คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 113

ตอน 113

ตอนที่ 113 พานพบสหายเก่าในต่างแดน

เมื่อเห็นลูกสะใภ้หยุดแผลงฤทธิ์แล้ว ลวี่จ้วงหยวนก็หันไปมองลูกชายคนเล็กที่เดินตามท้ายรถม้าด้วยท่าทางวิญญาณหลุดลอยและใบหน้าซีดเผือด

“เจ้าหนู เป็นอันใดไป ตกใจหรือ”

บนใบหน้าของลวี่ซิ่วฉายปรากฏรอยยิ้มเจื่อนๆ คอพับคออ่อนราวกับแม่ไก่ป่วยหนัก

“อย่ากลัวไปเลย ไอ้พวกทหารชั่วนั่นมีดีอันใด ก็แค่เสือกระดาษทั้งนั้น หากพวกมันเก่งจริง เหตุใดไม่ไปออกรบฆ่าศัตรูเล่า”

แม้จะได้รับคำปลอบโยนอันแห้งแล้งจากลวี่จ้วงหยวน แต่สีหน้าของลวี่ซิ่วฉายก็มิได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

ภาพพวกทหารเลวที่ปล้นพวกเขาราวกับยังอยู่ตรงหน้า ถือดาบพาดคอตนไว้

“ท่านพ่อ... ท่านพ่อขอรับ พวกเราออกนอกด่านมาทำอันใดกัน มิใช่ว่าจะกลับบ้านก่อนหรอกหรือ”

ลวี่จ้วงหยวนจุดกล้องยาสูบยาเส้นของตนแล้วดูดดังปุ๊ดๆ ควันสีขาวบดบังดวงตาทั้งสองข้างของเขา

“ข้าคิดดูแล้ว นี่มิใช่ภัยสงครามธรรมดา ใต้หล้ากำลังจะวุ่นวาย ดังนั้นครอบครัวเราต้องออกไปหลบเสียหน่อย”

“ท่านพ่อ ฮ่องเต้ของพวกเราทำศึกพ่ายแพ้แล้ว เช่นนั้นพวกเราจะต้องกลายเป็นทาสของชาติที่ล่มสลายหรือไม่ขอรับ”

กล้องยาสูบฟาดลงไปหนึ่งที เคาะศีรษะลวี่ซิ่วฉายจนประกายไฟกระเด็นกระจาย

“ใครจะเป็นฮ่องเต้แล้วเกี่ยวอันใดกับพวกเราสักอีแปะหรือ นี่ใช่เรื่องที่เจ้าควรคิดหรือไร”

เมื่อเห็นลวี่ซิ่วฉายเอามือกุมศีรษะด้วยความน้อยใจ ลวี่จ้วงหยวนก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วข่มใจสั่งสอนอย่างอดทน

“ทหารเกณฑ์ที่แตกทัพหนีมามีมากถึงเพียงนี้ แปดส่วนคงจะต้องผลัดแผ่นดินเปลี่ยนราชวงศ์เป็นแน่ หลังภัยสงครามก็ย่อมมีความวุ่นวายใหญ่หลวงตามมา ดังนั้นพวกเราออกไปหลบเลี่ยงเรื่องยุ่งยากข้างนอกย่อมดีกว่า”

“เงินถูกปล้นไปก็ช่างมัน ขอเพียงคนปลอดภัยก็พอ ขอเพียงคนยังมีชีวิตอยู่ จะไปที่ใดก็ย่อมได้ทั้งนั้น”

“แต่... แต่ข้าไม่เคยมาซื่อฉีเลยขอรับ ท่านพ่อ... ข้ากลัวอยู่บ้าง.....”

