ตอนที่ 112 ระหว่างทาง
“คัมภีร์สวรรค์ กระดิ่งเต๋า น้ำเต้า” ภายในอารามอันฉือ หลี่ฮั่วหวังกำลังตรวจนับสิ่งของที่เคยฝากไว้ให้พวกแม่ชีเก็บรักษา
ในเมื่อจำต้องไปหาลัทธิอ่าวจิ่ง เช่นนั้นของเหล่านี้รวมถึงจดหมายลาตายย่อมมิอาจทิ้งไว้ที่นี่ได้ ระหว่างทางอาจมีโอกาสได้ใช้
ชั่วขณะนี้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน คาดไม่ถึงว่าจะยังมีหนทางจัดการกับตันหยางจื่อได้ แม้หนทางนั้นอาจริบหรี่ยิ่งนักก็ตาม
ทว่าในจังหวะที่เขาเพิ่งเตรียมจะหยิบของเหล่านี้จากไป หลี่ฮั่วหวังกลับสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างบนสิ่งของของตน
“นี่มัน... รอยฟันรึ” หลี่ฮั่วหวังลูบมุมหนึ่งของคัมภีร์สวรรค์ แล้วหันไปมองเมี่ยวอินที่อยู่ข้างกายอย่างกังขา
แม่ชีร่างท้วมที่กำลังสวาปามอย่างตะกละตะกลามพลันเหลือบตาขึ้นไปทางขื่อหลังคาอย่างมีพิรุธ
“ท่านแม่ชีเมี่ยวอิน ท่านแทะจนเป็นรอยฟันถึงเพียงนี้ พอจะรู้หรือยังว่าคัมภีร์สวรรค์เล่มนี้คือสิ่งใด พูดกันตามตรง หากท่านช่วยให้ข้ากระจ่างได้ ข้ายังต้องขอบคุณท่านเสียด้วยซ้ำ”
“เปล่า! ข้ามิได้แทะ รอยฟันนี่มีอยู่แต่เดิมแล้ว อารามอันฉือของพวกเราช่วยเจ้าไว้ตั้งมากมาย เจ้าอย่าได้ใส่ร้ายคนดีเชียว”
เมื่อเห็นฝีมือการโกหกอันแสนเชยของอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
จากนั้นเขาก็หยิบน้ำเต้าขึ้นมาเขย่า ปรากฏว่าข้างในว่างเปล่า อายุขัยเม็ดนั้นหายไปเสียแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงเหลือบมองแม่ชีร่างท้วมข้างกายอีกครา
ยามนี้นางยิ่งก้มหน้าจมลงไปในกองอาหาร กินคำโตไม่หยุด
มิทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด แม้จะถูกขโมยของไป แต่หลี่ฮั่วหวังกลับมิได้รู้สึกประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย
ก่อนหน้านี้ตนยังเผลอคิดฝากของไว้กับพวกแม่ชีที่ละโมบเป็นสันดานเหล่านี้ ควรจะคาดถึงจุดจบเช่นนี้ได้ตั้งนานแล้ว
หลี่ฮั่วหวังสะพายของทั้งสามอย่างขึ้นหลัง แล้วตบชั้นไขมันของแม่ชีร่างท้วมเบาๆ ด้วยสีหน้าจนใจ
“ท่านแม่ชีเมี่ยวอิน หากมีวาสนาคงได้พบกันใหม่”
จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินตรงไปยังหน้าประตู เพิ่งเดินไปถึงหน้าประตูกลับพลันชะงักฝีเท้า เอี้ยวคอกลับไปมองแม่ชีเบื้องหลัง
พอหันขวับไปก็เห็นแม่ชีที่กำลังแอบมองตนรีบมุดหัวกลับลงไปในกองอาหารทันควัน
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ เดินกลับมาหยุดตรงหน้าและกำลังจะอ้าปาก เมี่ยวอินกลับชิงเอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงหน้าตาเฉย
“ของสิ่งนั้นข้ากินไปแล้ว รสชาติก็มิได้ดีอันใด มีปัญญาเจ้าก็ไปฟ้องซือไท่เอาเถิด!”
