ตอนที่ 118 ความเจ็บปวด
เพราะยึดติดกับความคิดแรก หลี่ฮั่วหวังจึงเข้าใจมาตลอดว่าลัทธิอ่าวจิ่งเป็นลัทธิที่ศรัทธาปาฮุย
ทว่าเพิ่งมาตระหนักในตอนนี้ว่ามิใช่เช่นนั้นเลย ตนเดาผิด ผิดไปไกลลิบ
หลี่ฮั่วหวังชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อยังไม่อาจเข้าใจคำพูดของโส่วซานได้จริงๆ จึงเอ่ยปากขึ้นอีกครา
“พวกท่านอาศัยสิ่งใดจึงคิดว่าตนจะขโมยพลังของปาฮุยได้ หรือพวกท่านไม่รู้สึกจริงๆ ว่ามันแข็งแกร่งเพียงใด ต่อหน้ามัน พวกท่านไม่นับเป็นแม้แต่มดตัวหนึ่ง!”
แม้ยามนี้หลี่ฮั่วหวังจะนึกรูปลักษณ์ของมันไม่ออกแล้ว ทว่าเขายังเข้าใจดีว่าปาฮุยทรงพลังเพียงใด เรื่องนี้ไม่มีทางที่ปุถุชนไม่กี่คนจะทำได้
แววตาของโส่วซานเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวยามมองมายังหลี่ฮั่วหวังที่อยู่เบื้องหน้า “เหตุใดจึงจะมิได้เล่า ในเมื่อเทพกู่ทำได้ พวกเราย่อมทำได้เช่นกัน”
ในหัวของหลี่ฮั่วหวังนึกถึงรูปเคารพที่ร่างถูกเปลวเพลิงห่อหุ้มในวัดกางเขนก่อนหน้านี้ “รูปเคารพนั่นเคยเป็นคนธรรมดามาก่อนเหรอ”
โส่วซานไม่สนใจว่าหลี่ฮั่วหวังจะคิดเช่นไร ยังคงพูดของตนต่อไป
“คำที่พวกหัวโล้นชอบพูดติดปาก พุทธะคือมนุษย์ที่ผ่านมาก่อน มนุษย์คือพุทธะในกาลหน้า เรื่องอื่นไม่ว่า แต่ข้อนี้ข้าเห็นพ้องอย่างยิ่ง มันคือปาฮุยในยามนี้ แต่นั่นมิได้หมายความว่ามันจะเป็นปาฮุยในกาลหน้าด้วย!”
เมื่อรับข่าวที่เหนือความคาดหมายนี้ได้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็สูดหายใจลึกแล้วเอ่ยว่า “ก็ได้ เรื่องระหว่างลัทธิของพวกท่านกับปาฮุยมิได้เกี่ยวข้องอันใดกับข้า พวกเราย้อนกลับมาคุยเรื่องสำคัญกันเถิด พวกท่านมีวิธีจัดการตันหยางจื่อจริงหรือไม่”
โส่วซานพยักหน้า “เป็นอย่างไร ตกลงหรือไม่ ขอเพียงเจ้าทำพิธีด้วงมูลไต่บันไดอีกครา พวกเราก็จะจัดการท่านอาจารย์กึ่งเซียนของเจ้าให้”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็หวนนึกถึงชั่วขณะที่ใช้บันทึกมหาภพอัญเชิญปาฮุยในครานั้น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวขึ้นเล็กน้อย นั่นเป็นประสบการณ์ที่เจ็บปวดแสนสาหัส
ความเจ็บปวดทวีคูณทั้งทางกายและใจมิใช่สิ่งที่จะอดทนได้ง่ายดายปานนั้น ทุกคราที่นึกถึงประสบการณ์นั้น ภายในใจของหลี่ฮั่วหวังเป็นต้องผุดความรู้สึกอยากจะฆ่าตัวตายขึ้นมาเสมอ
เมื่อสงบใจได้แล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยๆ เอ่ยว่า “ข้าเองก็อยากทำ ทว่าพูดง่ายแต่ทำยาก ยามนี้ข้ายังทำไม่ได้”
การอัญเชิญปาฮุยยากเย็นยิ่งนัก โดยเฉพาะที่ต้องอาศัยการสั่นพ้องของความเจ็บปวดสุดขีดทั้งกายและใจ อารมณ์เช่นนี้หาได้ยากยิ่ง มิใช่ว่านึกอยากหาก็หาได้
“หึๆ” โส่วซานหัวเราะ แล้วเอ่ยอย่างกระตือรือร้นยิ่ง “มิเป็นไร เห็นแก่หน้าซือไท่จิ้งซิน เรื่องนี้พวกเราช่วยเจ้าได้”
