ตอนที่ 165 ยังไม่ชนะ
แขนข้างเดียวของหลี่ฮั่วหวังเส้นเลือดปูดโปน เขาออกแรงผลักสุดกำลัง ดันศพของซือไท่จิ้งซินลงไปในหลุมใหญ่ที่ตนขุดไว้
จากนั้นเขาก็คุกเข่าลง กอบดินทีละกอบกลบฝังร่างอันแหลกเหลวของซือไท่
แผ่นไม้ที่วาดรูปขนมถูกปักไว้ตรงหน้าหลุมของซือไท่
เขาหน้าซีดดุจขี้เถ้า นำขนมที่หอบขึ้นเขามาเรียงเป็นแถวหน้าหลุมศพของนางราวกับของเซ่นไหว้
ซือไท่จิ้งซินตายแล้ว และสิ่งที่ตายไปพร้อมกับซือไท่ ยังมี “การเน่าเปื่อย” ของโลกนี้ด้วย
เลือดเนื้อทั้งปวงจะไม่เน่าเปื่อยสลายไปเมื่อสิ้นชีพอีกต่อไป ตอนตายมีสภาพอย่างไร หลังตายก็จะคงสภาพนั้นไว้ตลอดไป
การตายของซือไท่จิ้งซินต้องเกี่ยวกับเรื่องนี้แน่ ก่อนหน้านี้อิทธิฤทธิ์ที่เหล่าแม่ชีใช้ก็ดูเหมือนจะเกี่ยวพันกับ “การเน่าเปื่อย” อยู่เสมอ
การหายไปของ “การเน่าเปื่อย” ดูเหมือนจะเป็นสาเหตุแท้จริงที่ทำให้ซือไท่จิ้งซินและพวกนางตาย
ไม่ว่าเมื่อใด “การเน่าเปื่อย” ล้วนเป็นสิ่งน่าคลื่นไส้ที่ผู้คนต่างหลีกหนี
ทว่าโลกใดก็ตามหากขาดสิ่งเหล่านี้ไป ย่อมเกิดปัญหาใหญ่หลวง
เมื่อศพไม่เน่าเปื่อยอีกต่อไป วัฏจักรแห่งวิถีสวรรค์ย่อมถูกทำลาย ศพบนโลกก็จะยิ่งทับถมมากขึ้นทุกที
ทว่าในยามนี้ หลี่ฮั่วหวังไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจแล้วว่าทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร เพราะตัวเขาเองก็ใกล้ถึงจุดจบเต็มที
ซือไท่ตายแล้ว ไม่มีผู้ใดอีกที่จะยื่นมือช่วยขับไล่ตันหยางจื่อออกจากร่างเขาเหมือนนาง
ในยามนี้ เขาก็หาผู้อื่นมาช่วยไม่ได้ เพราะไม่มีเวลาเหลือแล้ว
ตอนนี้เขากลายเป็นคนไม่รู้หนังสือโดยสมบูรณ์แล้ว คาดเดาได้ว่าอีกไม่ช้าเขาก็จะถูกตันหยางจื่อแย่งชิงร่างไปจนหมดสิ้น
หากไม่อยากให้แผนชั่วของตันหยางจื่อสำเร็จ หนทางที่เขาเดินได้ในตอนนี้ดูเหมือนจะเหลืออยู่ทางเดียว
“ซือไท่ รบกวนรอข้าบนสะพานไน่เหอสักประเดี๋ยว ข้าจะรีบตามลงไปอยู่เป็นเพื่อนพวกท่าน!”
หลี่ฮั่วหวังโขกศีรษะดังสนั่นต่อหน้าเนินหลุมศพสามครั้ง แล้วเดินอย่างคนไร้วิญญาณไปยังรังหนูที่เคยไปมาก่อน
ก่อนหน้านี้ซือไท่เคยบอกไว้ มีเพียงถูกหนูพวกนั้นแทะจนตายเท่านั้น จึงจะหยุดยั้งตันหยางจื่อไม่ให้แย่งชิงร่างได้โดยสิ้นเชิง
เขาไม่อยากให้ตันหยางจื่อฟื้นคืนมา ต่อให้ตนต้องตาย ก็จะไม่ยอมให้มันมีชีวิต!
