ตอนที่ 122 ช็อกโกแลต
แรงกระแทกของกระเป๋าสะพายที่ฟาดลงบนใบหน้า กับความเจ็บปวดในเสียงตะโกนของหยางน่า ทำให้หลี่ฮั่วหวังในยามนี้เจ็บปวดไม่ต่างกัน
เขาเองก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน จึงยื่นสองแขนออกไปกอดเด็กสาวตรงหน้าไว้แน่น
“น่าหน่า! เธออย่าทำแบบนี้เลยนะ ฉันขอร้องล่ะ!”
เมื่อได้รับอ้อมกอดที่ห่างหายไปนาน หยางน่าที่กำลังพลุ่งพล่านก็ค่อยๆ สงบลง เธอซบศีรษะลงบนไหล่ของหลี่ฮั่วหวังแล้วร้องไห้เงียบๆ
ชั่วขณะนั้น พวกเขาราวกับได้ย้อนกลับไปบนดาดฟ้าโรงเรียนเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นพวกเขาก็กอดกันอย่างโง่งมเช่นนี้จนฟ้าสาง
เวลาผ่านไปทีละวินาที หยางน่าซบอยู่กับหลี่ฮั่วหวังอย่างไม่อยากห่าง ตอนนี้เธอเพียงอยากให้ช่วงเวลานี้ยาวนานออกไปอีกสักหน่อย
ทว่าไม่นานเธอก็รู้สึกถึงมือคู่หนึ่งวางลงบนเอว แล้วค่อยๆ ออกแรงหมายจะผลักเธอออก
หยางน่าใช้สองแขนกอดหลี่ฮั่วหวังไว้สุดแรง ไม่ยอมให้แยกจากกัน
แต่แรงของเธอย่อมสู้แรงของหลี่ฮั่วหวังไม่ได้ สุดท้ายก็ยังถูกผลักออกมาอยู่ดี
เมื่อมองดวงตาสีแดงก่ำทั้งสองข้างของหญิงสาวตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังอ้าปากพะงาบๆ แล้วก็ชะงักไป สีหน้าปรากฏแววลำบากใจ
หลังจากใคร่ครวญอยู่นาน เขาที่มีสีหน้าราบเรียบก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด “น่าหน่า สัญญากับฉันได้ไหม ถ้าเกิดวันหนึ่งฉันไม่อยู่แล้ว เธอก็ต้องใช้ชีวิตต่อไปให้ดีนะ”
“ไม่!” หยางน่าตอบกลับอย่างเด็ดขาด
“ฉันไม่ให้เธอมาตัดสินใจแทนฉันหรอก ความคิดของฉันเป็นของฉันเอง! ฉันจะเลือกอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเธอ!”
“ถ้าเธอไม่ฟื้นขึ้นมาสักที ฉันก็จะรอไปเรื่อยๆ!”
พูดจบ หยางน่าก็คว้ากระเป๋าขึ้นมา หมุนตัวแล้ววิ่งพรวดพราดออกไปข้างนอกด้วยความโกรธ
ทว่าในตอนที่เดินมาถึงหน้าประตู ร่างอันผอมบางนั้นกลับชะงักหยุดลง
หยางน่าครุ่นคิดอย่างลังเลอยู่ไม่กี่วินาที แล้วก็หันหลังกลับ เดินกึกๆ มาที่ข้างเตียงผู้ป่วย ล้วงช็อกโกแลตถุงเล็กออกมาจากกระเป๋าสะพาย แล้วยื่นไปตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังด้วยใบหน้าเย็นชา
หลี่ฮั่วหวังมองช็อกโกแลตถุงเล็กอันประณีตนั้น แล้วเงยหน้ามองหยางน่า “วันนี้วันที่เท่าไหร่ เดือนอะไร ทำไมถึงให้ช็อกโกแลตฉันล่ะ”
หยางน่าที่ยังมีหยาดน้ำตาเกาะแพขนตาเห็นได้ชัดว่าไม่อยากสนใจหลี่ฮั่วหวัง เธอก้มหน้าก้มตาแกะซองช็อกโกแลตอย่างเอาเป็นเอาตาย
เธอหยิบช็อกโกแลตสอดไส้เหล้าออกมาเม็ดหนึ่ง แล้วบีบแก้มหลี่ฮั่วหวังอย่างไม่มีความเป็นกุลสตรีแม้แต่น้อย ก่อนจะยัดมันเข้าปากเขาดื้อๆ
เมื่อสัมผัสได้ถึงรสชาติหวานละมุนในปาก หลี่ฮั่วหวังก็ยิ้มออกมา “น่าหน่า เธอทำอะไรเนี่ย”
