ตอนที่ 236 ลูกเชือก
เมื่อได้ยินสุ้มเสียงสองสายที่แว่วมาจากที่ใดก็สุดรู้ หลี่ฮั่วหวังซึ่งแทบจะหมอบราบไปกับพื้นก็กลอกตาเบาๆ พลางเริ่มขบคิดถึงความหมายในคำพูดของพวกเขา
“บำเพ็ญเต๋า คนผู้นี้เป็นนักพรตงั้นหรือ เขากำลังสนทนาธรรมกับอีกคนอยู่รึไง”
“ดูแล้วไม่เหมือนนักพรตในความทรงจำของฉันเลย อย่างน้อยนักพรตในความทรงจำของฉันก็ไม่มีใครบำเพ็ญเอาหนึ่งอะไรนั่น”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังใคร่ครวญ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ทางฝั่งนั้นก็ยังคงดำเนินต่อไป น้ำเสียงของเด็กหญิงผู้นั้นเจือแววดูแคลนขึ้นมาเล็กน้อย
“นี่มันพูดจาบ้าบออันใด มารดาเจ้าอุ้มท้องสิบเดือนคลอดเจ้าก้อนเนื้ออ้วนพีออกมา แล้วตอนนี้เจ้ากลับจะสลัดเนื้อทั้งตัวทิ้งไปหมดหรือ เจ้าไม่เหนื่อยรึ”
“มิใช่ มิใช่! เจ้าคิดว่าเจ็ดอารมณ์สามศพ รวมถึงสังขารเนื้อหนังของปุถุชนบนร่างพวกเราในยามนี้ล้วนเป็นของพวกเราเองรึ ผิดแล้ว! สิ่งเหล่านั้นล้วนมีเจ้าของทั้งสิ้น! แม้กระทั่งความเป็นความตายของพวกเราก็มีเจ้าของ! ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาให้พวกเรายืมมา!”
“ล้วนมีเจ้าของงั้นรึ”
“ถูกต้อง! ความเจ็บปวดบนร่างพวกเรา รอยยิ้มบนใบหน้าพวกเรา ตลอดจนชาติภพในอดีตและชาติภพในอนาคตของพวกเรา ล้วนมีเจ้าของทั้งสิ้น!”
“เจ้าลองคิดดู เอาสิ่งของที่มีเจ้าของเหล่านี้ติดตัวไว้ตลอดเวลา มันจะไปมีดีอันใด สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นพันธนาการทั้งสิ้น! ดังนั้นพวกเราจึงต้องละทิ้งสิ่งที่มีเจ้าของเหล่านั้นไปให้หมด!”
“มหาเต๋ามีห้าสิบ ฟ้าคลี่ออกสี่สิบเก้า มนุษย์หลบรอดได้หนึ่ง เช่นนี้พวกเราจึงจะกลายเป็นหนึ่งนั้นได้!”
จากนั้น สุ้มเสียงของเด็กหญิงผู้นั้นก็เอ่ยถามคำถามหนึ่งแทนหลี่ฮั่วหวังที่กำลังแอบฟังอยู่ “แล้วหลังจากกลายเป็นหนึ่งแล้วเล่า”
“ฮี่ๆ! พอกลายเป็นหนึ่งแล้ว พวกเราก็ไม่ติดค้างผู้ใดอีก ย่อมต้องไปเสวยสุขอย่างอิสระสิ หลุดพ้นจากไตรภูมิ ไม่อยู่ในเบญจธาตุอย่างไรเล่า”
“พวกเขากำลัง... คุยเรื่องอะไรกันแน่ อะไรคือมีเจ้าของ แล้วอะไรคือหนึ่ง” หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วแน่น พลางขบคิดถึงความหมายของอีกฝ่าย
“ล้วนมีเจ้าของงั้นเหรอ เจ้าของความเจ็บปวดทั้งมวลคือปาฮุย เจ้าของความยินดีคือเทพมงคลคู่” หลี่ฮั่วหวังนึกเชื่อมโยงไปถึงกระถางสำริดขนาดยักษ์ก่อนหน้านี้ได้ในทันที “ดังนั้นพวกเขาก็กำลังเซ่นสังเวยแก่เจ้าของความตายอย่างนั้นสิ”
คิดอยู่นานสองนาน หลี่ฮั่วหวังก็ส่ายหัวอย่างแรง สลัดความคิดที่ค่อนข้างยุ่งเหยิงทิ้งไปจนหมดสิ้น
“ไม่ เดี๋ยวก่อน หลี่ฮั่วหวัง นายอย่าเพิ่งถูกพวกเขาชักจูง บางทีเรื่องพวกนี้อาจเป็นเพียงสิ่งที่เขาคิดไปเอง สิ่งที่เขาคิดไม่ได้แปลว่าเป็นเรื่องจริงเสมอไป ไม่แน่ว่าสองคนนี้อาจเหมือนตันหยางจื่อ ที่หลงคิดว่าตัวเองรู้ดีทุกอย่าง แต่ความจริงแล้วไม่รู้อะไรเลยสักนิด!”
“สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องที่นายควรเก็บมาคิดในตอนนี้ สิ่งที่ควรคิดก็คือ ตัวฉันที่กำลังหลงทางอยู่ในตอนนี้เมื่อได้มาพบกับคนทั้งสอง จะต้องทำอย่างไรต่อไป จึงจะช่วยให้ตนเองหลุดพ้นจากเคราะห์ภัยได้!”
“ควรจะก้าวออกไปตรงๆ แล้วพูดคุยกับพวกเขาให้รู้เรื่องดีไหม”
หลี่ฮั่วหวังนึกถึงปัญหานี้ขึ้นมาแทบจะในทันที ทว่านี่ก็เป็นเพียงแค่ความคิด ในสถานการณ์ที่ยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางเรื่องฝีมือของอีกฝ่าย การทำเช่นนี้ย่อมบุ่มบ่ามเกินไป
เมื่อหันกลับไปมองความมืดมิดโดยรอบอีกครั้ง ในใจของหลี่ฮั่วหวังก็ผุดความคิดอีกอย่างหนึ่งขึ้นมาเงียบๆ “ใช้ประสาทสัมผัสรับรู้ของตนเองสะกดรอยตามพวกเขาไปห่างๆ เพื่อร่วมทางหนีออกไปพร้อมกับพวกเขาดีไหม”
“ไม่ได้ ความคิดนี้ยิ่งแย่กว่าความคิดก่อนหน้านี้เสียอีก!”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังใคร่ครวญว่าจะใช้ประโยชน์จากคนทั้งสองอย่างไรเพื่อช่วยให้ตนเองหลุดพ้นจากวิกฤตอยู่นั้น เขาก็รู้สึกได้ว่ามีคนกำลังกระตุกแขนเสื้อของตน “ศิษย์... ศิษย์พี่หลี่...!”
“ชู่! อย่าเพิ่งพูด!”
ยามนี้ในใจของหลี่ฮั่วหวังบังเกิดโทสะขึ้นมาครามครัน หากเรื่องนี้ถูกคนทั้งสองที่อยู่ไกลออกไปล่วงรู้เข้า โอกาสเดียวที่จะหลบหนีไปจากสถานที่แห่งนี้คงต้องหลุดลอยไปแน่
“ศิษย์พี่หลี่ มีคนมาคล้องแขนข้า ทั้งที่ทางซ้ายของข้าไม่มีใครอยู่แท้ๆ ขอรับ!” ยามนี้ซุนเป่าลู่แทบจะร่ำไห้ออกมาอยู่รอมร่อ
ในใจของหลี่ฮั่วหวังพลันกระตุกวูบ เขาใช้มือซ้ายค่อยๆ ลูบผ่านเสื้อผ้าของซุนเป่าลู่ไปอย่างช้าๆ
ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสโดนมือที่หยาบกร้านเป็นอย่างยิ่งข้างหนึ่ง
ชั่วพริบตาที่หลี่ฮั่วหวังคว้าจับสิ่งนั้นไว้ มือข้างนั้นกลับพลิกกลับมาคว้าจับหลี่ฮั่วหวังแล้วกระชากเข้าไปในความมืดมิด
“เคร้ง!” หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่ฟันไปทางนั้นอย่างสุดแรงในพริบตา
ชุนเสี่ยวหม่านซึ่งสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวข้างกายจึงควักหินเรืองแสงออกมาในทันที
“ขวับ!” แสงสีเขียวมรกตส่องสว่างไปทั่ว ทว่ากลับไร้สิ่งผิดปกติใดๆ รอบกายว่างเปล่าไม่มีสิ่งใด
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังมองสำรวจไปรอบๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นักพรตหนุ่มสวมชุดคลุมยาวสีเหลืองใบหน้าตอบซูบคนหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาในแสงเรืองรองอย่างทุลักทุเลเป็นที่สุด
เขาสวมชุดนักพรตสีเหลือง สวมรองเท้าผ้าสีดำ บนศีรษะสวมหมวกนักพรตที่มีลวดลายผังไท่จี๋
เมื่อเทียบกับตันหยางจื่อแล้ว รูปลักษณ์ของคนผู้นี้ละม้ายคล้ายนักพรตในความทรงจำของหลี่ฮั่วหวังมากกว่า
ยามที่ได้เห็นกันและกัน คนทั้งสองฝ่ายต่างก็ชะงักงันไปชั่วขณะ ทว่าไม่ช้านักพรตผู้นั้นก็อ้าปากที่เต็มไปด้วยฟันผุกร่อนเอ่ยขึ้นว่า “รีบหนีเร็ว ลูกเชือกใกล้จะตามมาทันแล้ว!”
เสียงนั้นหลี่ฮั่วหวังจำได้ เป็นหนึ่งในสุ้มเสียงที่เพิ่งเอ่ยสนทนากันเมื่อครู่!
