ตอนที่ 117 ปาฮุย
หลังจากตรวจตราดูรอบวัดแห่งนี้อย่างละเอียดรอบหนึ่งแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงเดินกลับมายังเส้นทางสายเล็กบนภูเขา
หลี่ฮั่วหวังลูบหัวหมั่นโถว เม้มปากแน่น แล้วเดินต่อไปโดยไม่เอ่ยคำใด
ดูเหมือนว่าวัดกางเขนของลัทธิอ่าวจิ่งจะถูกสร้างขึ้นอย่างหนาแน่นมาก หลี่ฮั่วหวังเดินไปได้ไม่นานก็พบอีกแห่งหนึ่ง
วัดกางเขนแห่งนี้เห็นได้ชัดว่าสมบูรณ์กว่า อย่างน้อยที่สุดเศียรของเทพกู่ก็มิได้อันตรธานหายไปไหน
เศียรของเทพกู่เป็นเศียรที่ไหม้เกรียมเป็นตอตะโก ดูคล้ายกับผ่านการแผดเผาของเปลวเพลิงมาอย่างหนักหน่วงเช่นเดียวกัน
ทว่าบนใบหน้าเช่นนั้นกลับถูกสลักเสลาให้เผยสีหน้าแห่งความริษยาอย่างรุนแรงและโหยหาอย่างถึงที่สุด
มันเบิกดวงตาที่แปรสภาพเป็นก้อนถ่านไหม้เกรียมสองก้อนนั้น แล้วจ้องมองตรงขึ้นไปยังเบื้องบนของวิหารอยู่อย่างนั้น
สายตาของหลี่ฮั่วหวังพลอยกวาดมองตามขึ้นไปด้วย เพียงเห็นว่าบนเพดานของวิหารแห่งนี้มีก้อนสิ่งหนึ่งที่ประกอบขึ้นจากสีสันและรูปทรงสารพัดชนิดปะติดปะต่อเข้าด้วยกัน
หากดูจากสีหน้าของรูปเคารพนี้ เทพองค์นี้โหยหาภาพจิตรกรรมบนเพดานวิหารอย่างถึงที่สุด เพียงแต่ตอนนี้หลี่ฮั่วหวังยังไม่เข้าใจว่าสิ่งก้อนนั้นคือสิ่งใดกันแน่
“แฮ่~ โฮ่ง! โฮ่งๆๆ!!” เสียงเห่าของหมั่นโถวทำให้ร่างของหลี่ฮั่วหวังเกร็งเขม็งขึ้นทันที
เขาหมุนตัวกลับไปอย่างรวดเร็ว แล้วมองไปยังทิศทางที่หมั่นโถวกำลังแยกเขี้ยวขู่
ตรงนั้นคือประตูด้านข้างบานหนึ่ง แสงสว่างภายนอกวิหารส่องเข้าไปไม่ถึง ทำให้ประตูด้านข้างทั้งบานจมอยู่ในความมืดมิด
ภายในความมืดมิดนั้น เขาแลเห็นเสื้อคลุมตัวโคร่งสีเทาตัวหนึ่ง
หลี่ฮั่วหวังได้ยินมาจากปากของพวกแม่ชีว่า คนของลัทธิอ่าวจิ่งส่วนใหญ่ล้วนสวมใส่เสื้อคลุมยาวเพื่อปกปิดบาดแผลทั่วทั้งร่าง
เพียงแต่ยามนี้เขาเห็นเพียงแค่ท่อนล่าง มิอาจมองเห็นท่อนบนได้
เมื่อรู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ชอบมาพากล หลี่ฮั่วหวังก็รีบหยิบสาส์นหนังมนุษย์ที่ซือไท่จิ้งซินมอบให้ออกมา แล้วโยนเข้าไปในความมืดทันที
“ผู้น้อยเสวียนหยางแห่งอารามลมใส มีเรื่องด่วนจึงตั้งใจมาเยือนสำนักของท่านเพื่อขอความช่วยเหลือ!”
