ตอนที่ 124 การรักษา
โส่วซานเอ่ยคำเหล่านั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยยิ่งนัก
หลี่ฮั่วหวังเอ่ยตอบ “ดี! ข้าจะเชื่อเจ้าอีกครั้ง! เรื่องเช่นวันนี้ข้าไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก! มิเช่นนั้นหากบีบข้าจนจนตรอก อย่างมากข้าก็ยกร่างนี้ให้ตันหยางจื่อ แล้วพินาศไปด้วยกันให้หมด!”
เมื่อได้ยินคำข่มขู่ของหลี่ฮั่วหวัง สีหน้าของโส่วซานก็ปรากฏแววไม่สบอารมณ์ขึ้นมาสายหนึ่ง
ทว่าเขากลับลอบประเมินนักพรตเบื้องหน้าด้วยความหวาดระแวงอย่างยิ่ง และท้ายที่สุดก็มิได้แสดงท่าทีอันใดออกมา
ท่ามกลางสายตาของเหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่ง หลี่ฮั่วหวังยื่นมือออกไปช่วยพยุงอิงจื่อที่อยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วประคองพานางเดินกลับไปทีละก้าว
ครั้นพวกเขาจากไปแล้ว โส่วซานก็หันไปมองสาวกลัทธิอ่าวจิ่งผู้หนึ่งข้างกายที่ไม่มีลักษณะเด่นอันใดเลยสักอย่าง แล้วกดเสียงต่ำถาม “ผู้อาวุโสเซินเปิ่นโยว ท่านก็เห็นแล้ว ไม่คิดจะทำสิ่งใดสักหน่อยรึ”
มหาผู้อาวุโสผู้ลึกลับยากหยั่งถึงที่อิงจื่อเคยกล่าวถึง กลับยืนอยู่ที่นี่ด้วยจริงๆ
สายตาของคนผู้นั้นจับจ้องไปยังทิศที่หลี่ฮั่วหวังจากไปไม่วางตา “ไม่ได้ จิตวิสุทธิ์ผู้นี้ไม่เหมือนจิตวิสุทธิ์ผู้อื่น เจ้าก็เคยเห็นความสามารถของเขามาแล้ว เขาอันตรายกว่าจิตวิสุทธิ์ผู้อื่นมากนัก ประคองเขาไว้ก่อน รอข้าใช้เวลาพินิจให้ละเอียด สืบให้รู้ตื้นลึกหนาบางแล้วค่อยตัดสินใจ”
“ขอรับ ผู้น้อยเข้าใจแล้ว”
เมื่อกลับมาถึงภายในห้องหินอีกครั้ง หลี่ฮั่วหวังก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในทันที คล้ายกับว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดได้ถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น
อิงจื่อที่เหลือแขนเพียงข้างเดียวยืนลังเลอยู่ตรงนั้น ครั้นเห็นว่าร่างของหลี่ฮั่วหวังยังมีเลือดไหลไม่หยุด นางจึงค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง “ผู้มีพระคุณ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
“หึๆ... ไม่เป็นไร ยังไม่ตายหรอก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของอิงจื่อก็แปรเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ นางเดินตรงไปยังหนังสือที่ห่อหุ้มด้วยขี้ผึ้งซึ่งวางอยู่บนพื้นด้านข้าง
นางถือหนังสือเล่มนั้นไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว คุกเข่าลงเบื้องหน้าหลี่ฮั่วหวังแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบา “ผู้มีพระคุณ ท่านทนสักนิดเถิด ข้าจะช่วยรักษาบาดแผลให้ท่าน”
กล่าวจบ นางก็ชูหนังสือในมือขึ้นแล้วเริ่มสวดพึมพำ น้ำเสียงนั้นประหลาดพิกลอย่างยิ่ง ประหนึ่งกำลังใช้เสียงมนุษย์เลียนแบบเสียงเปรี๊ยะปร๊ะยามเปลวเพลิงแผดเผา
“ฟู่!” ตำราขี้ผึ้งทั้งเล่มในมือของอิงจื่อลุกไหม้ขึ้นมาทันใด
ขี้ผึ้งสีขาวที่ถูกไฟหลอมละลายได้โอบอุ้มเปลวเพลิงเอาไว้ แล้วหยดลงบนบาดแผลของหลี่ฮั่วหวังโดยตรง
เสียง “ฉ่า” ดังขึ้น หลี่ฮั่วหวังได้กลิ่นอันคุ้นเคยนั้นอีกครา
