ตอนที่ 123 ใครกัน
ตะปูเหล็กที่พันขยุ้มกันเป็นก้อนเหล่านี้ดูคล้ายอาวุธลับบางชนิด
เมื่อเห็นสิ่งเหล่านี้ถูกตนเองสำรอกออกมา หลี่ฮั่วหวังก็พลันเข้าใจได้ทันทีว่า “ช็อกโกแลตสอดไส้เหล้า” ที่ตนเพิ่งกินเข้าไปแท้จริงแล้วคือสิ่งเหล่านี้นี่เอง
เขากำลังจะยกแขนขวาขึ้น พลันรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวไหล่
หลี่ฮั่วหวังสั่นเทาขณะก้มมองแขนของตน พบว่ามีบาดแผลลึกจนมองเห็นกระดูกขาวโพลนปรากฏอยู่รอยหนึ่ง
ตำแหน่งนั้นตรงกับจุดที่หยางน่าใช้กระเป๋าสะพายฟาดใส่เขาพอดิบพอดี!
“มีคนคิดจะฉวยโอกาสฆ่าฉันตอนที่ฉันกำลังจมอยู่ในภาพหลอน!” หลี่ฮั่วหวังเข้าใจกระจ่างแจ้งในพริบตา
หลี่ฮั่วหวังสะกดกลั้นความเจ็บปวดอย่างสุดกำลัง เบิกตากร้าวที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยกวาดมองไปรอบด้าน กลับพบว่าเหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งที่ยืนเรียงรายเป็นแถวเหล่านั้นต่างปักหลักนิ่งอยู่กับที่ราวกับแผ่นป้ายหน้าหลุมศพ กำลังมองดูเขาด้วยความเงียบงัน
สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังพลันเหี้ยมเกรียม มือข้างหนึ่งควานไปด้านหลัง บันทึกมหาภพคลี่กางออกบนพื้นอย่างรวดเร็ว เลือดที่ไหลจากมุมปากเขาหยดลงบนม้วนไม้ไผ่สีแดงไม่ขาดสาย
เสียงดัง “เคร้ง” หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่ยาวออกมา ชี้ปลายกระบี่ไปยังเหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งรอบด้าน
“พวกเจ้าหมายความว่าอย่างไร! นี่หรือคือการรักษากฎของพวกเจ้า คิดว่าข้าเป็นลูกพลับนิ่มให้ใครบีบเล่นก็ได้รึ!” หลี่ฮั่วหวังแผดเสียงคำราม
เสียงของหลี่ฮั่วหวังก้องสะท้อนไปทั่วถ้ำ ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเอ่ยปากถามแม้แต่คนเดียว
เหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ มองหลี่ฮั่วหวังด้วยสายตาที่ระคนทั้งเย้ยหยัน อยากรู้อยากเห็น และฉงนสนเท่ห์
ในตอนที่หลี่ฮั่วหวังคิดว่าพวกมันตั้งใจจะแลกชีวิตสู้ตายกับตน อิงจื่อที่น้ำตานองหน้าก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากฝูงชน ประคองร่างเขาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก
“ท่านผู้มีพระคุณ เราไปกันเถิด รีบไปกันเถิด ท่านอย่าสบตากับพวกเขา” เจียงอิงจื่อเร่งเร้าหลี่ฮั่วหวังที่โชกเลือดไปทั้งตัวด้วยน้ำเสียงร้อนรน
หลี่ฮั่วหวังเบนสายตาไปยังอิงจื่อที่อยู่ข้างกาย แววตาเย็นเยียบที่เขามองนางไม่ต่างจากที่มองคนอื่นๆ เลยแม้แต่น้อย
เขาค่อยๆ เทโอสถหล่อเลี้ยงโลหิตหลายเม็ดออกมาจากน้ำเต้าตรงเอว แล้วยัดเข้าปากตนเอง
หลี่ฮั่วหวังถูกอิงจื่อประคองร่างเช่นนั้น ก้าวผ่านสายตาจับจ้องของคนอื่นๆ กลับมายังโพรงถ้ำอันเป็นที่พักของตนอีกครั้ง
ความเจ็บปวดภายในร่างกายยังคงไม่ทุเลาลง หลี่ฮั่วหวังย่อมรู้ดีว่าการกินสิ่งนั้นเข้าไป กระเพาะและหลอดอาหารของตนต้องแหลกเหลวไม่มีชิ้นดีเป็นแน่
ทว่ายามนี้เขาไม่อาจทำสิ่งใดได้ ได้แต่นอนทนทรมานอยู่บนเตียง รอคอยให้ร่างกายที่มีพลังฟื้นตัวเหนือธรรมดาของตนเยียวยาตัวเอง
