ตอนที่ 114 ทหารม้า
เงิน เงินเต็มรถม้าหลายคัน
เดิมทีพอเห็นรอยล้อที่กดลึก ลวี่จ้วงหยวนก็รู้ว่ารถม้าพวกนั้นต้องบรรทุกของหนักเป็นแน่ ทว่าคิดอย่างไรก็ไม่นึกว่าทั้งหมดนั้นจะเป็นเงิน!
“นั่นมันเงินมากเท่าใดกัน แบ่งให้ข้าสักนิดก็คงเปิดโรงงิ้วได้หลายหลังแล้วกระมัง”
ในขณะที่ลวี่จ้วงหยวนจ้องจนตาค้าง ม่านประตูรถที่ถูกลมพัดเปิดก็ตกลงมาดังเดิม
แม่ชีเหล่านั้นสังเกตเห็นความผิดแปลกของผู้คนรอบข้างอย่างเห็นได้ชัด ทว่าพวกนางคร้านจะใส่ใจ ยังคงนั่งกินอาหารอยู่บนพื้นราวกับลูกตุ้มเหล็กขนาดใหญ่ต่อไป
“อย่ามองกันแล้ว กิน รีบกินข้าว กินอิ่มแล้วพวกเราจะได้รีบไป เงินมากมายปานนี้ เกรงว่าจะเกิดเรื่องเข้าแล้ว”
นำรถม้าสองคันมาล้อมเป็นครึ่งวงกลม คณะสกุลลวี่ก็เริ่มกินข้าวกันต่อ
แน่นอนว่าในฐานะแขกผู้มีเกียรติ การดูแลจ้าวอู่ย่อมไม่ลดทอนลง หมั่นโถวแป้งขาวกับไข่เป็ดมีให้กินจนอิ่มหนำ
แม้จ้าวอู่จะบอกว่าไม่เอาก็มิอาจปฏิเสธได้
ขณะที่พวกเขากำลังกินอาหารอยู่นั้น กลิ่นเหม็นเน่าก็ค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้น
แม่ชีที่ค่อนข้างผอมกว่าคนอื่นเล็กน้อยเดินมาข้างกายพวกเขาตั้งแต่เมื่อใดมิอาจทราบได้ นางจ้องมองไข่เป็ดเค็มในมือของจ้าวอู่จนน้ำลายสอ
“ไข่นี่ของเจ้าขายอย่างไร”
“แม่ชีกินไม่ได้มิใช่หรือ-” ลวี่ซิ่วฉายพูดได้เพียงครึ่งประโยค ก็ถูกพ่อเคาะกล้องยาสูบใส่จนต้องกลืนคำกลับไป
“ท่านแม่ชีพูดอันใดเช่นนี้ ไข่ไม่กี่ฟองเท่านั้น เอาไปเถิด เอาไปเลย”
ลวี่จ้วงหยวนเอ่ยพลางยื่นมือเข้าไปในไห ควักไข่เป็ดเค็มออกมาสองฟองแล้วยื่นส่งให้
แม่ชีผู้นั้นเหลือบมองพวกพ้องข้างรถม้าอย่างมีพิรุธ ก่อนยื่นมือไปคว้าไข่เป็ดฟองหนึ่ง แม้แต่เปลือกก็คร้านจะแกะ โยนเข้าปากเคี้ยวทันที
“ข้าจ่ายเงินซื้อ” เหรียญทองแดงครึ่งพวงที่ถูกเก็บอับจนส่งกลิ่นเหม็นถูกโยนลงบนรถม้า
เมื่อสัมผัสได้ถึงไข่แดงเค็มอันเยิ้มมันแตกทะลักในปาก ดวงตาของแม่ชีร่างอ้วนก็หรี่ลงด้วยความเอร็ดอร่อยทันที
ด้วยความตะกละถึงเพียงนี้ ไข่เป็ดสองฟองของลวี่จ้วงหยวนย่อมไม่อาจประทังความอยากได้นาน มืออวบอ้วนของนางจึงยื่นตรงเข้าไปในไหใส่ไข่เป็ดเค็ม
นางอ้าปากกินทีละฟองราวกับกินองุ่น สวาปามอย่างสำราญใจยิ่ง
จ้าวอู่ที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ยามนี้ในหัวมีเพียงคำถามเดียว “แม่ชีผู้นี้กินเช่นนี้ไม่เค็มหรือ”
“กึกกัก กึกกัก กึกกัก~” เสียงเกือกม้าดุจพายุฝนฟ้าคะนองพลันดังสนั่นขึ้น ทุกคนได้ยินก็หันไปมอง พบว่าที่ปลายถนนอันไกลลิบกลับมีทหารม้าปรากฏกายขึ้น!
“พวกทหารมาแล้ว! รีบหนีเร็ว!!”
