได้ก่อให้เกิดประโยชน์อันใดแก่พวกเราเลย มิหนำซ้ำยังเป็นเรื่องที่อันตรายยิ่งอีกด้วย”
“เจ้ายังจะตลบตะแลงอีก! หลักฐานตำตาอยู่ตรงหน้า เจ้ายังกล้าโกหกข้าอีกรึ!”
ในขณะที่หลี่ฮั่วหวังแสดงท่าทีไม่เชื่อนั้นเอง เสียงสตรีเสียงหนึ่งก็แทรกขัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
หลี่ฮั่วหวังหันควับกลับไป ก้มลงมองเจียงอิงจื่อ
ดรุณีน้อยผู้นี้ยังคงหมอบราบอยู่บนพื้น จ้องเขม็งมองหลี่ฮั่วหวังด้วยสายตาอันเคียดแค้นชั่วร้าย
“ฮะๆ... ก่อนหน้านี้เจ้ามิใช่ถามข้าหรอกรึว่าเพราะเหตุใด ดี ข้าจะบอกเจ้าเองว่าเพราะเหตุใด” อิงจื่อกัดฟันกรอด จ้องดวงตาของหลี่ฮั่วหวังเขม็ง
อิงจื่อปลดเสื้อคลุมออก เผยร่างกายที่แหลกเหลวยับเยินของนางออกมา
“ก็เพราะเจ้าฆ่าคนทั้งครอบครัวของข้า! ความทุกข์ทรมานทั้งปวงที่ข้าเผชิญอยู่ตอนนี้ ล้วนเป็นเพราะเจ้าทั้งนั้น!”
ทีแรกหลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่ามันเหลวไหลสิ้นดี จากนั้นจึงปักใจเชื่อว่าสตรีตรงหน้าได้เสียสติไปอย่างสมบูรณ์แล้ว
อิงจื่อใช้นิ้วมืออันสั่นเทากวาดชี้ไปรอบทิศยังเหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งที่ล้อมวงเข้ามา
“เจ้าเอาแต่บอกว่าพวกเขาเป็นคนชั่ว บอกว่าเป็นเดรัจฉานไร้ความเป็นคน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้าแล้ว พวกเขายังเทียบไม่ติดด้วยซ้ำ!”
อิงจื่อตะโกนสุดเสียงด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าลงเรื่อยๆ “สี่ปีก่อน เป็นเจ้าที่ฆ่าคนทั้งตำบล! คนทั้งตำบลนับหมื่นชีวิต! ถูกเจ้าฆ่าจนสิ้นซาก เมื่อเทียบกับเจ้า สิ่งที่พวกเขาทำจะนับเป็นคนชั่วอันใดได้! พวกเขาไม่คู่ควรด้วยซ้ำ!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ภายในหัวของหลี่ฮั่วหวังคล้ายมีอัสนีบาตฟาดลงมาอย่างจัง
“ไม่ ไม่มีทางเด็ดขาด! ข้าไม่เหมือนกับพวกเศษสวะอย่างพวกเจ้า! ข้าเป็นคนดี!” หลี่ฮั่วหวังโต้แย้งกลับไปโดยสัญชาตญาณ
“ฮ่าๆๆ!! เจ้าเป็นคนดี ถูกแล้ว! เจ้าเป็นคนดีเลิศประเสริฐแท้!” อิงจื่อยื่นมืออันสั่นเทาชี้หน้าหลี่ฮั่วหวังพร้อมหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง
“ยายเฒ่าขายเต้าหู้ เด็กข้างบ้านข้าที่ยังไม่ทันได้จับของเสี่ยงทายวันครบขวบ แล้วยังพ่อกับแม่ของข้า!! ถูกเจ้าฆ่าล้างจนหมดสิ้นโดยไม่กะพริบตาสักครั้ง! สุดท้ายเจ้ากลับบอกว่าตนเองเป็นคนดี!”
