คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 123

ตอน 123

ตอนที่ 123 ใครกัน

ตะปูเหล็กที่พันขยุ้มกันเป็นก้อนเหล่านี้ดูคล้ายอาวุธลับบางชนิด

เมื่อเห็นสิ่งเหล่านี้ถูกตนเองสำรอกออกมา หลี่ฮั่วหวังก็พลันเข้าใจได้ทันทีว่า “ช็อกโกแลตสอดไส้เหล้า” ที่ตนเพิ่งกินเข้าไปแท้จริงแล้วคือสิ่งเหล่านี้นี่เอง

เขากำลังจะยกแขนขวาขึ้น พลันรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวไหล่

หลี่ฮั่วหวังสั่นเทาขณะก้มมองแขนของตน พบว่ามีบาดแผลลึกจนมองเห็นกระดูกขาวโพลนปรากฏอยู่รอยหนึ่ง

ตำแหน่งนั้นตรงกับจุดที่หยางน่าใช้กระเป๋าสะพายฟาดใส่เขาพอดิบพอดี!

“มีคนคิดจะฉวยโอกาสฆ่าฉันตอนที่ฉันกำลังจมอยู่ในภาพหลอน!” หลี่ฮั่วหวังเข้าใจกระจ่างแจ้งในพริบตา

หลี่ฮั่วหวังสะกดกลั้นความเจ็บปวดอย่างสุดกำลัง เบิกตากร้าวที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยกวาดมองไปรอบด้าน กลับพบว่าเหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งที่ยืนเรียงรายเป็นแถวเหล่านั้นต่างปักหลักนิ่งอยู่กับที่ราวกับแผ่นป้ายหน้าหลุมศพ กำลังมองดูเขาด้วยความเงียบงัน

สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังพลันเหี้ยมเกรียม มือข้างหนึ่งควานไปด้านหลัง บันทึกมหาภพคลี่กางออกบนพื้นอย่างรวดเร็ว เลือดที่ไหลจากมุมปากเขาหยดลงบนม้วนไม้ไผ่สีแดงไม่ขาดสาย

เสียงดัง “เคร้ง” หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่ยาวออกมา ชี้ปลายกระบี่ไปยังเหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งรอบด้าน

“พวกเจ้าหมายความว่าอย่างไร! นี่หรือคือการรักษากฎของพวกเจ้า คิดว่าข้าเป็นลูกพลับนิ่มให้ใครบีบเล่นก็ได้รึ!” หลี่ฮั่วหวังแผดเสียงคำราม

เสียงของหลี่ฮั่วหวังก้องสะท้อนไปทั่วถ้ำ ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเอ่ยปากถามแม้แต่คนเดียว

เหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ มองหลี่ฮั่วหวังด้วยสายตาที่ระคนทั้งเย้ยหยัน อยากรู้อยากเห็น และฉงนสนเท่ห์

ในตอนที่หลี่ฮั่วหวังคิดว่าพวกมันตั้งใจจะแลกชีวิตสู้ตายกับตน อิงจื่อที่น้ำตานองหน้าก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากฝูงชน ประคองร่างเขาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก

“ท่านผู้มีพระคุณ เราไปกันเถิด รีบไปกันเถิด ท่านอย่าสบตากับพวกเขา” เจียงอิงจื่อเร่งเร้าหลี่ฮั่วหวังที่โชกเลือดไปทั้งตัวด้วยน้ำเสียงร้อนรน

หลี่ฮั่วหวังเบนสายตาไปยังอิงจื่อที่อยู่ข้างกาย แววตาเย็นเยียบที่เขามองนางไม่ต่างจากที่มองคนอื่นๆ เลยแม้แต่น้อย

เขาค่อยๆ เทโอสถหล่อเลี้ยงโลหิตหลายเม็ดออกมาจากน้ำเต้าตรงเอว แล้วยัดเข้าปากตนเอง

หลี่ฮั่วหวังถูกอิงจื่อประคองร่างเช่นนั้น ก้าวผ่านสายตาจับจ้องของคนอื่นๆ กลับมายังโพรงถ้ำอันเป็นที่พักของตนอีกครั้ง

ความเจ็บปวดภายในร่างกายยังคงไม่ทุเลาลง หลี่ฮั่วหวังย่อมรู้ดีว่าการกินสิ่งนั้นเข้าไป กระเพาะและหลอดอาหารของตนต้องแหลกเหลวไม่มีชิ้นดีเป็นแน่

ทว่ายามนี้เขาไม่อาจทำสิ่งใดได้ ได้แต่นอนทนทรมานอยู่บนเตียง รอคอยให้ร่างกายที่มีพลังฟื้นตัวเหนือธรรมดาของตนเยียวยาตัวเอง

