ตอนที่ 119 อิงจื่อ
หลี่ฮั่วหวังดึงหญิงสาวผู้นั้นมาไว้ด้านหลัง มองไปยังโส่วซานที่อยู่ตรงหน้าพลางเอ่ยเน้นทีละคำว่า “ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็ไม่มีวันทำเรื่องพรรค์นี้เด็ดขาด!”
“พรืด~” สาวกลัทธิอ่าวจิ่งคนหนึ่งข้างๆ อดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะออกมา “อย่าเพิ่งสาบานให้มั่นเหมาะนัก เจ้าเป็นจิตวิสุทธิ์เชียว”
“จิตวิสุทธิ์แล้วอย่างไร ข้ามันคนบ้า แต่ข้าไม่ใช่เดรัจฉานไร้ความเป็นคนอย่างตันหยางจื่อ! ข้าไม่มีวันทำเรื่องเช่นเดียวกับมันเด็ดขาด!”
โส่วซานตวัดสายตาอันเย็นชาอย่างยิ่งมองไปยังสาวกผู้นั้น “เหยี่ยนลิ่ว เรื่องนี้มันน่าขันนักรึ ต่อหน้าคนนอก เจ้าถึงกับอดกลั้นไว้ไม่อยู่เชียวหรือ”
สาวกผู้นั้นดูเหมือนอยากจะเอ่ยสิ่งใด ทว่าไม่ทันไร อวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าของเขาก็หลอมติดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว
มิใช่เพียงแค่อวัยวะทั้งห้าเท่านั้น แม้กระทั่งช่องว่างระหว่างนิ้วมือและนิ้วเท้าก็เช่นกัน
เพียงชั่วครู่ คนผู้นั้นก็กลายสภาพเป็นหนอนแมลงวันตัวหนึ่งที่ทำได้เพียงบิดตัวไปมา
“เอาผ้านวมห่อตัวมันไว้ ภายในหนึ่งเดือนนี้ห้ามให้มันได้รับความเจ็บปวดใดๆ ทั้งสิ้น”
โส่วซานพูดไม่ผิด ในเรื่องการทำให้บาดแผลสมานนั้น พวกเขาชำนาญยิ่งนัก
ทันทีที่คนผู้นั้นถูกหามออกไป หลี่ฮั่วหวังผู้มีสีหน้าเคร่งขรึมก็หันกลับมามองโส่วซานอีกครั้ง
“หาที่พักในถ้ำให้ข้าสักแห่ง ข้าจะคิดหาวิธีเข้าถึงความเจ็บปวดอันสูงสุดด้วยตัวเอง นอกจากนี้ข้ายังต้องการให้สตรีผู้นี้มารับใช้ข้าด้วย”
“ฮึ ปากกล้านัก ข้าผู้เฒ่าไม่คิดว่าเจ้าจะหาวิธีดีๆ อันใดได้”
แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้น ทว่าโส่วซานก็ยังคงยอมตกลงตามคำขอของหลี่ฮั่วหวัง และสั่งให้ลูกน้องไปจัดการ
หลี่ฮั่วหวังถูกพาตัวมายังห้องหินขนาดกำลังพอเหมาะแห่งหนึ่ง แม้ผนังจะขรุขระเว้าแหว่งไม่เรียบเนียน ทว่าข้าวของภายในถ้ำกลับมีเพียบพร้อมอย่างยิ่ง มีทุกสิ่งทุกอย่าง กระทั่งส้วมก็ยังมี
ส่วนหญิงสาวก่อนหน้านี้ บัดนี้ก็นิ่งเงียบเดินตามหลังหลี่ฮั่วหวังมาติดๆ
หมั่นโถวที่ขดตัวอยู่มุดออกมาจากชายเสื้อของหลี่ฮั่วหวัง วิ่งเข้าไปในถ้ำพลางดมโน่นดมนี่อย่างตื่นเต้น
หลี่ฮั่วหวังผู้มีสีหน้าเคร่งขรึมปลดกระบี่ยาวบนหลังลงมา วางไว้บนโต๊ะหินภายในถ้ำ
แม้เมื่อครู่ต่อหน้าโส่วซานตนจะพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ ทว่าจะทำให้จิตใจเจ็บปวดถึงขีดสุดได้อย่างไรนั้น เขากลับไม่มีแนวทางเลยแม้แต่น้อย
หากไร้ซึ่งความเจ็บปวดอันถึงที่สุด ย่อมมิอาจอัญเชิญปาฮุยได้
หากไม่อาจบรรลุเงื่อนไขของลัทธิอ่าวจิ่ง พวกเขาก็จะไม่ช่วยกำจัดตันหยางจื่อ นี่ราวกับเป็นหนทางตันสายหนึ่ง
หลี่ฮั่วหวังเดินวนไปวนมาในถ้ำไม่หยุด ยามที่เดินวนอยู่นั้นสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นดรุณีน้อยที่ยืนอยู่ตรงประตู
ทันใดนั้น แววตาของหลี่ฮั่วหวังก็พลันสว่างวาบขึ้น
ในใจเขามีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา แท้จริงแล้วบางเรื่องอาจไม่จำเป็นต้องดำเนินตามความคิดของพวกเขาก็ได้
