คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 165

ตอน 165

ตอนที่ 165 ยังไม่ชนะ

แขนข้างเดียวของหลี่ฮั่วหวังเส้นเลือดปูดโปน เขาออกแรงผลักสุดกำลัง ดันศพของซือไท่จิ้งซินลงไปในหลุมใหญ่ที่ตนขุดไว้

จากนั้นเขาก็คุกเข่าลง กอบดินทีละกอบกลบฝังร่างอันแหลกเหลวของซือไท่

แผ่นไม้ที่วาดรูปขนมถูกปักไว้ตรงหน้าหลุมของซือไท่

เขาหน้าซีดดุจขี้เถ้า นำขนมที่หอบขึ้นเขามาเรียงเป็นแถวหน้าหลุมศพของนางราวกับของเซ่นไหว้

ซือไท่จิ้งซินตายแล้ว และสิ่งที่ตายไปพร้อมกับซือไท่ ยังมี “การเน่าเปื่อย” ของโลกนี้ด้วย

เลือดเนื้อทั้งปวงจะไม่เน่าเปื่อยสลายไปเมื่อสิ้นชีพอีกต่อไป ตอนตายมีสภาพอย่างไร หลังตายก็จะคงสภาพนั้นไว้ตลอดไป

การตายของซือไท่จิ้งซินต้องเกี่ยวกับเรื่องนี้แน่ ก่อนหน้านี้อิทธิฤทธิ์ที่เหล่าแม่ชีใช้ก็ดูเหมือนจะเกี่ยวพันกับ “การเน่าเปื่อย” อยู่เสมอ

การหายไปของ “การเน่าเปื่อย” ดูเหมือนจะเป็นสาเหตุแท้จริงที่ทำให้ซือไท่จิ้งซินและพวกนางตาย

ไม่ว่าเมื่อใด “การเน่าเปื่อย” ล้วนเป็นสิ่งน่าคลื่นไส้ที่ผู้คนต่างหลีกหนี

ทว่าโลกใดก็ตามหากขาดสิ่งเหล่านี้ไป ย่อมเกิดปัญหาใหญ่หลวง

เมื่อศพไม่เน่าเปื่อยอีกต่อไป วัฏจักรแห่งวิถีสวรรค์ย่อมถูกทำลาย ศพบนโลกก็จะยิ่งทับถมมากขึ้นทุกที

ทว่าในยามนี้ หลี่ฮั่วหวังไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจแล้วว่าทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร เพราะตัวเขาเองก็ใกล้ถึงจุดจบเต็มที

ซือไท่ตายแล้ว ไม่มีผู้ใดอีกที่จะยื่นมือช่วยขับไล่ตันหยางจื่อออกจากร่างเขาเหมือนนาง

ในยามนี้ เขาก็หาผู้อื่นมาช่วยไม่ได้ เพราะไม่มีเวลาเหลือแล้ว

ตอนนี้เขากลายเป็นคนไม่รู้หนังสือโดยสมบูรณ์แล้ว คาดเดาได้ว่าอีกไม่ช้าเขาก็จะถูกตันหยางจื่อแย่งชิงร่างไปจนหมดสิ้น

หากไม่อยากให้แผนชั่วของตันหยางจื่อสำเร็จ หนทางที่เขาเดินได้ในตอนนี้ดูเหมือนจะเหลืออยู่ทางเดียว

“ซือไท่ รบกวนรอข้าบนสะพานไน่เหอสักประเดี๋ยว ข้าจะรีบตามลงไปอยู่เป็นเพื่อนพวกท่าน!”

หลี่ฮั่วหวังโขกศีรษะดังสนั่นต่อหน้าเนินหลุมศพสามครั้ง แล้วเดินอย่างคนไร้วิญญาณไปยังรังหนูที่เคยไปมาก่อน

ก่อนหน้านี้ซือไท่เคยบอกไว้ มีเพียงถูกหนูพวกนั้นแทะจนตายเท่านั้น จึงจะหยุดยั้งตันหยางจื่อไม่ให้แย่งชิงร่างได้โดยสิ้นเชิง

เขาไม่อยากให้ตันหยางจื่อฟื้นคืนมา ต่อให้ตนต้องตาย ก็จะไม่ยอมให้มันมีชีวิต!