เมื่อเห็นสภาพไม่เอาถ่านของลูกชายคนเล็ก โทสะของลวี่จ้วงหยวนก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

“จะกลัวอันใดนักหนา! คนซื่อฉีมิได้มีสองตาหนึ่งจมูกเหมือนกันหรือไร มันจะงอกเพิ่มออกมาได้อีกสักกี่อันกันเชียว ซื่อฉีเทียบกับบ้านเราก็แค่มีแม่น้ำมากกว่าหน่อย มีทะเลสาบมากกว่าหน่อยเท่านั้น”

ในยามนั้น ลวี่จวี่เหรินที่นิ่งฟังอยู่ข้างๆ มาตลอดก็เอ่ยถามขึ้น “ท่านพ่อ แต่ที่นี่พวกเราก็ไม่คุ้นเคยเลยขอรับ..... อันที่จริงข้าก็รู้สึกว่าอยู่บ้านเดิมน่าจะดีกว่า บางทีอาจมิได้ร้ายแรงถึงเพียงที่ท่านพ่อว่า”

“เกิดภัยสงครามเจ้านึกว่าเป็นเรื่องเล่นๆ หรือไร! ยังจะว่าไม่ร้ายแรงอีก พ่อเจ้ากินเกลือมามากกว่าข้าวที่เจ้ากินเสียอีก ข้าจะคำนวณผิดได้หรือ”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ เขาก็อธิบายแก่ลูกชายต่อทันที “วางใจเถิด พ่อเจ้าคิดการไว้ตั้งนานแล้ว ตอนที่ท่านนักพรตน้อยดูแผนที่คราวก่อน ข้าแอบชำเลืองมองอยู่หลายตา พวกเขาจะมุ่งหน้าไปแคว้นเหลียง หนทางห่างไกลนัก ขอเพียงพวกเราติดตามเขาไป อยู่ข้างกายเขาย่อมปลอดภัยแน่นอน”

“เขาไปที่ใด พวกเราก็ไปที่นั่น เขาเดินทางของเขา พวกเราก็เล่นงิ้วของพวกเรา ต่างคนต่างไม่ถ่วงกัน”

“รอจนเปลี่ยนฮ่องเต้เรียบร้อย สิ้นภัยสงครามภัยตั๊กแตนแล้ว พวกเราค่อยกลับมา เช่นนี้มิสุขสบายดีหรอกหรือ”

“เขาจะยอมให้พวกเราตามไปหรือขอรับ มิใช่ญาติมิใช่มิตรกันเสียหน่อย” ลวี่จวี่เหรินมีสีหน้าลำบากใจอยู่บ้าง

“เอ้า~ เจ้าดูเอาเถิด ไหไข่เป็ดเค็มเมื่อครานั้นได้ใช้ประโยชน์แล้วมิใช่หรือ”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของลวี่จ้วงหยวนก็เผยแววลำพองใจ “ยังจำได้หรือไม่ว่าตอนออกนอกด่านคราวก่อน ท่านนักพรตน้อยเอ่ยว่ากระไร ภายหน้าคงได้พบกันอีก มีวาสนาย่อมได้พบกันใหม่!”

“ไม่ต้องสนใจหรอกว่าเขาจะพูดตามมารยาทหรือไม่ ในเมื่อเขาเอ่ยปากแล้ว ขอเพียงถึงเวลาพวกเราทำตัวนอบน้อมลงหน่อย พวกเจ้าก็แกล้งทำตัวน่าเวทนาเข้าไว้ บวกกับน้ำใจไข่เป็ดไหเดิมนั้น เขาจะตัดใจขับไล่พวกเราไปได้ลงคอรึ”

เมื่อเห็นลูกชายทำหน้ากระจ่างแจ้ง ลวี่จ้วงหยวนก็ยิ่งกระหยิ่มยิ้มย่องเต็มใบหน้า “เฮะๆ ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด พวกเจ้าวันหน้าหัดเรียนรู้ไว้เสียบ้าง”

“ท่านพ่อพูดถูกขอรับ อย่างไรเสียพวกเราก็ร้องงิ้วใหญ่ ไปที่ใดก็ร้องได้ทั้งนั้น ไม่แน่ว่าคนที่ถิ่นอื่นอาจจะชอบฟังพวกเราร้องงิ้วก็ได้ ยังจะหาเงินได้มากขึ้นอีกด้วย”