รูปลักษณ์ของเขาดูอ่อนเยาว์กว่าสุ้มเสียงของตนเองมากนัก
เมื่อเห็นคนผู้นี้พุ่งถลันเข้าไปในความมืดมิดอย่างเร่งรีบ พวกหลี่ฮั่วหวังก็รีบสาวเท้าตามไปติดๆ
ไม่ว่าลูกเชือกในปากของเขาคือสิ่งใด ทว่าการที่มันอยู่ในสถานที่บัดซบแห่งนี้ ย่อมไม่ใช่สิ่งที่ดีงามอย่างแน่นอน
เมื่อเทียบกับคนผู้นั้น พวกหลี่ฮั่วหวังย่อมช้ากว่าอย่างเห็นได้ชัด เพราะพวกเขายังต้องลากไท่ซุ่ยดำที่หนักหลายร้อยชั่งไปด้วย
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังใคร่ครวญว่านักพรตผู้นี้คิดจะใช้พวกเขาเป็นโล่กำบังหรือไม่ จู่ๆ อีกฝ่ายก็พุ่งทะยานย้อนกลับมา
เขาประกบนิ้วทั้งสองเข้าด้วยกันแล้วจรดที่ริมฝีปากก่อนจะกัดลงไปอย่างแรง จากนั้นใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางที่เปรอะโลหิตตวัดวาดอักขระยันต์กลางอากาศ “รีบดับแสงเร็วเข้า!”
เมื่อมองแผ่นหลังอันซูบผอมของเขา หลี่ฮั่วหวังลังเลอยู่ชั่วขณะหนึ่งก่อนจะส่งสายตาให้คนอื่นๆ ทุกคนจึงพากันยัดศิลาเรืองแสงเข้าไปในอกเสื้อ
ท่ามกลางความมืดมิดอันสนิท เสียงสวดคาถาของนักพรตผู้นั้นก็ดังแว่วเข้าสู่โสตประสาทของทุกคน
เสียงบริกรรมคาถานี้ประหลาดยิ่งนัก ไม่คล้ายบทสวดพุทธะและไม่เหมือนเคล็ดวิชาพรต ราวกับเป็นศาสตร์อีกแขนงหนึ่งที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
“โอม ปู้จา อาปู้จิ่วเจินเช่อ! จวี้หลุนถัวเจิ้งกวงจี๋เช่อ! เมี่ยวอิ้งทงหลิงเทียนเจี้ยงหลิงจี๋จี๋เช่อ!”
ครั้นเสียงบริกรรมคาถาสิ้นสุดลง แรงกดดันบางอย่างก็แผ่ซ่านเข้ามา หลี่ฮั่วหวังพลันขนลุกชันไปทั่วทั้งร่าง มีสิ่งลึกลับยากจะอธิบายได้เคลื่อนผ่านเรือนกายไป
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่าอุณหภูมิในร่างกายของตนกำลังลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว
“ชู่ว...” เสียงจุ๊ปากของนักพรตทำให้ทุกคนหยุดชะงักอยู่กับที่
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกได้ถึงสิ่งของที่มีขนปุกปุยบางอย่างมุดเข้ามาอยู่ระหว่างขาทั้งสองข้าง เมื่อสัมผัสได้ถึงอาการสั่นสะท้านงันงกของมัน เขาก็ตระหนักได้ว่านั่นคือหมั่นโถว
มันกำลังหวาดกลัว หวาดกลัวบางสิ่งบางอย่างที่กำลังคืบคลานใกล้เข้ามา
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกได้ว่าพื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน ในความมืดมิดมีสิ่งขนาดยักษ์บางอย่างกำลังมุ่งหน้าเข้ามาหาตน
เสียงสั่นสะเทือนค่อยๆ กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ ใกล้เสียจนหลี่ฮั่วหวังสามารถมองผ่านความมืดสลัวแลเห็นเงาร่างมหึมาลางๆ
“ฟู่...” ไอร้อนระลอกหนึ่งเป่าผมของหลี่ฮั่วหวังจนปลิว กลิ่นเหม็นเน่าชวนสะอิดสะเอียนบอกชัดว่ามันถูกพ่นออกมาจากรูจมูกของตัวอะไรบางอย่าง!
ทันใดนั้น ลูกตุ้มตาชั่งขึ้นสนิมเขรอะลูกหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากความมืดเบื้องบนตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง ด้านหลังลูกตุ้มตาชั่งมีเชือกเส้นหนึ่งมัดติดอยู่ และเชือกเส้นนั้นก็ผูกติดไว้กับรองเท้าผ้าคู่หนึ่ง
รองเท้าผ้ารึ ทันทีที่หลี่ฮั่วหวังเพิ่งตระหนักถึงสิ่งนี้ ลูกตุ้มตาชั่งก็ดึงรั้งรองเท้าผ้าคู่นั้นดิ่งวูบลงมาอย่างกะทันหัน
“พรึ่บ!” ซากศพสตรีชุดแดงที่มีลิ้นแลบยาวและสภาพการตายอนาถน่าเวทนายิ่งยวด พลันร่วงลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
ทั้งสองประชิดแนบแน่นเสียจนดวงตาของคนทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงหนึ่งชุ่นสั้นๆ เท่านั้น
กำลังโหลดความเห็น...