ไม่รู้ว่าผู้ใดตะโกนขึ้นมาหนึ่งเสียง คนเดินทางคนอื่นๆ ต่างพากันลุกขึ้น แบกสัมภาระของตนแล้วมุดหนีเข้าป่ารอบด้านไป
ลวี่จ้วงหยวนย่อมอยากหนีเช่นกัน ทว่าเขามากับรถม้า
ครั้นทหารม้าเหล่านั้นมาถึงเบื้องหน้า นอกจากคณะสกุลลวี่แล้ว ที่แห่งนี้ก็เหลือเพียงแม่ชีเหล่านั้นเท่านั้น
ลวี่จ้วงหยวนกัดฟัน แล้วส่งยิ้มที่ทำเอาอีกฝ่ายงงงันให้จ้าวอู่ ก่อนจะพยุงเขาดันออกไปข้างหน้า
“คุณชายจ้าว ข้าดูออกตั้งนานแล้ว เจ้ามีศิษย์พี่ที่ร้ายกาจถึงเพียงนั้น ตัวเจ้าก็ต้องมีอิทธิฤทธิ์ล้ำเลิศไม่แพ้กันเป็นแน่ เวลานี้อย่าได้ปิดบังฝีมือไว้อีกเลย”
“ขะ-ข้า ข้ามิใช่ ข้า...”
ยังไม่ทันที่เขาจะได้อธิบายอันใด ทหารม้าที่สวมเกราะเหล็กสีดำก็ควบตะบึงมาถึงเบื้องหน้าของพวกเขา ทำเอาจ้าวอู่ที่เพิ่งอ้าปากจะอธิบายสำลักฝุ่นทรายเข้าเต็มปาก
เสียงเกือกม้าผสมปนเปไปกับเสียงอาวุธกระทบกัน นี่มิใช่ทหารม้าธรรมดา ทว่าคือกองทหารม้าชั้นยอด จ้าวอู่เหลือบไปเห็นธงศึกท่ามกลางทหารม้าเหล่านั้น บนนั้นเขียนตัวอักษร 'ซื่อ' ขนาดมหึมาเอาไว้
“หยุด!” เสียงทุ้มต่ำดุจสายฟ้าฟาดทำเอาทุกคนสะดุ้งโหยง
ทันใดนั้น กองทหารม้ากลุ่มนี้ก็หยุดลงอย่างกะทันหันด้วยความเร็วที่น่าตกตะลึง
แถวทหารม้าสีดำทมิฬยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นประหนึ่งกำแพงเมืองสีดำ ไอความร้อนสีขาวพ่นพรวดออกจากจมูกม้าอย่างรุนแรง
ช่างสมคำว่าเคลื่อนไหวดุจสายลม ยืนหยัดดุจต้นสนโดยแท้
จ้าวอู่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เห็นนายทหารผู้หนึ่งซึ่งสะพายดาบโม่เตาสี่เล่มไว้บนหลังกระทืบเท้าลงบนหลังม้าอย่างแรง
เขากระโจนข้ามระยะสิบกว่าเมตรมาลงตรงหน้าพวกแม่ชี จนพื้นดินถูกเหยียบเป็นหลุมใหญ่สองหลุม
“ทุกท่านแห่งอารามอันฉือ ชายแดนเข้าขั้นวิกฤต! ในค่ายต้องการเบี้ยหวัดทหารด่วน เงินเหล่านี้พวกเราขอเกณฑ์ไปใช้ ขุนนางผู้นี้จะออกใบยืมให้ พวกเจ้านำใบยืมไปเบิกเงินที่กรมพระคลังเถิด”
วาจานี้คนอื่นๆ ล้วนได้ยิน ซึ่งย่อมรวมถึงลวี่ซิ่วฉายด้วย “ท่านพ่อ เกิดอันใดขึ้น เหตุใดแคว้นซื่อฉีก็มีศึกด้วยเล่าขอรับ”
“โอ๊ย บรรพบุรุษของข้า! เจ้าไม่พูดสักคำจะตายหรือไร”
ลวี่จ้วงหยวนกดเสียงลงต่ำพลางใช้มือปิดปากลูกชายคนเล็ก ขดกายซ่อนอยู่หลังรถม้าให้มิดที่สุดเท่าที่จะทำได้ ด้วยกลัวเหลือเกินว่าจะไปสะดุดตาพวกทหารเลวเบื้องหน้าเข้า
โย่วจื่อสยงไม่เห็นคณะงิ้วด้านข้างอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย สมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับพวกแม่ชีร่างอ้วนตรงหน้าเพียงอย่างเดียว
เมื่อเขาแลเห็นว่าแม่ชีตรงหน้าเหล่านี้ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น สวาปามอาหารคำโตเข้าปากอย่างไม่สะทกสะท้าน ประหนึ่งคำพูดของตนเป็นเพียงลมผาย คิ้วของโย่วจื่อสยงก็ค่อยๆ ขมวดเข้าหากันแน่น
“คำพูดของขุนนางผู้นี้ พวกเจ้าไม่ได้ยินหรือ!” สิ้นคำ มือขวาของเขาก็กุมด้ามดาบประดับพู่สีดำที่ข้างเอวไว้
