ตอนที่ 120 บาดแผล
“ถ้าเช่นนั้นก็ดี อิงจื่อ ข้าขอถามอีกข้อ นอกจากพิธีทำร้ายตนเองในบันทึกมหาภพแล้ว พวกเขายังมีวิชาหรืออิทธิฤทธิ์อื่นอีกหรือไม่”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ฮั่วหวัง สีหน้าของอิงจื่อก็เผยความลำบากใจออกมาเล็กน้อย
“มีเจ้าค่ะ แต่หากท่านผู้มีพระคุณจะให้ข้าสอนตอนนี้ คงทำไม่ได้จริงๆ วิชาเหล่านั้นก็เหมือนบันทึกมหาภพ ล้วนต้องมีของอยู่ในมือจึงจะใช้ได้”
“ผู้อาวุโสโส่วซานไม่มีทางมอบให้ท่านแน่”
“ความสามารถทั้งหมดต้องมีตำราเหรอ ลัทธิประหลาดอะไรกันเนี่ย” หลี่ฮั่วหวังลอบคิดในใจ
“เช่นนั้นข้าขอถามเจ้าอีก ตำราพวกนี้ผู้ใดเป็นคนเขียน”
“ได้ยินว่ามหาผู้อาวุโสที่อยู่ในถ้ำเป็นผู้เขียน ตำราทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือพวกท่านเจ้าค่ะ”
มหาผู้อาวุโส...
เมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของหลี่ฮั่วหวัง อิงจื่อจึงกล่าวเสริม “คนอื่นล้วนต้องใช้ตำรา แต่ข้าได้ยินว่ามหาผู้อาวุโสไม่ต้องใช้ อิทธิฤทธิ์ใดพวกท่านก็ใช้ได้ดั่งใจนึก เพียงแต่ข้าไม่เคยเห็นเจ้าค่ะ”
“อ้อ...เป็นเช่นนี้เองรึ” หลี่ฮั่วหวังพยักหน้า
ดูท่าแล้ว โส่วซานคงไม่ใช่ผู้นำของลัทธิอ่าวจิ่ง ภายในลัทธินี้ อย่างมากเขาก็เป็นเพียงคนระดับกลางเท่านั้น
“ปกติมหาผู้อาวุโสออกมาข้างนอกบ้างรึไม่”
“ไม่ออกมาเจ้าค่ะ ปกติพวกท่านไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลก ข้ามาอยู่ที่นี่สี่ปีเคยเห็นเพียงครั้งเดียวเท่านั้น”
“เดี๋ยวก่อน ในเมื่อมหาผู้อาวุโสพวกนั้นประกอบพิธีกรรมโดยไม่ต้องพึ่งบันทึกมหาภพ เช่นนั้นก็แปลว่าพวกเขาสามารถหยิบยืมพลังของปาฮุยได้ตลอดเวลาเลยไม่ใช่หรือ”
ทันทีที่คิดถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน “ไม่ถูก การอัญเชิญปาฮุยต้องจ่ายค่าตอบแทน อีกทั้งยังเป็นค่าตอบแทนที่เจ็บปวดแสนสาหัส มันสนใจเพียงความเจ็บปวดอันถึงที่สุดเท่านั้น มิอาจหยิบยืมมาใช้ได้ง่ายดายปานนั้นหรอก”
อิงจื่อมองหลี่ฮั่วหวังที่กำลังครุ่นคิดอย่างกระวนกระวายใจอยู่บ้าง “ท่านผู้มีพระคุณ ท่านถามเรื่องนี้ไปเพื่ออันใดหรือเจ้าคะ”
หัวใจของหลี่ฮั่วหวังพลันกระตุกวูบ ก่อนจะแสร้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “เจ้าก็รู้ว่าข้ากำลังทำการแลกเปลี่ยนกับพวกเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าข้องเกี่ยวกับลัทธิอ่าวจิ่ง จึงอยากทำความเข้าใจให้มากขึ้นอีกสักนิด จะได้ไม่ถูกหลอกเอา”
แม้จะตั้งใจไว้แต่แรกว่าจะใช้อิงจื่อสืบหาข้อมูลของลัทธิอ่าวจิ่ง แต่หลี่ฮั่วหวังไม่ได้บอกความคิดที่แท้จริงให้เด็กสาวที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงครึ่งวันตรงหน้านี้รับรู้
ดูจากท่าทางแล้ว เด็กสาวผู้นี้ถูกลัทธิอ่าวจิ่งข่มเหงมาสี่ปีกว่า ซ้ำครั้งนี้ยังถูกส่งมาเป็นเหยื่อให้ไปตายอีก