หลี่ฮั่วหวังแนะนำตนต่อเสื้อคลุมในความมืด ทว่าเสื้อคลุมตัวนั้นกลับไร้การตอบสนองใดๆ
ในจังหวะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังนึกสงสัยว่าสิ่งนี้เป็นคนเป็นๆ หรือไม่นั้น เสื้อคลุมตัวดังกล่าวกลับก้าวเดินออกมาจากความมืด
แวบแรกที่ได้เห็นคนผู้นี้ หลี่ฮั่วหวังก็ล่วงรู้ได้ทันทีว่าคนผู้นี้เป็นคนของลัทธิอ่าวจิ่งไม่ผิดแน่ เพราะบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นนั้นไม่มีผิวหนังอยู่เลยแม้แต่น้อย
เป็นดั่งที่พวกแม่ชีแห่งอารามอันฉือกล่าวไว้ คนของลัทธิอ่าวจิ่งสวมใส่เสื้อคลุมตัวหลวมโพรกและสวมหมวกทรงสูงชะลูด
หมวกนั้นมีขนาดใหญ่โตมาก บดบังดวงตาและจมูกเอาไว้จนมิด เหลือเพียงเบาะแสเดียวให้หลี่ฮั่วหวังเห็น นั่นคือเนื้อหนังที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดตรงคางของเขา
หลี่ฮั่วหวังกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง พลางจับจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความระแวดระวังอย่างยิ่ง
“ดูไปแล้วตอนนี้ก็นับว่าไม่เลว อย่างน้อยคนพวกนี้ก็มิได้ลงมือในทันทีหลังจากเห็นว่าฉันเป็นจิตวิสุทธิ์”
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองมือทั้งสองข้างที่ซุกอยู่ในแขนเสื้อจนนูนขึ้นของอีกฝ่าย แล้วกล่าวถึงสิ่งที่ตนมาขอซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
อีกฝ่ายยังคงมิได้ให้คำตอบใดๆ แก่หลี่ฮั่วหวัง ทว่าเห็นได้ชัดว่าเขาเข้าใจถึงเจตนาการมาของหลี่ฮั่วหวังแล้ว
เขาหมุนตัวเดินตรงออกไปนอกวัดกางเขนอย่างเงียบเชียบ
หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเข้าลึก แล้วก้าวตามไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นระทึกกระวนกระวาย
เมื่อเดินตามหลังคนผู้นี้ไป หลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ มุ่งลึกเข้าไปในหมู่ทิวเขา
ยามมองแผ่นหลังในเสื้อคลุมตัวโคร่งของคนตรงหน้า ในใจเขาก็บังเกิดความสงสัยขึ้นมาข้อหนึ่ง
มิใช่ว่าบันทึกมหาภพเป็นของลัทธิอ่าวจิ่งหรอกหรือ เหตุใดจึงไม่เห็นเขาพกติดตัว หรือจะซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุม
ท่ามกลางความสงสัยนี้ หลี่ฮั่วหวังยิ่งเดินก็ยิ่งลึกขึ้นเรื่อยๆ เขายังคงได้พบกับคนของลัทธิอ่าวจิ่งคนอื่นๆ อยู่เป็นระยะ
คนเหล่านี้ล้วนแต่งกายเหมือนกันหมด แวบแรกที่แลเห็นหลี่ฮั่วหวัง พวกเขาก็จะใช้ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกทรงสูงนั้นจ้องเขม็งมาที่เขาอย่างไม่วางตา
