คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 125

ตอน 125

ตอนที่ 125 เพราะเหตุใด

“ฮั่วอ่าวเจินจิง สัจคัมภีร์อัคคีอ่าวรึ” หลี่ฮั่วหวังประหลาดใจยิ่งนัก เขายื่นมือไปรับตำราประหลาดที่ห่อหุ้มด้วยน้ำตาเทียนกึ่งโปร่งแสงเล่มนั้นมา

เมื่อมองผ่านน้ำตาเทียนที่แข็งตัว หลี่ฮั่วหวังก็เห็นชื่อตำราด้านบนชัดเจน

เขารู้ทันทีว่าตนเข้าใจผิดไป คำว่า ‘เจินจิง’ ที่เจียงอิงจื่อเอ่ยถึงมิได้หมายถึงสัจคัมภีร์ แต่หมายถึงคัมภีร์โอวาท

คัมภีร์โอวาทอัคคีอ่าว คือชื่อของตำราเล่มนี้

แม้ว่าในระหว่างการรักษาจะเจ็บปวดทรมานอย่างยิ่ง ทว่าหลี่ฮั่วหวังก็ตระหนักดีถึงประโยชน์อันมหาศาลของสิ่งนี้เช่นกัน

“เหตุใดจึงมอบสิ่งนี้ให้ข้า” หลี่ฮั่วหวังถามด้วยความประหลาดใจ

“ข้ารู้สึกว่าผู้มีพระคุณอยากได้ จึงตั้งใจนำมามอบให้ท่านเจ้าค่ะ ว่าแต่ตำราเล่มนี้ฝึกไม่ง่ายนัก ท่านต้องเรียนอักษรชนิดหนึ่งที่ผิดแผกจากธรรมดาเสียก่อนจึงจะได้”

อิงจื่อยื่นมือออกไป เปลือกขี้ผึ้งบนตำราก็ปริแตกออก เผยให้เห็นเนื้อหาข้างใน

“นี่คือ...” หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ขมวดคิ้ว

นี่คืออักษรชนิดหนึ่งที่ประกอบขึ้นจากวงกลมหลากรูปแบบ วงใหญ่ซ้อนวงเล็ก ในวงเล็กยังมีจุดเล็กๆ อีก และแต่ละวงก็ไม่เหมือนกันเลย

เขาอ่านไม่ออกแม้แต่ตัวเดียว นี่เป็นระบบอักษรที่หลี่ฮั่วหวังไม่เคยพบเห็นมาก่อน

“หากผู้มีพระคุณต้องการเข้าใจคัมภีร์โอวาทเล่มนี้ จำต้องเรียนตั้งแต่ต้นเจ้าค่ะ ต้องเชี่ยวชาญเสียงกง ซาง เจว๋ จื่อ อวี่ของอักขระเพลิงสวรรค์เสียก่อน จึงจะใช้มันได้ดี”

ครั้นกล่าวจบ นางก็หยิบสมุดภาพคัดลอกด้วยมือออกมาเล่มหนึ่ง “นี่คือบันทึกเปรียบเทียบระหว่างอักขระเพลิงสวรรค์กับภาษาพูดทั่วไป ผู้มีพระคุณลองเปิดดูได้เจ้าค่ะ”

หลี่ฮั่วหวังรีบเปิดดู พบว่าข้างในบันทึกไว้อย่างละเอียดยิ่ง ลายมืออ่อนช้อยงดงาม ดูแล้วน่าจะเป็นอิงจื่อเขียนขึ้นเอง

ในเมื่ออีกฝ่ายทำถึงเพียงนี้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ไม่บอกปัดอีก ว่ากันตามจริง ยามนี้เขาก็ต้องการสิ่งนี้จริงๆ

ทว่าตอนนี้ยังไม่มีเวลามานั่งดู รอให้หนีออกไปจากสถานที่บัดซบแห่งนี้ได้เสียก่อน ค่อยกลับมาศึกษาอย่างละเอียดก็ยังไม่สาย