เขาไม่คิดจะเกลี้ยกล่อมสิ่งใดอีกแล้ว ในเมื่อทั้งหมดล้วนเป็นภาพหลอน จะเกลี้ยกล่อมหรือไม่ก็ไม่มีความจำเป็นอันใด
อย่างไรเสียหลังจากที่ตนข้ามมิติมาแล้ว เรื่องราวทางฝั่งนั้นจะเป็นอย่างไร ตนก็ไม่อาจเลือกสิ่งใดได้อีก
รอยยิ้มนี้ของหลี่ฮั่วหวังทำให้บรรยากาศในห้องผู้ป่วยที่ตึงเครียดอยู่เมื่อครู่พลันผ่อนคลายลงไปมาก
“ยิ้มอะไร ห้ามยิ้มนะ!” หยางน่ายกกระเป๋าสะพายฟาดลงบนไหล่ของหลี่ฮั่วหวัง
“ซี้ด! เบาๆ หน่อยสิ เจ็บนะ!” หลี่ฮั่วหวังสูดลมหายใจเฮือกพลางเอามือกุมไหล่ตัวเองไว้
“เชอะ โดนแค่นี้ก็กลัวเจ็บ ทีตอนโดนยิงที่หน้าทำไมถึงไม่รู้จักเจ็บล่ะ เธอดูหน้าตัวเองตอนนี้สิว่ากลายเป็นสภาพไหนแล้ว”
หยางน่าล้วงเอากระจกบานเล็กสำหรับใส่คอนแทกต์เลนส์ออกมาจากกระเป๋าสะพาย แล้วยื่นจ่อไปตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังอย่างนึกหมั่นไส้
นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ฮั่วหวังได้เห็นใบหน้าของตนเองในฝั่งนี้
ในภาพหลอน เขายังคงเป็นเด็กหนุ่มผู้อ่อนต่อโลกคนนั้น ทว่าบนใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวานั้นกลับถูกรอยแผลเป็นสายหนึ่งฉีกกระชากแยกออกเป็นสองส่วน
รอยแผลเป็นอันน่าสยดสยองนั้นพาดจากซ้ายบนลงไปขวาล่าง ผ่ากลางใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังทั้งใบ จนบุคลิกบนใบหน้าเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
หลี่ฮั่วหวังใช้มือลูบไล้ สัมผัสได้ถึงความหยาบกร้านอันเป็นเอกลักษณ์ของรอยแผลเป็น
เขาเข้าใจดีว่ารอยแผลเป็นนี้มาจากไหน นี่คือรอยที่เกิดจากกระสุนปืนสไนเปอร์เฉี่ยวไปในวันนั้นที่โรงเรียนอนุบาล
“หึๆ ภาพหลอนนี่มีตรรกะดีเหมือนกันแฮะ” หลี่ฮั่วหวังรำพึงในใจ
กระจกบานเล็กถูกชักกลับไป หยางน่าขมวดคิ้วเรียวงามมองดูหลี่ฮั่วหวังตรงหน้า
“คิดอะไรอยู่ คิดว่าฉันรังเกียจที่เธอเสียโฉมงั้นเหรอ แม้แต่คนบ้าฉันยังไม่รังเกียจเลย เธอคิดว่าฉันจะยังสนใจเรื่องแค่นี้อีกเหรอ”
หลี่ฮั่วหวังยิ้มพลางส่ายหน้า ยื่นมือไปหยิบถุงช็อกโกแลตบนผ้าปูเตียงสีขาว ล้วงเอาออกมาเม็ดหนึ่งก่อนแล้วยัดใส่ปากตัวเอง
จากนั้นเขาก็ล้วงออกมาอีกเม็ดแล้วยื่นไปทางหยางน่า “เธอก็กินสักเม็ดสิ ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนเธอชอบกินขนมมากนี่นา”
หยางน่าส่ายหน้า “เธอกินเถอะ ฉันอยู่ข้างนอกอยากกินเมื่อไหร่ก็ซื้อได้ทั้งนั้น เธออยู่ที่นี่ อยากกินของแบบนี้มันไม่ง่ายหรอกนะ”
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้า ล้วงช็อกโกแลตสอดไส้เหล้าออกมาอีกเม็ดใส่ปากแล้วกัดเบาๆ รสหวานละมุนพลันโอบล้อมลิ้นของเขาไว้
“จริงด้วย รสชาตินี้ฉันไม่ได้ลิ้มมานานมากแล้วจริงๆ นานมาก นานเหลือเกิน...” แววตาของหลี่ฮั่วหวังฉายความถวิลหาอย่างลึกซึ้ง
