ตอนที่ 164 พบซือไท่อีกครั้ง
หลี่ฮั่วหวังที่แบกขนมไว้หอบหายใจอย่างหนักหน่วง พลางปีนป่ายขึ้นไปตามทางดินบนเขาเหิงหัวด้วยความยากลำบาก
ยามนี้เขามีแขนเหลือเพียงข้างเดียว ทั้งขนมที่ซื้อมาก็มีปริมาณมาก การขึ้นเขาครานี้จึงตรากตรำยิ่งกว่าคราก่อน
เพื่อมิให้ขนมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อไคลของตน หลี่ฮั่วหวังยังจงใจถือห่อขนมให้ห่างตัวออกไปเล็กน้อย ซึ่งนั่นทำให้เหน็ดเหนื่อยยิ่งขึ้นไปอีก
ในที่สุดเมื่อถึงหัวโค้งแห่งหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็ทนไม่ไหวจริงๆ เขาวางขนมลง พิงต้นไม้คอคดต้นหนึ่งหอบหายใจแรงๆ
เพิ่งเร่งเดินทางมาถึงตีนเขาก็รีบขึ้นเขาต่อโดยไม่หยุดพัก หลี่ฮั่วหวังจึงเริ่มรู้สึกหิว
หลี่ฮั่วหวังคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วล้วงมือเข้าไปในกล่องขนม หยิบขนมเปี๊ยะถั่วเขียวออกมาชิ้นหนึ่งใส่ปากเคี้ยว
ขนมกรอบนอกนุ่มในช่วยปลอบกระเพาะที่หิวโหยของหลี่ฮั่วหวัง เมื่อก่อนเขาไม่เคยกินขนมชนิดนี้ ทว่าพอได้ลองกลับอร่อยเกินคาด
ขนมนี้ดูเหมือนเพิ่งทำเสร็จในวันนี้ ทั้งกรอบทั้งหอม อร่อยกว่าพวกเค้กครีมหรือช็อกโกแลตที่ตนเคยกินก่อนข้ามมิติมาเสียอีก
ส่วนเรื่องที่ขนมของซือไท่ถูกตนแอบกินไปนั้น หลี่ฮั่วหวังหาได้รู้สึกว่ามีปัญหาอันใดไม่
ก็ไม่ใช่ว่าเพิ่งมาครั้งแรก กับซือไท่แล้วไม่ต้องเกรงใจ นางคงไม่ถือสาแน่
“ขนมมากเพียงนี้ คงพอให้ซือไท่กินแล้วกระมัง” หลี่ฮั่วหวังมองกองกล่องขนมพลางพูด แล้วก็ยิ้มอย่างรู้ทันในทันที
“ไม่พอหรอก ต่อให้มีมากกว่านี้อีกเท่าตัว ก็คงไม่พอให้ซือไท่กิน”
หลี่ฮั่วหวังยิ้มออกมาก่อนจะชะงัก ตนสนิทสนมกับซือไท่จิ้งซินถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน
หวนคิดดูอีกครั้ง แม้ซือไท่จะทั้งละโมบ ทั้งขี้เกียจ ทั้งสกปรก ทว่านับตั้งแต่ตนมาถึงโลกนี้ นอกจากเหล่าศิษย์พี่น้องแล้ว นางคือคนที่ดีต่อตนที่สุด
ก่อนหน้านี้นางมิได้คิดร้ายต่อตนเพราะตนเป็นจิตวิสุทธิ์ ทั้งยังยื่นมือเข้าช่วยตนขับไล่ตันหยางจื่อ ยิ่งไปกว่านั้นก่อนตนจะจากไป เพราะกลัวว่าตนจะพบอันตรายระหว่างทาง นางยังจงใจมอบกระบี่เล่มหนึ่งให้ตนอีกด้วย
“ถ้าไม่ต้องพาพวกไป๋หลิงเหมี่ยวกลับบ้าน ตั้งรกรากในตำบลตีนเขานี้ก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลวเหมือนกัน ที่นี่เป็นถิ่นของอารามอันฉือ ขุมกำลังอื่นคงไม่กล้ามาหาเรื่องฉัน”
คิดเรื่องจิปาถะไปเรื่อยเปื่อย ขนมเปี๊ยะถั่วเขียวกล่องนั้นก็ถูกหลี่ฮั่วหวังกินไปเกินครึ่ง เขารีบชักมือกลับ
มองทัศนียภาพเขียวชอุ่มของเขาเหิงหัวรอบตัว หลี่ฮั่วหวังก็ถอนหายใจช้าๆ แล้วพลันนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงล้วงมือเข้าอกเสื้อ หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา มันคือฉบับแปลของสัจคัมภีร์อัคคีอ่าว
เปิดออกช้าๆ เดิมหลี่ฮั่วหวังคิดจะดูว่าตนถูกตันหยางจื่อครอบงำไปมากเท่าใด ผลคือพบด้วยความตกตะลึงว่า ตัวอักษรบนนั้นเขาอ่านไม่ออกแม้แต่ตัวเดียวแล้ว
ความเปลี่ยนแปลงผิดปกตินี้ทำให้หัวใจของหลี่ฮั่วหวังที่เพิ่งได้พักหายใจบีบรัดขึ้นทันที “ไม่ได้ ต้องรีบ!! ตันหยางจื่อแย่งชิงร่างฉันเร็วขึ้นเรื่อยๆ! ถ้าชักช้าอีก ฉันโดนตันหยางจื่อกลืนไปหมดแน่!”