“วางใจเถิด มีข้าอยู่ พวกมันทำอันตรายเจ้าไม่ได้ เจ้ามานั่งตรงนี้ ข้ามีเรื่องจะถามเจ้าสักหน่อย” หลี่ฮั่วหวังตบลงบนม้านั่งหินข้างกายเบาๆ
หากแต่ดรุณีน้อยที่ยืนอยู่ตรงประตูกลับมิได้ขยับเข้ามาใกล้ ตรงกันข้าม นางเริ่มสะอึกสะอื้นร่ำไห้ออกมา เสียงร้องไห้ยิ่งมายิ่งดังขึ้น ร่างที่สั่นเทิ้มค่อยๆ ทรุดตัวนั่งยองๆ ลงกับพื้น
เมื่อได้ยินเสียงร่ำไห้ที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจอันไร้ที่สิ้นสุดนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ทอดถอนใจออกมาเบาๆ
ดูท่าทางแล้วนางคงคิดว่าตนเองเป็นคนกันเองของลัทธิอ่าวจิ่งมาตั้งนาน แต่สุดท้ายกลับถูกโยนออกมาใช้เยี่ยงเครื่องมือชิ้นหนึ่ง การจะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจย่อมเป็นเรื่องปกติ โดยเฉพาะเมื่อดูแล้วนางยังมีอายุไม่มากเท่าใดนัก
หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไป ประคองนางมายังข้างม้านั่งหิน มองดูนางที่สะอึกสะอื้นพลางเอ่ยเกลี้ยกล่อม “พวกสารเลวนั่นไม่ได้มองเจ้าเป็นคนเลยแม้แต่น้อย เจ้ายังคิดจะรั้งอยู่ในสถานที่บัดซบแห่งนี้อีกรึ สู้มาช่วยข้าดีกว่า ขอเพียงเจ้าช่วยให้ข้าบรรลุเป้าหมาย ข้ารับรองว่าตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตรอดออกไปได้ ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งเจ้าเป็นอันขาด”
เมื่อได้ยินคำนี้ ในดวงตาของดรุณีน้อยผู้สะอึกสะอื้นก็ปรากฏความสับสนเคว้งคว้างอย่างลึกซึ้ง
“หลังจากออกไปแล้ว ข้ายังจะไปที่ใดได้อีก บ้านของข้าไม่มีแล้ว... ทุกสิ่ง... ล้วนไม่มีเหลือแล้ว...”
“บ้านของเจ้าเกิดเรื่องอันใดขึ้นรึ” น้ำเสียงของหลี่ฮั่วหวังแผ่วเบาลงอย่างยิ่ง เขารู้สึกเข้าอกเข้าใจความรู้สึกของดรุณีน้อยในยามนี้เป็นอย่างมาก
“ตำบลใต้ภูเขานั่นก็คือ...”
เมื่อได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังก็พลันใจหายวาบ ตำบลร้างที่พังทลายแห่งนั้น ดรุณีน้อยผู้นี้เกรงว่าคงเป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คนจากตำบลมรณะแห่งนั้น
“ท่านพ่อท่านแม่ของข้า... ยังมีพี่สาวสามคนกับน้องชายสองคนของข้าล้วนไม่มีอีกแล้ว พวกเขาตายกันหมดแล้ว...” ดรุณีน้อยก้มศีรษะลงต่ำอย่างยิ่ง หยาดน้ำตาหยดลงบนสองมือที่กำแน่นอย่างต่อเนื่อง
“ที่ตำบลนั้นเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ เป็นผู้ใดหรือสิ่งใดที่ล้างบางทั้งตำบล”
ทันทีที่เอ่ยปาก หลี่ฮั่วหวังก็รู้ตัวว่าพูดผิดไปแล้ว การรื้อฟื้นเรื่องนี้ในยามนี้ไม่ต่างจากการโรยเกลือลงบนแผลของนาง
“ไม่มีที่ไปก็มิเป็นไร เช่นนั้นก็ตามข้าไปเถิด ทางข้ามีพี่น้องอยู่มาก ทุกคนร่วมกันหาทางรอด ถึงเวลานั้นเจ้าก็มาร่วมด้วยได้”
“พวกเรามีผู้หญิงอยู่แค่สองคน เดิมทีก็มีน้อยอยู่แล้ว หยางแกร่งหยินพร่อง หากเจ้าเข้ามาเพิ่มก็พอดีครบสามคน จะได้สมดุลขึ้นมาบ้าง”
หลังจากปลอบประโลมอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของอีกฝ่ายเริ่มสงบลง และรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มได้ที่แล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงถามขึ้นว่า “เจ้าอยู่ที่นี่มานานเท่าใดแล้ว”