บรรยากาศอันวิปริตพิกลทำให้หมั่นโถวรู้สึกหวาดกลัว มันคอตกหดหางแทบจะแนบชิดติดกับชายเสื้อของหลี่ฮั่วหวังเพื่อก้าวตามไปข้างหน้า
ภายใต้สายตาจับจ้องของคนเหล่านี้ ในที่สุดถ้ำหินทรงน้ำเต้าแห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหลี่ฮั่วหวัง
เมื่อได้เห็นถ้ำหิน หลี่ฮั่วหวังก็อดมิได้ที่จะหวนนึกถึงเรื่องราวเลวร้ายบางอย่างขึ้นมา เขาเกลียดถ้ำหินเป็นที่สุด
ภายในถ้ำมิได้มืดมิดเหมือนอย่างอารามลมใสในคราวนั้น ทว่ากลับสว่างไสวอย่างยิ่ง
คบเพลิงนับไม่ถ้วนที่ส่งเสียงปะทุดังเปรี๊ยะๆ สาดแสงส่องจนทั่วทั้งถ้ำหินสว่างกระจ่างแจ้งอย่างหาใดเปรียบ
คบเพลิงที่มีมากจนเกินไปถึงกับส่งผลให้อุณหภูมิภายในถ้ำพุ่งสูงขึ้น จนทำให้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกกระสับกระส่ายร้อนรุ่มขึ้นมาในอก
เมื่อเชื่อมโยงกับเปลวเพลิงบนรูปเคารพก่อนหน้านี้ หลี่ฮั่วหวังจึงรู้สึกว่า เปลวเพลิงอาจเป็นสิ่งที่มีความสำคัญอย่างยิ่งในลัทธิอ่าวจิ่ง
หลังจากเดินอยู่ในถ้ำอันสว่างไสวแห่งนี้ราวสองก้านธูป ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็ได้พบผู้เป็นใหญ่เสียที
นั่นคือคนผู้หนึ่งที่นอนอยู่บนพื้นอันเย็นเยียบด้วยร่างที่ไหม้เกรียมไปทั้งตัว จะว่าเป็นคน ก็มิสู้บอกว่าเป็นศพไหม้เกรียมศพหนึ่งเสียยังดีกว่า
หากแต่สายตาที่ทอดมองมาจากทางนั้น กลับทำให้หลี่ฮั่วหวังเข้าใจได้ว่า นี่หาใช่ซากศพไม่
เมื่อได้เห็นคนผู้นี้ ก็ไขข้อข้องใจประการหนึ่งในใจของหลี่ฮั่วหวังเมื่อครู่ไปได้เช่นกัน
บันทึกมหาภพสีแดงฉานม้วนหนึ่งคลี่ออกและคว่ำทับอยู่บนอกของเขาทั้งม้วน
พอมองออกได้ว่า สิ่งนี้ถูกวางทาบไว้เป็นเวลานานมาก นานจนม้วนไม้ไผ่นั้นผลิหน่อแตกแขนงออกมาแล้ว
รากไผ่เปื้อนเลือดแต่ละเส้นแทงทะลุร่างของเขาทั้งร่าง แล้วชอนไชโผล่ออกมาจากแผ่นหลังพร้อมกับเกี่ยวชิ้นเนื้อและหนังติดมาด้วย
เมื่อเห็นผู้นำทางยื่นสาส์นหนังมนุษย์ในมือให้ด้วยสองมืออย่างนอบน้อม หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจทันทีว่าคนตรงหน้าต้องมีฐานะไม่ต่ำในลัทธิอ่าวจิ่งเป็นแน่
ทว่าศพไหม้เกรียมร่างนี้กลับมิได้มองสาส์นหนังมนุษย์ของจิ้งซิน หากจ้องเขม็งมาที่หลี่ฮั่วหวังตาไม่กะพริบ
จ้องมองอยู่อย่างนั้น จ้องมองอยู่นานแสนนาน
“เจ้าถูกปาฮุยจ้องมองมาแล้วรึ”
การที่สื่อสารกันได้นับเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี หลี่ฮั่วหวังจึงพยักหน้าพลางตอบกลับไปว่า “ถูกต้อง”