เขากลับไปไม่ได้อีกแล้ว ได้แต่อาศัยภาพหลอนจอมปลอมนี้บรรเทาความคิดถึงบ้านของตน
หยางน่าได้ยินดังนั้นก็ฉายแววสงสารจับใจ เธอเอื้อมมือไปกุมมือของเขา “ถ้าเธออยากกิน ต่อไปฉันจะซื้อมาให้ทุกวันเลย ตอนนี้ฉันเข้ามหาลัยแล้ว พ่อให้ค่าใช้จ่ายฉันเยอะมาก ตั้งสองพันห้าเลยนะ! แล้ววันหยุดฉันก็ไปทำงานพิเศษด้วย”
“เธออยากกินช็อกโกแลตแบบไหนฉันก็ซื้อให้เธอได้ทั้งนั้น แต่ว่า... ฉันแค่ไม่รู้ว่า ครั้งต่อไปที่ฉันเอาช็อกโกแลตมาให้ เธอจะยังคงได้สติอยู่หรือเปล่า...”
คำพูดประโยคนี้ของหยางน่าทำให้บรรยากาศที่เพิ่งจะคึกคักขึ้นมาบ้างพลันเย็นเยียบลงอย่างรวดเร็ว
หลังไตร่ตรองอยู่ไม่กี่วินาที หลี่ฮั่วหวังก็กลืนช็อกโกแลตในปากลงไป มองเด็กสาวตรงหน้าและเพิ่งตัดสินใจจะเอ่ยบางอย่าง ทว่ากลับไอขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
“โธ่ กินช้าๆ หน่อยสิ ตั้งแต่ประถมฉันก็บอกเธอแล้วว่าอย่าพูดตอนกำลังกิน เป็นไงล่ะ สำลักเลยใช่ไหม เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำที่ห้องต้มน้ำมาให้นะ”
หยางน่าพูดพลางหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียงแล้วเดินออกไปข้างนอก
“แค่กๆ!!” หลี่ฮั่วหวังไอออกมาอย่างรุนแรง ทุกครั้งที่ไอ ความเจ็บปวดแสบร้อนก็แผ่ตั้งแต่กระเพาะขึ้นมาจนถึงลำคอ
“ไม่ถูก ไม่ชอบมาพากลแล้ว! ทางฝั่งความจริงต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่!”
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็เงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน แววตาเย็นยะเยียบจับจ้องแผ่นหลังของหยางน่าเขม็ง
“เธอเป็นใครกันแน่ เธอเอาอะไรให้ฉันกินกันแน่!!”
“อ๊าก!” ความเจ็บปวดเสียดแทงถึงขั้วหัวใจระเบิดออกจากกระเพาะของหลี่ฮั่วหวังในชั่วพริบตา เขารู้สึกราวกับมีเม่นตัวหนึ่งดิ้นพล่านพุ่งชนไปทั่วอยู่ในท้อง
ภายใต้ความเจ็บปวดแสนสาหัส ทุกสิ่งรอบกายเริ่มสั่นคลอนไม่มั่นคง แสงแดดอบอุ่น ห้องผู้ป่วยสว่างไสว ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มซีดจางลง
เมื่อหลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าตนกลับมาอยู่ในถ้ำหินแห่งนั้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตรงหน้าตนเต็มไปด้วยเลือด กองเลือดที่เขาสำรอกออกมานั่นเอง
ใบหน้าเขาแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปน สองมือกุมลำคอตนเองไว้ คุกเข่าลงกับพื้น ร่างทั้งร่างงอขดราวกับกุ้ง
“อ้วก!!” ของกองใหญ่ถูกเขาสำรอกออกมาอีกระลอก
ในน้ำเลือดที่เจือสีดำอยู่จางๆ นั้น มีเศษเนื้ออยู่เล็กน้อย หนวดสีดำเส้นเล็กเรียวที่ขาดเป็นท่อนๆ และตะปูเหล็กขึ้นสนิมอีกหลายดอก
กำลังโหลดความเห็น...