ตามหลักการแล้ว นางไม่มีทางร่วมหัวจมท้ายกับลัทธิอ่าวจิ่งได้ และไม่น่าจะหักหลังตน
ทว่าในเรื่องพรรค์นี้หลี่ฮั่วหวังไม่อยากเดิมพัน แม้จะมีความเป็นไปได้เพียงเสี้ยวเดียวเขาก็ไม่กล้าเสี่ยง หากแพ้พนันขึ้นมานั่นหมายถึงชีวิต
หากบอกนางไปตรงๆ ว่าตนคิดจะก่อเรื่องในลัทธิอ่าวจิ่ง ความเสี่ยงสูงเกินไป หากนางหันไปบอกแผนการของตนแก่โส่วซานเพื่อเอาตัวรอด ทุกอย่างคงจบสิ้น
“ท่านผู้มีพระคุณ ท่านจะแลกเปลี่ยนกับพวกเขาจริงหรือเจ้าคะ พวกเขา... ไม่ใช่คนดีเลยเจ้าค่ะ”
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้ารับ “แน่นอน ข้ารู้ว่าพวกเขาไม่ใช่คนดี ซ้ำยังอันตรายมาก ทว่านั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไร้ประโยชน์ การแลกเปลี่ยนของพวกเขาดูเป็นธรรมดี ข้าไม่มีความจำเป็นต้องปฏิเสธ”
เรื่องนี้หลี่ฮั่วหวังไม่ได้หลอกนาง เขาตั้งใจจะลงมือสองทางพร้อมกัน ด้านหนึ่งหาวิธีสร้างความเจ็บปวดทางใจอันถึงที่สุด อีกด้านหนึ่งก็พยายามขโมยวิธีรักษาตนเองของลัทธิอ่าวจิ่ง
ไม่ว่าจะร่วมมือหรือขโมย ขอเพียงกำจัดตันหยางจื่อที่นับวันยิ่งส่งอิทธิพลต่อตนเองออกไปได้ จะเป็นวิธีใดก็ได้ทั้งนั้น
คืนนั้น หลี่ฮั่วหวังพูดคุยกับอิงจื่อมากมายจนล่วงเข้าสู่ดึกสงัด
หลี่ฮั่วหวังได้รับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับลัทธิอ่าวจิ่งจากปากของนางไม่น้อย และเข้าใจภาพรวมของลัทธินี้อย่างคร่าวๆ
คนพวกนี้แทบไม่ข้องเกี่ยวกับโลกภายนอก หลักคำสอนสูงสุดของพวกเขาคือคิดค้นทุกวิถีทางเพื่อขโมยพลังของปาฮุย และในที่สุดก็ขึ้นไปแทนที่ดั่งเช่นเทพของพวกเขา
ยิ่งไปกว่านั้น จากคำบอกเล่าของนาง แม้ลัทธิอ่าวจิ่งจะโหดเหี้ยมเลือดเย็น แต่พวกเขากลับรักษากฎเกณฑ์อย่างเคร่งครัดยิ่ง
แม้แต่อุปกรณ์ทรมานตนเองเมื่อใช้เสร็จแล้ว ก็ยังต้องล้างให้สะอาดและจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
พวกเขายึดมั่นว่าไร้กฎย่อมไร้ระเบียบ การละเมิดกฎจึงเป็นข้อห้ามร้ายแรงที่สุดในลัทธิอ่าวจิ่ง
หลี่ฮั่วหวังยังได้รู้อีกว่า ลัทธิอ่าวจิ่งเป็นนิกายใหญ่ พวกเขาไม่เหมือนวัดเจิ้งเต๋อหรืออารามอันฉือ ฐานที่มั่นแห่งนี้เป็นเพียงหนึ่งในบรรดาแหล่งกบดานของพวกเขาเท่านั้น
สถานที่เช่นนี้พวกเขามีถึงห้าแห่ง ซึ่งตั้งอยู่กระจัดกระจายต่างที่กัน
ทุกปีในวันขึ้นสิบสามค่ำเดือนหก พวกเขาจะมารวมตัวกันครั้งหนึ่งเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้กัน
กลางดึกสงัด หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วแน่นพลางครุ่นคิด ข้อมูลจากอิงจื่อทำให้เขาเข้าใจภาพรวมของลัทธิอ่าวจิ่งได้รอบด้านยิ่งขึ้น และยังทำให้ตระหนักว่าอุปสรรคที่ตนกำลังเผชิญนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด
“สองวิธีนี้ ไม่ว่าวิธีใดก็ล้วนยากทั้งนั้น...” หลี่ฮั่วหวังพึมพำกับตนเอง
“สองวิธีอันใดหรือเจ้าคะ” อิงจื่อถามด้วยความสงสัย