หลังจากที่ลวี่จ้วงหยวนเปิดอกพูดคุยจนกระจ่าง บรรยากาศของคณะสกุลลวี่ก็ดีขึ้นมาหลายส่วน ต่างพากันวาดฝันถึงอนาคตอันงดงามของตนเอง

รถม้าแล่นไปเรื่อยๆ ทันใดนั้นพวกเขาก็แลเห็นก้อนกลมสีดำหลายก้อนกลิ้งอยู่บนถนนด้านหน้า

ครั้นเข้าไปใกล้ ลวี่จ้วงหยวนจึงพบว่านั่นคือแม่ชีร่างอ้วนสิบกว่าคนที่กำลังเดินตามรถม้าขบวนหนึ่ง

รถม้ามีทั้งหมดหกคัน รอยล้อกดลึกลงไปในดิน ดูเหมือนกำลังขนสิ่งของที่หนักมาก

“แม่ชีพวกนี้เหม็นเหลือเกิน ท่านพ่อ พวกเราไปให้เร็วกว่านี้เถิดเจ้าค่ะ” หลัวเจวียนฮัวขมวดคิ้วแน่น หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาปิดจมูกให้ลูกสาวของตน

“พูดจาไร้สาระอันใด ไม่เห็นหรือว่าคนซื่อฉีพวกนี้ก็ตามแม่ชีพวกนี้อยู่ พวกเขาตาม พวกเราก็ตาม” ลวี่จ้วงหยวนเอ่ยพลางมองไปยังผู้สัญจรคนอื่นๆ ที่เดินอยู่ข้างเหล่าแม่ชีร่างอ้วน

ประสบการณ์อันโชกโชนบอกลวี่จ้วงหยวนว่า ในเมื่อคนซื่อฉีสามารถทนกลิ่นเหม็นเน่าเพื่อร่วมเดินทางไปกับแม่ชีพวกนี้ได้ ย่อมต้องมีสาเหตุอย่างแน่นอน

“แต่ว่า... มันเหม็นเกินไปแล้วเจ้าค่ะ.....” หลัวเจวียนฮัวขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพึมพำเสียงเบา

พวกเขาเดินตามหลังแม่ชีเหล่านั้นมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ เดินไปได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ลวี่จ้วงหยวนก็เห็นแม่ชีพวกนั้นหยุดฝีเท้าลง แล้วเริ่มกัดกินเสบียงแห้งคำโตๆ

เมื่อเห็นคนอื่นกิน ลวี่จ้วงหยวนกับคนในคณะก็กินด้วย อันที่จริงพออยู่กับแม่ชีพวกนี้นานเข้า ก็มิได้ทนยากถึงเพียงนั้น

กินไปกินมา ลวี่จ้วงหยวนก็ลุกขึ้นยืนกะทันหัน ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหากลุ่มผู้สัญจรเหล่านั้นด้วยความตื่นเต้นระคนยินดี

ชายผู้นั้นสวมหมวกปีกคลุมผ้าโปร่งสีดำ ดูเหมือนขาแข้งจะไม่ค่อยสะดวก กำลังยืนพิงม้าแก่ตัวหนึ่งพลางกินของประทังความหิว

ยามที่ลวี่จ้วงหยวนเดินเข้าไปใกล้ อีกฝ่ายก็สังเกตเห็นรูปร่างหน้าตาของเขาอย่างชัดเจน “หัวหน้าลวี่ เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงอันคุ้นเคยนี้ ดวงตาของลวี่จ้วงหยวนก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที “ไอ้หยา เจ้าเองรึ เจ้าคือคนของท่านนักพรตน้อยผู้นั้น...”