หลังจากที่หลี่ฮั่วหวังเก็บตำราทั้งสองเล่มนั้นแล้ว จึงหันไปเอ่ยถามอิงจื่อว่า “เจ้าพลการมอบตำราสองเล่มนี้ให้แก่ข้า หากพวกนั้นล่วงรู้เข้า จะไม่เดือดร้อนหรือ”

อิงจื่อก้มหน้าส่ายศีรษะเบาๆ มิได้เอ่ยคำใด

หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าอย่างรู้ใจ แล้วมองนางด้วยสายตาจริงจังยิ่ง

“เจ้ามีความลำบากใจข้าก็จะไม่ซักไซ้ คนให้เกียรติข้าหนึ่งคืบ ข้าจะตอบแทนหนึ่งวา”

“ข้ายังคงรักษาคำพูด ขอเพียงเจ้าช่วยข้าอย่างสุดกำลัง ข้าก็ยังพาเจ้าหนีออกจากถ้ำมารแห่งนี้ได้”

“เจ้าค่ะ!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น อิงจื่อก็ลอบดีใจจนอดพยักหน้ารับไม่ได้

“ผู้มีพระคุณ ท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ ข้าช่วยท่านได้ทุกอย่างเจ้าค่ะ” อิงจื่อถามด้วยสีหน้าที่เจือแววกระตือรือร้นเล็กน้อย

หลังจากกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง หลี่ฮั่วหวังก็กดเสียงต่ำกล่าวต่อ “อิงจื่อ ในเมื่อเป้าหมายของเราตรงกัน เจ้าก็นับเป็นพวกเดียวกันแล้ว ยามนี้ข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าจริงๆ”

เมื่อกล่าวจบ หลี่ฮั่วหวังก็แนบชิดเข้าไปข้างหูนางเพื่อกระซิบบอกความบางอย่าง อิงจื่อพยักหน้าตอบรับเป็นระยะ

ครึ่งก้านธูปผ่านไป คนทั้งสองก็เดินตามหลังกันออกจากถ้ำไป

ตลอดสองวันต่อมา หลี่ฮั่วหวังเดินสำรวจทั่วทั้งถ้ำโดยมีอิงจื่ออยู่เป็นเพื่อน ไม่ละเว้นซอกมุมลับตาแม้แต่แห่งเดียว

โส่วซานมิได้ตระบัดสัตย์ ในช่วงนี้ไม่มีผู้ใดมาหาเรื่องหลี่ฮั่วหวังจริงๆ ต่อให้เจอกันกลางทาง อย่างมากก็แค่จ้องมองหรือเดินผ่านไปเท่านั้น

จนกระทั่งหลี่ฮั่วหวังเดินสำรวจถึงวันที่สาม เขาก็จดจำโครงสร้างแผนผังทั้งหมดภายในถ้ำหินแห่งนี้ไว้ในสมองอย่างขึ้นใจแล้ว

“ผู้มีพระคุณ จำได้หมดแล้ว ต่อไปเราควรทำสิ่งใดเจ้าคะ” อิงจื่อที่เดินตามหลังเขามาเงียบๆ ถามเสียงเบา

หลี่ฮั่วหวังมีสีหน้าเด็ดเดี่ยว เขาจ้องมองถ้ำหินเบื้องหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปตามทางเดิม

“ไปเถิด กลับไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน ระวังกำแพงมีหู”

ยามนี้อิงจื่อเปรียบเสมือนเด็กรับใช้ข้างกาย คอยเดินตามหลังหลี่ฮั่วหวังไปอย่างเงียบเชียบ

หลี่ฮั่วหวังที่กำลังก้าวเดินเต็มไปด้วยความวิตกกังวล สีหน้าของเขาเดี๋ยวเคร่งขรึมเดี๋ยวดุดัน คล้ายกับกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องใดอยู่

ทว่าเพิ่งเดินไปได้เพียงครึ่งทาง เขาก็ถูกคนผู้หนึ่งขวางหน้าไว้ คนผู้นั้นมิใช่ใครอื่น แต่เป็นโส่วซานที่มีร่างดำไหม้เกรียมไปทั้งตัวนั่นเอง