เมื่อมองดูความเคียดแค้นอันหนักแน่นเปี่ยมล้นในดวงตาคู่นั้น จิตใจของหลี่ฮั่วหวังก็เกิดความสั่นคลอนขึ้นมาสายหนึ่ง
หลี่ฮั่วหวังพยายามเค้นค้นความทรงจำของตนเอง พลิกหาความทรงจำเมื่อสี่ปีก่อนจนทั่ว กลับพบว่าตนไม่ได้ข้ามมิติมาเลยสักนิด ทั้งยังไม่ได้มีอาการป่วยกำเริบด้วย
เรื่องราวที่ตราตรึงในความทรงจำที่สุดคือตนไปร่วมงานกีฬาสี หลั่งหยาดเหงื่อร่วมกับผู้อื่นในสนามกีฬาอันคึกคัก
“ไม่ ข้าไม่ได้ทำ! เป็นไปไม่ได้! เมื่อสี่ปีก่อนข้ายังไม่ได้ข้ามมิติมาด้วยซ้ำ... อย่างนั้นหรือ”
จู่ๆ หลี่ฮั่วหวังก็ตระหนักถึงบางสิ่งขึ้นมา
เมื่อสัมผัสได้ถึงความหวั่นไหวในน้ำเสียงของหลี่ฮั่วหวัง สีหน้าของอิงจื่อก็พลันดุร้าย ฝ่ามือของนางพลิกเพียงแผ่วเบา ใบมีดสีเงินบางเฉียบดั่งปีกจักจั่นก็ลอยละล่องออกมา
นางเพิ่งใช้สองนิ้วคีบใบมีดไว้ได้ กระบี่ยาวที่จ่อลำคออยู่ก็ถูกตวัดปาดอย่างแรง ร่างของเจียงอิงจื่อแข็งทื่อไปในบัดดล
โลหิตสีแดงสดพวยพุ่งออกมาจากลำคอของอิงจื่อ ร่างของนางโงนเงนเล็กน้อยสองสามครา ก่อนจะอ่อนยวบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น
ผ่านไปหลายอึดใจ หลี่ฮั่วหวังจึงเหมือนเพิ่งได้สติ เขารีบปรี่เข้าไปช้อนร่างนางขึ้นมาไว้ด้วยสองมือที่สั่นเทา ใช้มือกดแผลที่ลำคอซึ่งเลือดพุ่งไม่หยุด แล้วควักโอสถหล่อเลี้ยงโลหิตยัดใส่ปากนาง
“เจ้าอย่าตาย! ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าตาย! เจ้าพูดให้ข้ารู้เรื่องเสียก่อน! นี่มันเรื่องบ้าอันใดกันแน่!”
“แค่ก... คนดี...” อิงจื่อมองดูหลี่ฮั่วหวังที่กำลังกอดตนไว้ด้วยสองมือ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันถึงขีดสุด “คนดี...”
มือของนางตกลงอย่างหมดเรี่ยวแรง ม่านตาค่อยๆ ขยายกว้างและไร้แวว
ลมหายใจของหลี่ฮั่วหวังในยามนี้สับสนไม่เป็นจังหวะ เขาอุ้มร่างไร้ชีวิตของอิงจื่อลุกขึ้นยืน แล้วตะโกนใส่เหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งรอบด้าน “เล่นกันพอหรือยัง!! พวกเจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่! เจ้าพวกบ้าอำมหิตวิปริตกระหายเลือด! อยากได้จิตวิสุทธิ์ก็มาแย่งไปตรงๆ! หลอกข้าเช่นนี้มันสนุกนักหรือ!”
โส่วซานที่อยู่ด้านข้างได้ยินคำพูดนี้ของหลี่ฮั่วหวัง ใบหน้าก็เผยแววนึกสนุกออกมา
“ดูท่าเจ้าจะลืมเรื่องเมื่อสี่ปีก่อนไปจริงๆ วันนั้นเมื่อสี่ปีก่อน เจ้าสังหารหมู่คนทั้งตำบลจริงๆ ไม่ว่าชายหญิงเด็กหรือคนแก่ เจอใครก็ฆ่า จนเลือดนองท่วมไปทั้งตำบล”
“ผู้อาวุโสเหยี่ยนเจี้ยนสี่ของพวกเราทนดูไม่ได้จึงออกหน้าขัดขวาง เจ้ากลับวิ่งมาอาละวาดใหญ่โตถึงที่นี่ พังวัดกางเขนไปไม่น้อย พวกเราต้องเปลืองแรงอยู่มากกว่าจะส่งเจ้าไปพ้นได้”
กำลังโหลดความเห็น...