พวกเขาไม่ไว้ใจหลี่ฮั่วหวัง หลี่ฮั่วหวังเองก็ย่อมไม่ไว้ใจพวกเขาเช่นกัน
เจ็บแล้วต้องจำ เขาไม่อยากให้เรื่องที่วัดเจิ้งเต๋อซ้ำรอยอีก ครานี้หลี่ฮั่วหวังไม่คิดจะเดินตามแผนของพวกเขา
หากตนหาทางเอาวิธีกำจัดตันหยางจื่อของลัทธิอ่าวจิ่งมาไว้ในมือได้ ก็ไม่ต้องพึ่งความเจ็บปวดสุดขีดบ้าบออันใดเลย ตนก็ลงมือจัดการตันหยางจื่อได้เอง
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ฮั่วหวัง หญิงสาวก็พยักหน้ารับเบาๆ ยังคงก้มหน้าต่ำอยู่อย่างนั้น “สี่ปีแล้ว...”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายยอมเปิดปาก หลี่ฮั่วหวังจึงเริ่มคิดจะค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป
“เนิ่นนานถึงเพียงนี้ เจ้าก็น่าจะพอรู้เรื่องของที่นี่อยู่บ้างกระมัง พอจะเล่าให้ข้าฟังได้รึไม่ เรื่องใดก็ได้ทั้งนั้น”
มือที่มีรอยแผลเป็นขยำชายเสื้อซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด “ลัทธิอ่าวจิ่ง เดิมทีเป็นสองลัทธิ ฝ่ายหนึ่งศรัทธาในเทพกู่ อีกฝ่ายศรัทธาในปาฮุย...”
“ต่อมา เทพกู่ได้ดูดกลืนพลังส่วนหนึ่งของปาฮุยไป จากนั้นสองลัทธิจึงรวมเข้าด้วยกัน...”
“หืม นี่คือเรื่องจริง หรือเป็นข้อสันนิษฐานที่บันทึกไว้ในตำราของลัทธิอ่าวจิ่งกัน”
ยามนี้หลี่ฮั่วหวังมีความรู้สึกราวกับกำลังฟังนิทานปรัมปรา เรื่องเล่านี้ให้ความรู้สึกไม่สมจริงอย่างยิ่งแก่เขา
“ข้าก็ไม่รู้...ได้ยินคนอื่นพูดมาเหมือนกัน...ตอนที่ข้าเข้ามา ทั้งสองลัทธิก็รวมกันไปแล้ว...”
หญิงสาวแอบเงยหน้าขึ้นมองหลี่ฮั่วหวังแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าลงไปใหม่อีกครา ไม่กล้าสบสายตากับหลี่ฮั่วหวังเลยแม้แต่น้อย
“มิเป็นไร เจ้าพูดต่อเถิด จริงด้วย ข้ายังไม่ได้ถามชื่อเจ้าเลย”
“พวกเขา...เรียกข้าว่าเอ่อร์จิ่ว...”
เอ่อร์จิ่ว โส่วซาน และเหยี่ยนลิ่วก่อนหน้านี้ เหตุใดคนของลัทธิอ่าวจิ่งจึงใช้ชื่ออวัยวะต่อด้วยตัวเลขกันทั้งหมด
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกแปลกใจกับจุดนี้อยู่บ้าง รู้สึกว่ามันไม่เหมือนฉายาพรตของนักพรตเต๋าเลยสักนิด
“แล้วชื่อเดิมของเจ้าคืออันใด”
“เจียงอิงจื่อ...”
“เช่นนั้นก็ดี ต่อไปนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่าอิงจื่อแล้วกัน อิงจื่อ ตลอดสี่ปีมานี้ เจ้าเคยเห็นคนพวกนั้นในลัทธิอ่าวจิ่งรักษาโรคให้คนอื่นบ้างรึไม่”
อิงจื่อพยักหน้ารับเบาๆ “อืม...เคยเห็นอยู่สองสามครั้ง”
“รักษาหายหมดเลยหรือ”
“น่าจะใช่กระมัง อย่างไรเสียภายหลังพวกเขาก็จากไปกันหมด”
“ฟังดูแล้ว คนพวกนี้คงมีความสามารถจริงๆ” หลี่ฮั่วหวังลอบคิดในใจ
นี่ถือเป็นเรื่องดี อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ได้หลอกตน ลัทธิอ่าวจิ่งมีแนวโน้มสูงมากที่จะสามารถจัดการตันหยางจื่อได้จริงๆ
“ถ้าเช่นนั้นก็ดี อิงจื่อ ข้าขอถามอีกข้อ นอกจากพิธีทำร้ายตนเองในบันทึกมหาภพแล้ว ลัทธิอ่าวจิ่งยังมีวิชาหรืออิทธิฤทธิ์อื่นอีกหรือไม่”
กำลังโหลดความเห็น...