คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 116

ตอน 116

ตอนที่ 116 ลัทธิอ่าวจิ่ง

“เจ้าอยากชื่ออันใด” หลี่ฮั่วหวังมองสุนัขบ้านที่กำลังส่ายหางอยู่ตรงหน้า

เลี้ยงดูมาได้สองสามวัน มันก็ยังคงผอมโซยิ่งนัก ทว่าอย่างน้อยฝูงเห็บดูดเลือดที่เกาะกันแน่นขนัดในหูของมันก็ถูกปลดออกไปจนหมดสิ้นแล้ว

หูทั้งสองข้างถูกกัดจนแหว่งวิ่นเลือดเปรอะ แม้จะกินโอสถรักษาแผลของหลี่ฮั่วหวังเข้าไป ก็ยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก

“หงิง~” สุนัขบ้านที่นั่งอยู่บนพื้นเอียงคอมองหลี่ฮั่วหวังอย่างสงสัย

หลังจากมองสำรวจอย่างระแวดระวัง มันก็ก้มหัวลง มุดศีรษะอันซูบผอมเข้าใต้ฝ่ามือของหลี่ฮั่วหวังอย่างประจบประแจง หมายจะให้อีกฝ่ายช่วยลูบหัวมัน

หลี่ฮั่วหวังตบหัวมันเบาๆ ดวงตาเผยแววยิ้มจางๆ

เมื่อสองสามคืนก่อน เขายังคิดว่าสุนัขตัวนี้มีพิรุธ ทว่าหลังผ่านการชำระล้างของภาพหลอนมาแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าตนคิดผิด

หากมันมีใจคิดร้ายจริง คงฉวยโอกาสลงมือไปตั้งแต่ตอนที่เขาจมดิ่งอยู่ในภาพหลอนแล้ว

ดูผิวเผินในตอนนี้ มันก็แค่หมาตัวหนึ่ง หมาธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง แม้จะยังไม่รู้ว่ามันวิ่งเตลิดมาจากที่ใดก็ตาม

หลี่ฮั่วหวังล้วงหมั่นโถวลูกหนึ่งออกจากห่อผ้าแล้วโยนไป มองดูมันกระโจนเข้าใส่และกัดแทะอย่างตื่นเต้น

“ในเมื่อเจ้าชอบกินหมั่นโถวถึงเพียงนี้ ต่อไปเจ้าก็ชื่อหมั่นโถวก็แล้วกัน” หลี่ฮั่วหวังตั้งชื่อให้สุนัขตัวนี้อย่างลวกๆ

“โฮ่งๆ!” หมั่นโถวกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ คล้ายจะตอบรับเสียงเรียกของหลี่ฮั่วหวัง

เขาใช้มือขวาที่เริ่มมีโคนเล็บงอกขึ้นมาเล็กน้อย ลูบไล้เส้นขนบริเวณลำคอของมันอย่างแผ่วเบา

“ในเมื่อเจ้าก็ไร้บ้านให้กลับเหมือนข้า เช่นนั้นก็ตามข้าไปเถิด มีสุนัขอยู่ข้างกายสักตัวก็สะดวกดี ตอนกลางคืนเจ้าช่วยข้าเฝ้ายามได้ ตอนกลางวันก็อยู่คุยเป็นเพื่อนข้าได้”

“ยามอาการกำเริบ แม้เจ้าจะช่วยอันใดไม่ได้ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเลย”

“แน่นอน ที่สำคัญคือข้าอยากลองดูว่า ยามจมอยู่ในภาพหลอนข้าจะทำร้ายผู้อื่นหรือไม่ เจ้าคือตัวทดลองตัวแรก”

สิ้นคำกล่าวของหลี่ฮั่วหวัง หมั่นโถวก็กินเสร็จพอดี มันเลียริมฝีปากไม่หยุด พลางมองตรงมายังหลี่ฮั่วหวังด้วยความปรารถนา

“คาดว่าเจ้าคงฟังไม่ออกว่าข้าพูดอันใด ไปกันเถิด พวกเราใกล้จะถึงแล้ว” หลี่ฮั่วหวังตบหัวหมั่นโถวอีกครั้ง แล้วลุกขึ้นยืนมองทิวเขาไกลลิบ นั่นคือจุดหมายปลายทางของเขา

ความผ่อนคลายเพียงชั่วครู่จากการคลุกคลีกับหมาพลันมลายหายไปในพริบตา เมื่อนึกถึงข้อมูลเกี่ยวกับลัทธิอ่าวจิ่งที่พวกแม่ชีบอกเล่า สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ หม่นหมองลง

ซือไท่บอกว่าพวกเขาอาจมีวิธีจัดการกับตันหยางจื่อ ทว่าพวกเขาก็อันตรายไม่แพ้กัน เพียงดูจากบันทึกมหาภพก็มองออกแล้ว