ยามมองไปยังรอยยิ้มบนใบหน้าไหม้เกรียมของอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังพลันรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง คำพูดที่ฟังดูบางเบาประโยคนี้ เบื้องหลังแฝงไว้ด้วยความหมายมากมายเหลือเกิน
หลี่ฮั่วหวังมองบุคคลตรงหน้าที่เคยพบหน้ากันเพียงคราเดียวผู้นี้ หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็ซักถามอย่างไม่แน่ใจนัก “ผู้อาวุโสโส่วซาน เรื่องนี้ขอพักไว้ชั่วคราวก่อน ข้าขอถามก่อนได้หรือไม่ว่า พวกท่านคิดจะใช้วิธีการใดมาจัดการตันหยางจื่อ”
“บันทึกมหาภพของลัทธิท่านข้าก็มี เท่าที่ข้ารู้ อย่าว่าแต่ขับไล่กึ่งเซียนเลย บนนั้นไม่มีสิ่งใดที่ใช้ช่วยผู้อื่นได้เลยด้วยซ้ำ”
หากพูดกันตามตรง หลี่ฮั่วหวังมิได้ไว้วางใจลัทธิอ่าวจิ่งเลย โดยเฉพาะหลังจากที่ก่อนหน้านี้จิ้งซินได้จงใจเตือนสติเขาไว้
“หึๆ พ่อหนุ่ม เจ้าคิดง่ายเกินไปแล้ว ของอย่างบันทึกมหาภพย่อมต้องใช้ควบคู่กับสิ่งอื่น หากปรารถนาจะเข้าใกล้ทะเลทุกข์ให้มากที่สุด ก็ต้องลองให้มากที่สุด อย่างสภาพของเจ้าในยามนี้ พวกเราย่อมเคยลองมาแล้ว”
“ดังคำว่าป่วยนานจนเป็นหมอเอง หากพูดถึงการรักษาคน ทั่วสี่ทะเลแปดดินแดนนี้ ใช่ว่าผู้ใดจะเก่งกาจกว่าพวกเรา”
หลี่ฮั่วหวังแทบจะมีปฏิกิริยาสะท้อนกลับกับคำว่าป่วยไปเสียแล้ว “ป่วยรึ ข้ามิได้ป่วย และนี่ก็มิใช่ความเจ็บป่วย ตันหยางจื่อในยามนี้ส่วนหนึ่งอยู่ในกระเพาะของข้า และอีกส่วนหนึ่งได้บรรลุเป็นเซียนไปแล้วจริงๆ”
โส่วซานมีแววตาล้อเลียนยามมองดูหลี่ฮั่วหวังที่พยายามอธิบายไม่หยุดหย่อน
“นี่ก็คือความเจ็บป่วย นักพรตพวกนี้ล้วนอยากเป็นเซียนจนเป็นบ้าไปหมดแล้ว กลายเป็นคนบ้ากันไปหมด”
วาจานี้หลุดออกมาจากปากของคนที่คิดจะขโมยพลังของปาฮุย ช่างไม่มีน้ำหนักน่าเชื่อถือเอาเสียเลย
เมื่อเผชิญกับคำกล่าวอ้างของคนผู้นี้ แม้ภายในใจของหลี่ฮั่วหวังจะยังคงมีความกังขา แต่เขาก็มิได้พูดอันใดออกไป
เขาไม่อยากโต้เถียงสิ่งใด ตนมาที่นี่เพื่อขอให้คนพวกนี้ช่วยกำจัดตันหยางจื่อ มิใช่มาถกคัมภีร์กับพวกเขา
ขอเพียงวิธีใช้การได้ ต่อให้พวกเขาจะเรียกตันหยางจื่อว่าหมาก็ย่อมได้ทั้งนั้น
“อาการอย่างข้า ในอดีตมีมากหรือไม่ พวกท่านเคยรักษาให้ผู้อื่นหรือไม่” หลี่ฮั่วหวังถามหยั่งเชิงอย่างระแวดระวังอีกครา
“แน่นอน ทุกสาขาของลัทธิข้าวสารห้าถังล้วนถือการตัดสามพิษเป็นสำคัญ พิษบนคือเผิงจวี พิษกลางคือเผิงจื้อ พิษล่างคือเผิงเจียว”
“ดังคำว่า ผู้แสวงหาความเป็นเซียนพึงกำจัดสามพิษเสียก่อน สงบใสไร้ตัณหา จิตสงบธาตุแท้กระจ่าง สั่งสมกุศลมากมาย จึงจะสำเร็จเป็นเซียน”
กล่าวจบพลางส่ายหัวโยกตัวอย่างวางมาด เขาก็หันสายตากลับมามองหลี่ฮั่วหวังอีกครา
“แน่นอน คำผายลมพวกนี้ข้าผู้เฒ่าย่อมไม่เชื่ออยู่แล้ว หลายปีมานี้ สิ่งอัปมงคลอย่างกึ่งเซียน เซียนสลายกายข้าเห็นมานักต่อนัก แต่กลับไม่เคยเห็นเซียนแท้ต้าหลัวสักตน”