สิ้นคำพูด ชายผู้นั้นก็ถอดหมวกคลุมผ้าโปร่งสีดำบนศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยธรรมดาของจ้าวอู่

พานพบสหายเก่าในต่างแดน การได้เจอคนคุ้นเคยที่มิคาดคิดในสถานที่เช่นนี้ ทั้งสองฝ่ายจึงดูสนิทสนมกันเป็นพิเศษ

หลังสนทนากันได้ครู่หนึ่ง ครั้นลวี่จ้วงหยวนได้รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะไปตามหาหลี่ฮั่วหวัง ใบหน้าก็พลันผลิยิ้มกว้างราวดอกไม้บานทันที

“ขาแข้งเจ้าไม่คล่องแคล่ว เดินทางคนเดียวอันตรายเพียงใด ข้าจะพาเจ้าไปหาเขาเอง พอดีเป็นทางผ่านอยู่แล้ว”

ขอเพียงส่งคนผู้นี้ไปถึง ท่านนักพรตน้อยก็ย่อมติดหนี้บุญคุณตน หากเขาคิดจะปฏิเสธ ย่อมไม่อาจเอ่ยปากได้ลงคอเป็นแน่

อีกทั้งคนผู้นี้ยังเป็นศิษย์น้องของท่านนักพรตน้อย ไม่แน่อาจมีอิทธิฤทธิ์อันใดอยู่บ้าง บนเส้นทางนี้ก็จะได้มีผู้คุ้มกันคนใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกคน

ลวี่จ้วงหยวนประคองจ้าวอู่อย่างกระตือรือร้นมาแนะนำให้คนในคณะสกุลลวี่รู้จัก ซ้ำยังไล่ลูกสะใภ้ของตนลงจากรถ แล้วประคองเขาขึ้นไปนั่งแทน

ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังสนทนากันอย่างออกรสนั้นเอง เสียงหนึ่งจากด้านข้างก็ขัดจังหวะภาพอันกลมเกลียวนี้ลง

“จ้าวอู่หลาง ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าเจ้ากลับบ้านไปแล้วมิใช่หรือ เหตุใดจึงออกมาอีกเล่า”

คำพูดประโยคเดียวของลวี่ซิ่วฉายทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวอู่ค่อยๆ เลือนหายไป

สีหน้าของเขาคล้ายกำลังจะปะทุอารมณ์รุนแรงบางอย่างออกมา ทว่าต่อหน้าคนนอก สุดท้ายเขาก็ยังสะกดกลั้นไว้ได้ “มิมีอันใด ที่บ้าน... ที่บ้านเกิดเรื่องนิดหน่อย”

ลวี่จ้วงหยวนที่สัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันผิดแปลก รีบยกกล้องยาสูบในมือฟาดเข้าใส่ศีรษะของลูกชายคนเล็กทันที

“ให้เจ้าปากมาก! สั่งสอนเจ้ามาตั้งกี่ปี เอาไปทิ้งลงท้องสุนัขหมดแล้วหรือ เรียกจ้าวอู่หลางอันใดกัน นั่นใช่คำที่เจ้าควรเรียกหรือ ไม่รู้ที่ต่ำที่สูง เรียกคุณชายจ้าว!”

เมื่อเห็นลวี่ซิ่วฉายถูกกล้องยาสูบฟาดจนน้ำตาคลอเบ้า จ้าวอู่ก็รีบเข้าห้ามทัพด้วยความกระอักกระอ่วนใจ “หัวหน้าลวี่ ไม่จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้หรอกขอรับ เรียกจ้าวอู่หลางก็ดีอยู่แล้ว”

ในขณะที่เขายื่นมือออกไปขวางนั้นเอง ลมระลอกหนึ่งก็พัดผ่านมา พัดจนทุกคนลืมตาไม่ขึ้น

ครั้นพวกเขาลืมตาขึ้นมาได้ ทุกคนก็พลันตกตะลึงตัวแข็งทื่อ ม่านรถม้าของแม่ชีร่างอ้วนเหล่านั้นถูกลมพัดเปิดขึ้น เผยให้เห็นสิ่งของขาวโพลนเต็มคันอยู่ตรงหน้าพวกเขา

ลวี่จ้วงหยวนจ้องจนตาค้าง “สวรรค์! เงินมากมายเหลือเกิน!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 113
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 114 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 112กลับหน้าเรื่อง
ตอน 112ตอน 114