ความรู้สึกที่ต้องตกเป็นฝ่ายตั้งรับเช่นนี้ไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย หากแต่ยามนี้หลี่ฮั่วหวังกลับไร้ทางเลือกอื่น ไม่ลองเชื่อใจพวกเขาก็มีแต่ต้องนอนรอความตาย

“ไปกันเถิด” นักพรตในชุดพรตสีแดงพาสุนัขสีเหลืองตัวหนึ่งเดินมุ่งไปยังขุนเขาใหญ่ไกลลิบ

คำโบราณว่ามองเห็นภูเขาอยู่ใกล้แค่ตา แต่ม้าวิ่งจนตายก็ยังไม่ถึง ครานี้หลี่ฮั่วหวังได้ประจักษ์กับตนเองอย่างแท้จริง

พาหมาเดินมาตลอดสองวันเต็ม ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเชิงเขา

สิ่งสุดท้ายที่ขวางกั้นอยู่เบื้องหน้าเขาคือเมืองแห่งหนึ่ง เมืองที่ตายซากไปนานแล้ว

บ้านเรือนพังทลาย โครงกระดูกขาดเป็นสองท่อน และทุกสิ่งล้วนถูกใยแมงมุมจับฝุ่นคลุมไว้ ร่องรอยมากมายบ่งชี้ว่าเมืองแห่งนี้เคยผ่านมหันตภัยถึงชีวิตมาแล้ว

เมื่อมองดูซากศพครึ่งท่อนริมทางที่ทอดกายกำบังอยู่หน้าโครงกระดูกขนาดเล็ก ใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็เผยความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างรุนแรงออกมา

ผู้ที่สามารถกระทำการเข่นฆ่าล้างเมืองเช่นนี้ได้ ช่างไร้ซึ่งมนุษยธรรมถึงขีดสุด สันดานคงจะชั่วช้ายิ่งกว่าตันหยางจื่อเสียอีก

ขณะค่อยๆ ก้าวเดินลัดเลาะผ่านเมือง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของหลี่ฮั่วหวัง “คงไม่ใช่ฝีมือของคนจากลัทธิอ่าวจิ่งหรอกนะ”

ความรู้สึกที่หลี่ฮั่วหวังมีต่อลัทธิที่ยังไม่เคยพานพบแห่งนี้เริ่มแปรเปลี่ยนไป

เดินอยู่นานกว่าครึ่งค่อนวัน ทั่วทั้งเมืองอันแสนรกร้างกลับไม่พบมนุษย์ที่มีลมหายใจแม้แต่คนเดียว สิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวบนพื้นก็คือหนูตรงซอกกำแพงที่ไม่รู้ว่ากำลังแทะกินสิ่งใดอยู่

ครั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังที่พาหมาเดินเข้ามาใกล้ หนูตัวใหญ่สีเทามอมแมมเหล่านั้นก็วิ่งเตลิดหนีหายไปจนหมดเกลี้ยง

ผู้คนล้วนล้มตายไปหมดสิ้นแล้ว หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่อาจทำสิ่งใดได้ ยามนี้แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังเอาตัวแทบไม่รอด จึงเริ่มเร่งฝีเท้าเพื่อเดินผ่านเมืองร้างแห่งนี้ไปให้เร็วที่สุด

เมื่อเดินพ้นเมืองที่ชวนให้อึดอัดใจแห่งนี้ ถนนดินคดเคี้ยวสายหนึ่งบนเขาก็ปรากฏขึ้นสู่สายตาของหลี่ฮั่วหวัง

เส้นทางเล็กๆ บนภูเขาคดเคี้ยวเลื้อยขึ้นสู่ยอดเขาประหนึ่งอสรพิษตัวยาว นี่เป็นเส้นทางสายเดียวในละแวกนี้ที่มุ่งหน้าเข้าสู่หุบเขา ลัทธิอ่าวจิ่งคงจะอยู่ข้างในนั้นเป็นแน่

หลี่ฮั่วหวังก้มมองหมั่นโถวที่แลบลิ้นอยู่แทบเท้า แล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยท้องมันเบาๆ ก่อนจะเริ่มปีนเขา

เมื่อมองดูผืนป่าที่แห้งเหี่ยวและบางตาบนภูเขา ความระแวดระวังในใจของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ไม่มีผู้ใดรับประกันได้ว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อได้เห็นจิตวิสุทธิ์เช่นตน

“โฮ่งๆ!!” จู่ๆ หมั่นโถวก็เห่าใส่ผืนป่าทางด้านขวา

ในชั่วพริบตานั้น หลี่ฮั่วหวังก็กดมือลงบนบันทึกมหาภพทันที

“ฟึ่บ~” แมวป่าตัวหนึ่งวิ่งตัดผ่านทางเดินบนเขาอย่างรวดเร็วไปยังอีกฝั่งหนึ่ง

ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาก็แลเห็นลางๆ ว่ามีสิ่งใดบางอย่างอยู่ภายในป่าที่แมวป่าตัวนั้นเพิ่งวิ่งเข้าไป