เมื่อเห็นท่าทีหมูตายไม่กลัวน้ำร้อนของแม่ชีตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังกลับยิ้มออกมา
“อย่ามองว่าข้าใจแคบถึงเพียงนั้น ข้ากลับมาเพราะอยากถามเรื่องบางอย่าง ท่านรู้จักลัทธิอ่าวจิ่งหรือไม่”
เมี่ยวอินเคี้ยวเศษอาหารในปากหยับๆ สีหน้าดูงุนงงอยู่บ้าง
“ข้าบอกเจ้าไปแล้วมิใช่หรือว่าวัดกางเขนของลัทธิอ่าวจิ่งล้วนตั้งอยู่ในขุนเขาใหญ่ทางทิศตะวันตก อยู่ที่ถิ่นใดข้าก็บอกเจ้าไปหมดเปลือกแล้ว เจ้าไปหาเอาเองก็สิ้นเรื่อง”
หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้า “ข้ามิได้ถามที่ตั้ง ข้าอยากถามท่านว่าลัทธิอ่าวจิ่งเป็นลัทธิเช่นไร มีภูมิหลังอย่างไร คนของพวกเขาเป็นคนเช่นไร”
เมี่ยวอินผู้มีใบหน้ากลมแป้นได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าพลันย่นยู่เข้าหากันจนดูไม่ต่างจากซาลาเปาลูกหนึ่ง
“เจ้าถึงกับมีบันทึกมหาภพอยู่ในมือ กลับมิรู้ว่าพวกนั้นเป็นตัวอันใดรึ พูดง่ายๆ พวกมันก็คือฝูงคนประหลาด”
“คนประหลาดรึ ประหลาดยิ่งกว่าพวกท่านอีกหรือ ฮ่าๆๆ” หลี่ฮั่วหวังพูดถึงตรงนี้ก็อดมิได้ที่จะหัวเราะลั่น
เมี่ยวอินเผยสีหน้าไม่พอใจ “ข้ามิได้ล้อเล่นกับเจ้า! เจ้าพวกนั้นประหลาดพิลึกนัก เจ้าเคยใช้บันทึกมหาภพ ย่อมต้องรู้เคล็ดวิชาฝึกตนของพวกมันอยู่บ้าง”
“เจ้าพวกนั้นไม่นั่งสมาธิไม่สวดมนต์ ทั้งมิได้ฝึกวิชาเหมือนผู้อื่น พวกมันชอบทรมานตัวเอง อ้างว่าทำเช่นนี้จะทำให้เทพกู่ของพวกมันพอใจ”
“เทพกู่รึ มิใช่ปาฮุยหรอกหรือ หรือว่าสิ่งนั้นมีสองชื่อกันแน่” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกแปลกใจกับนามเทพที่อีกฝ่ายเอ่ยถึงอยู่บ้าง
“ช่างหัวมันว่าจะเรียกอย่างไร อย่างไรเสียพวกนั้นก็ชอบสวมหมวกทรงสูงกับเสื้อคลุมตัวโคร่ง ทั้งหมดก็เพื่อปิดบังบาดแผลบนร่าง ครั้งก่อนข้าเห็นคนผู้หนึ่งไม่เหลือแม้แต่หนัง”
“แม้จะบอกว่าซือไท่มอบสาส์นหนังมนุษย์ให้เจ้าฉบับหนึ่ง แต่พวกมันก็ใช่ว่าจะยอมไว้หน้าซือไท่ เจ้าจงระวังตัวให้ดีเถิด ระหว่างพวกเรามีเรื่องบาดหมางกันอยู่”
เดิมทีหลี่ฮั่วหวังเพียงถามไปตามปาก ไม่คาดว่าจะได้รายละเอียดออกมาจริงๆ
“มีเรื่องบาดหมางอันใดรึ”
“ก็เพราะลูกชายของซือไท่มิใช่หรือไร พวกมันก็ชอบจับจิตวิสุทธิ์เช่นกัน เอาไปทำสิ่งใดนั้นข้าหารู้ไม่ อย่างไรเสียหลังจากแย่งตัวลูกชายของซือไท่กลับมาได้ เขาก็บ้าคลั่งจนกู่ไม่กลับไปแล้ว”
ครั้นกล่าวจบ เมี่ยวอินก็กวาดตามองหลี่ฮั่วหวังตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางส่ายหน้าและเดาะลิ้นอย่างเสียดาย
“จึ๊ๆๆ เกือบลืมไปเสียสนิท เจ้าเองก็เป็นจิตวิสุทธิ์เหมือนกัน เจ้าไปที่นั่นคงอันตรายนัก”
“ศิษย์พี่ ท่านคิดว่าข้าอยากไปนักหรือ ปัญหาคือข้ามีทางให้เลือกเสียที่ไหน”
หลี่ฮั่วหวังเอ่ยจบด้วยความสะท้อนใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูซานเหมินของอารามอันฉือ
คล้อยหลังหลี่ฮั่วหวังจากไป เมี่ยวอินยังคงนั่งสวาปามคำโตอยู่ที่เดิม ทั้งกินทั้งพึมพำกับตนเองไปด้วย
“เห็นอยู่ชัดๆ ว่าตอนเขียนจดหมายลาตาย ภายในใจของเขามีแต่จิตคิดอยากตาย เหตุใดจึงเปลี่ยนไปเร็วเช่นนี้ ถึงกับรีบร้อนไปหาลัทธิอ่าวจิ่งเชียวหรือ พวกเจ้าคนใดไปดีดสายใจของเขาหรือไม่”
“ข้าขี้เกียจไปดีดสายใจของจิตวิสุทธิ์หรอก ประเดี๋ยวตัวเองจะพลอยบ้าไปด้วย ข้าคาดว่าเป็นฝีมือซือไท่จิ้งซิน”
“อ้อ~ เป็นเช่นนี้นี่เอง” สารพัดเสียงดังระงมสลับกันไปมาอยู่ในหัวของเมี่ยวอิน
ลวี่จ้วงหยวนที่แก้มบวมเป่งจนสูงพาคณะสกุลลวี่เร่งเดินทางอยู่บนถนน คำว่าเนื้อตัวมอมแมมคงมิอาจบรรยายสภาพของพวกเขาในยามนี้ได้หมดสิ้น คำว่าเสื้อผ้าขาดวิ่นดูจะเหมาะเจาะกว่า สีหน้าของแต่ละคนดูย่ำแย่อย่างยิ่ง
ลูกสะใภ้ของลวี่จ้วงหยวนบนรถม้า ยามนี้ยิ่งกอดลูกสาวของตนฟุบลงกับหีบไม้ ร่ำไห้โฮอย่างสุดกลั้น
กล้องยาสูบที่ถูกลูบคลำจนขึ้นเงาถูกเหวี่ยงวาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศอย่างแรง
“ร้อง! รู้จักแต่ร้องไห้! ร้องมากี่วันแล้ว ให้เอาเขม่าก้นหม้อทาหน้าก็ไม่ยอมทา! เงินของข้าถูกพวกทหารเลวปล้นไปเกลี้ยง ข้ายังไม่เห็นร้องสักแอะ! เป็นอันใดเล่า เงินตั้งมากมายของข้ายังไม่สำคัญกว่าความบริสุทธิ์ของเจ้าอีกหรือ”
“ท่านพ่อ ข้าขอร้อง อย่าพูดอีกเลย!” ดวงตาของลวี่จวี่เหรินแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ ท่าทางเหมือนมีโทสะแต่ไร้ที่ระบาย
เมื่อมองดูสภาพของลูกชาย ลวี่จ้วงหยวนก็ทอดถอนใจยาว
“วางใจเถิด พวกมันปล้นเงินไปไม่หมดหรอก ตาเฒ่าอย่างข้าเรื่องอื่นไม่เอาไหน แต่เรื่องซ่อนเงินนับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง ทหารพวกนั้นค้นเจอได้อย่างมากแค่สองแห่ง ยังเหลืออีกสามแห่งที่พวกมันหาไม่เจอ”
ลวี่จ้วงหยวนเอ่ยพลางหยิบลูกกุญแจทองแดงที่เอวออกมา ไขเปิดหีบไม้ใบใหญ่บนรถม้าอีกครั้ง
มืออันเต็มไปด้วยรอยด้านหนาของเขาควานหาอยู่ครู่หนึ่ง ก็หยิบก้อนเงินขนาดเล็กใหญ่ไม่เท่ากันหลายก้อนออกมาจากช่องลับ
เขาคัดเอาเศษเงินก้อนหนึ่งที่ใหญ่กว่าเมล็ดถั่วเหลืองเล็กน้อยออกมา ก่อนจะโยนใส่ลูกสะใภ้ด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์
“ตระกูลลวี่ของเราทำให้เจ้าลำบาก เอาไปเถิด พอถึงตลาดแล้ว เจ้าอยากซื้อสิ่งใดก็ซื้อเถิด”
หลัวเจวียนฮัวที่เมื่อครู่ยังร่ำไห้ด้วยความคับแค้นใจ พอสัมผัสถูกก้อนเงิน ใบหน้าก็พลันคลี่ยิ้มเบิกบานขึ้นมาทันที นางรีบเก็บมันลงในถุงผ้าใบเล็กของตนอย่างทะนุถนอม
“ข้ามิได้เอาไว้ใช้เอง ข้าจะเก็บไว้เป็นสินเดิมให้ซิ่วเอ๋อร์”
ลวี่จ้วงหยวนมองเห็นทุกอย่างแต่ก็มิได้เอ่ยสิ่งใด ยามใดที่ลูกสะใภ้ผู้นี้รู้สึกคับข้องใจ มักจะต้องแสดงงิ้วฉากนี้ออกมาเสมอ หากมิได้ไถสิ่งใดติดมือไปย่อมมิยอมเลิกรา ตนเองเคยชินกับภาพนี้มานานแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...