นิ้วมือไหม้เกรียมที่เนื้อแดงฉานปลิ้นออกถูกยกขึ้น ชี้ตรงไปยังศีรษะของหลี่ฮั่วหวัง
“พวกนักพรตจมูกวัวอย่างพวกเจ้าล้วนอยากเป็นเซียนจนเป็นบ้า ฝึกฝนตัวเองจนไม่เหมือนคนไม่เหมือนผี สนใจแต่เพียงเปลือกนอก มิรู้เลยสักนิดว่าแก่นแท้ของพลังคือสิ่งใด”
เมื่อได้ฟังคำพูดเหล่านี้ หลี่ฮั่วหวังมิได้แสดงท่าทีอันใด เขาเอ่ยกับโส่วซานตรงๆ อีกครา
เขาใช้มือตบลงบนเครื่องทรมานที่แขวนอยู่ตรงชายเสื้อของตนเบาๆ
“ผู้อาวุโส ความเจ็บปวดทางกายอย่างถึงที่สุดนั้นข้าลงมือเองได้ แล้วความเจ็บปวดทางใจเล่า ท่านจะช่วยข้าอย่างไร”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายกล่าวเช่นนี้ แววตาของโส่วซานก็วาบผ่านไปด้วยความยินดี ในเมื่อชายหนุ่มผู้นี้กล่าวคำนี้ออกมา ย่อมเท่ากับว่าตกลงแล้ว
ขณะที่เขาเชิดคางขึ้นเบาๆ สาวกผู้สวมเสื้อคลุมยาวสีเทาก็เดินตรงไปยังอุโมงค์ถ้ำสายหนึ่ง
ไม่นาน เขาก็พาหญิงสาวผู้หนึ่งซึ่งมีสีหน้าซูบเซียวอยู่บ้างเดินกลับมา
แม่นางผู้นี้ก็เหมือนกับสาวกลัทธิอ่าวจิ่งคนอื่นๆ ที่สวมเสื้อคลุมตัวหลวมโพรกและหมวกทรงสูง หากแต่สิ่งเดียวที่ต่างออกไปคือหมวกบนศีรษะของนางมิได้ปิดบังดวงตาเอาไว้
“ผู้หญิงเหรอ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับความเจ็บปวดทางใจสุดขีดด้วย”
ทว่าเห็นได้ชัดว่าหญิงสาวผู้นั้นประหลาดใจยิ่งกว่าหลี่ฮั่วหวังเสียอีก นางเอาแต่จ้องหลี่ฮั่วหวังเขม็งไม่วางตา
มือใหญ่ผลักออกไปคราหนึ่ง ร่างของหญิงสาวผู้ถักเปียก็ถูกผลักมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังทันที
นางรีบก้มศีรษะลง สองมือกำชายเสื้อไว้แน่น ร่างกายสั่นเทาขึ้นมาโดยมิอาจควบคุม
หลี่ฮั่วหวังมองผ่านไหล่อันผอมบางของหญิงสาวผู้นี้ไปยังโส่วซาน “ผู้อาวุโส นี่หมายความว่าอย่างไร”
“เจ้ารับแม่หนูผู้นี้ไป”
“รอจนนางตั้งครรภ์ได้หลายเดือน ลูกชายของเจ้าใกล้จะเป็นรูปเป็นร่างแล้ว เจ้าก็ผ่าท้องนาง ควักลูกชายของเจ้าออกมา จากนั้นก็-”
“ไม่ได้!! อย่าพูดต่อแล้ว!” หลี่ฮั่วหวังตัดบทอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
เพียงแค่ได้ยินเขาเล่า ขมับของหลี่ฮั่วหวังก็พลันปวดตุบๆ ขึ้นมาไม่หยุดแล้ว
สนทนากับอีกฝ่ายอย่างใจเย็นอยู่ตั้งนาน จนเกือบลืมไปเสียสนิทว่าคนพวกนี้เป็นตัวบัดซบพรรค์ใด
เขาเข้าใจแล้วว่าอีกฝ่ายจะทำให้ร่างกายและจิตใจของตนเข้าถึงความเจ็บปวดอันสูงสุดได้อย่างไร คนของลัทธิอ่าวจิ่งพวกนี้ไม่ได้ดีไปกว่าตันหยางจื่อเลยแม้แต่น้อย!
แต่เมื่อเผชิญกับการห้ามปรามของหลี่ฮั่วหวัง โส่วซานกลับเข้าใจความหมายผิดไปอย่างเห็นได้ชัด
“ใช่หรือไม่ เจ้าก็รู้สึกว่ายังเบาไปหน่อยใช่หรือไม่ แต่มิเป็นไร ข้อแรกเจ้าเคยถูกปาฮุยมองมาแล้ว ข้อสองข้าผู้เฒ่ายังมีโอสถทิพย์อยู่บ้าง ช่วยให้เจ้าก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นได้!”
กำลังโหลดความเห็น...