ครั้นสงบลงแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าตนเองไม่เพียงได้รับบาดเจ็บภายใน แม้แต่ภายนอกร่างกายก็ยังมีบาดแผลจากคมดาบ ดูเหมือนตนจะถูกคนฟันเข้าจริงๆ
เมื่อนึกย้อนไปถึงภาพหลอนก่อนหน้านี้ ช่างตรงกับตอนที่หยางน่าใช้กระเป๋าสะพายฟาดใส่เขาพอดี
อิงจื่อที่อยู่ข้างๆ มองบาดแผลของหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้าลังเลอยู่บ้าง ก่อนจะล้วงตำราเล่มหนึ่งที่หุ้มด้วยขี้ผึ้งออกมาจากในเสื้อคลุม “ท่านผู้มีพระคุณ อดทนไว้สักหน่อย ข้าจะช่วยรักษาแผลให้ท่านเอง”
นางเพิ่งจะขยับเข้ามาใกล้ หลี่ฮั่วหวังก็สะบัดมือขวาออกไปอย่างรุนแรง ฟาดตำราขี้ผึ้งเล่มนั้นกระเด็นลอยไป
“เมื่อครู่ข้างกายข้ามีเพียงเจ้า เจ้าบอกข้ามา นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”
สองมือที่สั่นระริกของอิงจื่อกำเสื้อคลุมของตนไว้แน่น ท่าทางตื่นตระหนกยิ่งนัก “ข้า... ข้าพูดไม่ได้... พวกเขาจะฆ่าข้าแน่”
หลี่ฮั่วหวังมองดูอิงจื่อที่ก้มหน้าอยู่ตลอดเวลาตรงหน้าตน เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตั้งแต่รู้จักกับนางมาจนถึงตอนนี้ ตนไม่เคยสบตากับอีกฝ่ายเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“เจ้าเงยหน้าขึ้นมา มองข้าเดี๋ยวนี้”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ฮั่วหวัง อิงจื่อก็ยิ่งดูกระสับกระส่ายและหวาดระแวงหนักขึ้น
นางที่ก้มหน้าอยู่ตลอดเวลานั้นคอยแต่จะหลบสายตา ไม่กล้าสบตากับหลี่ฮั่วหวังเลยแม้แต่น้อย
“เจ้ากลัวสิ่งใดกันแน่ หรือแท้จริงแล้วเจ้าก็คือไส้ศึกที่คนพวกนั้นฝังไว้ข้างกายข้า”
“คำพูดที่เจ้าเล่าเมื่อคืนล้วนแต่งขึ้นมาทั้งเพใช่หรือไม่ พวกคนชั่วที่ชอบทรมานตัวเองอย่างพวกเจ้ามีจุดประสงค์อันใดกันแน่”
“ไม่ใช่เช่นนั้น ไม่ใช่...” ลมหายใจของอิงจื่อสับสนกระชั้นถี่ นางดูราวกับกำลังกลั้นทนบางสิ่งไว้
“ในเมื่อเจ้าไม่ใช่พวกเดียวกับพวกมัน แล้วเมื่อครู่ใครเป็นคนทำร้ายข้า! พูดมา! พวกเจ้าไม่ใช่ว่ารักษากฎนักหรอกรึ นี่หรือคือการรักษากฎของพวกเจ้า ไม่ทำชั่วแล้วพวกเจ้าจะตายหรืออย่างไร”
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ สีหน้าของอิงจื่อก็เต็มไปด้วยความขัดแย้งทรมานใจอย่างถึงที่สุด กระทั่งริมฝีปากยังถูกกัดจนเลือดซึมออกมา
ทว่าขณะที่นางกำลังจะอ้าปากเอ่ยบางสิ่ง เสียงเคาะประตูก็ดังแว่วมาจากหน้าทางเข้า
หลี่ฮั่วหวังกับอิงจื่อหันขวับไปมองพร้อมกัน ก็เห็นสาวกลัทธิอ่าวจิ่งร่างสูงใหญ่กว่าสองเมตรสองคน คนหนึ่งสวมชุดคลุมดำ อีกคนสวมชุดคลุมขาว ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับทวารบาล
เห็นได้ชัดว่าอิงจื่อรู้ความหมายของการมาของยักษ์ใหญ่สองตนนี้ดียิ่งกว่าหลี่ฮั่วหวัง นางเดินสั่นเทาตรงไปยังหน้าประตู
“เล่นตลกอันใดกัน แม้แต่จะเสแสร้งก็ไม่คิดจะทำแล้ว นี่คิดจะฉีกหน้ากันโจ่งแจ้งแล้วรึ”
หลี่ฮั่วหวังหลับตาลงอีกครั้ง พยายามฟื้นฟูสภาพร่างกายให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