ยามที่อิงจื่อชูตำราขึ้นเหนือศีรษะ น้ำตาเทียนที่ลุกไหม้อยู่บนร่างของหลี่ฮั่วหวังก็ราวกับมีชีวิตขึ้นมา มันเริ่มกระดึบเลื้อยไปตามร่างของเขา ดูไม่ต่างจากทากที่ติดไฟทั้งตัว
ขณะที่สิ่งนี้คืบคลานผ่านไปบนร่างกายของหลี่ฮั่วหวัง ควันสีขาวก็ลอยฟุ้งขึ้นมาจากร่างของเขา ทิ้งไว้เพียงร่องรอยไหม้เกรียมเป็นทางยาว
นี่มิใช่เพียงแค่การห้ามเลือด แต่รอยไหม้ที่ทำให้ผิวหนังและเนื้อเยื่อประสานยึดติดกันยังได้ปกปิดบาดแผลลึกจนเห็นกระดูกเหล่านั้นเอาไว้
เจ้าสิ่งนั้นคืบคลานไปเรื่อยๆ จนทั่วทั้งร่างของหลี่ฮั่วหวัง บาดแผลบนตัวเขาจึงถูกเคลือบปิดไปได้ถึงเจ็ดแปดส่วน
ทว่าสิ่งที่ต้องแลกมาก็คือหลี่ฮั่วหวังผู้มีความรู้สึกเจ็บปวดทวีคูณ เจ็บปวดรวดเร้าจนแทบจะกัดลิ้นตัวเองขาด หยาดเหงื่อที่ผุดพรายทำให้ยามนี้เขาดูราวกับเพิ่งไปตากฝนมา
ทว่าเรื่องยังไม่จบเพียงเท่านี้ เมื่อเห็นสิ่งที่คล้ายทากเปลวเพลิงตัวนั้นเลื้อยไปตามผิวหนังขึ้นมายังใบหน้าของตน หลี่ฮั่วหวังก็สูดลมหายใจเฮือกแล้วเอนศีรษะหงายไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณ
“เหอะ วิธีรักษาเช่นนี้ช่างเอาชีวิตกันชัดๆ”
หลังจากหอบหายใจถี่กระชั้นอยู่สองสามครา หลี่ฮั่วหวังก็ตัดใจ อ้าปากของตนออก
เขาคว้าจับทากเปลวเพลิงที่อยู่ตรงหน้าอกยัดเข้าไปในปากของตนเองทันที
ชั่วพริบตาถัดมา หลี่ฮั่วหวังก็สัมผัสได้ถึงรสชาติของการกลืนลาวาคำใหญ่ลงคอว่ามันเป็นเช่นไร
เขารับรู้ได้ว่าลาวาก้อนนี้กำลังค่อยๆ คืบคลานผ่านลำคอของตนมุ่งหน้าลงไปยังหลอดอาหาร
เสียง “ฉ่า” ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กลุ่มควันสีขาวพวยพุ่งลอยออกมาจากปากและจมูกของหลี่ฮั่วหวัง
ความรู้สึกแสบร้อนแผดเผาอย่างขีดสุดนั้น เจ็บปวดทรมานจนหลี่ฮั่วหวังต้องยกมือขึ้นบีบคอตัวเองแล้วเกลือกกลิ้งไปมากับพื้น
ครั้นรู้สึกว่าเจ้าสิ่งนั้นใกล้จะถึงกระเพาะ หลี่ฮั่วหวังที่ตัวสั่นไม่หยุดก็รีบส่งสัญญาณให้อิงจื่อที่อยู่ข้างๆ
“กระเพาะ... ไม่ต้อง! ในนั้นมีของอยู่ ทากเปลวเพลิงสู้มันไม่ได้!”
แม้อิงจื่อจะไม่ค่อยเข้าใจว่าหลี่ฮั่วหวังหมายความว่าอย่างไร แต่นางก็ยังคงปฏิบัติตามนั้น
หลังจากทากเปลวเพลิงคลานออกมาจากปากของหลี่ฮั่วหวัง มันมิได้สลายตัวไป ทว่ากลับเลื้อยขึ้นไปบนร่างของอิงจื่อ แล้วเริ่มแผดเผาแขนข้างที่เหลือเพียงกระดูกของนาง
เสียง “เป๊าะ” ดังขึ้น กระดูกแขนท่อนนั้นร่วงหล่นลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ภายใต้การห่อหุ้มของทากเปลวเพลิง รอยแผลตรงรอยตัดแขนของนางก็ค่อยๆ สมานตัวเข้าหากันอย่างช้าๆ
เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจของมันแล้ว ทากเปลวเพลิงตัวนั้นก็เลื้อยกลับไปบนหนังสือ ห่อหุ้มปกหนังสือไว้อีกครา ครั้นเปลวไฟมอดดับลง ขี้ผึ้งก็แข็งตัวอย่างรวดเร็ว หนังสือเล่มนั้นจึงกลับคืนสู่สภาพเดิมดังเก่า
“เจ็บหรือไม่” หลี่ฮั่วหวังมองอิงจื่อที่เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าพลางถาม
“จะไม่เจ็บได้อย่างไรเจ้าคะ แต่หากเทียบกับวันที่น้องชายน้องสาวของข้าตาย ความเจ็บเพียงเท่านี้ไม่นับเป็นสิ่งใดเลย...”