เมื่อเทียบกับอาการตัวสั่นงันงกในคราแรกและอารมณ์ที่พังทลายในเวลาต่อมา ตอนนี้นางดูสงบลงมากแล้ว
“มิมีอันใด นอนเถิด” หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นเดินไปยังเตียงหินด้านข้าง
อิงจื่อไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ได้แต่เดินตามไปเงียบๆ
ในสถานที่อันตรายเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังไม่มีเวลามาคิดเรื่องไร้สาระพรรค์นั้น
อีกทั้งการให้นางนอนร่วมเตียงเดียวกับตน แท้จริงแล้วก็มีความหมายเชิงหยั่งเชิงอยู่ด้วย
ตันหยางจื่อที่เขารังเกียจชิงชังถึงขีดสุด กลับทำหน้าที่เป็นฟิวส์นิรภัยได้อีกครั้งในยามนี้
คืนนั้น ท่ามกลางความสะลึมสะลือ เสียงสุนัขเห่ากรรโชกอย่างดุร้ายได้ปลุกหลี่ฮั่วหวังให้ตื่นขึ้น
ครั้นเขาจุดตะเกียงน้ำมันอย่างรวดเร็ว ก็เห็นหมั่นโถวยืนอยู่ข้างเตียง กำลังเห่าใส่บนเตียงอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังตื่นแล้ว หมั่นโถวก็รีบหยุดเห่า แล้วเริ่มส่ายหัวดุ๊กดิ๊กกระดิกหางให้เขา “หงิง~”
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองอิงจื่อที่ลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงียอยู่ข้างกาย “ท่านพ่อ เกิดอันใดขึ้นหรือ เหตุใดสุนัขบ้านเราจึงเห่าเล่า”
ครั้นนางได้สติเต็มที่ จึงเพิ่งรู้ตัวว่าพูดผิดไป ใบหน้าพลันเผยความกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง “เมื่อครู่ข้าฝันว่ากำลังฉลองปีใหม่อยู่ที่บ้าน”
สีหน้าของนางดูสมจริงเป็นอย่างยิ่ง แลดูราวกับเพิ่งตื่นนอนขึ้นมาจริงๆ
หลี่ฮั่วหวังมองนางแวบหนึ่ง แล้วกวาดตามองรอบถ้ำอันเงียบเหงา ก่อนยื่นมือขวาออกไป ใช้นิ้วงอสองนิ้วหนีบหนังคอด้านหลังของหมั่นโถวหิ้วขึ้นมาบนเตียง
“นอนเถิด ไม่มีอันใด” หลี่ฮั่วหวังกอดสุนัขไว้ในอ้อมอกแล้วหลับตาลงอีกครั้ง
“อืม...” อิงจื่อขานรับเบาๆ แล้วล้มตัวลงนอนข้างกายหลี่ฮั่วหวังใหม่อีกครา
ภายในห้องหวนคืนสู่ความมืดมิดอีกครั้ง หลี่ฮั่วหวังเงี่ยหูฟังเสียงลมหายใจอันราบเรียบสม่ำเสมอข้างกาย
“เจ้าเป็นสาวเป็นนาง มานอนข้างข้าเช่นนี้ไม่เป็นไรจริงหรือ”
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งเอ่ยจบ ก็ได้ยินเสียงผ้าถูกถอดออกดังมาจากข้างกาย
“ข้าในตอนนี้ไม่นับว่าเป็นสตรีด้วยซ้ำ นอนข้างท่านผู้มีพระคุณแล้วจะเป็นไรไปเล่า”
แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสาดส่องทุกสิ่งภายในห้องจนสว่าง หลี่ฮั่วหวังมองเรือนร่างอันเปลือยเปล่าของอิงจื่อด้วยความตกตะลึง
สิ่งที่สตรีพึงมี บนร่างของนางไม่อาจมองเห็นได้อีกแล้ว หลงเหลือเพียงรอยแผลเป็นอันน่าสะพรึงกลัวขนาดเท่าปากชามสองแห่งเท่านั้น
นอกจากนี้ บนร่างกายอันอ่อนเยาว์ของนางยังเต็มไปด้วยบาดแผลสารพัดรูปแบบ บางแห่งถึงขั้นยังมีหนองไหลซึมอยู่ด้วยซ้ำ
กำลังโหลดความเห็น...