“จะว่าไปแล้วจิตวิสุทธิ์ทุกคนล้วนเป็นต้นกล้าชั้นดี เพราะพวกเขาเข้าใกล้ทะเลทุกข์ได้ง่ายดายยิ่งกว่า แต่ก็น่าเสียดายที่ท้ายที่สุดพวกเขากลับเสียสติไปเสียหมด” น้ำเสียงของอีกฝ่ายเริ่มเจือแววเสียดายขึ้นมาสายหนึ่ง
ทันใดนั้น เขาก็เหลือบมองบันทึกมหาภพที่ข้างเอวของหลี่ฮั่วหวังแวบหนึ่ง
“ข้าผู้เฒ่าโส่วซาน ยินดีที่ได้รู้จัก ช่วยเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ว่าเจ้าทำพิธีด้วงมูลไต่บันไดได้อย่างไร พึงรู้ไว้ว่าแม้แต่ในหมู่พวกเรา ก็มิใช่ทุกคนจะทำได้”
เมื่อได้ยินว่าตนเองถูกเอ่ยชม หลี่ฮั่วหวังกลับมิได้รู้สึกดีใจขึ้นมาแม้แต่น้อย
“ด้วงมูลไต่บันไดเหรอ นี่คือชื่อของพิธีที่ต้องใช้ความเจ็บปวดสุดขีดสองชั้นนั่นเหรอ”
หลี่ฮั่วหวังปิดบังเอาไว้ส่วนหนึ่ง ก่อนจะบอกเล่าเรื่องราวก่อนหน้านี้ให้โส่วซานฟัง
“หึๆ ใช้มันรับมือกับสิบแปดค่ำเดือนสิบสองนับว่าฆ่าไก่ด้วยมีดฆ่าวัวจริงๆ แต่ยังดีที่เจ้าได้ดีเพราะเคราะห์”
หลี่ฮั่วหวังมิได้ตั้งใจจะมาสนทนาเรื่องนี้กับอีกฝ่ายเสียหน่อย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสามารถพูดคุยได้ตามปกติ จึงบอกเล่าจุดประสงค์ในการมาเยือนของตนในครั้งนี้ให้เขาฟังใหม่อีกครา
“ได้”
แต่ยังมิทันที่หลี่ฮั่วหวังจะดีใจได้สักชั่วลมหายใจ เงื่อนไขก็ตามมาทันที
“เพียงแต่เพื่อแลกเปลี่ยน ข้าต้องการให้เจ้าทำพิธีด้วงมูลไต่บันไดต่อหน้าพวกเราอีกครา”
“เหตุใดจึงต้องให้คนนอกอย่างข้ามาทำพิธีกรรมภายในลัทธิของพวกท่านด้วยเล่า” หลี่ฮั่วหวังไม่ค่อยเข้าใจความคิดของอีกฝ่ายนัก
“ข้าไม่เคยเห็นจิตวิสุทธิ์ทำพิธีด้วงมูลไต่บันไดมาก่อน จึงอยากเห็น บางทีอาจค้นพบหนทางขโมยพลังของปาฮุยจากในนั้นได้”
“ขโมย... พลังของปาฮุยรึ” หลี่ฮั่วหวังเกือบจะคิดว่าตนเองฟังผิดไปเสียแล้ว
“เจ้าเคยพบปาฮุยมาแล้ว ย่อมต้องรู้อยู่แก่ใจว่ามันทรงพลังเพียงใด ในชั่วขณะที่เจ้าจ้องมองมันอยู่นั้น เจ้ามิเคยคิดบ้างเลยรึว่า พลังสายนี้ตนเองก็สามารถครอบครองได้เช่นกัน”
เมื่อได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงเพิ่งตระหนักขึ้นมาว่า สิ่งก้อนนั้นบนเพดานวัดกางเขนก่อนหน้านี้คือตัวแทนของปาฮุย
เพียงเพราะมนุษย์ไม่อาจพรรณนารูปลักษณ์ของปาฮุยออกมาได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ จึงได้ใช้สิ่งนั้นมาเป็นตัวแทน
พวกเขาใช้ความเจ็บปวดแลกเปลี่ยนพลังมาจากปาฮุย ถึงกระนั้นพวกเขากลับมิได้เทิดทูนบูชาปาฮุย หากแต่เซ่นไหว้บูชาเทพกู่แทน
เทพกู่ที่พวกเขาเซ่นไหว้ก็กระหายอยากขโมยช่วงชิงพลังของปาฮุยอย่างยิ่งยวดเช่นกัน
กำลังโหลดความเห็น...