คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 115

ตอน 115

ตอนที่ 115 สุนัข

ยามพลบค่ำ บนเส้นทางสายเล็กคดเคี้ยวกลางพงไพร หลี่ฮั่วหวังเดินก้าวไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน ตามตำแหน่งที่ได้มาจากอารามอันฉือ ปลายทางของทิศนี้คือทิวเขาสลับซับซ้อนทอดยาวไม่สิ้นสุด

และลัทธิอ่าวจิ่งที่ตนตามหาก็ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางขุนเขาเหล่านี้

นับตั้งแต่ได้สติกลับมาอย่างสมบูรณ์ที่อารามลมใส เขาก็ใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่นมาโดยตลอด บัดนี้จู่ๆ ต้องอยู่ตามลำพังจึงไม่คุ้นชินอยู่บ้าง

“เงียบสงบดีแท้” หลี่ฮั่วหวังมองป่าไม้อันบางตารอบทิศพลางพึมพำกับตัวเอง ยิ่งเดินลึกมาทางนี้ ผืนดินก็ดูรกร้างแห้งแล้งยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

สรรพสิ่งอันเงียบสงัดรอบด้านทำให้จิตใจที่ค่อยๆ กระวนกระวายของเขาสงบลงตามไปด้วย

หลี่ฮั่วหวังยกสองมือขึ้นบิดขี้เกียจอย่างแรง ถอนหายใจออกมาแล้วยกเท้าขวาก้าวต่อไปอีกครา

เร่งเดินทางไปเรื่อยๆ ฟ้าก็มืดลง หลี่ฮั่วหวังล้วงหินเรืองแสงก้อนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ อาศัยแสงสว่างมุ่งหน้าต่อไป

ทว่าไม่นานนัก เขาก็เก็บหินเรืองแสงกลับไปอีกครั้ง เพราะดวงจันทร์ลอยเด่นขึ้นมาแล้ว วันนี้ท้องฟ้าไร้เมฆหมอกบดบัง ดวงจันทร์จึงทั้งกลมโตและสว่างไสว

แสงจันทร์สว่างไสวส่องทางกลางป่าจนเห็นได้ชัดเจน

อาศัยแสงจันทร์ขาวนวล หลี่ฮั่วหวังเดินทางต่อไปเพียงลำพัง เขาเดินมาตลอดทั้งวันจนขาทั้งสองข้างปวดตึง

“ถ้าฉันรอดชีวิตไปได้ ฉันต้องหัดขี่ม้าให้เป็นเสียแล้ว” หลี่ฮั่วหวังคิดในใจ

เดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งจันทร์เพ็ญลอยเด่นกลางเวหา ในที่สุดเขาก็เหนื่อยล้า จึงเอนหลังพิงต้นไม้ข้างทาง หยิบหมั่นโถวแข็งๆ ขึ้นมากัด ตั้งใจว่าจะกินแก้หิวสักสองสามคำแล้วค่อยนอน

ทันใดนั้น แก้มที่กำลังขยับเคี้ยวขึ้นลงของหลี่ฮั่วหวังก็ชะงักงัน นัยน์ตาจ้องเขม็งไปยังจุดหนึ่งในความมืดมิด เขารู้สึกได้ถึงบางสิ่ง

มิใช่เพียงแค่ความรู้สึกเจ็บปวดและรสสัมผัสเท่านั้น ประสาทการรับรู้อื่นๆ ของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ เหนือล้ำกว่าคนทั่วไปเช่นกัน อย่างเช่นตอนนี้ที่หลี่ฮั่วหวังรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าตนกำลังถูกบางสิ่งจ้องมองอยู่ “ใครอยู่ตรงนั้น!!”

หลังจากเขากล่าวเช่นนั้นออกไป สิ่งมีชีวิตสีเหลืองมอมแมมตัวหนึ่งก็มุดออกมาจากแนวป่าอย่างขลาดกลัว

นั่นคือสุนัขบ้านตัวใหญ่พันธุ์พื้นเมืองสีเหลืองที่มีเท้าทั้งสี่ข้างเป็นสีขาว สภาพของมันดูย่ำแย่ยิ่ง ขนร่วงไปไม่น้อย บนตัวยังมีตัวเห็บเกาะอยู่เป็นเม็ดๆ รูปร่างยิ่งผอมกะหร่องจนเห็นกระดูกซี่โครงเป็นซี่ๆ ชัดเจน

“สุนัขรึ” หลี่ฮั่วหวังหันมองซ้ายขวาสำรวจแดนรกร้างรอบทิศ ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนที่ที่จะมีสุนัขอาศัยอยู่

สุนัขพื้นเมืองจ้องหมั่นโถวเย็นชืดในมือของหลี่ฮั่วหวังตาไม่กะพริบ ลิ้นเลียปากแผล็บๆ ถึงกับเริ่มส่ายหางให้เขา

“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะแปลงกายมาจากสิ่งใด ไสหัวไปให้ไกล!”

หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางยกมือตบลงบนบันทึกมหาภพเบาๆ

ไม่ว่ามันจะเป็นหมาจริงหรือหมาปลอม เขาเพียงต้องการเดินทางของตนไปให้ถึงจุดหมาย ไม่อยากให้เกิดเรื่องยุ่งยากแทรกซ้อนขึ้นมา

สุนัขพื้นเมืองถอยหลังไปสองสามก้าวด้วยความหวาดกลัว ทว่ามันก็ยังไม่ยอมแพ้ หางที่ลู่ลงกลับยิ่งกระดิกถี่รัวขึ้น

กระดิ่งเต๋าสัมฤทธิ์สั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงกระดิ่งบาดแก้วหูดังสะท้อนขึ้นในพริบตา เจ้าสุนัขพื้นเมืองตกใจกลัวจนเผ่นแน่บหนีเตลิดไปทันที

เมื่อเห็นสุนัขวิ่งเตลิดเข้าป่าไปแล้ว หลี่ฮั่วหวังกำลังจะเก็บกระดิ่งเต๋า สีหน้าของเขาก็พลันแข็งค้างไปในบัดดล “ให้ตายเถิด! เหตุใดต้องเป็นตอนนี้ด้วย!”

ท่ามกลางผืนป่าอันมืดมิด สุนัขพื้นเมืองลู่หูลง ค่อยๆ ยื่นหัวออกมาจากใต้พุ่มไม้อย่างระมัดระวังอีกครั้ง จากนั้นมันก็มองเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้าที่มิอาจเข้าใจได้

คนที่นั่งอยู่ใต้โคนไม้ผู้นั้นกำลังระบายยิ้มเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน แหงนหน้ามองดวงจันทร์กลมโตสว่างไสวบนท้องฟ้าพลางเอื้อนเอ่ยวาจา

“พ่อ พ่อก็มาด้วยเหรอ อืม ผมรู้แล้ว ผมไม่เป็นไร ผมสบายดีมากเลยครับ”

“ใช่ ผมรู้แล้ว พ่อกับแม่ไม่ใช่ภาพหลอน ไม่ใช่จริงๆ ก่อนหน้านี้หัวผมเลอะเลือนไปหน่อย ตอนนี้ผม... แยกออกแล้วครับ”

สุนัขพื้นเมืองวนเวียนอยู่ข้างๆ อยู่นาน ครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายมิได้มีท่าทีเป็นปฏิปักษ์ต่อตนแต่อย่างใด มันจึงเบนสายตาไปยังหมั่นโถวที่กินค้างไว้ครึ่งลูกซึ่งกลิ้งตกอยู่บนพื้น

มันชะเง้อคอมองซ้ายมองขวาแล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปหมายจะอ้าปากคาบ ทว่าวาจาของนักพรตตรงหน้าก็ทำให้มันตกใจจนต้องหดหัวถอยกลับมาอีกครา

“แม่ ผมไม่กินส้มหรอก แม่ไม่ต้องแกะมัดหรอกครับ มัดสองมือไว้แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว”

“จริงสิ ทองนั่นเอาไปแลกเป็นเงินหรือยังครับ ใช้หนี้หมดแล้วใช่ไหม อ๋อ ถ้างั้นก็ดีแล้วครับ”

“แม่ ผมขาวของแม่เยอะขึ้นแล้วนะ ไปย้อมผมหน่อยสิ เมื่อก่อนแม่ชอบไปดัดผมไม่ใช่เหรอครับ” หลี่ฮั่วหวังผู้มีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้ายกมือขึ้น เอื้อมไขว่คว้าไปยังดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่กลางเวหา

“โธ่ แม่ไม่ต้องถามหรอก ทองนั่นเป็นของสะอาด ป้ายหยกนั่นขายไปด้วยไหมครับ ยังไม่ได้ขายเหรอ ทำไมถึงยังไม่ขายล่ะครับ”

เจ้าสุนัขพื้นเมืองเดินวนเวียนอย่างระแวดระวังอีกสองรอบ เมื่อพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจตนจริงๆ มันจึงค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ใหม่อีกครั้ง อ้าปากคาบหมั่นโถวได้อย่างรวดเร็วแล้วหันหลังวิ่งหนีไปทันที

เพราะหิวจัดจริงๆ พอวิ่งเข้าป่าไป เจ้าสุนัขก็กินเร็วเสียจนติดคอ

พอมันหายสำลักแล้ว มันก็เดินกลับมาที่ริมทางสายนั้นอีกครั้ง สายตาจับจ้องมองไปยังทิศทางนั้นด้วยความกระหายอยาก

ประสาทรับกลิ่นอันเฉียบไวของสุนัขทำให้มันรู้ว่า ในห่อสัมภาระของอีกฝ่ายยังมีของกินอยู่อีก ซ้ำยังมีเนื้อสัตว์อยู่อีกด้วย!

