ตอนที่ 163 มาถึง
“กรุ๊งกริ๊ง” เสียงเหรียญทองแดงกระทบกันดังขึ้น หน้ากากเหรียญทองแดงถูกสวมลงบนใบหน้าของหลี่ฮั่วหวัง
ได้กลิ่นควันไหม้เฉพาะตัวบนหน้ากาก หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
“ไปถึงอารามอันฉือแล้วค่อยให้พวกซือไท่ดู ถ้าหลอกได้แม้แต่พวกนาง ของสิ่งนี้ก็มีค่ามหาศาล”
หลี่ฮั่วหวังที่สวมหน้ากากลุกขึ้นยืน ตะโกนบอกคนอื่นๆ ด้านหลังอย่างตื่นเต้นอยู่บ้าง “ไป! รีบไปให้ถึงเขาเหิงหัวโดยเร็ว!”
ล้อรถม้าหุ้มเหล็กเริ่มหมุนอีกครั้ง มุ่งหน้าสู่ซื่อฉี
ยิ่งเข้าใกล้ซื่อฉีที่อุดมด้วยทะเลสาบและแม่น้ำ ต้นไม้ใบหญ้าริมทางก็กลับมาเขียวขจีมีชีวิตชีวา แม้แต่อากาศก็ชุ่มชื้นขึ้น
ทว่าทางกลับมิได้ราบรื่นนัก ด่านชายแดนซื่อฉีเริ่มเข้มงวดกวดขันยิ่งขึ้น
โชคดีที่แนวชายแดนระหว่างซื่อฉีกับโฮ่วสู่ยาวเหยียดอยู่แล้ว ทหารชายแดนที่ถูกโยกย้ายไปส่วนหนึ่งจึงตั้งรับไม่ทั่วถึง
อาศัยช่องว่างตอนทหารชายแดนผลัดเวร หลี่ฮั่วหวังกับพวกจึงข้ามจากโฮ่วสู่กลับเข้าซื่อฉีได้
เช้าตรู่วันหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังถูกโซ่ขนาดเท่าปากชามมัดติดกับต้นไม้แน่นหนา เหล่าศิษย์พี่น้องเงียบมองเขาพร่ำเพ้อไม่เป็นภาษา
ผ่านมาหลายครั้งเข้า พวกเขาก็ชินกันนานแล้ว ไม่ได้ตื่นตกใจเหมือนแต่ก่อน อาการป่วยของหลี่ฮั่วหวังพวกเขาล้วนเข้าใจดี
ครู่ใหญ่ผ่านไป แววตาของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ แจ่มใสขึ้น เขาเงยหน้ามองดวงตะวันสดใสเหนือศีรษะ แล้วมองแมกไม้เขียวชอุ่มริมทาง ค่อยๆ ถอนหายใจโล่งอก
ไม่ว่าระหว่างทางจะเจออะไรมา อย่างน้อยก็ใกล้ถึงแล้ว
“กินข้าวกลางวันกันเถิด กินเสร็จก็ออกเดินทาง รีบหน่อยก่อนฟ้ามืดน่าจะถึงเขาเหิงหัว” หลี่ฮั่วหวังบอกไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังแก้มัดให้ตน
ไป๋หลิงเหมี่ยวมองแขนเสื้อซ้ายของหลี่ฮั่วหวังที่ผ่านมาหลายวันแล้วก็ยังไม่เปลี่ยนไป ในแววตาวาบความเศร้า
นางหันหลัง หยิบถังไม้เดินไปตักน้ำที่ริมลำธารข้างๆ
น้ำในลำธารใสสะอาดยิ่ง ถังไม้กับหยาดน้ำตาของไป๋หลิงเหมี่ยวร่วงลงสู่สายน้ำพร้อมกัน
“เจ้าปวดใจแทนศิษย์พี่หลี่หรือ” ชุนเสี่ยวหม่านที่ตามมาด้วยถามเบาๆ
“ตอนนี้เขาพิการแล้ว! แขนข้างนั้นจะไม่มีวันงอกกลับมาอีก!” ไป๋หลิงเหมี่ยวพูดเสียงสะอื้น
ชุนเสี่ยวหม่านดูเหมือนอยากจะปลอบ ทว่ากลับไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