หลี่ฮั่วหวังรีบยัดหนังสือกลับเข้าอกเสื้อ หยิบขนมขึ้นมาแล้วปีนขึ้นไปตามทางดินต่อ
ในที่สุด เมื่อดวงจันทร์ลอยขึ้นสูง หลี่ฮั่วหวังก็กลับมาถึงประตูซานเหมินของอารามอันฉือ
ได้เห็นป้ายคำกลอนคู่ทรงข้าวหลามตัดที่เขียนด้วยอักษรหนี่ซูอีกครั้ง หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกอบอุ่นคุ้นเคยยิ่งนัก
“ซือไท่ ข้ากลับมาแล้ว! ดูสิว่าข้านำสิ่งใดมาฝากพวกท่าน!”
หลี่ฮั่วหวังตะโกนอย่างตื่นเต้นพลางเดินเข้าไปในอารามอันฉือที่มืดสนิท
“ในอารามไม่จุดตะเกียงหรือ ดูท่าคงขี้เกียจจุด”
เท้าเพิ่งก้าวเข้าไปในศาลพระโพธิสัตว์อันทรุดโทรม หลี่ฮั่วหวังก็พลันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“เหตุใด... ไม่เหม็นแล้ว”
หลี่ฮั่วหวังโยนขนมในมือทิ้ง ยืนนิ่งสูดหายใจลึกหลายครั้ง แล้วก็ตกตะลึงเมื่อพบว่ากลิ่นเหม็นเข้มข้นที่เคยคละคลุ้งทั่วอารามอันฉือกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย!
“ไม่ใช่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” หลี่ฮั่วหวังที่ใจเริ่มว้าวุ่นไม่สนใจสิ่งอื่น ออกวิ่งลึกเข้าไปในอาราม
“ซือไท่จิ้งซิน! เมี่ยวอิน!! เมี่ยวอิน!! พวกท่านอยู่ที่ใด!!”
เสียงของหลี่ฮั่วหวังก้องสะท้อนไปทั่วอาราม ทว่าไม่มีผู้ใดตอบรับ หัวใจของเขาตื่นตระหนกอย่างแท้จริง
ทันใดนั้น หลี่ฮั่วหวังได้ยินความเคลื่อนไหวบางอย่างดังมาจากไกลๆ เขารีบวิ่งไป เข้าใกล้แล้วจึงพบว่าเป็นเสียงหมูหายใจฟืดฟาด
เมื่อมาถึงคอกหมูหลังส้วม ภาพตรงหน้าทำให้เขาแข็งทื่ออยู่กับที่
คนอ้วนร่างใหญ่ราวกระท่อมหลังย่อมผู้หนึ่งนอนอยู่ในคอกหมู ฝูงหมูอ้วนขนดำรุมล้อมนางไว้ราวกับลูกหมูกำลังดูดนม
ทว่าพวกมันไม่ได้ดูดนม พวกมันกำลังกินคน!