ครั้นสงบลงแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าตนเองไม่เพียงได้รับบาดเจ็บภายใน แม้แต่ภายนอกร่างกายก็ยังมีบาดแผลจากคมดาบ ดูเหมือนตนจะถูกคนฟันเข้าจริงๆ

เมื่อนึกย้อนไปถึงภาพหลอนก่อนหน้านี้ ช่างตรงกับตอนที่หยางน่าใช้กระเป๋าสะพายฟาดใส่เขาพอดี

อิงจื่อที่อยู่ข้างๆ มองบาดแผลของหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้าลังเลอยู่บ้าง ก่อนจะล้วงตำราเล่มหนึ่งที่หุ้มด้วยขี้ผึ้งออกมาจากในเสื้อคลุม “ท่านผู้มีพระคุณ อดทนไว้สักหน่อย ข้าจะช่วยรักษาแผลให้ท่านเอง”

นางเพิ่งจะขยับเข้ามาใกล้ หลี่ฮั่วหวังก็สะบัดมือขวาออกไปอย่างรุนแรง ฟาดตำราขี้ผึ้งเล่มนั้นกระเด็นลอยไป

“เมื่อครู่ข้างกายข้ามีเพียงเจ้า เจ้าบอกข้ามา นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”

สองมือที่สั่นระริกของอิงจื่อกำเสื้อคลุมของตนไว้แน่น ท่าทางตื่นตระหนกยิ่งนัก “ข้า... ข้าพูดไม่ได้... พวกเขาจะฆ่าข้าแน่”

หลี่ฮั่วหวังมองดูอิงจื่อที่ก้มหน้าอยู่ตลอดเวลาตรงหน้าตน เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตั้งแต่รู้จักกับนางมาจนถึงตอนนี้ ตนไม่เคยสบตากับอีกฝ่ายเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“เจ้าเงยหน้าขึ้นมา มองข้าเดี๋ยวนี้”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ฮั่วหวัง อิงจื่อก็ยิ่งดูกระสับกระส่ายและหวาดระแวงหนักขึ้น

นางที่ก้มหน้าอยู่ตลอดเวลานั้นคอยแต่จะหลบสายตา ไม่กล้าสบตากับหลี่ฮั่วหวังเลยแม้แต่น้อย

“เจ้ากลัวสิ่งใดกันแน่ หรือแท้จริงแล้วเจ้าก็คือไส้ศึกที่คนพวกนั้นฝังไว้ข้างกายข้า”

“คำพูดที่เจ้าเล่าเมื่อคืนล้วนแต่งขึ้นมาทั้งเพใช่หรือไม่ พวกคนชั่วที่ชอบทรมานตัวเองอย่างพวกเจ้ามีจุดประสงค์อันใดกันแน่”

“ไม่ใช่เช่นนั้น ไม่ใช่...” ลมหายใจของอิงจื่อสับสนกระชั้นถี่ นางดูราวกับกำลังกลั้นทนบางสิ่งไว้

“ในเมื่อเจ้าไม่ใช่พวกเดียวกับพวกมัน แล้วเมื่อครู่ใครเป็นคนทำร้ายข้า! พูดมา! พวกเจ้าไม่ใช่ว่ารักษากฎนักหรอกรึ นี่หรือคือการรักษากฎของพวกเจ้า ไม่ทำชั่วแล้วพวกเจ้าจะตายหรืออย่างไร”

เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ สีหน้าของอิงจื่อก็เต็มไปด้วยความขัดแย้งทรมานใจอย่างถึงที่สุด กระทั่งริมฝีปากยังถูกกัดจนเลือดซึมออกมา

ทว่าขณะที่นางกำลังจะอ้าปากเอ่ยบางสิ่ง เสียงเคาะประตูก็ดังแว่วมาจากหน้าทางเข้า

หลี่ฮั่วหวังกับอิงจื่อหันขวับไปมองพร้อมกัน ก็เห็นสาวกลัทธิอ่าวจิ่งร่างสูงใหญ่กว่าสองเมตรสองคน คนหนึ่งสวมชุดคลุมดำ อีกคนสวมชุดคลุมขาว ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับทวารบาล

เห็นได้ชัดว่าอิงจื่อรู้ความหมายของการมาของยักษ์ใหญ่สองตนนี้ดียิ่งกว่าหลี่ฮั่วหวัง นางเดินสั่นเทาตรงไปยังหน้าประตู

“เล่นตลกอันใดกัน แม้แต่จะเสแสร้งก็ไม่คิดจะทำแล้ว นี่คิดจะฉีกหน้ากันโจ่งแจ้งแล้วรึ”

หลี่ฮั่วหวังหลับตาลงอีกครั้ง พยายามฟื้นฟูสภาพร่างกายให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

