ตอนที่ 166 แทรกอธิกวารเบญจธาตุ
“เจ้าหนู เจ้าชักจะได้คืบเอาศอกเกินไปแล้วกระมัง คิดจริงหรือว่าฆ่าล้างได้ตำบลหนึ่งแล้วจะไม่ต้องเห็นหัวผู้ใด”
ผู้อาวุโส “เซินเปิ่นโยว” มองหลี่ฮั่วหวังตรงหน้า สีหน้าเผยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
ร่างของเขาสั่นน้อยๆ ตะปูยาวขึ้นสนิมที่ฝังอยู่ในกายก็ดีดออกมาทีละดอกอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าหาหลี่ฮั่วหวัง
ทว่าใครจะรู้ ตะปูเพิ่งพุ่งไปได้ครึ่งทาง หลี่ฮั่วหวังที่กำลังเชือดคอตนเองอยู่ก็หลบได้อย่างว่องไวยิ่ง
ยามนี้ ใบหน้าที่ซูบโทรมยิ่งนักของหลี่ฮั่วหวังเผยรอยยิ้มพิกล สองเท้าเหยียบบันทึกมหาภพ พุ่งพาลมแรงเข้าใส่ผู้อาวุโสทั้งห้า
“ปกป้องผู้อาวุโส!” เปลวไฟลุกพรึ่บขึ้นบนร่างของสาวกลัทธิอ่าวจิ่งอย่างโส่วซานและโถวชีในทันที
เมื่อพวกเขายกมือขึ้นพร้อมกัน เปลวไฟบนร่างพวกเขาก็ราวกับติดต่อกันได้ ลุกขึ้นบนร่างหลี่ฮั่วหวัง เผาไหม้ชุดนักพรตสีแดงของเขา
ดูเหมือน “หลี่ฮั่วหวัง” จะตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่ ทว่าชั่วพริบตาถัดมา เมื่อ “หลี่ฮั่วหวัง” เอียงคอเล็กน้อย สถานการณ์ก็พลิกกลับทันที
ไม่เพียงไฟบนร่าง “หลี่ฮั่วหวัง” จะดับลง ร่างไหม้เกรียมกลางเปลวเพลิงของพวกนั้นยังเริ่มบวมพองขึ้นอย่างไร้สาเหตุ
เนื้อหนังไหม้เกรียมแตกระแหงราวข้าวตัง เลือดเนื้อบิดเบี้ยวสดใหม่และเลือดที่พุ่งออกจากรอยแตกดับไฟบนร่างพวกเขาไปเกินครึ่งในพริบตา
“หลี่ฮั่วหวัง” ถือกระบี่มือเดียวตวัดฟันทีเดียว ผ่าปีศาจเลือดเนื้อที่บิดเบี้ยวขึ้นทุกขณะสองตัวขาดเป็นสองท่อน สาวกลัทธิอ่าวจิ่งเหล่านี้ไม่ใช่คู่มือของเขาแม้แต่น้อย สำหรับ “หลี่ฮั่วหวัง” การจัดการพวกมันง่ายดายราวหั่นผักผ่าแตง
“ไม่ใช่! นี่ไม่ใช่เจ้าหนูนั่น มันถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าสิง ตอนนี้มันคือตันหยางจื่อ อาจารย์กึ่งเซียนของมัน!”
เมื่อผู้อาวุโสนิกายลวงลืมทั้งห้าเข้าใจ ก็รีบนั่งขัดสมาธิ ปากเริ่มท่องบ่น
“อันดนตรีนั้นไซร้ คือที่สุดแห่งความสง่างาม คือต้นกำเนิดแห่งมรรคา สำเร็จด้วยการเสพสุข ดำรงอยู่ด้วยความครื้นเครง ปรีดาปราโมทย์ถึงขีดสุด หาได้มีใจผูกพันในสุขอารมณ์ ทว่าไร้สิ่งใดมิอาจสร้างสุขได้...”