ด้วยความระมัดระวัง หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไป อารามที่พังทลายลงมาหลายหลังพลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของหลี่ฮั่วหวัง

“นี่คือวัดกางเขนของลัทธิอ่าวจิ่งรึ” หลี่ฮั่วหวังมองสัญลักษณ์บนอารามแล้วพึมพำกับตัวเอง

นั่นไม่ใช่กางเขนแบบใดที่เขาเคยเห็นมา กางเขนเช่นนี้คล้ายใบโคลเวอร์สี่แฉกสีดำที่ผอมลีบเสียมากกว่า ทั้งยังเป็นใบที่แห้งตายเพราะขาดน้ำ ลีบแฟบและบิดเบี้ยว

เมื่อมองดูอารามที่รกร้างไปด้วยวัชพืชตรงหน้า ลางสังหรณ์อันเลวร้ายอย่างรุนแรงก็พลันผุดขึ้นมาในใจของหลี่ฮั่วหวังทันที

หากมีสิ่งใดที่หลี่ฮั่วหวังยอมรับได้ยากยิ่งกว่าการถูกลัทธิอ่าวจิ่งจู่โจมตั้งแต่แรกพบ สิ่งนั้นย่อมเป็นการที่พวกมันถูกผู้อื่นกวาดล้างไปแล้ว

“หรือว่าคนมากมายที่ตายไปในเมืองนั้นจะไม่ใช่ฝีมือของลัทธิอ่าวจิ่ง พวกมันเองก็ถูกสิ่งนั้นโจมตีเหมือนกันงั้นเหรอ”

หลี่ฮั่วหวังพาสุนัขกลับมายังเส้นทางเดิมด้วยสีหน้าหม่นหมองยิ่งนัก แล้วเดินหน้าต่อไป

ในคราวนี้ เขาทุ่มเทสมาธิส่วนใหญ่ไปกับการสำรวจจุดอับสายตาในผืนป่ารอบด้าน

เป็นไปตามที่คาดไว้ ไม่นานหลี่ฮั่วหวังก็ค้นพบที่ตั้งของวัดกางเขนอีกแห่งหนึ่ง และในคราวนี้ เขาได้เห็นเทพที่ลัทธิอ่าวจิ่งกราบไหว้บูชาแล้ว

แลเห็นบนแท่นบูชา เหนือกางเขนสีดำขนาดใหญ่ มีรูปสลักไหม้เกรียมของร่างหนึ่งที่ถูกเปลวเพลิงห่อหุ้มไปทั่วทั้งตัวนั่งขัดสมาธิอยู่

รูปสลักนั้นมีรายละเอียดประณีตยิ่งนัก ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกพลิ้วไหวของเปลวไฟ หรือเนื้อหนังที่ถูกเผาจนเหนียวเหนอะติดกัน ตลอดจนเส้นผมที่ไหม้จนหยิกงอ ล้วนถูกแกะสลักขึ้นจากหินได้อย่างมีชีวิตชีวาราวกับมีลมหายใจ

ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่เห็นศีรษะของเทพองค์นั้น เพราะตั้งแต่ลำคอขึ้นไปแตกละเอียดหมดแล้ว

“ลัทธิอ่าวจิ่งไปล่วงเกินตัวอะไรเข้ากันแน่” หลี่ฮั่วหวังคิดขึ้นมาด้วยความกระวนกระวายใจ

การที่กล้าบาดหมางกับพวกซือไท่แห่งอารามอันฉือแล้วยังคงอยู่รอดปลอดภัยมาได้ ย่อมเพียงพอที่จะพิสูจน์ถึงความแข็งแกร่งของลัทธิอ่าวจิ่งแล้ว

กอปรกับหลี่ฮั่วหวังรู้ซึ้งถึงอานุภาพของบันทึกมหาภพดี เขาจึงแทบนึกไม่ออกจริงๆ ว่าต้องเป็นสิ่งใดกันแน่จึงทำลายวัดกางเขนของลัทธิอ่าวจิ่งได้

ในยามนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังพลันสังเกตเห็นบางสิ่ง เขาใช้มือปัดใยแมงมุมใต้แท่นบูชาออก ตัวอักษรแถวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อสายตาของหลี่ฮั่วหวัง

“เทพกู่มิรู้ดับ นี้เรียกว่ามหาครรภ์อันลึกล้ำ ประตูแห่งมหาครรภ์อันลึกล้ำ คือรากอันพิสุทธิ์แห่งฟ้าดิน มีสิ่งหนึ่งหลอมรวมเป็นหนึ่ง กำเนิดก่อนฟ้าและดิน”

หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นใหม่อีกครา แล้วมองไปยังรูปเคารพไร้ศีรษะที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนกางเขนนั้นอีกครั้ง “เขาก็คือเทพกู่อย่างนั้นหรือ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 116
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 117 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 115กลับหน้าเรื่อง
ตอน 115ตอน 117