จะปล่อยให้บาดแผลทรุดหนักไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว หากทรุดหนักลงไปอีกตันหยางจื่อคงได้โผล่ออกมาแน่

ทันใดนั้น เขารู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวบนบาดแผลของตน

ครั้นลืมตาขึ้นมาจึงพบว่าเป็นหมั่นโถวนั่นเอง

หมั่นโถวที่ลู่หูทั้งสองข้างลงค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ แล้วใช้ลิ้นเลียแผลบนร่างของหลี่ฮั่วหวังอย่างแผ่วเบา

“หมั่นโถวเอ๋ยหมั่นโถว คราวหน้าเจ้าไม่ต้องเฝ้าบ้านแล้ว ติดตามข้ามาเถิด ข้างกายข้าขาดใครสักคนไม่ได้จริงๆ” หลี่ฮั่วหวังเอามือลูบหัวหมั่นโถวพลางพึมพำกับตนเอง

ทันใดนั้นร่างอันผอมโซของหมั่นโถวก็หดเกร็งอย่างกะทันหัน มันหันหัวมองไปยังหน้าประตู

เมื่อพบว่าไม่มีสิ่งใด มันจึงก้มหัวลงเลียแผลบนร่างของหลี่ฮั่วหวังต่อไป

หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วแน่นและมองไปยังหน้าประตูเช่นเดียวกัน

เขาเข้าใจว่าเมื่อครู่หมั่นโถวเป็นเช่นนั้นเพราะสิ่งใด เพราะมันได้ยินเสียงกรีดร้อง

หลี่ฮั่วหวังซึ่งประสาทการได้ยินเฉียบคมขึ้นมากก็ได้ยินเสียงแผ่วเบานั้นเช่นกัน ฟังดูคล้ายเสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาของสตรี

เมื่อนึกเชื่อมโยงไปถึงอิงจื่อที่เพิ่งถูกพาตัวออกไป ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าเสียงกรีดร้องนั้นเป็นของใคร

แววตาของหลี่ฮั่วหวังวูบไหวด้วยความลังเล ทว่าสุดท้ายเขาก็ยันมือลงบนหลังหมา กัดฟันข่มความเจ็บปวดแสนสาหัสแล้วลุกขึ้นยืน

“วันๆ มีแต่เรื่องวุ่นวายไม่เว้นสักวัน! จะไม่ยอมให้ข้าได้พักสักหน่อยเลยหรืออย่างไร”

หลี่ฮั่วหวังโยกร่างที่ซวนเซราวกับกระสอบป่านขาดวิ่น ค่อยๆ ลากตัวออกไปด้านนอก

เสียงหวีดร้องโหยหวนยิ่งมายิ่งดังขึ้น ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็พบพวกเขาในถ้ำหินปูนกว้างใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งมีเสียงสะท้อนก้อง

ตะขอมีหนามแหลมสองเล่มแทงทะลุกระดูกไหปลาร้าของนาง แขวนร่างอันเปลือยเปล่าของนางลอยเคว้งขึ้นทั้งตัว

สาวกลัทธิอ่าวจิ่งในชุดคลุมสีขาวร่างสูงกว่าสองเมตรตนนั้น กำลังถือใบมีดบางเฉียบดั่งปีกจักจั่นสองเล่มตวัดเฉือนไปมารอบกายของนาง

“ฟึ่บ!” เล็บนิ้วหนึ่งของหลี่ฮั่วหวังพุ่งออกไป ตัดโซ่ที่แขวนร่างอิงจื่อไว้ขาดสะบั้น

เด็กสาวผู้มีเนื้อตัวแหลกเหลวเป็นแผลเหวอะหวะร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง

หลี่ฮั่วหวังเดินไปยืนบังหน้านาง กำบังสายตาของผู้อื่นไว้ให้

จากนั้นเขาก็หันไปตวาดถามโส่วซานที่ร่างไหม้เกรียมอยู่ข้างๆ อย่างเกรี้ยวกราด “พวกเจ้าคนลัทธิอ่าวจิ่งทำได้อย่างไร ถึงเห็นคำพูดของตัวเองเป็นลมตด! ข้าถามเจ้าคำเดียว ข้อตกลงของพวกเรายังนับอยู่หรือไม่!”

โส่วซานประหลาดใจอยู่บ้างที่เห็นหลี่ฮั่วหวังปรากฏตัวขึ้นที่นี่ จากนั้นสีหน้าของเขาก็เผยแววนึกสนุกขึ้นมาสายหนึ่ง

“อย่างไรข้าก็ต้องไว้หน้าซือไท่อยู่แล้ว คำพูดของพวกเราย่อมนับว่ามีผล ข้อตกลงยังคงใช้ได้ตามเดิม”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 123
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 124 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 122กลับหน้าเรื่อง
ตอน 122ตอน 124