จะปล่อยให้บาดแผลทรุดหนักไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว หากทรุดหนักลงไปอีกตันหยางจื่อคงได้โผล่ออกมาแน่
ทันใดนั้น เขารู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวบนบาดแผลของตน
ครั้นลืมตาขึ้นมาจึงพบว่าเป็นหมั่นโถวนั่นเอง
หมั่นโถวที่ลู่หูทั้งสองข้างลงค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ แล้วใช้ลิ้นเลียแผลบนร่างของหลี่ฮั่วหวังอย่างแผ่วเบา
“หมั่นโถวเอ๋ยหมั่นโถว คราวหน้าเจ้าไม่ต้องเฝ้าบ้านแล้ว ติดตามข้ามาเถิด ข้างกายข้าขาดใครสักคนไม่ได้จริงๆ” หลี่ฮั่วหวังเอามือลูบหัวหมั่นโถวพลางพึมพำกับตนเอง
ทันใดนั้นร่างอันผอมโซของหมั่นโถวก็หดเกร็งอย่างกะทันหัน มันหันหัวมองไปยังหน้าประตู
เมื่อพบว่าไม่มีสิ่งใด มันจึงก้มหัวลงเลียแผลบนร่างของหลี่ฮั่วหวังต่อไป
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วแน่นและมองไปยังหน้าประตูเช่นเดียวกัน
เขาเข้าใจว่าเมื่อครู่หมั่นโถวเป็นเช่นนั้นเพราะสิ่งใด เพราะมันได้ยินเสียงกรีดร้อง
หลี่ฮั่วหวังซึ่งประสาทการได้ยินเฉียบคมขึ้นมากก็ได้ยินเสียงแผ่วเบานั้นเช่นกัน ฟังดูคล้ายเสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาของสตรี
เมื่อนึกเชื่อมโยงไปถึงอิงจื่อที่เพิ่งถูกพาตัวออกไป ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าเสียงกรีดร้องนั้นเป็นของใคร
แววตาของหลี่ฮั่วหวังวูบไหวด้วยความลังเล ทว่าสุดท้ายเขาก็ยันมือลงบนหลังหมา กัดฟันข่มความเจ็บปวดแสนสาหัสแล้วลุกขึ้นยืน
“วันๆ มีแต่เรื่องวุ่นวายไม่เว้นสักวัน! จะไม่ยอมให้ข้าได้พักสักหน่อยเลยหรืออย่างไร”
หลี่ฮั่วหวังโยกร่างที่ซวนเซราวกับกระสอบป่านขาดวิ่น ค่อยๆ ลากตัวออกไปด้านนอก
เสียงหวีดร้องโหยหวนยิ่งมายิ่งดังขึ้น ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็พบพวกเขาในถ้ำหินปูนกว้างใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งมีเสียงสะท้อนก้อง
ตะขอมีหนามแหลมสองเล่มแทงทะลุกระดูกไหปลาร้าของนาง แขวนร่างอันเปลือยเปล่าของนางลอยเคว้งขึ้นทั้งตัว
สาวกลัทธิอ่าวจิ่งในชุดคลุมสีขาวร่างสูงกว่าสองเมตรตนนั้น กำลังถือใบมีดบางเฉียบดั่งปีกจักจั่นสองเล่มตวัดเฉือนไปมารอบกายของนาง
“ฟึ่บ!” เล็บนิ้วหนึ่งของหลี่ฮั่วหวังพุ่งออกไป ตัดโซ่ที่แขวนร่างอิงจื่อไว้ขาดสะบั้น
เด็กสาวผู้มีเนื้อตัวแหลกเหลวเป็นแผลเหวอะหวะร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง
หลี่ฮั่วหวังเดินไปยืนบังหน้านาง กำบังสายตาของผู้อื่นไว้ให้
จากนั้นเขาก็หันไปตวาดถามโส่วซานที่ร่างไหม้เกรียมอยู่ข้างๆ อย่างเกรี้ยวกราด “พวกเจ้าคนลัทธิอ่าวจิ่งทำได้อย่างไร ถึงเห็นคำพูดของตัวเองเป็นลมตด! ข้าถามเจ้าคำเดียว ข้อตกลงของพวกเรายังนับอยู่หรือไม่!”
โส่วซานประหลาดใจอยู่บ้างที่เห็นหลี่ฮั่วหวังปรากฏตัวขึ้นที่นี่ จากนั้นสีหน้าของเขาก็เผยแววนึกสนุกขึ้นมาสายหนึ่ง
“อย่างไรข้าก็ต้องไว้หน้าซือไท่อยู่แล้ว คำพูดของพวกเราย่อมนับว่ามีผล ข้อตกลงยังคงใช้ได้ตามเดิม”
กำลังโหลดความเห็น...