ทว่าเมื่อหลี่ฮั่วหวังที่ตัดใจยอมตายมาถึงหน้าเจดีย์ดำอีกครั้ง เขาก็ชะงักงันเมื่อเห็นสีดำเกลื่อนพื้น

เขาเดินเข้าไปกอบสีดำเหล่านั้นขึ้นมา เมื่อนิ้วมือคลายออกเล็กน้อย ซากแมลงสาบและแมลงวันที่หงายท้องก็ร่วงผ่านซอกนิ้วราวเกล็ดหิมะสีดำ

สิ่งที่ตายตามเหล่าแม่ชีไป นอกจาก “การเน่าเปื่อย” แล้ว ยังมีแมลงวันและแมลงสาบ ผู้ย่อยสลายชั้นต่ำที่สุดเหล่านี้

หลี่ฮั่วหวังผุดลุกขึ้นทันที หอบหายใจถี่พุ่งเข้าไปในเจดีย์ดำ

ทว่าไม่นานเขาก็เห็นภาพอันน่าตกตะลึง หนูดำข้างในตายหมดเช่นกัน ซากหนูเหล่านั้นก็เหมือนศพอื่นๆ ไม่เน่าเปื่อยและไม่ส่งกลิ่นเหม็น

“บัดซบ!” หลี่ฮั่วหวังที่โกรธแค้นและโศกเศร้าถึงขีดสุดกำหมัดข้างเดียวทุบลงบนซากหนูอย่างแรง เลือดเนื้อเครื่องในถูกบีบพุ่งออกจากปากหนูกระเด็นไปทั่ว

“ชาติก่อนข้าไปทำกรรมชั่วอะไรไว้กันแน่!! เหตุใดบัดซบแม้แต่จะตายข้ายังตายไม่ได้!!”

“หึๆๆ... เจ้าหนูเอ๋ย...” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นข้างกายหลี่ฮั่วหวัง

หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นใบหน้าทั้งสามอันน่าสยดสยองยิ่งของตันหยางจื่อ

“เซียนผู้นี้ว่าอย่างไรเล่า เจ้าทำอะไรก็สูญเปล่าทั้งนั้น ตอนนี้หันกลับมาช่วยข้ายังทัน”

“เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแน่แล้วหรือ” หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นยืน แววตาเต็มไปด้วยความแค้นถึงขีดสุด

“ตราบใดที่ร่างนี้ยังอยู่ในมือข้าแม้วันเดียว! เจ้าก็ยังไม่ชนะ!!”

หลี่ฮั่วหวังพุ่งตัวออกไปทางประตูซานเหมินของอารามอันฉือ วิ่งลงเขาไปราวกับคนบ้า

เพิ่งลงจากเขา ก็ประจันหน้าเข้ากับหยางเสี่ยวไหที่คาบมันเทศทอดสองแท่งไว้ในปาก

หยางเสี่ยวไหรีบพูดประจบ “ศิษย์พี่หลี่ ท่านลงมาแล้วหรือขอรับ ธุระบนเขาเสร็จแล้วหรือ เรากลับไปด้วยกันดีหรือไม่ขอรับ”

ยามนี้หลี่ฮั่วหวังไม่สนคำประจบของเขาแม้แต่น้อย พุ่งตรงออกไปกลางถนน

เขามองซ้ายมองขวา แล้วแย่งม้าของบัณฑิตผู้หนึ่งกระโดดขึ้นขี่

หลังชักหัวม้ากลับอย่างรวดเร็ว หลี่ฮั่วหวังที่ตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดก็หยิบเหล็กแหลมมีเงี่ยงออกมาแทงลงบนสะโพกม้า

ม้าตัวนั้นยกขาหน้าสูงชัน ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แล้วควบตะบึงไปทางทิวเขาของลัทธิอ่าวจิ่ง

“ม้าของข้า!! นั่นม้าของข้า!!” บัณฑิตผู้นั้นร้องไห้ตะโกนวิ่งไล่ตาม ทว่าหลี่ฮั่วหวังก็ลับหายไปจากสายตาในไม่ช้า

เห็นภาพตรงหน้า หยางเสี่ยวไหก็ตื่นตระหนก รีบกอดห่อผ้าน้ำมันในมือวิ่งกลับไปยังโรงเตี๊ยม “ศิษย์พี่ทั้งหลาย! ศิษย์พี่หลี่อาการกำเริบอีกแล้ว!”