ทว่าเมื่อหลี่ฮั่วหวังที่ตัดใจยอมตายมาถึงหน้าเจดีย์ดำอีกครั้ง เขาก็ชะงักงันเมื่อเห็นสีดำเกลื่อนพื้น
เขาเดินเข้าไปกอบสีดำเหล่านั้นขึ้นมา เมื่อนิ้วมือคลายออกเล็กน้อย ซากแมลงสาบและแมลงวันที่หงายท้องก็ร่วงผ่านซอกนิ้วราวเกล็ดหิมะสีดำ
สิ่งที่ตายตามเหล่าแม่ชีไป นอกจาก “การเน่าเปื่อย” แล้ว ยังมีแมลงวันและแมลงสาบ ผู้ย่อยสลายชั้นต่ำที่สุดเหล่านี้
หลี่ฮั่วหวังผุดลุกขึ้นทันที หอบหายใจถี่พุ่งเข้าไปในเจดีย์ดำ
ทว่าไม่นานเขาก็เห็นภาพอันน่าตกตะลึง หนูดำข้างในตายหมดเช่นกัน ซากหนูเหล่านั้นก็เหมือนศพอื่นๆ ไม่เน่าเปื่อยและไม่ส่งกลิ่นเหม็น
“บัดซบ!” หลี่ฮั่วหวังที่โกรธแค้นและโศกเศร้าถึงขีดสุดกำหมัดข้างเดียวทุบลงบนซากหนูอย่างแรง เลือดเนื้อเครื่องในถูกบีบพุ่งออกจากปากหนูกระเด็นไปทั่ว
“ชาติก่อนข้าไปทำกรรมชั่วอะไรไว้กันแน่!! เหตุใดบัดซบแม้แต่จะตายข้ายังตายไม่ได้!!”
“หึๆๆ... เจ้าหนูเอ๋ย...” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นข้างกายหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นใบหน้าทั้งสามอันน่าสยดสยองยิ่งของตันหยางจื่อ
“เซียนผู้นี้ว่าอย่างไรเล่า เจ้าทำอะไรก็สูญเปล่าทั้งนั้น ตอนนี้หันกลับมาช่วยข้ายังทัน”
“เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแน่แล้วหรือ” หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นยืน แววตาเต็มไปด้วยความแค้นถึงขีดสุด
“ตราบใดที่ร่างนี้ยังอยู่ในมือข้าแม้วันเดียว! เจ้าก็ยังไม่ชนะ!!”
หลี่ฮั่วหวังพุ่งตัวออกไปทางประตูซานเหมินของอารามอันฉือ วิ่งลงเขาไปราวกับคนบ้า
เพิ่งลงจากเขา ก็ประจันหน้าเข้ากับหยางเสี่ยวไหที่คาบมันเทศทอดสองแท่งไว้ในปาก
หยางเสี่ยวไหรีบพูดประจบ “ศิษย์พี่หลี่ ท่านลงมาแล้วหรือขอรับ ธุระบนเขาเสร็จแล้วหรือ เรากลับไปด้วยกันดีหรือไม่ขอรับ”
ยามนี้หลี่ฮั่วหวังไม่สนคำประจบของเขาแม้แต่น้อย พุ่งตรงออกไปกลางถนน
เขามองซ้ายมองขวา แล้วแย่งม้าของบัณฑิตผู้หนึ่งกระโดดขึ้นขี่
หลังชักหัวม้ากลับอย่างรวดเร็ว หลี่ฮั่วหวังที่ตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดก็หยิบเหล็กแหลมมีเงี่ยงออกมาแทงลงบนสะโพกม้า
ม้าตัวนั้นยกขาหน้าสูงชัน ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แล้วควบตะบึงไปทางทิวเขาของลัทธิอ่าวจิ่ง
“ม้าของข้า!! นั่นม้าของข้า!!” บัณฑิตผู้นั้นร้องไห้ตะโกนวิ่งไล่ตาม ทว่าหลี่ฮั่วหวังก็ลับหายไปจากสายตาในไม่ช้า
เห็นภาพตรงหน้า หยางเสี่ยวไหก็ตื่นตระหนก รีบกอดห่อผ้าน้ำมันในมือวิ่งกลับไปยังโรงเตี๊ยม “ศิษย์พี่ทั้งหลาย! ศิษย์พี่หลี่อาการกำเริบอีกแล้ว!”