ปากที่เคยเคี้ยวน้ำข้าวเหลือทิ้งและมูลสัตว์อ้าหุบไม่หยุด ฉีกเนื้อเลือดเยิ้มไขมันจากร่างมหึมานั้นกลืนลงท้อง จมูกหมูทุกตัวดุนจนแดงฉานไปด้วยเลือด กินกันอย่างเพลิดเพลิน
“ไสหัวไป!” หลี่ฮั่วหวังตาแดงก่ำชักกระบี่กระโจนลงไป ไม่ทันที่หมูเหล่านั้นจะหันมา เขาก็ตวัดกระบี่เป็นวงรอบตัวทีเดียว ฟันพวกมันขาดเป็นสองท่อนทั้งหมด
หมูดำตัวอื่นๆ ตกใจรังสีสังหารทั่วร่างหลี่ฮั่วหวังจนแตกฮือหนีไปคนละทิศ
เมื่อหลี่ฮั่วหวังมาถึงตรงหน้าคนอ้วนที่ตายแล้ว เขาประคองศีรษะที่ถูกแทะจนเหลือใบหน้าเพียงครึ่งซีกแล้วค่อยๆ คุกเข่าลง นั่นคือใบหน้าของซือไท่จิ้งซิน
“อ๊ากกก!!” เสียงกรีดร้องราวใจจะขาดของหลี่ฮั่วหวังก้องไปทั่วอารามอันฉือ
หลี่ฮั่วหวังกอดใบหน้าของซือไท่ไว้แน่น น้ำตาหยดลงสู่พื้น ซือไท่จิ้งซินตายแล้ว คนเพียงคนเดียวในโลกนี้ที่ดีต่อเขาจากไปพร้อมกับความหวังในใจเขา
“ใคร!!” หลี่ฮั่วหวังที่แทบคลุ้มคลั่งพุ่งออกจากคอกหมูดุจพายุ ถือกระบี่ตามหาศัตรูไปทั่วอาราม
ทว่านอกจากศพแม่ชีที่พบเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในอารามแล้ว เขาก็ไม่พบผู้ใดอีก
ซือไท่จิ้งซินตายมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ไม่ว่าคนพวกนั้นเป็นใคร พวกมันก็จากไปนานแล้ว
“ใครเป็นคนฆ่ากันแน่!!” ความคิดนี้ท่วมท้นเต็มหัวของหลี่ฮั่วหวัง ทว่าเมื่อเขาถือกระบี่พุ่งไปทางประตูซานเหมิน ฝีเท้ากลับค่อยๆ หยุดลง
หลี่ฮั่วหวังที่ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดกลับมายังร่างซือไท่จิ้งซิน หยิบกระบี่ยาวขึ้นมาขุดหลุมข้างๆ เขาจะฝังซือไท่ ไม่อยากให้นางถูกหมูกัดกินหลังความตาย
หลุมที่จะฝังซือไท่ได้ต้องขุดให้ใหญ่มาก หลี่ฮั่วหวังขุดอยู่นานแสนนาน จนถึงเที่ยงวันรุ่งขึ้นจึงพอจะเสร็จ
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังจะผลักร่างซือไท่ลงไป เขากลับพบความผิดปกติอย่างหนึ่ง ศพของนางวางทิ้งไว้ทั้งคืน แต่ไม่มีวี่แววส่งกลิ่นเหม็น และไม่มีแมลงวันมาตอมสักตัว
เห็นเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็นึกไปถึงศพที่ลอยบนผิวน้ำโดยไม่รู้ตัว พวกนั้นก็ไม่เน่าเหม็นเช่นกัน และดูราวกับยังมีชีวิตอยู่เหมือนกัน
“หรือว่าพวกเขาถูกคนกลุ่มเดียวกันฆ่า! คนที่ถูกพวกมันฆ่าจะไม่เน่าเปื่อยหรือ พวกมันเป็นใคร!”
“มีอะไรไม่ชอบมาพากล! เดี๋ยวก่อน!” หลี่ฮั่วหวังพลันรู้สึกว่าตนมองข้ามบางอย่างไป ครุ่นคิดครู่หนึ่งก็รีบวิ่งเข้าไปในคอกหมู มองดูหมูขนดำที่ตนฆ่าไปเมื่อก่อนหน้า
ผ่านไปหนึ่งคืนกับอีกครึ่งวัน หมูที่ถูกเขาฆ่าก็ไม่มีแมลงวันตอมและไม่ส่งกลิ่นเหม็นเช่นกัน
หลี่ฮั่วหวังเดินโซเซออกจากคอกหมู กวาดตามองรอบด้านที่ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ใดๆ อย่างไม่อยากเชื่อ
ไม่ว่าในโลกใด การเน่าเปื่อยย่อมเป็นกลไกหนึ่งที่ขาดไม่ได้
ทว่าในยามนี้ โลกนี้ราวกับเกิดปัญหาขึ้นในชั่วพริบตา กลไกแห่งการเน่าเปื่อยราวกับหยุดทำงานไปเสียแล้ว
“บางที... ซือไท่อาจไม่ได้ถูกผู้ใดฆ่า”
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งรู้ตัวหันไปมองซือไท่จิ้งซิน ผิวหนังน่าขยะแขยงที่เดิมควรเน่าเปื่อยเต็มไปด้วยฝีหนองและหนอน ยามนี้กลับเกลี้ยงเกลาขาวผ่องยิ่งนัก
“การเน่าเปื่อย” ของโลกนี้ได้หายไปแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...