ขณะที่เขาฉีกยิ้มอันน่าขนลุกที่สุดออกมา เศษผิวหนังไหม้เกรียมก็ร่วงกราวจากใบหน้าลงสู่พื้น

“สหายน้อยเสวียนหยาง นี่ก็วันที่สามแล้ว มีเบาะแสอันใดบ้างหรือไม่”

“ต้องการให้ผู้เฒ่าช่วยหรือไม่เล่า หากเจ้าคิดว่าวิธีคราวก่อนใช้ไม่ได้ ไม่ปิดบังเจ้า วันนี้ข้าคิดได้อีกวิธีหนึ่งแล้ว”

ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูดต่อ หลี่ฮั่วหวังก็รีบตัดบทในทันที ด้วยเกรงว่าคำพูดเหล่านั้นจะทำให้หูของตนแปดเปื้อน

“ข้าไม่ต้องการ ข้าบอกแล้ว! วิธีการข้าจะหาเอง!”

หลี่ฮั่วหวังดึงตัวอิงจื่อแล้วสาวเท้าก้าวยาวมุ่งหน้ากลับไปยังที่พัก

เมื่อเห็นดังนั้นโส่วซานก็มิได้ขัดขวาง เขายืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาทอประกายวูบวาบจับจ้องแผ่นหลังของคนทั้งสอง

ครั้นประตูไม้บอบบางบานนั้นปิดลงอีกครา ตัดขาดทุกสิ่งภายนอกออกไป หลี่ฮั่วหวังจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

การใช้ชีวิตอยู่ในถ้ำเสือรังมังกรแห่งนี้ช่างทรมานใจเหลือเกิน ราวกับกำลังเต้นระบำอยู่ริมปากของผู้อื่น

“ผู้มีพระคุณ พวกเราจะทำอย่างไรกันต่อเจ้าคะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของอิงจื่อที่ดังมาจากด้านหลัง หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเข้าลึกตั้งท่าจะพูดบางสิ่ง ทว่าสีหน้ากลับพลันแข็งค้างไปในชั่วพริบตา

“บัดซบ มาอีกแล้ว!” หลี่ฮั่วหวังพิงหลังกับบานประตูไม้แล้วค่อยๆ ไถลตัวลงไปนั่งกับพื้น

“ผู้มีพระคุณ ผู้มีพระคุณ ท่านเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ” อิงจื่อรีบขยับเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง

ทว่ายามนี้หลี่ฮั่วหวังกลับมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างเหม่อลอย สีหน้าดิ้นรนอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพูดเสียงแผ่ว “แม่ แม่มาแล้วเหรอ ผมไม่กินส้มหรอก แม่ออกไปสักพักได้ไหม ผมมีเรื่องต้องจัดการหน่อย”

“ผมรู้ ผมเข้าใจดีอยู่แล้วว่าฝั่งนั้นเป็นภาพหลอน แม่ไม่ต้องห่วงอาการป่วยของผมหรอก ผมคอแห้งนิดหน่อย แม่ไปเอาน้ำที่ห้องต้มน้ำให้ผมหน่อยได้ไหม”

“ผมไม่เอาน้ำในกระติกเก็บความร้อน ผมจะเอาน้ำร้อนเดือดๆ”

“ผู้มีพระคุณ...” อิงจื่อมองหลี่ฮั่วหวังที่คุ้มคลั่งอยู่ตรงหน้า แล้วเอ่ยเรียกอย่างลังเล

ครู่ต่อมา หลี่ฮั่วหวังที่เมื่อครู่ยังมีรอยยิ้มเปื้อนหน้า สีหน้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างยิ่งในทันใด

สายตาของเขากวาดไปรอบด้านอย่างไร้จุดหมาย “อิงจื่อ เร็วเข้า มัดข้าไว้ มัดข้าไว้กับเตียง!! รอข้าได้สติแล้วจะอธิบายให้เจ้าฟัง!”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วอีกครา “พ่อ ทำไมพ่อมาด้วยล่ะ วันนี้ไม่ต้องไปทำงานเหรอ”