อีกฝ่ายเสียใจถึงเพียงนี้ ก็แปลว่าใจนางยกศิษย์พี่หลี่เป็นชายของนางไปเต็มหัวใจแล้ว
“คราวนี้แค่แขนขาดไปข้างเดียว แต่หากมีคราวหน้าเล่า เหตุใดพวกเราแค่อยากกลับบ้าน ถึงได้ยากเย็นถึงเพียงนี้! ฮือๆๆ”
เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวผู้สนิทกับตนที่สุดเสียใจถึงเพียงนี้ ชุนเสี่ยวหม่านก็เจ็บปวดราวกับเป็นเรื่องของตนเอง
แม้หลี่ฮั่วหวังจะไม่เคยอธิบายสิ่งใดให้พวกนางฟัง ทว่าตลอดทางที่อยู่ด้วยกัน ชุนเสี่ยวหม่านก็มองออกว่าม้วนไม้ไผ่สีแดงที่เอวเขาต้องสังเวยสิ่งต่างๆ บนร่างกายเพื่อแลกอิทธิฤทธิ์
ตราบใดที่ของสิ่งนั้นยังอยู่กับหลี่ฮั่วหวัง ต่อไปชิ้นส่วนบนร่างเขาย่อมต้องร่อยหรอลงเรื่อยๆ
ชุนเสี่ยวหม่านมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นตรงหน้า ใจพลันอ่อนยวบ ยื่นสองแขนกอดนางไว้ในอ้อมอก
ว่ากันตามจริง ต้นเหตุก็เพราะพวกตนฝีมือไม่ถึง หากมีฝีมือพอจะคลี่คลายสถานการณ์เช่นนั้นได้โดยง่าย ไหนเลยจะมาถึงสภาพเช่นนี้
ทว่าจะเกลี้ยกล่อมให้ศิษย์พี่หลี่ทิ้งม้วนไม้ไผ่นั้นแทบเป็นไปไม่ได้ ของสิ่งนั้นแม้ต้องแลกด้วยราคาสูงลิบ แต่อานุภาพก็มหาศาล
นางตัดใจเด็ดขาด รำพึงกับตนเองในใจ “หากไม่ไหวจริงๆ ก็ให้ศิษย์พี่หลี่สอนข้าใช้ม้วนไม้ไผ่นั่นเสีย”
ในเมื่อใครก็ใช้ของสิ่งนั้นได้ ก็สู้ให้ตนเป็นคนใช้เสียดีกว่า
ไม่ว่าไป๋หลิงเหมี่ยวหรือศิษย์พี่หลี่ ต่างก็เป็นคนที่ห่วงใยกันและกัน หากบาดเจ็บก็มีคนเจ็บปวดแทน
ส่วนตนเองอย่างไรก็ตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่แต่งงานอีก จึงไม่เป็นไร
“หากที่ขาดเป็นมือของข้า...” ชุนเสี่ยวหม่านก้มมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังเศร้าโศก แล้วมองมือของตนที่ปกคลุมด้วยขนดำ “ก็ได้!”
ปลอบกันเบาๆ อยู่ครู่หนึ่ง ทั้งสองก็กลับมาตักน้ำต่อ คนอื่นยังรอกินข้าวอยู่ จะให้เสียเวลาเดินทางไม่ได้
ถังไม้ถูกหย่อนลงในน้ำเย็นใสอีกครั้ง เริ่มรองน้ำ
“เดี๋ยวก่อน” ชุนเสี่ยวหม่านใช้มือขนปุกปุยแตะน้ำ แล้วเช็ดหางตาให้ไป๋หลิงเหมี่ยวเบาๆ “ตรงนี้มีฝุ่นนิดหน่อย ข้าเช็ดให้”
“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่เสี่ยวหม่าน”
“เกรงใจอะไรกัน เราเป็นพี่น้องกัน วันหน้าข้ายังจะเป็นแม่บุญธรรมให้ลูกเจ้าด้วยนะ”
ชุนเสี่ยวหม่านยิ้มพูดจบก็เห็นสีหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวยิ่งหวาดผวา “พี่เสี่ยวหม่าน! ดูข้างหลังพี่เร็ว!”