ทิวเขาที่ตั้งของลัทธิอ่าวจิ่งอยู่ห่างจากเขาเหิงหัวของอารามอันฉือกว่าสองร้อยลี้ ปกตินั่งรถม้าต้องใช้เวลาไม่น้อย

ทว่าภายใต้การทิ่มแทงด้วยเครื่องทรมานของหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด ม้าตัวนี้ก็ฝืนวิ่งมาถึงภายในสองวัน

เมื่อกลับมาถึงตำบลร้างแห่งนั้นอีกครั้ง ม้าที่แย่งมาก็ทนไม่ไหวในที่สุด ล้มลงชักกระตุก น้ำลายฟูมปาก สะโพกถูกแทงจนเละเป็นเลือดเนื้อ

หลี่ฮั่วหวังเดินฝ่าเนินหลุมศพมากมายที่ตนขุดไว้ มุ่งหน้าไปยังถ้ำบนภูเขา

ถึงตอนนี้เขาไม่ได้นอนมาสามวันแล้ว ทั้งยังไม่ได้กินไม่ได้ดื่ม สีหน้าจึงย่ำแย่ยิ่งนัก

ทว่ายามนี้หลี่ฮั่วหวังวางความเป็นความตายไว้นอกใจนานแล้ว จึงไม่สนเรื่องเหล่านี้อีก เขาเพียงต้องการให้ตันหยางจื่อตาย!

ไม่ว่าต้องทำสิ่งใด ขอเพียงบรรลุเป้าหมายนี้ได้ จะต้องทำอย่างไรเขาก็ยอม

เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังกลับมาอีกครั้ง เหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งในชุดคลุมหลวมโคร่งก็พร้อมใจกันเข้าขวางปากถ้ำทันที “โส่วซานมีคำสั่ง เจ้า-”

ยังไม่ทันพูดจบ ประกายเย็นก็วาบขึ้น ศีรษะของสองคนนั้นร่วงลงพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ พวกมันคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะลงมือทันที

หลี่ฮั่วหวังที่อบอวลด้วยคาวเลือดถือกระบี่พุ่งเข้าไปในถ้ำ “นิกายลวงลืม! พวกเจ้าออกมา!!”

เสียงของหลี่ฮั่วหวังก้องสะท้อนในถ้ำไม่หยุด เรียกความสนใจจากทุกคน

ไม่นาน ในโถงถ้ำหินปูนอันกว้างโล่ง หลี่ฮั่วหวังก็ถูกล้อมไว้โดยสมบูรณ์

ทว่าเขาไม่ใส่ใจแล้ว แต่แรกก็ไม่ได้คิดจะออกไปทั้งที่ยังมีชีวิต

โส่วซานที่ทั้งร่างห่อหุ้มด้วยเปลวไฟเดินออกมาจากฝูงชน “เจ้าไม่รู้ความถึงเพียงนี้ คิดจริงหรือว่าพวกเราจะไม่ลงมือ”

สิ้นเสียง หลี่ฮั่วหวังก็เห็นผู้อาวุโสทั้งห้าเดินออกมาจากฝูงชน

มองคนทั้งห้าที่นิกายลวงลืมปลอมตัวมาตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังก็หัวเราะ

“เข้ามาสิ ให้ข้าดูฝีมือนิกายลวงลืมของพวกเจ้าหน่อย!”

หลี่ฮั่วหวังพูดจบก็ยกกระบี่ยาวขึ้นปาดคอตนเองอย่างแรง

ตันหยางจื่อที่อยู่ข้างๆ บังเกิดโทสะขึ้นทันที ร่างอันน่าสยดสยองค่อยๆ ถูกเมฆดำห่อหุ้ม แล้วโถมเข้าใส่หลี่ฮั่วหวัง

รู้สึกได้ว่าเลือดที่ไหลออกกำลังพรากอายุขัยของตนไปไม่หยุด แต่หลี่ฮั่วหวังไม่สนใจแม้แต่น้อย

“พรืด” บันทึกมหาภพคลี่ราบลงบนพื้น หลี่ฮั่วหวังก้าวขึ้นไปยืนบนนั้นทันที

เลือดที่ไหลจากลำคอซึมตามเสื้อผ้าลงไป ชโลมบันทึกมหาภพทั้งม้วนจนเปียกชุ่ม

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 165
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 166 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 164กลับหน้าเรื่อง
ตอน 164ตอน 166