“เอาป้ายหยกนั่นไปขายเถอะครับ แล้วซื้อบ้านของพวกเราคืนมา มีบ้านเป็นของตัวเองถึงจะเรียกว่ามีครอบครัวนะ”

“ไม่ต้องหรอกครับ ไม่ต้องเก็บเงินค่ารักษาไว้ให้ผมจริงๆ หาที่สักแห่ง เอาโซ่เหล็กมาล่ามผมไว้เส้นหนึ่งก็พอแล้ว”

“แม่ครับ ผมไม่ได้พูดจาเพ้อเจ้อนะ โธ่ แม่อย่าร้องไห้สิ ตอนนี้ผมไม่ได้กำเริบจริงๆ”

“หงิง~” เจ้าหมาบ้านเอียงคอมองหลี่ฮั่วหวังผู้มีท่าทีประหลาด มันไม่อาจเข้าใจได้เลยจริงๆ ว่าอีกฝ่ายกำลังทำสิ่งใดอยู่

มันค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้อย่างระแวดระวังอีกครา หมอบราบลงตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง แล้วเริ่มกระดิกหางไปมาไม่หยุด “หงิง หงิง~”

ทันใดนั้น เจ้าหมาบ้านก็พบว่าอีกฝ่ายสังเกตเห็นตนเข้าแล้ว จึงยิ่งกระดิกหางถี่รัวขึ้นกว่าเดิม

“ฮะๆ ตุ๊กตาผ้านี่ใครเอามาให้เนี่ย อัปลักษณ์ชะมัด หน้าตาเหมือนหมาเลย หมา... เดี๋ยวก่อน!! มีปัญหาแล้ว! เจ้าหมานั่นยังอยู่นี่!”

หลี่ฮั่วหวังที่เมื่อครู่ยังสงบเยือกเย็นพลันลุกพรวดขึ้นมา สีหน้าบิดเบี้ยวแผดเสียงคำรามใส่เจ้าหมาบ้านอย่างคุ้มคลั่ง “ข้าบอกให้เจ้าไสหัวไปไกลๆ ไง! เจ้าอยากตายนักรึ!”

เจ้าหมาบ้านตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ เผ่น “แว่บ” เดียวมุดหายเข้าไปในป่าละเมาะ

ครั้นมันโผล่หัวออกมาจากแนวไม้อย่างขลาดๆ อีกครั้ง ก็เห็นอีกฝ่ายพูดกับดวงจันทร์บนฟ้าอีกคราด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

“แม่ครับ แม่อย่ากลัวเลย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแม่หรอก ผมไม่ได้อาการกำเริบ แค่ทางฝั่งนั้นมีธุระต้องจัดการน่ะครับ”

“ผมไม่ได้อาการกำเริบจริงๆ เอาเป็นว่าพวกแม่กลับไปก่อนเถอะ ไว้คราวหน้าค่อยมาเยี่ยมใหม่ ผมต้องจัดการเรื่องทางฝั่งนั้นสักหน่อย”

“ครับ ผมรู้แล้ว ไม่มีทางฝั่งนั้นอะไรทั้งนั้น ใช่ ถูกแล้ว ทางฝั่งนั้นเป็นภาพหลอนทั้งหมด ผมจะให้ความร่วมมือกับการรักษาของหมออย่างเต็มที่ครับ”

“โฮ่ง~” เจ้าหมาบ้านเห่าใส่นักพรตชุดแดงหนึ่งเสียง

หลี่ฮั่วหวังพลันตื่นตัวขึ้นมาทันที แววตาเลื่อนลอยกวาดมองซ้ายทีขวาที “ไม่ถูก มีความเคลื่อนไหว”

เขาค่อยๆ ชักกระบี่ยาวออกมา กวาดสายตามองทุกสิ่งรอบข้างอย่างระแวดระวัง

สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดระแวง จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นหงุดหงิดกระวนกระวาย

“ผมอธิบายไม่ได้! ผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน! พวกคุณไปก่อนเถอะ พวกคุณรีบไปสิ!!”

เสียงตะโกนอย่างร้อนรนของหลี่ฮั่วหวังดังก้องสะท้อนไปไกลแสนไกล

ค่ำคืนนั้นหลี่ฮั่วหวังไม่อาจข่มตานอนได้ตลอดทั้งคืน พยายามอย่างสุดกำลังที่จะใช้วิธีอื่นในภาพหลอน เพื่อระแวดระวังภัยคุกคามที่อาจมีอยู่จริงในโลกความจริง

ทว่าครั้นภาพหลอนค่อยๆ เลือนหายไป เขากลับพบว่าวิธีของตนไม่ได้บังเกิดผลเลยแม้แต่น้อย

ตัวเขากำลังยืนอุ้มเจ้าหมาบ้านตัวเมื่อคืนอยู่ใจกลางลำธารสายหนึ่ง โดยที่เจ้าหมาตัวนั้นกำลังเลียคางของเขาอย่างประจบประแจง

เมื่อคืนนี้คงมีเรื่องราวที่ตนไม่รู้เกิดขึ้นมากมายเป็นแน่

“เฮ้อ... ดูท่าข้างกายข้าจะขาดคนไม่ได้จริงๆ” หลี่ฮั่วหวังอุ้มสุนัขเดินมุ่งไปยังริมฝั่ง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 115
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 116 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 114กลับหน้าเรื่อง
ตอน 114ตอน 116