อิงจื่อยืนนิ่งอยู่กับที่ มองนักพรตชุดแดงตรงหน้าที่กำลังเพ้อพร่ำกับอากาศ ทว่านางกลับมิได้มัดเขาไว้ตามที่เขาสั่งแต่อย่างใด

“ขอบคุณครับแม่ แม่ไม่ต้องป้อนหรอก ผมดื่มเองได้” หลี่ฮั่วหวังยกมือทั้งสองข้างขึ้นประคองความว่างเปล่ากลางอากาศ แล้วเทมันกรอกเข้าปากตัวเอง

เมื่อมองดูปากที่อ้ากว้างของหลี่ฮั่วหวัง มือขวาอันสั่นเทาของอิงจื่อก็ล้วงเอาก้อนหนามเหล็กที่พันขึ้นจากตะปูขึ้นสนิมสารพัดชนิดออกมาจากใต้เสื้อคลุม

ครั้นมองดูหลี่ฮั่วหวังตรงหน้า สีหน้าของอิงจื่อก็ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเก็บก้อนหนามเหล็กนั้นกลับคืนไป

“ได้ๆๆ ผมแกะส้มกินเองได้ แม่ไม่ต้องมาหรอก”

ยามที่อิงจื่อดึงแขนข้างเดียวที่ล้วงเข้าไปในเสื้อคลุมออกมาอีกครา ในมือของนางก็มีขวดยาเพิ่มขึ้นมาหนึ่งขวด

ก้อนหนามเหล็กที่เต็มไปด้วยสนิมถูกหย่อนลงไป เสียงกัดกร่อนดังฉ่าขึ้นในทันที

ในเวลาไม่นาน ก้อนหนามเหล็กที่ถูกกัดกร่อนจนพวยพุ่งควันดำออกมาไม่หยุดก้อนนี้ ก็ถูกอิงจื่อยื่นส่งไปตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง

“หงิงๆ” หมั่นโถววิ่งเข้าไปด้วยความอยากรู้ แล้วมองภาพตรงหน้าที่มันไม่อาจเข้าใจด้วยความฉงน

“พลั่ก!” อิงจื่อตวัดเท้าขวาถีบออกไปอย่างรุนแรง ส่งร่างของหมั่นโถวลอยกระเด็นออกไปในทันที

หมั่นโถวกระอักเลือด มันดิ้นรนลุกขึ้นยืนโงนเงนอยู่สองสามครั้ง สุดท้ายก็ล้มฮวบลงไปกับพื้นอีก

“แม่ อย่าแกะอีกเลย ผมกินส้มไปเยอะพอแล้ว”

หลี่ฮั่วหวังยื่นมือออกไปรับเอาก้อนหนามเหล็กที่พวยพุ่งควันดำนั้นมา

ยามนี้อิงจื่อยืนนิ่งอยู่กับที่ เฝ้ามองหลี่ฮั่วหวังที่กำลังจะตายอยู่ตรงหน้า ร่างของนางถึงกับสั่นสะท้านไม่หยุดด้วยความตื่นเต้น

ก้อนหนามเหล็กขยับเข้าใกล้ปากของหลี่ฮั่วหวังมากขึ้นเรื่อยๆ ทว่าในชั่วพริบตาที่จะสัมผัสนั้นเอง มันกลับหยุดชะงักลงกะทันหัน

นิ้วมือทั้งสามที่จับก้อนหนามเหล็กไว้ซึ่งถูกกัดกร่อนจนเนื้อหนังเหวอะหวะคลายออกเล็กน้อย สิ่งนั้นเฉียดผ่านหน้าแก้มของหลี่ฮั่วหวัง ร่วงหล่นลงไปกลิ้งอยู่บนพื้นก่อนจะหยุดนิ่งไป

หลี่ฮั่วหวังในยามนี้ไร้ซึ่งความคุ้มคลั่งแม้แต่น้อย เขาจ้องดรุณีน้อยแขนขาดตรงหน้าด้วยแววตาที่เย็นชาถึงขีดสุด “เพราะเหตุใด”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 125
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 126 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 124กลับหน้าเรื่อง
ตอน 124ตอน 126