แววตาของหลี่ฮั่วหวังหม่นลงเล็กน้อย จากนั้นเขาก็พยักหน้า “จริงด้วย เจ็บกายยังพอทนได้ แต่เจ็บใจนั้นทนไม่ไหวจริงๆ”
อิงจื่อที่กลายเป็นคนแขนเดียวเหลือบมองเขาเงียบๆ โดยไม่เอ่ยสิ่งใด แล้วพยุงเขาเดินไปยังเตียง
หลี่ฮั่วหวังมองใบหน้าด้านข้างของเจียงอิงจื่อที่อยู่ข้างกาย แล้วก็เดาไม่ออกจริงๆ ว่าอีกฝ่ายมีเจตนาอันใดกันแน่
เรื่องบางเรื่องที่นางทำมันช่างขัดแย้งกันเหลือเกิน
จากนั้นเขาก็นึกถึงคำพูดของโส่วซานก่อนหน้านี้ “ไม่รู้ว่าคำพูดของหมอนั่นเชื่อได้แค่ไหน แต่ในเมื่อพูดออกมาแล้ว ก็คงไม่ลงมืออีกแล้วมั้ง”
หลังจากทั้งสองกลับไปล้มตัวลงนอนอีกครา หลี่ฮั่วหวังที่ร่างกายบาดเจ็บก็แทบจะหัวถึงหมอนแล้วหลับไปในทันที
ท่ามกลางความสะลึมสะลือ หลี่ฮั่วหวังฝันไป ฝันเห็นสิ่งต่างๆ มากมายเหลือเกิน
ทว่าครั้นตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขากลับนึกสิ่งใดไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเขาลืมตาขึ้น ก็เห็นหมั่นโถวกำลังวิ่งวนรอบตัวอิงจื่ออย่างตื่นเต้น เสียงครางหงิงๆ ของมันเต็มไปด้วยท่าทีประจบประแจง
“เจ้ากับมันเหตุใดจึงสนิทกันขึ้นมาในพริบตาเช่นนี้เล่า” หลี่ฮั่วหวังเดินไปที่โต๊ะหิน แล้วเริ่มกินอาหารเช้าคำโต
อิงจื่อมองดูหมั่นโถวด้วยสีหน้าซับซ้อนอย่างยิ่ง นางยื่นมือไปลูบเท้าทั้งสี่ข้างที่ซีดขาวของมัน
“ข้านึกออกแล้ว มันเป็นหมาของเพื่อนบ้านข้า ปีนั้นแม่หมาแก่คลอดออกมาเจ็ดตัว มันคือหนึ่งในนั้นเจ้าค่ะ”
“ข้านึกว่ามันคงไม่รอดแน่แล้ว นึกไม่ถึงเลยว่ามันยังมีชีวิตอยู่ได้”
หลี่ฮั่วหวังมองหมั่นโถวที่เลียมือของอิงจื่ออย่างตื่นเต้น แล้วถอนหายใจเบาๆ
“ตำบลใหญ่โตถึงเพียงนั้น ถูกฆ่าจนเหลือเพียงคนหนึ่งคนกับหมาหนึ่งตัว ช่างเป็นยุคเข็ญบัดซบเสียจริง”
“ผู้มีพระคุณ ท่านว่าเหตุใดเขาจึงต้องฆ่าพวกเราเจ้าคะ เขาเป็นเซียนผู้มีอิทธิฤทธิ์ล้นฟ้า ส่วนพวกเราในสายตาเขายังเทียบมดไม่ได้ด้วยซ้ำ หรือเพียงเพราะพวกเราขวางหูขวางตาเขาเท่านั้นหรือเจ้าคะ”
น้ำเสียงของอิงจื่อเจือความสั่นเครือไว้สายหนึ่ง นางกำลังพยายามอย่างยิ่งที่จะสะกดอารมณ์ในใจเอาไว้
หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจเบาๆ “เรื่องนี้ใครจะไปรู้เล่า โลกนี้ก็เป็นเช่นนี้ คนดีอายุสั้น คนชั่วอยู่ค้ำฟ้า”
หลี่ฮั่วหวังพูดคุยกับอิงจื่อไปเรื่อยเปื่อยอย่างไม่ปะติดปะต่อนัก ความสัมพันธ์ของทั้งสองสนิทสนมกันมากขึ้นเล็กน้อยหลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อวานมา
“จริงด้วย ตำราที่เจ้าใช้รักษาข้ามีชื่อว่าอันใด”
หลี่ฮั่วหวังพบว่าสิ่งนั้นใช้การได้ดีทีเดียว แม้ว่าระหว่างการรักษาจะเจ็บปวดทรมานอย่างยิ่ง และบริเวณที่ทากเปลวเพลิงเลื้อยผ่านจะทิ้งรอยแผลเป็นน่าสะพรึงกลัวเอาไว้ก็ตาม
หลี่ฮั่วหวังพบว่าหลังจากหลับไปตื่นหนึ่ง บาดแผลก็หายไปเจ็ดแปดส่วนแล้วจริงๆ
อิงจื่อหยิบตำราขี้ผึ้งเล่มนั้นออกมาจากเสื้อคลุม แล้วยื่นให้หลี่ฮั่วหวังด้วยมือข้างเดียว “ฮั่วอ่าวเจินจิงเจ้าค่ะ หากผู้มีพระคุณต้องการ ข้าก็มอบให้ท่าน”
กำลังโหลดความเห็น...