สิ้นเสียงนั้น หลี่ฮั่วหวังก็หัวเราะ ไม่เพียงปากที่หัวเราะ ดวงตาก็หัวเราะ นิ้วมือก็หัวเราะ อวัยวะทุกส่วนบนร่างต่างหัวเราะ
ท่ามกลางเสียงหัวเราะ อวัยวะบนใบหน้าของเขาเริ่มคลอนหลุด
ทว่าชั่วพริบตาถัดมา การตอบโต้ของตันหยางจื่อก็มาถึงทันที
เมฆดำเลือนรางผุดขึ้นกลางอากาศห่อหุ้มร่างตันหยางจื่อไว้ ค่อยๆ ปิดกั้นเสียงหัวเราะบนร่างเขา
หลี่ฮั่วหวังมองตันหยางจื่อที่กำลังห้ำหั่นกับ “นิกายลวงลืม” อย่างดุเดือดอยู่ไกลออกไป
แม้ลำคอจะเจ็บปวดแสนสาหัส ใบหน้าเขากลับยิ่งยิ้มอย่างมีความสุข
สิ่งที่เขาต้องการคือใช้ตนเองเป็นชนวนให้ตันหยางจื่อกับนิกายลวงลืมเข่นฆ่ากันเอง ไม่ว่าฝ่ายใดตาย เป้าหมายของตนก็สำเร็จ
“ไม่ เท่านี้ยังไม่พอ ยังขาดอีกนิด!” พูดจบ หลี่ฮั่วหวังก็ยกมีดสั้นเล่มหนึ่งขึ้น จ่อที่อกตนแล้วแทงลึกเข้าไปในผิวหนังครึ่งชุ่น
หลี่ฮั่วหวังกำด้ามมีดแน่น กัดฟันลากมีดลงมาอย่างสั่นเทา
เห็นภาพนี้ ภาพหลอนพระชราที่ติดตามหลี่ฮั่วหวังมาตลอดก็สูดลมหายใจเฮือก ยืนชี้ไม้ชี้มืออยู่ข้างๆ
“นักพรต เจ้าอย่าทำเช่นนี้ เราค่อยๆ คิดหาทางกันได้!”
ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่คิดเช่นนั้น เขาไม่อยากให้ตันหยางจื่อยังยืมร่างตนไปก่อกรรมทำเข็ญได้หลังตายไปแล้ว
พร้อมเสียงคำรามต่ำ หลี่ฮั่วหวังกระชากมีดลงอย่างแรง เลือดแดงสดพุ่งออกจากช่องอกและช่องท้อง เลือดเปื้อนบันทึกมหาภพใต้เท้า ทำให้สีของม้วนไม้ไผ่ยิ่งแดงสดขึ้น
ความเจ็บที่ถูกขยายให้รุนแรงบวกกับแผลฉกรรจ์ที่แทบเท่ากับผ่าท้อง ทำให้หลี่ฮั่วหวังเจ็บจนแทบสลบ
ทว่าเขาไม่กล้าสลบ หากสลบตอนนี้ แล้วตื่นขึ้นมาพบว่าแผลบนร่างสมานแล้ว และถูกตันหยางจื่อแย่งร่างไป ทุกสิ่งที่ทำมาก็จะสูญเปล่า
ตันหยางจื่อออกมาแล้ว ตนไม่มีครั้งหน้าอีกแล้ว
“เคร้ง!” มีดสั้นเปื้อนเลือดร่วงลงพื้น หลี่ฮั่วหวังที่โซเซยกมือขึ้น สอดเข้าไปในบาดแผลของตน
“อ๊ากกก!!” เขาร้องจนเสียงแหบแห้ง คุกเข่าข้างหนึ่งลง หลังมือที่เส้นเลือดปูดโปนเกี่ยวขอบแผลไว้แล้วกระชากแรงๆ ทุกสิ่งในร่างก็เผยออกสู่อากาศเย็นเยียบ
“ตับไม้!”
รากฝอยสีแดงชอนไชออกจากบันทึกมหาภพเข้าไปในนั้นดังสวบสาบ ทำให้ตับที่ขาดเลือดหล่อเลี้ยงกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
รากฝอยยื่นออกมามากขึ้นอีก ชอนไชเข้าไปทางหัวเข่าของหลี่ฮั่วหวัง และยิ่งชอนลึกลงไปทุกที
“ปอดทอง!”
รากฝอยบนบันทึกมหาภพเริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ
“ม้ามดิน!!”
เสียงฟ้าร้องดังมาจากทางนอกถ้ำ กลิ่นอายบางอย่างแผ่ซ่านไปทั่วถ้ำ ทุกสิ่งรอบตัวหลี่ฮั่วหวังเริ่มบิดเบี้ยว
ทุกคนในที่นั้นกลายเป็นปีศาจเลือดเนื้อน่าสยดสยองในสายตาหลี่ฮั่วหวัง บันทึกมหาภพบนพื้นก็กลายเป็นหนอนที่ร้อยเรียงกันเป็นแพดิ้นขยุกขยิก
“ไตน้ำ!!” ยามนั้นเหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งรอบด้านพยายามพุ่งเข้ามาขัดขวาง ทว่าเพิ่งเข้าใกล้ บันทึกมหาภพทั้งหมดบนร่างก็พากันปลิวออกไป คลี่ล้อมรอบหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังที่ภายในว่างเปล่ากลับยิ่งยิ้มอย่างมีความสุข
เจ็บ เจ็บเหลือเกิน ทว่าเขากลับมีความสุขจริงๆ เพราะเขากำลังจะตาย ขอเพียงตนตาย ก็จะไม่เจ็บอีกต่อไป และตันหยางจื่อก็ควบคุมร่างของตนไม่ได้
เขาสูดหายใจลึก เสียงอันเต็มไปด้วยความคับแค้นพุ่งออกจากปากพร้อมกับเลือดสด
“และสุดท้าย... หัวใจไฟ!!”
ชั่วขณะนั้น บันทึกมหาภพที่ได้อวัยวะครบทั้งห้าก็มีลมหายใจ มันมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อหลี่ฮั่วหวังสังเวยอวัยวะที่สำคัญที่สุดแด่ปาฮุยจนหมดสิ้นแล้ว
ร่างของเขาแทบเหลือเพียงเปลือกกลวง รูม่านตาค่อยๆ ขยายกว้าง ร่างล้มลงสู่พื้น
ทว่าเรื่องยังไม่จบ นี่ไม่ใช่พิธีด้วงมูลไต่บันไดที่ใช้อัญเชิญปาฮุย หากเป็นพิธีอีกอย่างหนึ่งที่บันทึกไว้ในบันทึกมหาภพ แทรกอธิกวารเบญจธาตุ
ณ บัดนี้ หลี่ฮั่วหวังผู้ประกอบพิธีเสร็จสิ้นมองเห็นเนื้อหนอนที่ประกอบกันเป็นบันทึกมหาภพบนพื้นดิ้นขยุกขยิก แล้วรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว มุดเข้าไปในร่างที่ว่างเปล่าของตน
ไม่นาน ร่างของหลี่ฮั่วหวังที่เมื่อครู่เหมือนกระสอบขาดก็ถูกเติมจนเต็มอีกครั้ง ทั้งยังล้นทะลักออกมาไม่หยุด
หนอนเหล่านั้นชอนไชไปทั่วร่างเขาอย่างอิสระ ไม่ปล่อยช่องว่างใดที่พวกมันอยู่ได้
หลี่ฮั่วหวังถือกระบี่ลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ ก้มมองหนอนที่ดิ้นขยุกขยิกอยู่ในช่องอกที่เปิดอ้า
ยามนี้เขารู้สึกได้ถึงสัมผัสของหนอนเหล่านี้ที่คล้ายหนอนทิ่มก้นในร่างตน
ความรู้สึกนี้แปลกประหลาดยิ่ง เขารู้สึกว่าหนอนพวกนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของตนไปแล้ว ถึงกับรู้สึกได้ถึงพลังพิสดารที่ซ่อนอยู่ในตัวหนอน
เขาเริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นหนอน หรือเป็นส่วนหนึ่งของตนกันแน่
ที่สำคัญกว่านั้น ยามนี้หลี่ฮั่วหวังไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้ว ไม่รู้สึกแม้แต่น้อยนิด
กำลังโหลดความเห็น...