เสี่ยวหม่านกดด้ามกระบี่ที่เอวด้วยมือเดียวอย่างรวดเร็ว หมุนตัวขวับ ก็เห็นศพเกลื่อนกลาดระเกะระกะค่อยๆ ลอยมาตามสายน้ำใส
ไม่นานทุกคนก็มารวมกันที่ริมน้ำ ต่างเงียบงันมองศพทีละศพบนผิวน้ำ
ดูจากเครื่องแต่งกายแล้ว พวกนี้คือทหารซื่อฉี ทางต้นน้ำต้องมีที่ไหนสักแห่งกำลังรบกันแน่
ในยามบ้านเมืองระส่ำระสายเพราะไฟสงคราม ราษฎรย่อมไม่อาจอยู่ดีมีสุข ท่ามกลางศพทหารจึงมีชาวบ้านธรรมดาปะปนอยู่ไม่น้อย ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“ศพลอยน้ำมากขนาดนี้ ข้างบนนั่นต้องตายไปเท่าไรกัน” โก่วหวาที่พิงลำต้นไม้อยู่ทอดถอนใจ
“ต่อไปเห็นทีน้ำในแม่น้ำคงดื่มไม่ได้อีก ต้องดื่มน้ำบ่ออย่างเดียวแล้ว”
ขณะที่ศิษย์พี่น้องคนอื่นกังวลเรื่องเหล่านั้น หลี่ฮั่วหวังกลับครุ่นคิดเรื่องอื่น
“ทุกคนเคยเห็นคนตายมาไม่น้อย พวกเจ้าไม่รู้สึกหรือว่าศพพวกนี้สดเกินไปหน่อย”
คำพูดของหลี่ฮั่วหวังทำให้ทุกคนหันไปสังเกตรายละเอียดของศพเหล่านั้น
หากไม่ใช่เพิ่งตายวันนั้น ปกติแล้วศพในน้ำมักมีสภาพน่าสยดสยองยิ่ง ไม่มีทางเป็นเช่นนี้เด็ดขาด
“จริงด้วย พวกเจ้าดูสิ หน้าคนตายพวกนี้ยังมีเลือดฝาดอยู่เลย!”
“หากไม่ใช่เพราะขยับไม่ได้ ก็แทบไม่ต่างจากคนเป็นเลย”
หลี่ฮั่วหวังมองทุกสิ่งตรงหน้า หรี่ตาลงเล็กน้อย ศพเหล่านี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรง
“หรือจะโดนพลังพิเศษอะไรฆ่าตายถึงได้เป็นแบบนี้ มีสำนักอื่นเข้ามาพัวพันกับสงครามทางโลกด้วยเหรอ”
“หรือฉันคิดผิดไปเอง ในโลกนี้ สงครามที่มีพวกสำนักพิลึกๆ เข้าร่วมถึงจะเป็นสงครามปกติ”
ยืนครุ่นคิดอยู่ริมน้ำครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็พาทุกคนจากไป
อาจเพราะคนตายมากเกินไป ทุกคนจึงรู้สึกหนักอึ้ง เดินไปจนถึงตำบลเล็กๆ ตีนเขาเหิงหัวก็ไม่มีใครเอ่ยปากพูด
เมื่อทิวทัศน์ของตำบลที่มาหลายครั้งจนคุ้นตาปรากฏตรงหน้าอีกครั้ง ทุกคนจึงถอนหายใจโล่งอก
“ศิษย์พี่หลี่ ฟ้ามืดเพียงนี้แล้ว ท่านยังจะขึ้นเขาหรือขอรับ หรือรอกินข้าวเช้าพรุ่งนี้แล้วค่อยไป”
“ยังไม่ต้องรีบ” หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปในร้านขนมที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง
ครั้นออกมา ด้านหลังเขาก็แบกกล่องขนมกองพะเนิน ซื้อของไปมากเพียงนี้ ร้านแทบถูกเขาเหมาจนเกลี้ยง
“ข้าไปแล้ว พวกเจ้าพักโรงเตี๊ยมเดิมไปก่อน ข้าลงมาจะได้หาง่าย จริงสิ โก่วหวาเล่า เมื่อครู่ข้ายังเห็นอยู่เลย”
“เขาไปเข้าส้วมขอรับ”
สิ้นเสียง โก่วหวาที่หน้าตาปลอดโปร่งสบายอารมณ์ก็เดินออกมาจากตรอกข้างๆ
“เฮ้ ส้วมร้านนี้สะอาดจริงๆ แมลงวันหนอนสักครึ่งตัวก็ไม่เห็น”
กำลังโหลดความเห็น...