ทิวเขาที่ตั้งของลัทธิอ่าวจิ่งอยู่ห่างจากเขาเหิงหัวของอารามอันฉือกว่าสองร้อยลี้ ปกตินั่งรถม้าต้องใช้เวลาไม่น้อย
ทว่าภายใต้การทิ่มแทงด้วยเครื่องทรมานของหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด ม้าตัวนี้ก็ฝืนวิ่งมาถึงภายในสองวัน
เมื่อกลับมาถึงตำบลร้างแห่งนั้นอีกครั้ง ม้าที่แย่งมาก็ทนไม่ไหวในที่สุด ล้มลงชักกระตุก น้ำลายฟูมปาก สะโพกถูกแทงจนเละเป็นเลือดเนื้อ
หลี่ฮั่วหวังเดินฝ่าเนินหลุมศพมากมายที่ตนขุดไว้ มุ่งหน้าไปยังถ้ำบนภูเขา
ถึงตอนนี้เขาไม่ได้นอนมาสามวันแล้ว ทั้งยังไม่ได้กินไม่ได้ดื่ม สีหน้าจึงย่ำแย่ยิ่งนัก
ทว่ายามนี้หลี่ฮั่วหวังวางความเป็นความตายไว้นอกใจนานแล้ว จึงไม่สนเรื่องเหล่านี้อีก เขาเพียงต้องการให้ตันหยางจื่อตาย!
ไม่ว่าต้องทำสิ่งใด ขอเพียงบรรลุเป้าหมายนี้ได้ จะต้องทำอย่างไรเขาก็ยอม
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังกลับมาอีกครั้ง เหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งในชุดคลุมหลวมโคร่งก็พร้อมใจกันเข้าขวางปากถ้ำทันที “โส่วซานมีคำสั่ง เจ้า-”
ยังไม่ทันพูดจบ ประกายเย็นก็วาบขึ้น ศีรษะของสองคนนั้นร่วงลงพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ พวกมันคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะลงมือทันที
หลี่ฮั่วหวังที่อบอวลด้วยคาวเลือดถือกระบี่พุ่งเข้าไปในถ้ำ “นิกายลวงลืม! พวกเจ้าออกมา!!”
เสียงของหลี่ฮั่วหวังก้องสะท้อนในถ้ำไม่หยุด เรียกความสนใจจากทุกคน
ไม่นาน ในโถงถ้ำหินปูนอันกว้างโล่ง หลี่ฮั่วหวังก็ถูกล้อมไว้โดยสมบูรณ์
ทว่าเขาไม่ใส่ใจแล้ว แต่แรกก็ไม่ได้คิดจะออกไปทั้งที่ยังมีชีวิต
โส่วซานที่ทั้งร่างห่อหุ้มด้วยเปลวไฟเดินออกมาจากฝูงชน “เจ้าไม่รู้ความถึงเพียงนี้ คิดจริงหรือว่าพวกเราจะไม่ลงมือ”
สิ้นเสียง หลี่ฮั่วหวังก็เห็นผู้อาวุโสทั้งห้าเดินออกมาจากฝูงชน
มองคนทั้งห้าที่นิกายลวงลืมปลอมตัวมาตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังก็หัวเราะ
“เข้ามาสิ ให้ข้าดูฝีมือนิกายลวงลืมของพวกเจ้าหน่อย!”
หลี่ฮั่วหวังพูดจบก็ยกกระบี่ยาวขึ้นปาดคอตนเองอย่างแรง
ตันหยางจื่อที่อยู่ข้างๆ บังเกิดโทสะขึ้นทันที ร่างอันน่าสยดสยองค่อยๆ ถูกเมฆดำห่อหุ้ม แล้วโถมเข้าใส่หลี่ฮั่วหวัง
รู้สึกได้ว่าเลือดที่ไหลออกกำลังพรากอายุขัยของตนไปไม่หยุด แต่หลี่ฮั่วหวังไม่สนใจแม้แต่น้อย
“พรืด” บันทึกมหาภพคลี่ราบลงบนพื้น หลี่ฮั่วหวังก้าวขึ้นไปยืนบนนั้นทันที
เลือดที่ไหลจากลำคอซึมตามเสื้อผ้าลงไป ชโลมบันทึกมหาภพทั้งม้วนจนเปียกชุ่ม
กำลังโหลดความเห็น...