ชั่วพริบตา อากาศก็อบอวลไปด้วยไอสังหาร ประหนึ่งที่แห่งนี้ได้กลายเป็นใจกลางสมรภูมิเป็นตายไปเสียแล้ว
กลิ่นอายนั้นส่งผลกระทบต่อเหล่าทหารม้ารอบข้าง นัยน์ตาทั้งสองข้างของพวกเขาเริ่มปรากฏเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ ร่างกายเริ่มร้อนรุ่มขึ้นมา กระทั่งม้าศึกใต้ร่างของพวกเขาก็ยังย่ำกีบเท้าอยู่ไม่หยุดหย่อนเช่นกัน
“ไม่ให้ ขี้เกียจไปไกลถึงเพียงนั้น” แม่ชีหลายคนเอ่ยปากขึ้นพร้อมกัน
“มีปัญญาเจ้าก็ลงมือ แต่ก่อนลงมือก็คิดให้ดีเสียก่อน”
การปฏิเสธในครานี้ส่งผลให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นจนถึงขีดสุด ทหารม้าบางนายบนหลังม้าถึงกับเริ่มง้างคันศรขึ้นแล้ว
แต่ในขณะที่ลวี่จ้วงหยวนเตรียมจะขึ้นรถม้าพาคนอื่นๆ หนีเอาชีวิตรอดนั้นเอง ไอสังหารสายนั้นก็พลันมลายหายไปในพริบตา
โย่วจื่อสยงที่มีสีหน้าเคร่งขรึมคว้ากระบี่ยาวประดับพู่สีดำที่ข้างเอวแล้วขว้างออกไปตรงๆ
“นี่คือกระบี่ของข้าโย่วจื่อสยง! พวกเจ้าถือกระบี่นี้มารับเงินที่กรมพระคลัง! มีแต่จะได้มากกว่าไม่มีขาด!!”
เมื่อเห็นพวกแม่ชีชุดดำพากันล้อมกรอบเข้ามา แววตาเต็มไปด้วยความละโมบ ใช้มืออ้วนทึบอันสกปรกเหล่านั้นลูบคลำอาวุธของตน โทสะในใจของโย่วจื่อสยงก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่อาจระงับ
แต่เขาก็เข้าใจดีว่า เวลานี้สถานการณ์ทั่วทั้งแคว้นซื่อฉีกำลังระส่ำระสาย ตนไม่อาจสร้างศัตรูเพิ่มตามอำเภอใจได้อีกแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับพวกแม่ชีตรงหน้านี้
“ทหารม้าภูผาทมิฬฟังคำสั่ง! แบ่งเงิน! เงินบนรถแบ่งให้เท่ากัน ทหารม้าหนึ่งนายแบกไปหนึ่งส่วน! คำสั่งทหารหนักดุจขุนเขา! พวกเราต้องไปถึงเมืองคุนให้ได้ภายในสามวัน!!”
“ขอรับบัญชา!!”
“ขอรับบัญชา!!”
“ขอรับบัญชา!!”
ทหารม้าทั้งหมดพากันลงจากหลังม้า กรูเข้าไปข้างรถม้า แล้วเริ่มขนเงินอย่างเป็นระเบียบด้วยความเร็วสูงสุด
ครั้นเสียงฝีเท้าของม้าศึกค่อยๆ แว่วห่างไกลออกไป พวกของลวี่จ้วงหยวนก็พลันสะดุ้งตื่นราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากฝันร้าย ต่างหอบหายใจอย่างหนักหน่วงจนร่างกายเปียกโชกไปด้วยเหงื่อประหนึ่งเพิ่งอาบน้ำมา
“ท่านพ่อ ข้า... ข้าฉี่ราดกางเกงแล้วขอรับ”
“เจ้าไม่รู้จักอายบ้างหรือ! ยังมีหน้ามาพูดอีก! ยังไม่รีบไปเปลี่ยนกางเกง!”
แม้ยามดุด่าลูกชายคนเล็กจะยังมีน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง หากแต่เวลานี้สองขาของลวี่จ้วงหยวนกลับอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ในใจไม่อาจระงับความหวาดหวั่นที่ตามมาในภายหลังได้เลย
“ไอ้หยา ดูท่าซื่อฉีเองก็จะวุ่นวายแล้วกระมัง ไม่ได้การ ถิ่นนี้อันตรายเกินไป ข้าต้องรีบตามหาท่านนักพรตน้อยผู้นั้นให้พบโดยเร็ว แล้วติดตามเขาออกไปจากถิ่นบัดซบนี้ให้จงได้”
กำลังโหลดความเห็น...